ஒரு ஆன்மாவின் பயணம்

“ஆற்றலை உருவாக்கவோ அழிக்கவோ முடியாது அது ஒரு வடிவிலிருந்து இன்னொரு வடிவத்திற்கு மட்டுமே மாறுகிறது” என்ற அறிவியல் உண்மையை நாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்.

இந்த உண்மையை வெறும் அறிவியல் கோட்பாடாக மட்டும் பார்க்காமல், ஆன்மீகக் கண்ணோட்டத்தில் சிந்தித்துப் பார்த்தால், வாழ்க்கையைப் பற்றிய நமது பார்வையே மாறிவிடுகிறது.

நான் உடலா?

அல்லது இந்த உடலுக்குள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஏதோ ஒரு ஆழமான உயிர்சக்தியா?

என் உடல் பிறக்கிறது. வளர்கிறது. முதுமை அடைகிறது.

ஒரு நாள் அழிகிறது.

ஆனால் என்னுள் “நான்” என்று உணர்கின்ற அந்த உணர்வு எங்கிருந்து வந்தது? அது உடலோடு மட்டும் சம்பந்தப்பட்டதா?

ஆன்மீக மரபுகள் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக இதைத்தான் ஆராய்ந்து வருகின்றன.

அதன் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது, நாம் இந்த உலகில் புதிதாக உருவாக்கப்பட்டவர்கள் அல்ல.

நாம் ஒரு நீண்ட பயணத்தின் நடுவில் இருக்கிறோம்.

பிறப்பு என்பது அந்தப் பயணத்தின் தொடக்கம் அல்ல மரணம் அதன் முடிவும் அல்ல.

நாம் ஒரு வடிவத்திலிருந்து இன்னொரு வடிவத்திற்கு நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் உயிர்கள்.

இதை நம்புவது ஒருவருடைய தனிப்பட்ட ஆன்மீகப் பார்வையாக இருக்கலாம்.

அறிவியல் இதனை நிரூபித்துவிட்டது என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால் இந்த எண்ணத்தை ஒரு வாழ்வியல் சிந்தனையாக எடுத்துக் கொண்டால், அது நம்முடைய வாழ்க்கையை மிகவும் ஆழமாக மாற்றக்கூடியது.

“நான் இந்த உடல் மட்டுமல்ல இந்த உடலின் வழியாக அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் ஓர் உயிர்” என்று ஒருவர் உணரத் தொடங்கும்போது, வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் விதம் மாறுகிறது.

நாம் ஏன் பிறந்தோம்?

நாம் ஏன் பிறந்தோம்?

இந்தக் கேள்விக்கு ஒவ்வொருவரும் தமது வாழ்க்கை அனுபவங்களிலிருந்து ஒரு பதிலைத் தேட வேண்டும்.

செல்வம் சேர்ப்பதற்காகவா?

புகழ் பெறுவதற்காகவா?

பதவி, அதிகாரம், வீடு, வாகனம், வசதி ஆகியவற்றைப் பெறுவதற்காகவா?

இவை வாழ்க்கையின் தேவைகளாக இருக்கலாம்.

ஆனால் இவையே வாழ்க்கையின் முழுமையான நோக்கம் என்றால், இவற்றையெல்லாம் பெற்ற பிறகும் ஏன் பல மனிதர்களின் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒரு வெற்றிடம் இருக்கிறது?

ஏன் எல்லாவற்றையும் பெற்றவர்களும் அமைதியைத் தேடுகிறார்கள்?

ஏன் எதுவும் இல்லாத ஒருவன் சில நேரங்களில் ஆழமான மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்கிறான்?

இங்கேதான் ஆன்மீகப் பயணம் ஆரம்பமாகிறது.

நாம் இந்த உலகத்திற்கு வெறுமனே பொருட்களைச் சேர்ப்பதற்காக மட்டும் வந்தவர்கள் அல்ல.

