உண்மையான செழுமை: நம்மிடம் இருப்பதைக் காணும் தெளிவான பார்வை

உண்மையான செழுமை: நம்மிடம் இருப்பதைக் காணும் தெளிவான பார்வை

“மேலும் மேலும் சேர்ப்பதில் அல்ல; மாறாக, நம்மிடம் இருப்பதையும், நம்மைச் சுற்றி இருப்பதையும் தெளிவான பார்வையோடு காண்பதில்தான் உண்மையான செழுமை இருக்கிறது.”

இந்த வரி வெறும் தத்துவம் அல்ல.

நம் ஒவ்வொருவருடைய அன்றாட வாழ்க்கைக்கும் மிகவும் பொருந்தக்கூடிய ஒரு உண்மை.

இன்று நாம் வாழும் உலகத்தில் “அதிகம்” என்பதே வெற்றியின் அடையாளமாகிவிட்டது.

அதிகப் பணம் வேண்டும்.
பெரிய வீடு வேண்டும்.
புதிய கார் வேண்டும்.
விலையுயர்ந்த உடைகள் வேண்டும்.
வெளிநாட்டுப் பயணங்கள் வேண்டும்.

இப்படி “வேண்டும்… வேண்டும்…” என்று ஆசைகளின் பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகிறது.

ஆனால் ஒரு கேள்வி மட்டும் நம்மிடம் கேட்கப்படாமல் போய்விடுகிறது.

“இப்போது என்னிடம் இருப்பது போதாதா?”

இதுதான் நாம் சிந்திக்க வேண்டிய கேள்வி.

இன்று காலையில் எழுந்தவுடன் பலர் முதலில் பார்க்கும் பொருள் தொலைபேசி.

சமூக வலைத்தளத்தைத் திறந்தவுடன் ஒருவர் புதிய வீடு வாங்கியிருப்பார்.

இன்னொருவர் புதிய கார் வாங்கியிருப்பார்.

மற்றொருவர் குடும்பத்துடன் வெளிநாட்டுப் பயணம் சென்றிருப்பார்.

இன்னொருவர் அழகான உடை அணிந்து புகைப்படம் போட்டிருப்பார்.

அதைப் பார்த்தவுடன் நம்முடைய மனம் மெதுவாகச் சொல்லும்:

“அவரிடம் இருக்கிறது… எனக்கு இல்லை.”

“அவருடைய வாழ்க்கை நன்றாக இருக்கிறது… என்னுடைய வாழ்க்கையில் என்ன இருக்கிறது?”

அங்கேதான் நம்முடைய மன அமைதி கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறையத் தொடங்குகிறது.

உண்மையில், சமூக வலைத்தளங்களில் நாம் பார்க்கும் வாழ்க்கை முழுமையான வாழ்க்கை அல்ல.

அவர்கள் காட்ட விரும்பும் சில அழகான தருணங்களை மட்டுமே நாம் பார்க்கிறோம்.

அவர்களுடைய கவலைகள் தெரியாது.

அவர்களுடைய கண்ணீர் தெரியாது.

அவர்களுடைய குடும்பப் பிரச்சினைகள் தெரியாது.

அவர்களுடைய இரவுநேர தனிமை தெரியாது.

ஆனால் நம்முடைய வாழ்க்கையை மட்டும் அதன் முழு சுமையோடு நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அதனால் ஒப்பீடு எப்போதும் நம்மைத் தோல்வியடையச் செய்யும்.

மற்றவர்களோடு ஒப்பிடுவதை நிறுத்தும்போதுதான், நம்முடைய வாழ்க்கையை நாம் உண்மையாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

நம்மிடம் ஏற்கனவே எவ்வளவு இருக்கிறது என்று ஒருநாள் அமைதியாக உட்கார்ந்து பாருங்கள்.

நம்மை நேசிக்கும் சில மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்.

நம்மை நினைக்கும் ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது.

நமக்கு உணவு கிடைக்கிறது.

தங்குவதற்கு ஒரு இடம் இருக்கிறது.

நடக்க கால்கள் இருக்கின்றன.

பார்க்கக் கண்கள் இருக்கின்றன.

கேட்கக் காதுகள் இருக்கின்றன.

நம்முடைய எண்ணங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள்.

நேற்றை விட இன்று கற்றுக்கொள்ள ஒரு வாய்ப்பு இருக்கிறது.

இவை எல்லாம் நம்மிடம் இருப்பதால் அவற்றின் மதிப்பு நமக்குத் தெரியாமல் போய்விட்டது.

கிடைத்திருப்பதின் அருமை, அது இல்லாதபோதுதான் பல நேரங்களில் புரிகிறது.

ஒரு நாள் உடல்நிலை சரியில்லாமல் படுத்துப் பாருங்கள்.

