கவிதை என்றால் என்ன?

கவிதை என்றால் என்ன?

ஒரு பாமரக் கவிஞனின் பார்வை

“கவிதை என்றால் என்ன?” என்று யாராவது என்னிடம் கேட்டால், அதற்கு ஒரு வரியில் பதில் சொல்ல எனக்கு மிகவும் தயக்கமாக இருக்கும்.

ஏனென்றால் கவிதை என்பது ஒரு வரியில் அடக்கிவிடக்கூடிய விஷயம் அல்ல.

கவிதையை இலக்கணத்தால் விளக்கலாம்.

இலக்கியக் கோட்பாடுகளால் ஆராயலாம்.

யாப்பு, அணி, எதுகை, மோனை, ஓசை, சந்தம் என்று பல இலக்கியக் கருவிகளால் அதன் அமைப்பைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஆனால் இவை அனைத்தையும் கடந்து, ஒரு மனிதனுடைய உள்ளத்தில் ஒரு கணத்தில் பிறக்கும் உணர்வை வார்த்தைகளாக மாற்றும் அந்த அதிசயத்தை முழுமையாக விளக்கிவிட முடியுமா?

எனக்குத் தெரியவில்லை.

நான் என்னை ஒரு பெரிய கவிஞன் என்று ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

அறிவியல் முறையில் கவிதையைப் படித்தவன் அல்லன்.

இலக்கியத்தைப் பற்றி பெரிய பட்டங்களோ, விருதுகளோ பெற்றவன் அல்லன்.

நான் வாழ்க்கையைப் பார்த்தவன்.

மனிதர்களைப் பார்த்தவன்.

உறவுகளை அனுபவித்தவன்.

சில இன்பங்களைச் சந்தித்தவன்.

சில துன்பங்களைத் தாண்டியவன்.

சிலரைப் புரிந்துகொண்டவன்.

சிலரைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போனவன்.

என்னையே கூட பல நேரங்களில் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தவித்தவன்.

அந்த வாழ்க்கைப் பயணத்தில் மனதிற்குள் தோன்றிய சில உணர்வுகளுக்கு வார்த்தைகளைத் தேடிக்கொண்டிருப்பவன்.

அந்த அளவில் பார்த்தால், நான் ஒரு பாமரக் கவிஞன்.

ஆனால் எனக்கு ஒரு பெரிய அதிர்ஷ்டம் இருக்கிறது.

எழுத்துகளின் மானசீகக் குருவாக நான் கருதும் கவியரசர் கண்ணதாசன் இருக்கிறார்.

அவருடைய பாடல்களை நான் கேட்கும்போது, அது வெறும் பாடலாகத் தெரியவில்லை.

அது வாழ்க்கை பேசுவது போலத் தோன்றுகிறது.

காதல் பேசுகிறது.

தாய்மை பேசுகிறது.

நட்பு பேசுகிறது.

துரோகம் பேசுகிறது.

தத்துவம் பேசுகிறது.

துன்பம் பேசுகிறது.

சிரிப்பு பேசுகிறது.

மனிதனுடைய பலவீனம் பேசுகிறது.

மனிதனுடைய ஆசை பேசுகிறது.

முக்கியமாக, மனிதனுடைய மனம் பேசுகிறது.

அதனால்தான் கண்ணதாசன் எனக்கு ஒரு கவிஞர் மட்டுமல்ல.

மனித மனதைப் படிக்கக் கற்றுக்கொடுத்த ஒரு மானசீக ஆசிரியர்.

அவரிடமிருந்து நான் கற்றுக்கொண்ட மிகப் பெரிய பாடங்களில் ஒன்று இதுதான்.

கவிதை என்பது வார்த்தைகளின் அலங்காரம் மட்டுமல்ல; வாழ்க்கையின் உணர்வுகளுக்கு கொடுக்கப்படும் ஒரு குரல்.

கவிதை ஒரு விடுதலை

எனக்குப் பார்க்கும்போது கவிதை என்பது முதலில் ஒரு விடுதலை நிகழ்வு.

நம்முடைய மனத்திற்குள் எத்தனை எண்ணங்கள் வந்து செல்கின்றன!

சில எண்ணங்களை நாம் சொல்லிவிடுகிறோம்.

சிலவற்றைச் சொல்ல முடியாமல் உள்ளுக்குள் வைத்துக்கொள்கிறோம்.