நாம் அனுபவிப்பதற்கும், கற்றுக்கொள்வதற்கும், புரிந்துகொள்வதற்கும், வளர்வதற்கும் வந்தவர்கள் என்ற பார்வையை எடுத்துக்கொண்டால், வாழ்க்கையில் நடக்கும் பல விஷயங்களுக்கு புதிய அர்த்தம் கிடைக்கிறது.

நமக்கு கிடைக்கும் ஒவ்வொரு அனுபவமும் ஏதோ ஒன்றைக் கற்றுத் தருகிறது.

சில மனிதர்கள் அன்பைக் கற்றுத் தருகிறார்கள்.

சிலர் பொறுமையைக் கற்றுத் தருகிறார்கள்.

சிலர் மன்னிப்பைக் கற்றுத் தருகிறார்கள்.

சிலர் நம்முடைய பலவீனங்களை நமக்கே காட்டுகிறார்கள்.

சில தோல்விகள் நம்மைத் தாழ்த்துவதற்காக வருவதில்லை நம்முள் மறைந்திருக்கும் வலிமையை நமக்குக் காட்டுவதற்காக வருகின்றன.

சில பிரிவுகள் நம்மை அழிப்பதற்காக அல்ல பற்றின் இயல்பை நமக்குப் புரிய வைப்பதற்காக வருகின்றன.

சில துன்பங்கள் நம்மைத் தண்டிப்பதற்காக அல்ல வாழ்க்கையை ஆழமாகப் பார்க்கச் செய்வதற்காக வருகின்றன.

அதனால் தான், வாழ்க்கையில் நடந்த ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் “ஏன் எனக்கு மட்டும்?” என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக,

“இதிலிருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?”

என்று கேட்கத் தொடங்கினால், நமது வாழ்க்கையே ஒரு ஆன்மீகப் பள்ளியாக மாறிவிடுகிறது.

நாம் மறந்துவிட்ட நோக்கம்

ஆன்மீகப் பார்வையில் நாம் இந்த உலகிற்கு ஏதோ ஒரு நோக்கத்துடன் வந்திருக்கலாம் என்று எண்ணிக்கொள்ளலாம்.

எந்த அனுபவங்கள் நம்மை வளரச் செய்யும்?

எந்த மனிதர்களை சந்திக்க வேண்டும்?

எந்த சூழ்நிலைகள் நம்முடைய உள்ளத்தைத் திறக்கும்?

எந்த சவால்கள் நம்மை அடுத்த நிலைக்கு எடுத்துச் செல்லும்?

இவற்றையெல்லாம் அறிந்த ஓர் எல்லையற்ற உயிராக நாம் பிறந்திருக்கலாம் என்று சில ஆன்மீக மரபுகள் கூறுகின்றன.

ஆனால் பிறந்தவுடன் அந்த நினைவு நமக்கு இல்லை.

இதுதான் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய புதிர்களில் ஒன்று.

ஒரு குழந்தை பிறக்கிறது.

அதற்கு தான் யார் என்பது தெரியாது.

அது வளர்கிறது.

குடும்பம், சமூகம், கல்வி, மதம், பணம், பதவி, போட்டி, புகழ், பயம், ஆசை, எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை அதன் மனதில் அடையாளங்களை உருவாக்குகின்றன.

“நீ இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்.”

“நீ இதைத்தான் அடைய வேண்டும்.”

“மற்றவர்களை விட உயர வேண்டும்.”

“உன்னிடம் இது இருக்க வேண்டும்.”

“உலகம் உன்னைப் பாராட்ட வேண்டும்.”

என்று பல குரல்கள் நம்மைச் சுற்றி ஒலிக்கத் தொடங்குகின்றன.

ஒரு கட்டத்தில் நாம் யார் என்பதை மறந்து, உலகம் நம்மை யார் என்று சொல்கிறதோ அதுவாகவே நம்மை நினைத்துக் கொள்ளத் தொடங்குகிறோம்.