அப்போது பெரிய வீடு நினைவுக்கு வராது.

புதிய கார் நினைவுக்கு வராது.

வங்கிக் கணக்கில் இருக்கும் பணம் நினைவுக்கு வராது.

“நான் எழுந்து நன்றாக நடக்க வேண்டும்” என்ற ஒரே ஆசைதான் இருக்கும்.

அப்போதுதான் ஆரோக்கியம் எவ்வளவு பெரிய செல்வம் என்பதைப் புரிந்து கொள்கிறோம்.

அதேபோல், வீட்டில் இருப்பவர்கள் நம்மோடு இருக்கும்போது அவர்களுடைய மதிப்பு சில நேரங்களில் நமக்குத் தெரியாது.

அவர்கள் இல்லாத ஒரு நாளில், அவர்கள் விட்டுச் சென்ற வெற்றிடம்தான் அவர்களின் உண்மையான மதிப்பை நமக்குக் காட்டுகிறது.

ஆகவே, வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுத்திருப்பதை அது நம்மிடம் இருக்கும்போதே பார்க்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அதுதான் தெளிவான பார்வை.

திருவள்ளுவர் அழகாகச் சொல்கிறார்:

“எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும், அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு.”

ஒரு பொருளை அது எப்படி இருக்கிறதோ அப்படியே உணர்ந்து கொள்வதுதான் அறிவு.

நம்முடைய வாழ்க்கைக்கும் இது பொருந்தும்.

நாம் விரும்புவது என்ன?

நமக்குத் தேவையானது என்ன?

நம்மிடம் ஏற்கனவே இருப்பது என்ன?

இந்த மூன்றையும் பிரித்துப் பார்க்கத் தெரிந்தால் வாழ்க்கை மிகவும் எளிதாகிவிடும்.

பல நேரங்களில் நமக்குத் தேவையானதைவிட நம்முடைய ஆசைகள்தான் அதிகம்.

ஆசைக்கு முடிவு கிடையாது.

ஒரு கார் வாங்கினால் இன்னொரு நல்ல கார் தெரியும்.

ஒரு வீடு வாங்கினால் இன்னும் பெரிய வீடு தெரியும்.

ஒரு சம்பளம் கிடைத்தால் அதைவிட அதிகம் சம்பாதிப்பவர் தெரிகிறார்.

அதனால், ஆசையைப் பின்தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கைக்கு ஒருபோதும் ஓய்வு கிடையாது.

ஆனால் தேவையை அறிந்து வாழும் வாழ்க்கைக்கு அமைதி கிடைக்கும்.

நம்முடைய தாத்தா, பாட்டன் காலத்தை நினைத்துப் பாருங்கள்.

இன்றைய வசதிகளில் பாதி கூட அவர்களிடம் இருக்கவில்லை.

ஆனால் குடும்பம் இருந்தது.

உறவுகள் இருந்தன.

அக்கம் பக்கத்தினர் இருந்தனர்.

வாசலில் உட்கார்ந்து பேசும் நேரம் இருந்தது.

சாப்பிடும்போது குடும்பமாக உட்காரும் பழக்கம் இருந்தது.

குறைவாக இருந்தாலும், இருந்ததைப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள்.

அதனால் குறைவுக்குள்ளும் ஒரு நிறைவு இருந்தது.

இன்று நம்மிடம் வசதிகள் அதிகம்.

ஆனால் நேரம் குறைவு.

பொருட்கள் அதிகம்.

ஆனால் மனநிம்மதி குறைவு.

தொடர்புகள் அதிகம்.

ஆனால் உண்மையான உரையாடல்கள் குறைவு.

தகவல்கள் அதிகம்.

ஆனால் தெளிவு குறைவு.

இதுதான் நாம் சிந்திக்க வேண்டிய முரண்பாடு.

ஒரு குடும்பத் தலைவியை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

காலை எழுந்தவுடன் வீட்டைக் கவனிக்கிறார்.

குழந்தைகளுக்குச் சமைக்கிறார்.

அவர்களைப் பள்ளிக்கு அனுப்புகிறார்.

தன்னுடைய வேலையையும் செய்கிறார்.

மாலையில் மீண்டும் குடும்பத்தைக் கவனிக்கிறார்.

இவை அவருக்குச் சாதாரணமான வேலைகளாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் ஒருநாள் அவர் அமைதியாக உட்கார்ந்து சிந்தித்துப் பார்த்தால்,

“என்னுடைய குடும்பத்திற்காக நான் எவ்வளவு செய்கிறேன்!”

என்று அவருக்கே புரியும்.

அப்போது சோர்வு இருந்தாலும் அதற்குள் ஒரு அர்த்தம் தெரியும்.