சில உணர்வுகளுக்கு வார்த்தைகளே கிடைப்பதில்லை.

சில வலிகளை மற்றவர்களிடம் சொல்லத் தயங்குகிறோம்.

சில சந்தோஷங்களைச் சொல்ல வார்த்தைகள் போதவில்லை.

சில நினைவுகள் நம்மைத் தனியாக இருக்கும்போது வந்து தொந்தரவு செய்கின்றன.

சில கேள்விகளுக்கு பதில் கிடைக்காமல் பல ஆண்டுகள் நம்முடன் பயணம் செய்கின்றன.

அந்த அடக்கப்பட்ட உணர்வுகளுக்கு ஒரு கதவு திறக்கிறது.

அந்தக் கதவுதான் கவிதை.

மனதுக்குள் சிறைப்பட்டிருக்கும் உணர்வுகளுக்கு வார்த்தைகளின் சிறகுகளை வழங்குவது கவிதை.

வரையறுக்கப்பட்ட எல்லைகளுக்குள் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் சொற்களை விடுவிப்பதே கவிதையாகிறது.

அதனால் கவிதை எழுதும் அந்தக் கணத்தில் கவிஞனும் ஒரு சிறிய போராளியாகிறான்.

அவன் யாருடனும் போர் செய்யவில்லை.

ஆனால் அவன் தனது உள்ளத்திற்குள் அடைக்கப்பட்டிருக்கும் உணர்வுகளோடு போராடுகிறான்.

சொல்ல முடியாததைச் சொல்ல முயல்கிறான்.

மறைக்கப்பட்டதை வெளிக்கொணர முயல்கிறான்.

மனதின் இருட்டுக்குள் கிடக்கும் ஒரு சிறிய வெளிச்சத்தை வார்த்தைகளால் பிடிக்க முயல்கிறான்.

அந்த முயற்சியே கவிதையாகிறது.

கற்பனை என்ற சிறகுகள்

கவிதைக்கு இன்னொரு அழகான தன்மை இருக்கிறது.

அது நம்மை நாம் இருக்கும் இடத்திலிருந்து இன்னொரு உலகத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும்.

கற்பனை என்ற இரண்டு சிறகுகளை அது நமக்குத் தருகிறது.

ஒரு சாதாரண மனிதன் ஒரு மழைத்துளியைப் பார்த்தால், “மழை பெய்கிறது” என்று சொல்லலாம்.

ஒரு கவிஞன் அதே மழைத்துளியைப் பார்த்து,

“வானம் அழுகிறதா?”

என்று கேட்கலாம்.

ஒருவர் நிலவைப் பார்த்து, “இன்று நிலவு அழகாக இருக்கிறது” என்று சொல்லலாம்.

ஒரு கவிஞன்,

“இருளின் நெற்றியில் யார் வெள்ளித் திலகம் வைத்தார்கள்?”

என்று கேட்கலாம்.

இங்கே மாறியது நிலவும் அல்ல.

மழையும் அல்ல.

மாறியது பார்வை.

கவிதை என்பது பொருள்களை மாற்றுவதில்லை.

அவற்றைப் பார்க்கும் நம் பார்வையை மாற்றுகிறது.

அதனால்தான் ஒரு மரம் எல்லோருக்கும் ஒரே மரமாக இருக்காது.

ஒருவருக்கு அது நிழல்.

ஒருவருக்கு அது மரம்.

ஒருவருக்கு அது பழைய வீட்டின் நினைவு.

ஒருவருக்கு அது குழந்தைப் பருவம்.

ஒருவருக்கு அது பிரிந்துபோன ஒருவரின் நினைவுச் சின்னம்.

இன்னொருவருக்கு அது ஒரு கவிதை.

அதுதான் கற்பனையின் உலகம்.

கவிதை எங்கே பிறக்கிறது?

கவிதை எங்கே பிறக்கிறது?

ஒரு மேசையின் மீது உட்கார்ந்து பேனாவை எடுத்தவுடன் கவிதை பிறக்கிறதா?

எனக்குத் தோன்றவில்லை.

கவிதை அதற்கு முன்பே பிறந்துவிடுகிறது.

ஒரு அனுபவத்தில் அது விதையாக விழுகிறது.

ஒரு நினைவில் அது முளைக்கிறது.

ஒரு உணர்வில் அது வளர்கிறது.

ஒரு தனிமையில் அது வடிவம் பெறுகிறது.

