அனுபவம் சொல்லும் ஞானம்

அனுபவம் சொல்லும் ஞானம்

ஞானம் என்பது கற்றுக் கொடுக்கப்படுவது அல்ல வாழ்க்கையால் உணர்ந்து கொள்ளப்படுவது.

நாம் வாழ்க்கையில் பலவற்றைக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

பள்ளியில் கல்வியைக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.
   
புத்தகங்களில் அறிவைப் பெறுகிறோம்.

ஆசிரியர்களிடம் பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.
   
பெரியவர்களிடம் அறிவுரைகளைக் கேட்கிறோம்.

ஆனால் இவை அனைத்தையும் பெற்றுவிட்டாலே ஒருவர் ஞானியாகிவிடுவதில்லை.

அறிவு என்பது நாம் தெரிந்துகொண்டது.

அனுபவம் என்பது நாம் வாழ்ந்து பார்த்தது.

ஞானம் என்பது அந்த அனுபவங்களிலிருந்து நாம் உணர்ந்து கொண்ட உண்மை.

இந்த மூன்றுக்கும் இடையில் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

ஒருவர் நெருப்பைத் தொட்டால் சுடும் என்று நமக்குச் சொல்லலாம்.
   
புத்தகத்திலும் படிக்கலாம்.
   
மற்றொருவர் நெருப்பில் கையை வைத்தபோது என்ன நடந்தது என்பதையும் கேட்கலாம்.

ஆனால் நெருப்பின் சூட்டை நேரடியாக உணர்ந்த அனுபவம் வேறு.

அதனால்தான் வாழ்க்கையின் சில பாடங்களை எவ்வளவு அழகாகச் சொன்னாலும், கேட்பவரின் உள்ளத்தில் அவை முழுமையாகப் பதியாது.

காலம் அவரை ஒரு சூழ்நிலையில் நிறுத்தும்போதுதான் அந்த வார்த்தைகளின் உண்மையான அர்த்தம் அவருக்குள் மலரத் தொடங்குகிறது.

அதுதான் அனுபவம் ஞானமாக மாறும் தருணம்.

நாம் அன்பு கொண்டவர்களைப் பார்க்கும்போது அவர்களுக்கு எந்தத் துன்பமும் வரக்கூடாது என்று விரும்புகிறோம்.

குறிப்பாக நம் பிள்ளைகள், நண்பர்கள், உறவினர்கள் தவறு செய்யும்போது, “நான் அனுபவித்த கஷ்டத்தை இவர்கள் அனுபவிக்கக்கூடாது” என்று நினைக்கிறோம்.

அது அன்பிலிருந்து பிறக்கும் எண்ணம்.

ஆனால் அன்புக்கும் ஒரு எல்லை இருக்கிறது.

ஒருவருடைய வாழ்க்கையை அவருக்குப் பதிலாக நாம் வாழ முடியாது.

அவருடைய அனுபவங்களை அவருக்குப் பதிலாக நாம் அனுபவிக்க முடியாது.

அவருடைய உள்ளத்தில் பிறக்க வேண்டிய புரிதலை நம்மால் அவருக்குள் வலுக்கட்டாயமாக விதைக்க முடியாது.

நாம் வழிகாட்டலாம். எச்சரிக்கலாம். நம் அனுபவத்தைப் பகிரலாம்.
   
விழுந்துவிடாமல் இருக்க ஒரு கை நீட்டலாம்.

ஆனால் அவர் நடக்க வேண்டிய பாதையை அவருக்குப் பதிலாக நாம் நடக்க முடியாது.

இதனைப் புரிந்துகொள்வதே ஆன்மீகப் பயணத்தில் ஒரு முக்கியமான முதிர்ச்சி.

வாழ்க்கையில் ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் பயணம் இருக்கிறது.

ஒருவருடைய பாதை நேராக இருக்கலாம்.

இன்னொருவருடைய பாதை வளைந்து செல்லலாம்.

ஒருவருக்கு ஒரு பாடம் ஒரே அனுபவத்தில் புரிந்துவிடலாம்.
   
இன்னொருவர் அதே பாடத்தைப் புரிந்துகொள்ள மீண்டும் மீண்டும் அதே போன்ற சூழ்நிலைகளைச் சந்திக்க வேண்டியிருக்கலாம்.

