நமக்குள் இருக்கும் இறைமை யாராலும் தர முடியாது; யாராலும் பறிக்க முடியாதுஉண்மை என்னவென்றா

“நமக்குள் இருக்கும் இறைமை  யாராலும் தர முடியாது; யாராலும் பறிக்க முடியாது

உண்மை என்னவென்றால், நாம் அமைப்புகளாலோ, பயத்தினாலோ, ஏன் நம் கடந்த காலத்தாலோ ஆளப்பட வேண்டியவர்கள் அல்ல.

ஆன்மா உள்ளார்ந்த இறைமையோடு பிறந்தது.

நாம் ஏற்கனவே முழுமையானவர்கள், தெய்வீகமானவர்கள் என்ற அறிதலோடு இந்தப் பிறப்பெடுத்து வந்தவர்கள்.

அதை எந்தப் பூசாரியாலும், எந்தப் பட்டத்தாலும், எந்த மேலாண்மையாளராலும் நமக்குத் தர முடியாது.

அதை யாராலும் பறிக்கவும் முடியாது.

இந்தக் கருத்தை நாம் சற்று ஆழமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்தால், அது ஏதோ தொலைவில் இருக்கும் ஆன்மீக உண்மையைப் பற்றிப் பேசுவதல்ல என்பதை உணர முடியும்.

மாறாக, நாம் ஒவ்வொருவரும் தினந்தோறும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையின் நடுவிலேயே அது இருக்கிறது.

நாம் யார் என்பதைப் பற்றிய நமது உணர்வை, பல நேரங்களில் நாம் நாமே உருவாக்கிக் கொள்வதில்லை.

பிறர் சொன்ன வார்த்தைகளிலிருந்து உருவாக்கிக் கொள்கிறோம்.

“நீ இதற்குத் தகுதியானவன் அல்ல.”

“உன்னால் இதைச் செய்ய முடியாது.”

“நீ இப்படித்தான்.”

“உனக்கு இதற்குத் தகுதி இல்லை.”

“நீ செய்த தவறை மறக்க முடியாது.”

“உனக்கு வயதாகிவிட்டது.”

“அவன் உன்னை விட உயர்ந்தவன்.”

“அவள் உன்னை விட அறிவாளி.”

இப்படிப் பல குரல்கள் நமது மனத்திற்குள் வந்து குடியேறுகின்றன. நாளடைவில் அவை பிறர் சொன்ன வார்த்தைகள் என்பதை மறந்து, அவையே நமது உண்மை என்று நம்பத் தொடங்கிவிடுகிறோம்.

இதில்தான் மனிதன் தனது உள்ளார்ந்த சுதந்திரத்தை மெதுவாக இழக்கிறான்.

ஒரு குழந்தை பிறக்கும் போது, “நான் யாரைவிடக் குறைவானவன்” என்ற எண்ணத்தோடு பிறப்பதில்லை.

“என்னை யார் ஏற்றுக்கொள்வார்கள்?” என்ற கவலையோடும் பிறப்பதில்லை. “நான் தோல்வியடைந்துவிட்டால் என்ன செய்வேன்?” என்று பிறக்கும்போதே பயப்படுவதில்லை.

அது வாழ்வை வாழ வருகிறது.

ஆனால் வளர வளர, உலகம் அதற்கு அளவுகோல்களைத் தருகிறது.

மதிப்பெண்.

பணம்.

பதவி.

புகழ்.

அழகு.

சொத்து.

சமூக அந்தஸ்து.

பிறரின் பாராட்டு.

இவற்றின் அடிப்படையில் மனிதன் தனது மதிப்பை அளக்கத் தொடங்குகிறான்.

அதன்பின் ஒரு விசித்திரமான வாழ்க்கை ஆரம்பமாகிறது.

நான் என்னவாக இருக்கிறேன் என்பதைக் காட்டிலும், பிறர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதே முக்கியமாகிவிடுகிறது.

நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேனா என்பதைக் காட்டிலும், என்னைப் பார்த்து பிறர் பொறாமைப்படுகிறார்களா என்பதே முக்கியமாகிவிடுகிறது.

எனக்கு என்ன வேண்டும் என்பதைக் காட்டிலும், சமூகத்திடம் என்ன இருக்கிறது என்பதைக் கண்டு அதையே விரும்பத் தொடங்குகிறோம்.