ஒரு மௌனத்தில் அது குரல் பெறுகிறது.

பின்னர் ஒருநாள் வார்த்தைகளாக வெளிவருகிறது.

அதனால் கவிதை எழுதுபவன் மட்டும் கவிஞன் அல்ல.

வாழ்க்கையை ஆழமாக உணரக்கூடிய ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் ஒரு கவிஞன் இருக்கிறான் என்று நான் நம்புகிறேன்.

ஒரு தாய் தனது குழந்தையைப் பார்த்து சொல்லும் ஒரு வார்த்தையில் கவிதை இருக்கலாம்.

ஒரு முதியவர் தன் இளமைக்கால புகைப்படத்தைப் பார்த்து பெருமூச்சு விடும் அந்தக் கணத்தில் கவிதை இருக்கலாம்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு ஒரு பழைய நண்பனைச் சந்திக்கும் போது கண்களில் தோன்றும் ஈரத்தில் கவிதை இருக்கலாம்.

பிரிந்துபோன ஒருவரை நினைத்து இரவில் தனியாக அமர்ந்திருக்கும் நேரத்தில் கவிதை இருக்கலாம்.

முதன்முறையாக தன் குழந்தையின் விரலைப் பிடிக்கும் தந்தையின் நடுங்கும் கையில் கவிதை இருக்கலாம்.

தன் பிள்ளை வெளிநாடு செல்லும் நாளில் சிரித்துக்கொண்டே கண்ணீரை மறைக்கும் தாயின் முகத்தில் கவிதை இருக்கலாம்.

முதிய பெற்றோரின் கையைப் பிடித்து நடக்கும் பிள்ளையின் விரல்களில் கவிதை இருக்கலாம்.

அதனால் கவிதை என்பது புத்தகத்தில் மட்டும் இருப்பதில்லை.

கவிதை வாழ்க்கையில் இருக்கிறது.

கவிதை என்பது உணர்வின் மொழி

நாம் பேசும்போது பல விஷயங்களை அறிவால் சொல்கிறோம்.

ஆனால் கவிதை பல நேரங்களில் இதயத்தால் பேசுகிறது.

ஒரு மனிதன் நம்மை விட்டு பிரிந்துவிட்டான் என்று அறிவால் சொல்ல முடியும்.

ஆனால் அவன் இல்லாத இடத்தை நம் மனம் தினமும் தேடுகிறது என்பதை கவிதை சொல்லும்.

“அம்மா இறந்துவிட்டார்” என்பது ஒரு செய்தி.

ஆனால்

“வீட்டில் எல்லாம் இருக்கிறது...

அம்மா மட்டும் இல்லை...”

என்ற உணர்வை வார்த்தைகளுக்குள் கொண்டு வரும்போது அது கவிதையாகிறது.

கவிதை நிகழ்வை மட்டும் சொல்லாது.

அந்த நிகழ்வு நம் உள்ளத்தில் ஏற்படுத்திய அதிர்வையும் சொல்லும்.

இதுதான் கவிதையின் உயிர்.

கண்ணதாசனிடமிருந்து நான் கற்றது என்ன ?

கண்ணதாசனை நான் மானசீகக் குருவாகக் கருதுவதற்கு காரணம் அவருடைய சொற்களின் எளிமை.

பெரிய தத்துவத்தைப் பேசும்போதுகூட அவர் அதை சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கைக்குள் கொண்டு வந்துவிடுவார்.

அவர் எழுதிய பல பாடல்களை ஒரு பெரிய இலக்கிய அறிவும் இல்லாத மனிதன்கூட புரிந்துகொள்ள முடியும்.

அதுதான் அவருடைய மிகப் பெரிய வலிமை என்று நான் நினைக்கிறேன்.

ஒரு கவிஞன் உயரமாக எழுத வேண்டியதில்லை.

ஆழமாக எழுத வேண்டும்.

அதுவும் எல்லோருக்கும் புரியும் மொழியில் எழுத முடிந்தால் அதுவே பெரிய சாதனை.

எனக்கு அந்த வழியை கண்ணதாசன் காட்டினார்.

அதனால் நான் எழுதும்போது பெரிய பெரிய வார்த்தைகளைத் தேடுவதில்லை.

எளிய வார்த்தைகளுக்குள் பெரிய உணர்வை வைக்க முடியுமா என்று பார்க்கிறேன்.