அங்கேதான் ஆன்மாவின் குரல் மெதுவாக மறைந்து விடுகிறது.

வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய சவால்

வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய சவால் எல்லாவற்றையும் பெறுவது அல்ல.

நாம் உண்மையில் யார் என்பதை மீண்டும் கண்டுபிடிப்பதே மிகப்பெரிய சவால்.

ஒரு மனிதன் தனது வாழ்க்கையின் நடுப்பகுதியிலோ, முதுமையின் வாசலிலோ நின்று தன்னைத்தானே கேட்கத் தொடங்கலாம்:

“நான் இத்தனை வருடங்கள் ஓடியது எதற்காக?”

“நான் தேடியது உண்மையில் எனக்குத் தேவையானதா?”

“நான் பெற்ற வெற்றிகள் என் உள்ளத்தை நிறைத்தனவா?”

“நான் நேசித்தவர்களுக்கு நான் போதுமான அன்பைக் கொடுத்தேனா?”

“என்னிடம் இருந்த நேரத்தை நான் எதற்காகச் செலவிட்டேன்?”

“நான் வாழ்ந்தேனா, அல்லது வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டே இருந்தேனா?”

இந்தக் கேள்விகள் தோன்றும் தருணமே ஆன்மீக விழிப்புணர்வின் ஆரம்பமாக இருக்கலாம்.

அதற்கு கோயிலுக்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒரு மலையின் உச்சியில் சென்று தியானம் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை.

உலகத்தை விட்டு விலகி காட்டிற்குச் செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை.

நம்முடைய உள்ளத்தை நோக்கிப் பார்ப்பதே போதும்.

ஆன்மீகம் என்பது யாருக்கானது?

பலருக்கு “ஆன்மீகம்” என்றால் உடனே துறவிகள், சாமியார்கள், யோகிகள், தியானம், மலைகள், ஆசிரமங்கள் என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால் ஆன்மீகம் அதற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது.

ஒரு தாய் தன் குழந்தையை அன்போடு வளர்ப்பதும் ஆன்மீகம்.

ஒரு தந்தை தன் குடும்பத்திற்காக நேர்மையாக உழைப்பதும் ஆன்மீகம்.

ஒரு தொழிலாளி தன் வேலையை நேர்மையுடன் செய்வதும் ஆன்மீகம்.

ஒரு மனிதன் தன்னிடம் உதவி கேட்கும் ஒருவரை மனிதநேயத்துடன் அணுகுவதும் ஆன்மீகம்.

யாரும் பார்க்காத நேரத்தில் கூட தவறு செய்யாமல் இருப்பது ஆன்மீகம்.

நமக்குத் தீங்கு செய்த ஒருவரை உடனே பழிவாங்காமல் சிந்தித்துப் பார்ப்பது ஆன்மீகம்.

கோபம் வந்தாலும் வார்த்தைகளை அடக்கிக் கொள்வது ஆன்மீகம்.

நம்மை விட வயதில் சிறியவரின் கருத்தையும் மதிப்பது ஆன்மீகம்.

நம்முடைய தவறை ஒப்புக்கொள்வது ஆன்மீகம்.

மன்னிக்க முடியாத நிலையில் கூட மன்னிக்க முயற்சி செய்வது ஆன்மீகம்.

நம்மிடம் அதிகம் இல்லாவிட்டாலும் இருப்பதைப் பகிர்வது ஆன்மீகம்.

அதாவது, உயர்ந்த ஒழுக்கத்துடன், விழிப்புணர்வுடன், அன்புடனும் பொறுப்புடனும் வாழும் அன்றாட வாழ்க்கையே ஒரு வகையான ஆன்மீகம்.

வீடு ஒரு ஆசிரமமாகலாம்

நாம் வாழும் வீடு ஒரு ஆன்மீகப் பள்ளியாக மாறலாம்.

கணவன் மனைவியைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது ஒரு தியானமாகலாம்.