நாம் வெளியில் இருந்து பார்த்து, “இத்தனை முறை இதே தவறைச் செய்கிறாரே!” என்று ஆச்சரியப்படலாம்.

ஆனால் அவருடைய உள்ளத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதை நமக்குத் தெரியாது.

அவர் இன்னும் அந்தப் பாடத்தின் அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் நிலையில் வராமல் இருக்கலாம்.

அவருடைய விழிப்புணர்வு நிலை இன்னும் அந்த அனுபவத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தயாராகாமல் இருக்கலாம்.

ஒவ்வொரு மனிதனுடைய உள்ளுணர்வின் வளர்ச்சிக்கும் தனித்தனி காலம் உண்டு.

ஒரு விதையை மண்ணில் போட்டவுடன் மறுநாளே மரமாகிவிடாது.

அதற்கு மண் வேண்டும்.

தண்ணீர் வேண்டும்.

வெயில் வேண்டும்.

இருள் வேண்டும்.

காற்று வேண்டும்.

காலம் வேண்டும்.

சில நேரங்களில் புயலையும் அது சந்திக்க வேண்டும்.

அதுபோல மனிதனும் வாழ்க்கை என்ற மண்ணில் வளர்கிறான்.
   
அவனுக்குக் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு அனுபவமும் அவனுடைய உள்ளத்தில் ஏதோ ஒன்றை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

சில அனுபவங்கள் அவனை மகிழ்விக்கின்றன.

சில அனுபவங்கள் அவனை உடைக்கின்றன.

சில அனுபவங்கள் அவனை ஏமாற்றுகின்றன.

சில அனுபவங்கள் அவனுடைய அகந்தையை உடைக்கின்றன.

சில அனுபவங்கள் அவனுக்கு யார் உண்மையானவர்கள் என்பதை உணர்த்துகின்றன.

சில அனுபவங்கள் அவனுக்கு தன்னையே அறிமுகப்படுத்துகின்றன.

அந்த அனுபவங்களின் பின்னால் இருந்து வாழ்க்கை மெதுவாக ஒரு பாடத்தைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது.

“இதிலிருந்து என்ன கற்றுக்கொண்டாய்?”

என்பதே வாழ்க்கை நம்மிடம் கேட்கும் கேள்வி.

ஆன்மீகம் என்பது இந்தக் கேள்வியைக் கேட்கத் தொடங்கும் தருணத்தில்தான் நம் வாழ்க்கைக்குள் நுழைகிறது.

ஆன்மீகம் என்றால் உலகத்தை விட்டு ஓடிப்போவது அல்ல.

எல்லாவற்றையும் கர்மா என்று சொல்லிவிட்டு கைகளை கட்டிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பதும் அல்ல.

மற்றவர் துன்பப்படும்போது, “அது அவருடைய கர்மவினை அவரே அனுபவிக்கட்டும்” என்று பாராமுகமாக இருப்பது ஆன்மீகம் அல்ல.

ஒருவர் தண்ணீரில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும்போது, “அவருடைய கர்மா” என்று சொல்லிவிட்டு நாம் கரையில் நிற்பது கருணை அல்ல.

நம்மால் முடிந்தால் அவரைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.

பசியோடு இருப்பவருக்கு உணவு கொடுக்க வேண்டும்.

துயரப்படுபவரிடம் ஆறுதலாக ஒரு வார்த்தை பேச வேண்டும்.

தவறான பாதையில் செல்பவருக்கு சரியான பாதையைக் காட்ட வேண்டும்.

விழுந்தவரை எழுப்ப வேண்டும்.

ஆனால் எழுந்த பிறகு அவர் நடக்க வேண்டிய பாதையை அவருக்குப் பதிலாக நாம் நடக்கக்கூடாது.

இதுதான் இங்கு புரிந்துகொள்ள வேண்டிய நுட்பமான ஆன்மீக உண்மை.

உதவி செய்வதும் தலையிடுவதும் ஒன்றல்ல.

கருணையும் கட்டுப்படுத்துவதும் ஒன்றல்ல.

வழிகாட்டுவதும் ஒருவருடைய வாழ்க்கையை அவருக்குப் பதிலாக நடத்துவதும் ஒன்றல்ல.