ஏனென்றால் ஒரு நல்ல கவிதை வாசகரை பயமுறுத்தக் கூடாது.

அது வாசகரின் கையைப் பிடித்து அவனுடைய மனதுக்குள் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்.

“இது என் கதை!”

என்று வாசகர் சொல்லும்போது கவிதை வெற்றி பெறுகிறது.

கவிதை என்பது கண்ணீருக்கும் சிரிப்புக்கும் இடையிலான பாலம்

மனித வாழ்க்கையில் சிரிப்பும் இருக்கிறது.

கண்ணீரும் இருக்கிறது.

வெற்றியும் இருக்கிறது.

தோல்வியும் இருக்கிறது.

காதலும் இருக்கிறது.

பிரிவும் இருக்கிறது.

நம்பிக்கையும் இருக்கிறது.

ஏமாற்றமும் இருக்கிறது.

இந்த இரு முனைகளுக்கிடையே மனிதன் நடந்து செல்கிறான்.

அந்தப் பயணத்தின் சாட்சியாக கவிதை நிற்கிறது.

சில கவிதைகள் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கின்றன.

சில கவிதைகள் நம்மை அழ வைக்கின்றன.

சில கவிதைகள் சிந்திக்க வைக்கின்றன.

சில கவிதைகள் நம்மையே நமக்குக் காட்டுகின்றன.

அதனால் நல்ல கவிதையை வாசித்துவிட்டு புத்தகத்தை மூடிவிட்டாலும், அந்தக் கவிதை நம்மை விட்டுச் செல்லாது.

அது நம்முள் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே இருக்கும்.

அதுவே கவிதையின் வெற்றி.

கவிஞன் யார்? எனும் கேள்வியொன் விடை என்ன ?

கவிஞன் என்றால் எப்போதும் கையில் பேனாவுடன் நடப்பவன் என்று நான் நினைக்கவில்லை.

கவிஞன் என்பது வாழ்க்கையை மற்றவர்களைவிட சற்று வேறுபட்ட கோணத்தில் பார்க்கக்கூடியவன்.

மற்றவர்கள் கடந்து செல்லும் ஒரு சிறிய நிகழ்வை அவன் நின்று பார்க்கிறான்.

மற்றவர்கள் கேட்காமல் விட்ட ஒரு மௌனத்தை அவன் கேட்கிறான்.

மற்றவர்கள் கவனிக்காத ஒரு கண்ணீரை அவன் கவனிக்கிறான்.

மற்றவர்கள் சாதாரணமாகக் காணும் ஒரு சூரிய அஸ்தமனத்தில் அவன் ஒரு வாழ்க்கைப் பாடத்தைக் காண்கிறான்.

மற்றவர்கள் வயதான ஒருவரைப் பார்க்கும்போது வயதைப் பார்க்கிறார்கள்.

கவிஞன் அந்த முகத்தில் ஒரு முழு வாழ்க்கையைப் பார்க்கிறான்.

அதுதான் கவிஞனின் பார்வை.

ஆனால் அதற்காக அவன் பெரியவனாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

அவன் ஒரு பாமரனாக இருக்கலாம்.

ஒரு தொழிலாளியாக இருக்கலாம்.

ஒரு விவசாயியாக இருக்கலாம்.

ஒரு தாயாக இருக்கலாம்.

ஒரு தந்தையாக இருக்கலாம்.

ஒரு மாணவனாக இருக்கலாம்.

ஒரு முதியவராக இருக்கலாம்.

வாழ்க்கையை உணரக்கூடிய இதயம் இருந்தால் போதும்.

என் பார்வையில் நான் ஒரு பாமரக் கவிஞன் என்பதே என்னுடைய இந்த எழுபது வருட அனுமானம்.

அது தவறாக இருக்கலாம் ஆனால் என் உள்மனம் ஏனோ அதையே குறிப்பிட்டு நிற்கிறது.

என்னைப் பற்றி நான் பெருமையாகச் சொல்லக்கூடிய ஒன்று இருந்தால், நான் வாழ்க்கையை இன்னும் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதுதான்.

எழுபதின் வாசலைத் தொட்டுவிட்ட ஒரு மனிதனாக இருந்தாலும், வாழ்க்கை எனும் பள்ளியில் நான் இன்னமும் மாணவனே.