இப்படித்தான் மனிதன் தனது இயல்பான உள்ளார்ந்த நிறைவிலிருந்து விலகத் தொடங்குகிறான்.

“ஆன்மா உள்ளார்ந்த இறைமையோடு பிறந்தது” என்று நாம் கூறும்போது, அதனை வெறும் மத நம்பிக்கையாக மட்டும் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை.

அதன் ஆழமான வாழ்க்கைப் பொருள் என்னவென்றால், மனிதனுடைய அடிப்படை மதிப்பு வெளிப்புற அங்கீகாரத்தைச் சார்ந்ததல்ல என்பதே.

ஒருவர் உன்னைப் பாராட்டினால் நீ மதிப்புள்ளவனாக மாறுவதில்லை.

ஒருவர் உன்னை அவமதித்தால் நீ மதிப்பற்றவனாக மாறுவதுமில்லை.

ஒரு பதவி கிடைத்ததால் உனது உள்ளார்ந்த மதிப்பு அதிகரிப்பதில்லை.

ஒரு பதவி போய்விட்டதால் அது குறைவதுமில்லை.

பணம் வந்ததால் உனது மனிதத்தன்மை பெரிதாகாது.

பணம் போய்விட்டதால் அது சிறிதாகாது.

இதுதான் இந்தக் கருத்தின் மிகப் பெரிய வாழ்க்கைப் பாடமாக இருக்கலாம்.

நாம் வெளியில் பெற்றிருப்பவை அனைத்தும் மாறக்கூடியவை.

பதவி மாறும்.

புகழ் மாறும்.

உறவுகள் மாறலாம்.

சூழ்நிலைகள் மாறலாம்.

உடல் மாறும்.

வயது மாறும்.

பொருளாதாரம் மாறும்.

நம்மைப் பற்றிய பிறரின் கருத்துக்களும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.

ஆனால் இவற்றையெல்லாம் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த உள்ளார்ந்த மனித இருப்பின் மதிப்பை வெளிப்புற மாற்றங்கள் தீர்மானிக்க வேண்டியதில்லை.

இதனைப் புரிந்துகொண்ட மனிதனிடம் ஒரு புதிய அமைதி பிறக்கிறது.

அவன் பிறரை மதிக்காமல் போவதில்லை.

மாறாக, பிறரை மதித்தபடியே தன்னை இழக்காமல் வாழக் கற்றுக்கொள்கிறான்.

இதுதான் மிக முக்கியமான வேறுபாடு.

அமைப்புகள் மனித வாழ்க்கைக்கு தேவையானவை.

குடும்பம் தேவை. சமூகம் தேவை. பணியிடம் தேவை.

அரசாங்கம் தேவை. மத நிறுவனங்கள் தேவைப்படலாம்.
   
கல்வி நிறுவனங்கள் தேவை. ஒழுங்கும் சட்டமும் தேவை.

ஆனால் எந்த அமைப்பும் மனிதனுடைய முழு அடையாளமாக மாறிவிடக் கூடாது.

நாம் ஒரு நிறுவனத்தின் ஊழியராக இருக்கலாம்; ஆனால் நாம் அந்தப் பதவி மட்டுமல்ல.

நாம் ஒரு குடும்பத்தில் கணவன், மனைவி, தந்தை, தாய், மகன், மகள் என பல உறவுகளில் இருக்கலாம் ஆனால் அந்த உறவுப் பெயர்கள் மட்டுமே நமது முழு இருப்பல்ல.

நாம் ஒரு மதத்தைச் சார்ந்தவராக இருக்கலாம்; ஆனால் மத அடையாளம் மட்டுமே நமது மனித மதிப்பின் முழுமையான அளவுகோல் அல்ல.

நாம் ஒரு நாட்டின் குடிமகனாக இருக்கலாம் ஒரு மொழியைப் பேசலாம்; ஒரு பண்பாட்டில் வளர்ந்திருக்கலாம்.

இவை அனைத்தும் நமது வாழ்க்கையின் அழகான பகுதிகள்.

ஆனால் அவற்றைத் தாண்டியும் “நான்” என்ற ஒரு ஆழமான இருப்பு இருக்கிறது என்பதை உணர்வதே உள்ளார்ந்த சுதந்திரத்தின் தொடக்கம்.