மனைவி கணவனின் குறைகளை மட்டும் பார்க்காமல், அவருக்குப் பின்னால் இருக்கும் மனிதனைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது ஒரு ஆன்மீகப் பயிற்சியாகலாம்.

பெற்றோர் குழந்தைகளுக்கு பணத்தை மட்டும் கற்றுக் கொடுக்காமல், மனிதநேயத்தையும் கற்றுக் கொடுப்பது ஆன்மீகம்.

பிள்ளைகள் வயதான பெற்றோரின் தேவைகளைப் புரிந்து கொள்வது ஆன்மீகம்.

குடும்பத்தில் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டாலும் ஒருவரை ஒருவர் அவமதிக்காமல் பேசுவது ஆன்மீகம்.

அன்பு என்பது பெரிய பெரிய வார்த்தைகளில் மட்டும் இருப்பதில்லை.

ஒரு கப் தேநீர் கொடுப்பதில் இருக்கலாம்.

சோர்வாக இருக்கும் ஒருவரிடம் “நீ ஓய்வெடு, இதை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்று சொல்வதில் இருக்கலாம்.

நாம் தவறு செய்தபோது “மன்னித்துவிடு” என்று சொல்வதில் இருக்கலாம்.

மற்றவர் தவறு செய்தபோது “பரவாயில்லை” என்று சொல்லும் மனதில் இருக்கலாம்.

இதுவே ஆன்மீகம் என்றால், அது நம்மை விட்டு எங்கேயும் போகவில்லை.

அது நம்முடைய சமையலறையிலும் இருக்கிறது.

நம்முடைய வேலைத்தளத்திலும் இருக்கிறது.

நம்முடைய குடும்பத்திலும் இருக்கிறது.

நம்முடைய உறவுகளிலும் இருக்கிறது.

நம்முடைய அமைதியான இரவுகளிலும் இருக்கிறது.

துன்பத்திற்கும் ஒரு பாடம் உண்டு

வாழ்க்கையில் துன்பம் வரும்போது நாம் முதலில் கேட்பது:

“ஏன் எனக்கு இது நடந்தது?”

ஆன்மீகப் பார்வை அந்தக் கேள்வியை மெதுவாக மாற்றுகிறது.

“இது என்னை என்ன கற்றுக்கொடுக்க வந்திருக்கிறது?”

என்று கேட்கச் செய்கிறது.

இதன் பொருள் துன்பத்தை விரும்ப வேண்டும் என்பதல்ல.

துன்பத்தை நியாயப்படுத்த வேண்டும் என்பதுமல்ல.

துன்பப்படுபவரிடம் “இது உன் ஆன்ம வளர்ச்சிக்காகத்தான்” என்று கூறி அவரது வலியை சிறுமைப்படுத்துவதும் சரியல்ல.

ஆனால் நமக்கு ஏற்பட்ட துன்பத்தை நாம் எப்படி பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் நமது வளர்ச்சி இருக்கிறது.

ஒரு காயம் நம்மை கசப்பான மனிதனாக்கலாம்.

அதே காயம் நம்மை மற்றவர்களின் வலியைப் புரிந்துகொள்ளும் மனிதனாகவும் மாற்றலாம்.

ஒரு தோல்வி நம்மை உடைக்கலாம்.

அதே தோல்வி நம்மை பணிவானவனாகவும் மாற்றலாம்.

ஒரு இழப்பு நம்மை வெறுமையாக்கலாம்.

அதே இழப்பு வாழ்க்கையின் நிலையாமையை உணர்த்தலாம்.

அதனால் அனுபவங்கள் நல்லவை, கெட்டவை என்று மட்டும் பிரிக்காமல், அவற்றிலிருந்து நாம் பெறும் உள்ளார்ந்த மாற்றத்தை கவனிப்பது முக்கியம்.

ஆன்ம வளர்ச்சி என்றால் என்ன?

ஆன்ம வளர்ச்சி என்பது அதிகமான புத்தகங்களைப் படிப்பது மட்டுமல்ல.