நான் எழுதிய ஒவ்வொரு வரியும் ஒரு பெரிய இலக்கியப் படைப்பாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைப்பதில்லை.

சில நேரங்களில் ஒரு வரி என்னுடைய மனத்தின் கதவைத் திறக்கிறது.

சில நேரங்களில் ஒரு சொல் பல வருடங்களாக மறைத்து வைத்திருந்த நினைவொன்றை வெளியே கொண்டு வருகிறது.

சில நேரங்களில் நான் எழுதுவது என்னுடைய மனத்திற்கே ஒரு பதிலாக இருக்கிறது.

அதனால் என் எழுத்தை நான் கவிதை என்று அழைக்கிறேனா இல்லையா என்பது பெரிய விஷயம் அல்ல.

அதை வாசிக்கும் ஒருவரின் மனதில் ஒரு சிறிய அலை எழுகிறதா என்பதுதான் எனக்கு முக்கியம்.

ஒருவர்,

“நீங்கள் எழுதியது என்னுடைய வாழ்க்கையைப் போல இருக்கிறது”

என்று சொன்னால், அந்த ஒரு வார்த்தை எனக்கு ஒரு பெரிய விருது.

கவிதைக்கு இலக்கணம் இருக்கலாம்; ஆனால் உணர்வுக்கு எல்லை இல்லை

கவிதைக்கு இலக்கணம் தேவைப்படலாம்.

ஓசை தேவைப்படலாம்.

சந்தம் தேவைப்படலாம்.

வடிவம் தேவைப்படலாம்.

ஆனால் கவிதையின் உள்ளே இருக்கும் உணர்வுக்கு எல்லை இருக்கக்கூடாது.

ஒரு தாயின் அன்பை எத்தனை வார்த்தைகளால் அளப்பது?

ஒரு பிரிவின் வலியை எத்தனை வரிகளில் அடக்குவது?

ஒரு முதியவரின் தனிமையை எந்த அளவுகோலால் அளப்பது?

ஒரு காதலின் ஆழத்தை எந்த இலக்கணத்தால் முழுமையாக விளக்குவது?

அதனால்தான் சில நேரங்களில் ஒரு கவிதையில் வார்த்தைகள் குறைவாக இருக்கும்.

ஆனால் அதன் மௌனம் அதிகமாக இருக்கும்.

சில சமயம் இரண்டு வரிகள் போதும்.

சில சமயம் ஒரு வார்த்தையே போதும்.

சில சமயம் ஒரு பெருமூச்சே கவிதையாகிவிடுகிறது.

சில சமயம் ஒரு கண்ணீர்த்துளியே முழு காவியமாகிறது.

கவிதையும் மௌனமும்

கவிதைக்கு வார்த்தைகள் தேவை.

ஆனால் சில நேரங்களில் கவிதையின் மிகப் பெரிய வார்த்தை மௌனம்.

நாம் சொல்ல நினைத்ததை சொல்ல முடியாமல் நிற்கும் ஒரு கணம் இருக்கிறது.

அந்த மௌனத்திற்குள் ஆயிரம் வார்த்தைகள் இருக்கலாம்.

ஒருவரை இழந்த பிறகு சொல்ல முடியாமல் நிற்கும் மௌனம்.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு தாயின் புகைப்படத்தைப் பார்க்கும் மௌனம்.

பிள்ளை தூரம் சென்ற பிறகு வெறுமையான அறைக்குள் நுழையும் மௌனம்.

ஒரு பழைய காதலை நினைத்துப் பார்க்கும் மௌனம்.

இவை எல்லாம் கவிதையின் மொழிகள்.

அதனால்தான் கவிதையை வாசிப்பதற்கு மட்டும் கண்கள் போதாது.

மனம் வேண்டும்.

கவிதை வாழ்க்கையை மாற்றுமா?

ஒரு கவிதை உலகத்தை உடனடியாக மாற்றிவிடாது.

ஒரு கவிதை அரசாங்கத்தை மாற்றாது.

ஒரு கவிதை போரை ஒரே நாளில் நிறுத்தாது.

ஆனால் ஒரு மனிதனின் மனத்தை மாற்றலாம்.

அந்த ஒரு மனிதனின் மனம் மாறினால், அவனுடைய குடும்பம் மாறலாம்.

ஒரு குடும்பம் மாறினால், ஒரு சமூகம் மாறலாம்.

அதனால் கவிதையின் சக்தியை நாம் சிறிதாக எண்ணக்கூடாது.