இதேபோல பயமும் நம்மை ஆளக்கூடிய மிகப் பெரிய அமைப்பாக மாறிவிடுகிறது.

பலர் தங்கள் வாழ்க்கையை விருப்பத்தின் அடிப்படையில் அல்ல, பயத்தின் அடிப்படையில் நடத்துகிறார்கள்.

“வேலையை விட்டுவிட்டால் என்ன ஆகும்?”

“அவர் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்?”

“நான் மறுத்துவிட்டால் உறவு பாதிக்கப்படுமா?”

“நான் புதிதாகத் தொடங்கினால் தோல்வியடைந்துவிட்டால்?”

“எனது வயதில் இதைச் செய்யலாமா?”

“எல்லோரும் என்னைப் பற்றி பேசுவார்களே?”

இப்படிப் பல “என்ன ஆகும்?” என்ற கேள்விகள் மனிதனின் வாழ்க்கையைச் சுற்றி ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறையை உருவாக்குகின்றன.

பயம் எப்போதும் வெளியில் இருந்து வருவதில்லை.

சில நேரங்களில் நமது மனமே நமக்குள் பயத்தை உருவாக்குகிறது.

ஒரு காலத்தில் நடந்த ஒரு தோல்வி, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் “மீண்டும் அது நடக்கலாம்” என்று நம்மை எச்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒருவர் ஒருமுறை நம்மை ஏமாற்றியிருக்கலாம். அதன் பிறகு நம்மைச் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரையும் சந்தேகிக்கத் தொடங்குகிறோம்.

ஒரு முயற்சியில் தோல்வியடைந்திருக்கலாம். அதன்பின் புதிய முயற்சியைத் தொடங்கவே பயப்படுகிறோம்.

கடந்த காலத்தில் ஒருவர் நம்மைப் பற்றி சொன்ன ஒரு அவமதிப்பான வார்த்தை, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் நமது சுயமதிப்பைத் தின்றுகொண்டிருக்கலாம்.

இங்கேதான் “கடந்த காலத்தால் நாம் ஆளப்பட வேண்டியவர்கள் அல்ல” என்ற கருத்தின் அர்த்தம் வெளிப்படுகிறது.

கடந்த காலத்தை அழிக்க முடியாது.

ஆனால் அதற்கு நாம் வழங்கும் அதிகாரத்தை மாற்ற முடியும்.

நடந்ததை மாற்ற முடியாது.

ஆனால் நடந்ததைப் பற்றிய நமது பார்வையை மாற்ற முடியும்.

தவறை அழிக்க முடியாது.

ஆனால் அந்தத் தவறிலிருந்து அறிவைப் பெற முடியும்.

தோல்வியை மறைக்க முடியாது.

ஆனால் அதனை அனுபவமாக மாற்ற முடியும்.

காயத்தை மறுக்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால் அந்தக் காயமே நமது முழு அடையாளமாகிவிட வேண்டியதில்லை.

இதுதான் உள்ளார்ந்த சுதந்திரம்.

“எனக்கு இப்படித்தான் நடந்தது; ஆகவே நான் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்” என்று சொல்லாமல்,

“எனக்கு இப்படித்தான் நடந்தது; அதிலிருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம்?” என்று கேட்பதே வளர்ச்சி.

வாழ்க்கையில் நம்மை மிகவும் வேதனைப்படுத்திய அனுபவங்களுக்குக் கூட ஒரு ஆசிரியரின் பங்கு இருக்கிறது.

சில மனிதர்கள் நமக்கு அன்பைக் கற்றுத் தருகிறார்கள்.

சிலர் பொறுமையைக் கற்றுத் தருகிறார்கள்.

சிலர் எவரையும் முழுமையாக நம்புவதற்கு முன் சிந்திக்கக் கற்றுத் தருகிறார்கள்.

சில தோல்விகள் நம்முடைய உண்மையான திறமையை அறியச் செய்கின்றன.

சில இழப்புகள் எது உண்மையில் முக்கியம் என்பதை உணர்த்துகின்றன.

அதனால் கடந்த காலத்தை எதிரியாகப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

அதை ஒரு ஆசிரியராகப் பார்க்கலாம்.

ஆனால் ஆசிரியர் நமது வாழ்க்கையை நடத்தக் கூடாது.

அதுபோலத்தான் அமைப்புகளும்.