அதிகமான மந்திரங்களைத் தெரிந்துகொள்வதும் அல்ல.

பல ஆன்மீகச் சொற்களைப் பேசுவதும் அல்ல.

நேற்றைய நம்மைவிட இன்றைய நாம் சற்றே அன்பானவராக மாறினால்—அது ஆன்ம வளர்ச்சி.

நேற்றைவிட இன்று சற்றே பொறுமையாக இருந்தால்—அது ஆன்ம வளர்ச்சி.

கோபம் வந்தபோது அதை கவனிக்க முடிந்தால்—அது ஆன்ம வளர்ச்சி.

பிறரைத் தீர்ப்பளிப்பதற்கு முன் அவர்களின் நிலையைப் புரிந்துகொள்ள முயன்றால் அது ஆன்ம வளர்ச்சி.

நமக்கு கிடைத்ததைப் பற்றி நன்றி உணர்ந்தால்—அது ஆன்ம வளர்ச்சி.

நம்முடைய தவறுகளைப் பார்க்கத் துணிந்தால் அது ஆன்ம வளர்ச்சி.

நம்முடைய அகங்காரம் சற்றே குறைந்தால் அது ஆன்ம வளர்ச்சி.

அன்பு சற்றே அதிகரித்தால் அது ஆன்ம வளர்ச்சி.

அதனால் ஆன்மீகம் என்பது உயர்ந்த அனுபவங்களைத் தேடுவது மட்டுமல்ல.

உயர்ந்த மனிதனாக மாறுவதும் ஆன்மீகமே.

நாம் மீண்டும் நம்மைத் தேட வேண்டும்

நாம் பிறக்கும்போது கொண்டுவந்த ஆன்ம நோக்கம் என்ன என்பதை நிச்சயமாக யாராலும் முழுமையாகச் சொல்ல முடியாது.

ஆனால் நம்முடைய உள்ளத்தை கவனித்தால் சில குறிப்புகள் கிடைக்கலாம்.

எந்த செயலில் நமக்கு ஆழமான நிறைவு கிடைக்கிறது?

எந்த நேரத்தில் நாம் உண்மையான நம்மாக இருக்கிறோம்?

எதைச் செய்யும்போது பிறருக்கு நன்மை ஏற்படுகிறது?

எந்த அனுபவங்கள் நம்மை உள்ளிருந்து மாற்றுகின்றன?

எந்த ஆசைகள் வெறும் அகங்காரத்திலிருந்து வருகின்றன?

எந்த விருப்பங்கள் நம் உள்ளத்தின் அமைதியிலிருந்து வருகின்றன?

இந்தக் கேள்விகளை அமைதியாகக் கேட்கத் தொடங்கினால், நம்முடைய வாழ்க்கைப் பாதையில் சில விளக்குகள் தோன்றத் தொடங்கலாம்.

அதற்காக வாழ்க்கையை மாற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை.

முதலில் வாழ்க்கையை கவனிக்க வேண்டும்.

நாம் பேசுவதை கவனிக்க வேண்டும்.

நாம் சிந்திப்பதை கவனிக்க வேண்டும்.

நாம் கோபப்படுவதை கவனிக்க வேண்டும்.

நாம் அஞ்சுவதை கவனிக்க வேண்டும்.

நாம் எதற்காக ஓடுகிறோம் என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.

நாம் யாரை நேசிக்கிறோம் என்பதையும், ஏன் நேசிக்கிறோம் என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.

இந்த கவனிப்பே மெதுவாக விழிப்புணர்வாக மாறுகிறது.

விழிப்புணர்வு வளரும்போது, நமது தேர்வுகள் மாறுகின்றன.

தேர்வுகள் மாறும்போது, வாழ்க்கையின் பாதையும் மாறுகிறது.