ஒரு நல்ல வரி சில நேரங்களில் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் பல ஆண்டுகள் பயணம் செய்யும்.

குழந்தைப் பருவத்தில் கேட்ட ஒரு பாடல், முதுமையில் கூட நம் மனத்தில் ஒலிக்கலாம்.

இளமையில் புரியாத ஒரு வரி, ஐம்பது வயதில் திடீரென்று புரியலாம்.

அதுதான் நல்ல இலக்கியத்தின் தன்மை.

நாம் வளர வளர அதன் அர்த்தமும் நம்முடன் வளர்கிறது.

கவிதை என்பது வாழ்க்கையை மீண்டும் பார்க்கும் கண்ணாடி

எனக்குப் பார்க்கும்போது கவிதை ஒரு கண்ணாடி.

அது உலகத்தை மட்டும் காட்டுவதில்லை.

நம்மையும் நமக்குக் காட்டுகிறது.

ஒரு நல்ல கவிதையை வாசிக்கும் போது,

“இதை எழுதியவர் என்னைப் பற்றித்தான் எழுதியிருக்கிறார் போலிருக்கிறது!”

என்று நாம் நினைக்கும் தருணம் உண்டு.

அந்தக் கணத்தில் கவிஞனும் வாசகரும் ஒரே மனமாகிவிடுகிறார்கள்.

கவிஞன் எழுதிய அனுபவம் அவனுடையதாக இருந்தாலும், அது வாசகரின் அனுபவமாக மாறிவிடுகிறது.

அதுவே இலக்கியத்தின் அற்புதம்.

ஒரு மனிதனுடைய தனிப்பட்ட கண்ணீர், ஆயிரம் மனிதர்களுடைய கண்ணீராக மாறுகிறது.

ஒருவருடைய காதல், பலருடைய காதலாக மாறுகிறது.

ஒருவருடைய தோல்வி, மற்றொருவருக்கு ஆறுதலாகிறது.

ஒருவருடைய வாழ்க்கைப் பாடம், இன்னொருவருடைய வழிகாட்டியாகிறது.

அங்கேதான் கவிதை தனிப்பட்ட அனுபவத்திலிருந்து பொதுவான மனித அனுபவமாக உயர்கிறது.

அப்படியானால் கவிதை என்றால் என்ன?

என்னுடைய எளிய பதில் இதுதான்.

கவிதை என்பது வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல.

அது உணர்வின் வடிவம்.

கவிதை என்பது வெறும் கற்பனை அல்ல.

அது வாழ்க்கையை வேறொரு கண் கொண்டு பார்ப்பது.

கவிதை என்பது வெறும் ஓசை அல்ல.

அது மனதின் துடிப்பு.

கவிதை என்பது வெறும் வரிகள் அல்ல.

அது சொல்ல முடியாததைச் சொல்லும் முயற்சி.

கவிதை என்பது வெறும் எழுத்து அல்ல.

அது ஒரு மனித இதயம் இன்னொரு மனித இதயத்துடன் பேசும் பாலம்.

கவிதை என்பது வெறும் அழகான சொற்கள் அல்ல.

அது சில நேரங்களில் ஒரு கண்ணீர்.

சில நேரங்களில் ஒரு புன்னகை.

சில நேரங்களில் ஒரு பெருமூச்சு.

சில நேரங்களில் ஒரு நினைவு.

சில நேரங்களில் ஒரு கேள்வி.

சில நேரங்களில் ஒரு பதில்.

சில நேரங்களில் பதிலே இல்லாத ஒரு கேள்வி.

அதனால்தான் நான் கவிதையை நேசிக்கிறேன்.

அதனால்தான் கண்ணதாசனை என் மானசீகக் குருவாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

அவர் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது கவிதை எழுதுவது மட்டுமல்ல.

வாழ்க்கையை கவிதையாகப் பார்க்கக் கற்றுக்கொடுத்தது.

ஒரு மனிதனைப் பார்க்கும்போது அவனுடைய முகத்தை மட்டும் பார்க்காமல், அவனுக்குப் பின்னால் இருக்கும் வாழ்க்கையைப் பார்க்க வேண்டும்.

ஒரு முதியவரைப் பார்க்கும்போது அவருடைய வயதை மட்டும் பார்க்காமல், அவர் கடந்து வந்த பாதையைப் பார்க்க வேண்டும்.