அதேபோல், ஒரு அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் ஒருவர் தன்னுடைய சம்பளத்தை மற்றவருடைய சம்பளத்தோடு ஒப்பிட்டுக் கொண்டே இருந்தால், அவருக்கு எப்போதும் தான் குறைவாகவே தோன்றும்.

ஆனால்,

“எனக்கு ஒரு வேலை இருக்கிறது.

எனக்கு ஒரு வருமானம் இருக்கிறது.

புதிதாகக் கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.

என் குடும்பத்திற்காக என்னால் உழைக்க முடிகிறது.”

என்று பார்க்கத் தொடங்கினால், அதே வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அர்த்தம் பிறக்கும்.

இதுதான் நன்றியுணர்வு.

நன்றியுணர்வு என்பது நம்மிடம் இல்லாததை மறுப்பது அல்ல.
நம்மிடம் இருப்பதை மறந்துவிடாமல் இருப்பது.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் சிறிய நன்மைகளையும் கவனிக்கத் தொடங்க வேண்டும்.

ஒருவர் நமக்கு ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு செய்தார்.

“என்னை நினைத்திருக்கிறார்” என்று எண்ணுங்கள்.

ஒருவர் நம்முடைய வேலையில் உதவி செய்தார்.

“எனக்காக நேரம் செலவிட்டிருக்கிறார்” என்று நினைத்துப் பாருங்கள்.

குழந்தை வந்து நம்மை அணைத்துக் கொண்டது.

அந்த ஒரு அணைப்பின் மதிப்பை உணருங்கள்.

வாழ்க்கைத்துணை ஒரு வார்த்தை அன்பாகப் பேசினார்.

அந்த வார்த்தையை மனதில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

இவைதான் வாழ்க்கையின் உண்மையான செல்வங்கள்.

பெரிய சம்பவங்கள் மட்டுமல்ல;
சிறிய நிமிடங்களையும் ரசிக்கத் தெரிந்தால் வாழ்க்கை பெரியதாகிவிடும்.

நன்றியுணர்வை வளர்ப்பதற்கு பெரிய சாதனைகள் எதுவும் தேவையில்லை.

ஒவ்வொரு இரவும் தூங்குவதற்கு முன் ஒரு சிறிய கேள்வியைக் கேட்டுப் பாருங்கள்:

“இன்று என்ன நல்லது நடந்தது?”

மூன்று விஷயங்கள் நினைவுக்கு வந்தால் போதும்.

ஒருவர் நம்மைச் சிரிக்க வைத்திருக்கலாம்.

ஒரு வேலை நன்றாக முடிந்திருக்கலாம்.

குடும்பத்தோடு அமைதியாகச் சாப்பிட்டிருக்கலாம்.

உடல்நலம் நன்றாக இருந்திருக்கலாம்.

இப்படி சிறிய விஷயங்களைக் கூட நினைத்து நன்றி சொல்லத் தொடங்கினால், நம்முடைய பார்வை மாறத் தொடங்கும்.

காலையில் எழுந்தவுடன் உடனே தொலைபேசியை எடுக்காமல், இரண்டு நிமிடங்கள் அமைதியாக உட்கார்ந்து பாருங்கள்.

“இன்னொரு நாள் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.”

என்று நினைத்துப் பாருங்கள்.

நேற்றைய தவறுகளைச் சரிசெய்ய இன்று ஒரு வாய்ப்பு.

நேற்றுக் கிடைக்காததைப் பெற இன்று ஒரு வாய்ப்பு.

நேற்றுச் சொல்ல முடியாத அன்பை இன்று சொல்ல ஒரு வாய்ப்பு.

இதுவே வாழ்க்கையின் செழுமை.

நம்மிடம் இருப்பதைப் பார்க்கத் தெரியாமல், இல்லாததைத் தேடி ஓடிக்கொண்டிருப்பது வாழ்க்கை அல்ல.

இருப்பதை உணர்ந்து, தேவையானதை மட்டும் தேடி, கிடைத்ததை நன்றியோடு அனுபவிப்பதே அழகான வாழ்க்கை.

“மினிமலிஸம்” என்று இன்று ஒரு வார்த்தை அதிகமாகப் பேசப்படுகிறது.

அதன் பொருள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு வறுமையாக வாழ்வது அல்ல.

நமக்கு உண்மையில் தேவையானதைத் தெரிந்து கொண்டு வாழ்வது.

தேவையில்லாத பொருட்களை மட்டுமல்ல,

தேவையில்லாத கவலைகளையும்,

தேவையில்லாத ஒப்பீடுகளையும்,

தேவையில்லாத போட்டிகளையும்,

தேவையில்லாத உறவுச் சிக்கல்களையும்

கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைப்பது.