வாழ்க்கைதான் நமது ஆன்மீகப் பயிற்சி

நமக்குக் கிடைத்த வாழ்க்கையை விட்டு வேறு ஒரு ஆன்மீக வாழ்க்கையைத் தேட வேண்டியதில்லை.

நாம் வாழும் வாழ்க்கையையே ஆன்மீகப் பயிற்சியாக மாற்றலாம்.

காலை எழுந்தவுடன் நன்றி கூறலாம்.

வேலையை நேர்மையாகச் செய்யலாம்.

உணவை உணர்வுடன் உண்ணலாம்.

பேசும்போது வார்த்தைகளால் பிறரை காயப்படுத்தாமல் இருக்கலாம்.

குடும்பத்தினரைக் கவனமாகக் கேட்கலாம்.

தினமும் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக நம்மை நாமே கவனிக்கலாம்.

இரவு படுக்கும் முன்,

“இன்று நான் யாருக்காவது மகிழ்ச்சி கொடுத்தேனா?”

“யாரையாவது தேவையில்லாமல் காயப்படுத்தினேனா?”

“இன்று நான் என்ன கற்றுக்கொண்டேன்?”

“நாளை நான் எதைச் சற்று சிறப்பாகச் செய்யலாம்?”

என்று நம்மையே கேட்டுக்கொள்ளலாம்.

இவை அனைத்தும் ஆன்மீகப் பயிற்சிகளே.

அதற்கு பெரிய செலவு தேவையில்லை.

பெரிய பட்டம் தேவையில்லை.

பிறரிடம் நம்மை நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

இறுதியில் எதை எடுத்துச் செல்கிறோம்?

ஒரு நாள் இந்த உடல் நம்மை விட்டுச் செல்லும்.

நாம் சேர்த்த பணம் நம்முடன் வராது.

நாம் பெற்ற பதவி வராது.

நாம் கட்டிய வீடு வராது.

நாம் ஓட்டிய வாகனம் வராது.

நம்முடைய புகழும் வராது.

ஆனால் இந்த வாழ்க்கை நம்முள் ஏற்படுத்திய மாற்றம்?

அன்பு?

கருணை?

பொறுமை?

ஞானம்?

விழிப்புணர்வு?

அவைதான் ஆன்மீகப் பார்வையில் முக்கியமானவை.

வாழ்க்கை நமக்கு என்ன கொடுத்தது என்பதைக் காட்டிலும், வாழ்க்கை நம்மை எப்படிப்பட்ட மனிதனாக மாற்றியது என்பதே முக்கியமான கேள்வியாகிறது.

இதுதான் வாழ்க்கையின் ஆழமான கணக்கு.

நாம் எவ்வளவு சம்பாதித்தோம் என்பதல்ல.

எவ்வளவு பகிர்ந்தோம்?

எவ்வளவு நேசித்தோம்?

எவ்வளவு மன்னித்தோம்?

எவ்வளவு புரிந்துகொண்டோம்?

எவ்வளவு விழிப்புடன் வாழ்ந்தோம்?

என்பதே முக்கியம்.

இதுவே வாழ்க்கை

நாம் எங்கிருந்து வந்தோம் என்பதை முழுமையாக அறியாமல் இருக்கலாம்.

எங்கே செல்கிறோம் என்பதையும் முழுமையாக அறியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் இப்போது நம்மிடம் இருக்கும் இந்த வாழ்க்கை மட்டும் நிச்சயம்.

இந்தக் கணம் மட்டும் நிச்சயம்.

இந்த மூச்சு மட்டும் நிச்சயம்.

அதனால் நமது ஆன்ம நோக்கம் என்னவென்று தேடிக்கொண்டே, இந்தக் கணத்தை நல்ல முறையில் வாழ்வதே நம்மால் செய்யக்கூடிய மிகப்பெரிய ஆன்மீகச் செயல்.

ஒருவரை நேசிப்போம்.

ஒருவரை மன்னிப்போம்.

ஒருவருக்கு உதவுவோம்.