ஒரு மேலாண்மையாளர் நமது வேலையை மதிப்பிடலாம்.

ஆனால் அவர் நமது மனித மதிப்பை நிர்ணயிக்க முடியாது.

ஒரு ஆசிரியர் நமது அறிவை மதிப்பிடலாம்.

ஆனால் நமது உள்ளார்ந்த மதிப்பை அளக்க முடியாது.

ஒரு பூசாரி ஒரு ஆன்மீகப் பாதையை விளக்கலாம்.

ஆனால் நம்முள் இருக்கும் இறைமையை உருவாக்கித் தர முடியாது.

ஒரு பட்டம் நமது கல்வித் தகுதியைச் சுட்டிக்காட்டலாம்.

ஆனால் அது நமது முழு மனிதத் தன்மைக்கான சான்றிதழல்ல.

ஒரு விருது நமது ஒரு சாதனையைப் பாராட்டலாம்.

ஆனால் அதுவே நமது இருப்பின் மதிப்பு அல்ல.

அதுபோல யாராவது நம்மை இகழ்ந்தாலும், அந்த இகழ்ச்சி நமது உள்ளார்ந்த மதிப்பை அழித்துவிட முடியாது.

இதனை உணர்வது அகந்தை அல்ல.

மாறாக, அகந்தையிலிருந்து விடுபடுவதற்கான ஒரு வழி.

ஏனென்றால் உண்மையாகத் தன்னை அறிந்த மனிதன், தன்னை உயர்த்திக் காட்ட வேண்டிய அவசியத்தை உணரமாட்டான்.

அவன் பிறரைத் தாழ்த்தியும் தன்னை உயர்த்திக் கொள்ள மாட்டான்.

அவன் பாராட்டுக்காக நல்லவன் ஆக முயலமாட்டான்.

அவன் தண்டனைக்குப் பயந்து மட்டும் நல்லவனாகவும் இருக்கமாட்டான்.

அவனுடைய நன்மை உள்ளிருந்து வரும்.

அவனுடைய அன்பு பரிமாற்றமாக இருக்காது.

அவனுடைய உதவி புகைப்படத்திற்காக இருக்காது.

அவனுடைய உண்மை, பார்ப்பவர் இருப்பதையும் இல்லாததையும் பொறுத்திருக்காது.

இதுவே ஆன்மீகம் அன்றாட வாழ்க்கையில் இறங்கும் தருணம்.

ஆன்மீகம் என்பது எப்போதும் கோயில், ஆலயம், தியான அறை அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட சடங்கு பற்றியதாக மட்டுமே இருக்க வேண்டியதில்லை.

கோபம் வந்தபோது நாம் எப்படிப் பேசுகிறோம்?

நமக்கு அதிகாரம் கிடைத்தபோது கீழே இருப்பவர்களை எப்படிப் பார்க்கிறோம்?

நமக்கு எதிராக ஒருவர் பேசும்போது அவரை மனிதராகவே பார்க்கிறோமா?

நம்மைவிட வெற்றி பெற்றவரைப் பார்த்து பொறாமைப்படுகிறோமா, அல்லது அவருடைய வெற்றியை ஏற்றுக்கொள்ள முடிகிறதா?

நமக்கு தவறு செய்த ஒருவரை மன்னிக்க முடியாவிட்டாலும், அவரை வெறுப்பதிலிருந்து நம்மை நாமே காப்பாற்ற முடியுமா?

இவையெல்லாம் ஆன்மீகத்தின் அன்றாடத் தேர்வுகள்.

நாம் உள்ளார்ந்த தெய்வீகத்தைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கலாம்.

ஆனால் வீட்டில் நம்முடன் வாழும் ஒருவரிடம் அன்பாகப் பேச முடியவில்லை என்றால், அந்த அறிவு இன்னும் வாழ்க்கையாகவில்லை.

தியானத்தில் அமைதியாக உட்காரலாம்.

ஆனால் அடுத்த நிமிடம் சிறிய விஷயத்திற்காக ஒருவரை அவமதித்தால், அந்த அமைதி இன்னும் நமது நடத்தைக்குள் இறங்கவில்லை.

அதனால் “நாம் ஏற்கனவே முழுமையானவர்கள்” என்ற கருத்தை தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.

அது “எனக்கு எதையும் கற்றுக்கொள்ளத் தேவையில்லை” என்று பொருளல்ல.