வீட்டில் பொருட்கள் குறைந்தால் இடம் அதிகமாகும்.

மனதில் தேவையில்லாத எண்ணங்கள் குறைந்தால் அமைதி அதிகமாகும்.

ஆசைகள் குறைந்தால் நன்றியுணர்வு அதிகமாகும்.

ஒப்பீடு குறைந்தால் மகிழ்ச்சி அதிகமாகும்.

அதனால்தான் உண்மையான செழுமை என்பது சேர்ப்பதில் மட்டும் இல்லை; சிலவற்றை விட்டுவிடுவதிலும் இருக்கிறது.

வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் நாம் புரிந்து கொள்வோம்.

நாம் சேர்த்த பொருட்களை எல்லாம் ஒருநாள் விட்டுத்தான் செல்ல வேண்டும்.

ஆனால் நாம் கொடுத்த அன்பு,

நாம் செய்த உதவி,

நாம் பேசிய நல்ல வார்த்தை,

நாம் ஒருவருடைய கண்ணீரைத் துடைத்த அந்தச் சிறிய தருணம் —

இவைகள்தான் நம்மைத் தாண்டியும் வாழக்கூடியவை.

அதனால் வாழ்க்கையை இன்னும் கொஞ்சம் தெளிவாகப் பார்க்கலாம்.

மற்றவருடைய வாழ்க்கையைப் பார்த்து நம்முடைய வாழ்க்கையை அளக்க வேண்டாம்.

நேற்றைய நம்மோடு இன்றைய நம்மை ஒப்பிடுவோம்.

நமக்கு இல்லாததை எண்ணுவதற்கு முன், நமக்கு இருப்பதை எண்ணுவோம்.

தேவையை ஆசையிலிருந்து பிரித்துப் பார்ப்போம்.

கிடைத்த சிறிய நன்மைகளுக்கும் நன்றி சொல்வோம்.

குடும்பத்தோடு இருக்கும் நேரத்தில் உண்மையாக அவர்களோடு இருப்போம்.

தொலைபேசியைத் தள்ளி வைத்து, நம்மை நேசிப்பவர்களின் முகத்தைப் பார்ப்போம்.

அவர்களின் சிரிப்பைப் பார்ப்போம்.

அவர்களின் குரலைக் கேட்போம்.

அப்போதுதான் வாழ்க்கை நமக்கு எவ்வளவு கொடுத்திருக்கிறது என்பது புரியும்.

செழுமையான வாழ்க்கை என்பது நம்மிடம் எவ்வளவு இருக்கிறது என்பதல்ல.
நம்மிடம் இருப்பதை எவ்வளவு தெளிவாகப் பார்க்கிறோம் என்பதுதான்.

வங்கிக் கணக்கில் பணம் இருக்கலாம்.

வீட்டில் பொருட்கள் இருக்கலாம்.

வாழ்க்கையில் வசதிகள் இருக்கலாம்.

ஆனால் மனதில் நிறைவு இல்லையென்றால், அந்தச் செல்வங்களெல்லாம் நம்மை மகிழ்விக்க முடியாது.

அதே நேரத்தில், குறைவான வசதிகளோடு வாழ்ந்தாலும், மனதில் நன்றியும் அன்பும் இருந்தால், அந்த வாழ்க்கையும் செழுமையானதாக இருக்க முடியும்.

இறுதியில் நம்முடைய வாழ்க்கையை நாம் கேட்டுப் பார்க்க வேண்டிய கேள்வி இதுதான்:

“என்னிடம் இன்னும் என்ன வேண்டும்?” என்பதற்குப் பதிலாக,

“என்னிடம் ஏற்கனவே இருப்பதை நான் உண்மையாகப் பார்த்திருக்கிறேனா?”

என்பதே.

அந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடத் தொடங்கும் நாளிலிருந்து நம்முடைய வாழ்க்கைப் பார்வையும் மாறத் தொடங்கும்.

மேலும் மேலும் சேர்ப்பதைவிட,

இருப்பதை உணர்வோம்.

ஒப்பிடுவதைவிட,

நன்றியுடன் இருப்போம்.

ஓடிக்கொண்டிருப்பதைவிட,

சில நிமிடங்கள் நின்று வாழ்க்கையைப் பார்ப்போம்.

அப்போது ஒருவேளை நமக்குப் புரியலாம் —

நாம் தேடிக்கொண்டிருந்த செழுமை எங்கோ வெளியே இல்லை.
நாம் ஏற்கனவே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கைக்குள்ளேயே அது இருக்கிறது.

அதைப் பார்க்கும் கண்களும்,

உணரும் மனமும்,

நன்றியுள்ள இதயமும்

நமக்கு இருந்தால் போதும்.

உங்களால் முடியும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்