ஒரு தாயைப் பார்க்கும்போது அவள் செய்த தியாகங்களைப் பார்க்க வேண்டும்.

ஒரு தந்தையைப் பார்க்கும்போது அவர் சொல்லாமல் சுமந்த சுமைகளைப் பார்க்க வேண்டும்.

ஒரு குழந்தையைப் பார்க்கும்போது அதன் எதிர்காலத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.

ஒரு தனிமையான மனிதனைப் பார்க்கும்போது அவனுக்குள் இருக்கும் சொல்லப்படாத கதையைப் பார்க்க வேண்டும்.

அந்தப் பார்வை வந்துவிட்டால்...

வாழ்க்கையே கவிதையாகிவிடுகிறது.

காலை உதிக்கும் சூரியன் ஒரு கவிதை.

மாலை மறையும் சூரியன் இன்னொரு கவிதை.

மழைத்துளி ஒரு கவிதை.

மண்ணின் வாசனை ஒரு கவிதை.

குழந்தையின் சிரிப்பு ஒரு கவிதை.

தாயின் குரல் ஒரு கவிதை.

வாழ்க்கைத்துணையின் மௌனம் கூட ஒரு கவிதை.

நண்பனின் தோள் ஒரு கவிதை.

முதிய பெற்றோரின் நடுங்கும் கை ஒரு கவிதை.

பிரிவின் கண்ணீர் ஒரு கவிதை.

மீண்டும் சந்திக்கும் மகிழ்ச்சி ஒரு கவிதை.

முடிவில்...

மனித வாழ்க்கையே ஒரு மிகப்பெரிய கவிதை.

நாம் ஒவ்வொருவரும் அந்தக் கவிதையின் ஒரு வரி.

சில வரிகள் அழகாக இருக்கும்.

சில வரிகள் கசப்பாக இருக்கும்.

சில வரிகள் கண்ணீரால் எழுதப்பட்டிருக்கும்.

சில வரிகள் சிரிப்பால் எழுதப்பட்டிருக்கும்.

சில வரிகள் நமக்குப் புரியாமல் போகலாம்.

ஆனால் கவிதை இன்னும் முடியவில்லை.

நாம் இன்னும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

நாளை என்ன வரி எழுதப்படும் என்பது நமக்குத் தெரியாது.

அதுதான் வாழ்க்கையின் அழகு.

அதுதான் கவிதையின் மர்மம்.

அதனால், நண்பர்களே...

கவிதையைத் தேடி புத்தகங்களுக்குள் மட்டும் செல்ல வேண்டாம்.

சில நேரங்களில் உங்கள் வீட்டுக்குள் பாருங்கள்.

உங்கள் பெற்றோரின் முகத்தைப் பாருங்கள்.

உங்கள் பிள்ளையின் சிரிப்பைப் பாருங்கள்.

உங்கள் வாழ்க்கைத்துணையின் மௌனத்தைப் பாருங்கள்.

உங்கள் நண்பனின் அன்பைப் பாருங்கள்.

உங்கள் கடந்த காலத்தைத் திரும்பிப் பாருங்கள்.

உங்கள் காயங்களைப் பாருங்கள்.

உங்கள் வெற்றிகளைப் பாருங்கள்.

உங்கள் தோல்விகளையும் பாருங்கள்.

அங்கே...

எங்கோ ஒரு மூலையில்...

உங்களுக்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு கவிதை இருக்கலாம்.

அதை எழுதுவதற்காக ஒரு பெரிய கவிஞனாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

ஒரு உண்மையான மனிதனாக இருந்தால் போதும்.

ஏனென்றால்...

உணர முடிந்த இதயம் இருந்தால்,

கவிதை பிறக்கும்.

பார்க்கத் தெரிந்த கண்கள் இருந்தால்,

உலகமே கவிதையாகும்.

வாழ்க்கையை உணரத் தெரிந்தால்,

நாமே ஒரு கவிதையாகிவிடுகிறோம்.

இதுதான்,

கவியரசர் கண்ணதாசனை மானசீகக் குருவாகக் கொண்ட,

வாழ்க்கை எனும் பள்ளியில் இன்னமும் மாணவனாக இருக்கும்,

ஒரு சாதாரண பாமரக் கவிஞனின் பார்வையில்—

“கவிதை என்றால் என்ன?”

இதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தால் உங்களாலும் முடியும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்