மாறாக, நம்முள் ஏற்கனவே இருக்கும் மனிதத் தன்மை, அன்பு, விழிப்புணர்வு, கருணை, உண்மை ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்திக் கொண்டே செல்ல வேண்டியவர்கள் நாம் என்பதே அதன் அழகான பொருள்.

முழுமை என்பது வாழ்க்கையின் முடிவில் கிடைக்கும் ஒரு பதக்கம் அல்ல.

ஒவ்வொரு நாளும் நம்முள் வெளிப்படும் ஒரு உணர்வு.

ஒரு நாள் நாம் கோபப்படாமல் இருந்தால், அது ஒரு சிறிய வெற்றி.

ஒரு நாள் பழைய பகையை விட்டுவிட்டால், அது ஒரு பெரிய விடுதலை.

ஒருவர் நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டபோதும் அமைதியாக இருந்தால், அது உள்ளார்ந்த வளர்ச்சி.

நம்மால் முடிந்த அளவு ஒருவருக்கு உதவி செய்து, அதற்குப் பதிலாக எதையும் எதிர்பார்க்காமல் இருந்தால், அது ஆன்மீகத்தின் ஒரு வடிவம்.

நம்முடைய கடந்த காலத்தை மன்னித்து, நம்மை நாமே மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்டால், அது ஒரு பெரிய உள்மாற்றம்.

அப்படியானால், “அதை யாராலும் பறிக்க முடியாது” என்ற வார்த்தையின் பொருள் என்ன?

உனது உண்மையான மனித மதிப்பை யாராலும் பறிக்க முடியாது என்பதே.

உனது பதவி போகலாம்.

உனது செல்வம் குறையலாம்.

உனது புகழ் மறையலாம்.

உன்னைப் புரிந்துகொள்ளாதவர்கள் இருக்கலாம்.

நீ செய்த நன்மைகளையே சிலர் மறந்துவிடலாம்.

உன்னைப் பற்றி தவறான கருத்துக்கள் உருவாகலாம்.

ஆனால் நீ உன்னை வெளிப்புற அளவுகோல்களால் மட்டுமே அளக்காமல் இருந்தால், உனது உள்ளார்ந்த மதிப்பை யாராலும் பறிக்க முடியாது.

இந்த உணர்வு வயது அதிகரிக்கும்போது இன்னும் முக்கியமானதாகிறது.

இளமையில் நாம் உலகத்தை வெல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம்.

பின்னர் உலகம் நம்மை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம்.

ஒரு கட்டத்தில் உலகம் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறது என்பதைக் காட்டிலும், நாம் நம்மைப் பற்றி உண்மையாக என்ன அறிந்திருக்கிறோம் என்பதே முக்கியம் என்பதை உணரத் தொடங்குகிறோம்.

வாழ்க்கையின் நீண்ட பாதையில் நான் கற்றுக் கொண்ட மிகப் பெரிய பாடங்களில் ஒன்று இதுதான்:

நம்முடைய வாழ்க்கையின் மதிப்பை, பிறர் வைத்திருக்கும் தராசில் எடை போடத் தொடங்கினால், அந்தத் தராசு ஒருபோதும் நமக்கு அமைதியைத் தராது.

ஏனெனில் பிறருடைய எதிர்பார்ப்புகளுக்கு முடிவில்லை.

இன்று அவர்கள் பாராட்டுவார்கள்.

நாளை மறந்துவிடுவார்கள்.

இன்று நம்மை உயர்த்திப் பேசுவார்கள்.

நாளை விமர்சிப்பார்கள்.

இன்று நாம் வெற்றி பெற்றோம் என்று சொல்வார்கள்.

நாளை வேறு ஒருவரை நம்மைவிட உயர்ந்தவர் என்று சொல்வார்கள்.

அப்படியானால், எதன் மீது நமது வாழ்க்கையை அமைப்பது?

நமது உள்ளார்ந்த உண்மையின் மீது.

நமது மனச்சாட்சியின் மீது.

நமது அன்பின் மீது.

நமது அனுபவ அறிவின் மீது.

நமது விழிப்புணர்வின் மீது.

நாம் அறிந்த உண்மையின் மீது.