ஒருவரின் துயரத்தைப் புரிந்துகொள்வோம்.

நம்முடைய தவறை ஒப்புக்கொள்வோம்.

நமக்குக் கிடைத்த வாழ்க்கைக்கு நன்றி கூறுவோம்.

நம்முடைய மனத்தை தினமும் சிறிது நேரமாவது அமைதிப்படுத்துவோம்.

நம்மை நாமே கவனிப்போம்.

நாம் பிறரை மாற்றுவதற்கு முன் நம்மை மாற்ற முயற்சிப்போம்.

அப்போது நம்முடைய வீடு ஒரு ஆசிரமமாகலாம்.

நம்முடைய வேலை ஒரு சேவையாகலாம்.

நம்முடைய உறவுகள் ஒரு ஆன்மீகப் பள்ளியாகலாம்.

நம்முடைய துன்பங்கள் ஆசிரியர்களாகலாம்.

நம்முடைய மகிழ்ச்சிகள் நன்றியின் தருணங்களாகலாம்.

நம்முடைய முதுமை ஞானத்தின் காலமாகலாம்.

நம்முடைய மரணம் கூட ஒரு முடிவாக அல்ல, இன்னொரு மாற்றத்தின் வாசலாகப் பார்க்கப்படலாம்.

ஆன்மீகம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து ஓடுவது அல்ல.

வாழ்க்கையை அதன் முழுமையான அர்த்தத்தோடு வாழ்வதே ஆன்மீகம்.

நாம் வெறுமனே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கவில்லை.

நாம் கற்றுக்கொண்டு கொண்டிருக்கிறோம்.

நாம் வெறுமனே அனுபவங்களைச் சந்திக்கவில்லை.

அனுபவங்கள் நம்மை வடிவமைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

நாம் வெறுமனே ஆண்டுகளை கடக்கவில்லை.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் நம்முள் ஏதோ ஒன்றை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒருவேளை வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் நாம் தேடிக்கொண்டிருக்கும் ஏதோ ஒரு தொலைதூர இடத்தில் இல்லாமல், நாம் இன்று எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதிலேயே இருக்கலாம்.

நாம் யார் என்பதை மறந்து பிறந்திருக்கலாம்.

ஆனால் நம்மை மீண்டும் கண்டுபிடிப்பதற்கான வாய்ப்புடன் வாழ்கிறோம்.

அந்தத் தேடலே ஆன்மீகப் பயணம்.

அந்தப் பயணத்தில் ஒவ்வொரு அனுபவமும் ஒரு பாடம்.

ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒரு ஆசிரியர்.

ஒவ்வொரு உறவும் ஒரு கண்ணாடி.

ஒவ்வொரு துன்பமும் ஒரு கேள்வி.

ஒவ்வொரு மகிழ்ச்சியும் ஒரு நன்றி.

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய வாய்ப்பு.

இறுதியில் நாம் கண்டுபிடிக்க வேண்டியது உலகம் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறது என்பதல்ல.

“நான் உண்மையில் யார்?”

என்ற அந்த ஒரே கேள்விக்கான நமது உள்ளார்ந்த பதிலைத்தான்.

அந்தப் பதிலை நோக்கி நாம் ஒரு சிறிய அடியை இன்று எடுத்தால் கூட போதும்.

ஏனெனில் வாழ்க்கை என்பது வெறுமனே பிறந்து, வளர்ந்து, வாழ்ந்து, இறந்து போகும் நிகழ்வு அல்ல.

வாழ்க்கை என்பது ஆன்மா தன்னைத் தானே அறிந்துகொள்ள மேற்கொள்ளும் ஒரு பயணம்.

அந்தப் பயணத்தில் நாம் எவ்வளவு உயர்ந்தோம் என்பதைவிட,

எவ்வளவு உண்மையானவர்களாக மாறினோம் என்பதே நமது உண்மையான வளர்ச்சி.

இதுவே வாழ்க்கை.

இதுவே ஆன்மீகம்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்