இதுதான் வெளிப்புற உலகை மறுப்பதல்ல; அதற்குள் வாழ்ந்தபடியே அதனால் முழுமையாக ஆளப்படாமல் இருப்பது.

நாம் சமூகத்தில் வாழ்கிறோம்.

பொறுப்புகளோடு வாழ்கிறோம்.

குடும்பத்தோடு வாழ்கிறோம்.

வேலை செய்கிறோம்.

பணம் சம்பாதிக்கிறோம்.

உறவுகளைப் பேணுகிறோம்.

வெற்றியை விரும்புகிறோம்.

தோல்வியைச் சந்திக்கிறோம்.

எல்லாவற்றையும் செய்யலாம்.

ஆனால் இவற்றின் நடுவிலும் ஒரு சிறிய இடத்தை நமக்குள் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

அந்த இடத்தில்தான் நமது அமைதி இருக்கிறது.

அந்த இடத்தில்தான் நமது சுதந்திரம் இருக்கிறது.

அந்த இடத்தில்தான் நமது உண்மையான “நான்” இருக்கிறது.

உலகம் நம்மை எத்தனை பெயர்களால் அழைத்தாலும், அந்த உள்ளார்ந்த இடத்தில் நாம் வெறும் மனிதர்.

முழுமையைத் தேடிக்கொண்டிருக்கும் மனிதர்.

தவறுகளிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் மனிதர்.

அன்பைத் தேடும் மனிதர்.

அன்பை வழங்கக் கற்றுக்கொள்ளும் மனிதர்.

வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள முயலும் மனிதர்.

இறுதியில், “நான் ஏற்கனவே முழுமையானவன்” என்று உணர்வது வாழ்க்கையை நிறுத்திவிடுவதல்ல.

அது வாழ்க்கையை வேறு விதமாகத் தொடங்குவது.

இனி பிறரின் அங்கீகாரத்திற்காக மட்டும் வாழ வேண்டியதில்லை.

பயத்திற்காக முடிவெடுக்க வேண்டியதில்லை.

கடந்த காலத்தின் சங்கிலியில் என்றும் கட்டுண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.

ஒரு தோல்வி நம்மை வரையறுக்க வேண்டியதில்லை.

ஒருவரின் விமர்சனம் நம்மை வரையறுக்க வேண்டியதில்லை.

ஒரு பதவி நம்மை வரையறுக்க வேண்டியதில்லை.

ஒரு மத அடையாளம் நம்மை முழுமையாக வரையறுக்க வேண்டியதில்லை.

ஒரு வெற்றியும் நம்மை வரையறுக்க வேண்டியதில்லை.

நம்முள் இருக்கும் அந்த அமைதியான விழிப்புணர்வை நோக்கி மீண்டும் மீண்டும் திரும்பிச் செல்லும் திறனே நமது உண்மையான செல்வமாக இருக்கலாம்.

வாழ்க்கை எனும் பள்ளியில் நாம் இன்னமும் மாணவர்களே.

ஆனால் அந்தப் பள்ளியில் நாம் கற்க வேண்டிய மிகப் பெரிய பாடம், உலகம் நமக்கு யார் என்று சொல்லிக் கொடுப்பதைக் கேட்பதற்கு முன், நம்முள் அமைதியாகக் கேட்பதே:

“நான் உண்மையில் யார்?”

அந்தக் கேள்விக்கு வெளியில் இருந்து வரும் பதில் முழுமையானதாக இருக்காது.

ஏனெனில் நமது மதிப்பை உருவாக்குவதற்காக நாம் இங்கே வரவில்லை.

அதை உணர்வதற்காகத்தான் வந்திருக்கிறோம்.

நம்முள் ஏற்கனவே இருக்கும் ஒளியைப் பிறர் ஏற்றித் தர வேண்டியதில்லை.

அவர்கள் அதை மறைக்க முயன்றாலும் அது ஒளியே.

நாம் அதை மறந்துவிட்டாலும் அது நம்முள் இருக்கிறது.

நாம் தோற்றாலும் அது நம்முள் இருக்கிறது.

நாம் முதுமையைத் தொட்டாலும் அது நம்முள் இருக்கிறது.

நாம் தனிமையில் இருந்தாலும் அது நம்முள் இருக்கிறது.

வாழ்க்கையின் கடைசி வாசலை நோக்கிச் சென்றாலும், நமது உள்ளார்ந்த மனித மதிப்பு நம்முடன் தொடர்கிறது.

அதனால், அன்பினியோரே,

உலகத்தைக் கேளுங்கள்.

அறிவுரைகளைப் பெறுங்கள்.

பிறரின் அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

ஆசிரியர்களை மதியுங்கள்.

அமைப்புகளின் ஒழுங்கைப் பின்பற்றுங்கள்.

உங்கள் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுங்கள்.

ஆனால் உங்களுடைய உள்ளார்ந்த மதிப்பின் சாவியை மட்டும் வேறு ஒருவரிடம் ஒப்படைக்காதீர்கள்.

உங்களைப் பற்றிய இறுதி தீர்ப்பை, உங்களை அறியாத ஒருவரின் வார்த்தைகளிடம் ஒப்படைக்காதீர்கள்.

கடந்த காலத்தின் ஒரு பக்கத்தை உங்கள் முழு வாழ்க்கையின் புத்தகமாக மாற்றாதீர்கள்.

பயத்தின் குரலை, உண்மையின் குரலாக நினைத்துவிடாதீர்கள்.

நீங்கள் யாருடைய அனுமதியுடனும் மனிதராகப் பிறக்கவில்லை.

யாருடைய சான்றிதழுடனும் உங்கள் உள்ளார்ந்த மதிப்பு பிறக்கவில்லை.

அதை யாராலும் உங்களுக்கு வழங்க முடியாது.

அதை யாராலும் பறிக்கவும் முடியாது.

அதை அறிந்து வாழத் தொடங்கும் அந்தக் கணமே, ஒருவேளை மனிதனின் உண்மையான ஆன்மீகப் பயணம் தொடங்குகிறது.

நாம் உலகத்தை மாற்றுவதற்கு முன், உலகம் நம்மை எப்படி நடத்த வேண்டும் என்பதை மாற்றுவதற்கு முன், நம்மைப் பற்றிய நமது பார்வையை மாற்றுவோம்.

நம்முள் ஏற்கனவே இருக்கும் அந்த அமைதியான ஒளியை அறிந்துகொள்வோம்.

பிறர் ஏற்றுக் கொண்டால் மட்டுமே நான் மதிப்புள்ளவன் அல்ல.

பிறர் மறுத்தாலும் நான் மதிப்பற்றவன் அல்ல.

நான் செய்த தவறுகள் என்னுடைய வாழ்க்கையின் பகுதிகள்; அவை என்னுடைய முழு அடையாளம் அல்ல.

எனது கடந்த காலம் என்னை உருவாக்கியிருக்கலாம் ஆனால் அது எனது எதிர்காலத்தை முழுமையாக ஆள வேண்டியதில்லை.

எனது பயங்கள் என்னுடன் பயணிக்கலாம்; ஆனால் அவை என் வாழ்க்கையின் ஓட்டுநராக இருக்க வேண்டியதில்லை.

எனது அமைப்புகள் எனக்கு ஒரு பங்கைக் கொடுக்கலாம் ஆனால் அவை எனது முழு இருப்பை வரையறுக்க வேண்டியதில்லை.

இறுதியில், மனிதனுக்குக் கிடைக்கக்கூடிய மிகப் பெரிய சுதந்திரம் இதுவாக இருக்கலாம்:

“நான் யார் என்பதை வெளி உலகம் தீர்மானிக்க வேண்டியதில்லை என்பதை அறிந்து வாழ்வது.”

அந்த அறிதலிலிருந்து வரும் அமைதி வேறுபட்டது.

அந்த அமைதியிலிருந்து வரும் அன்பு வேறுபட்டது.

அந்த அன்பிலிருந்து வரும் செயல் வேறுபட்டது.

அந்தச் செயலிலிருந்து உருவாகும் வாழ்க்கை வேறுபட்டது.

அப்போது நாம் உலகத்திலிருந்து ஓடுவதில்லை.

உலகத்துக்குள் இருந்தபடியே, உலகம் நம்மை முழுமையாக ஆளாமல் வாழத் தொடங்குகிறோம்.

அதுவே சுதந்திரம்.

அதுவே உள்ளார்ந்த இறைமையின் உணர்வு.

அதுவே, ஒருவேளை, நம்முள் இருந்ததை நாம் மீண்டும் கண்டுகொள்ளும் தருணம்.

உங்களால் முடியும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்