ஒருவர் துன்பத்தில் இருக்கும்போது அவருக்கு அருகில் இருப்பது நமது கடமை.

ஆனால் அந்தத் துன்பத்தின் மூலம் அவர் அறிந்துகொள்ள வேண்டிய பாடத்தை அவரிடமிருந்து பறித்துவிடுவது நமது கடமை அல்ல.

சில நேரங்களில் நாம் அன்பு என்ற பெயரில் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையில் அளவுக்கு அதிகமாக தலையிடுகிறோம்.

“அவன் இப்படிச் செய்யக்கூடாது.”

“அவள் இப்படித்தான் வாழ வேண்டும்.”

“அவனுக்கு இது நடக்கக்கூடாது.”

“அவள் அந்த மனிதரிடமிருந்து விலக வேண்டும்.”

என்று நாம் தீர்மானிக்கத் தொடங்குகிறோம்.

நம் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் அது சரியாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அவருடைய வாழ்க்கை நம்முடைய வாழ்க்கை அல்ல.

நாம் நடந்த பாதையில் அவர் நடக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

நமக்கு கிடைத்த பாடம் அவருக்குக் கிடைக்க வேண்டிய பாடமாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

நாம் விழுந்த இடத்தில்தான் அவர் விழ வேண்டும் என்பதுமில்லை.

அவர் விழும் இடத்திலிருந்து அவருக்கான வேறு ஒரு ஞானம் பிறக்கலாம்.

அதனால்தான் ஆன்மீகத்தில் “விடுவித்தல்” என்றொரு பெரிய பாடம் இருக்கிறது.

விடுவித்தல் என்றால் அன்பை விட்டுவிடுவது அல்ல.

பொறுப்பை விட்டுவிடுவது அல்ல.

மற்றவரை புறக்கணிப்பதும் அல்ல.

“என்னால் செய்யக்கூடியதைச் செய்கிறேன்.

என்னால் கட்டுப்படுத்த முடியாததை இறைவனிடம் ஒப்படைக்கிறேன்” என்ற உள்ளார்ந்த அமைதியே விடுவித்தல்.

இந்த உண்மையை நாம் புரிந்துகொண்டால் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பல மனவேதனைகள் குறையத் தொடங்கும்.

நம்முடைய பிள்ளைகள் நம்முடைய சொத்து அல்லர்.

நம்முடைய துணை நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் வாழ வேண்டியவர் அல்லர்.

நம்முடைய நண்பர்கள் நம்முடைய எண்ணப்படி வாழ வேண்டியவர்கள் அல்லர்.

ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கென ஒரு ஆன்மீகப் பயணத்தில் இருக்கிறார்கள்.

நாம் அவர்களுடன் ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் பயணிக்கிறோம்.

சிலர் நீண்ட காலம் நம்முடன் இருப்பார்கள்.

சிலர் சிறிது காலம் மட்டுமே இருப்பார்கள்.

சிலர் நமக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்து செல்கிறார்கள்.

சிலர் நமக்கு வலியைக் கொடுத்து செல்கிறார்கள்.

சிலர் நமக்கு அன்பைக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.

சிலர் மன்னிப்பைக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.

சிலர் எல்லைகளை அமைத்துக்கொள்ளக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.

சிலர் நம்முடைய அகந்தையைப் பார்க்க வைத்துச் செல்கிறார்கள்.

அவர்களை எல்லாம் வாழ்க்கையின் ஆசிரியர்களாகப் பார்க்கத் தொடங்கும்போது, வாழ்க்கையே ஒரு பெரிய ஆன்மீகப் பள்ளியாக மாறுகிறது.

அப்போது “ஏன் இது எனக்கு நடந்தது?” என்ற கேள்வி மெதுவாக,

“இதிலிருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?”

என்று மாறுகிறது.

அந்த ஒரு மாற்றமே மனிதனுடைய உள்ளத்தை மாற்றக்கூடியது.

கர்மவினை என்ற கருத்தையும் நாம் இதே நுண்ணுணர்வோடு புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

கர்மா என்ற வார்த்தையை மற்றவர்களைத் தீர்ப்பதற்கான ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தக்கூடாது.

“அவருக்கு நடந்தது அவருடைய கர்மா.”

“அவள் அனுபவிப்பது அவள் செய்ததற்கான பலன்.”

என்று கூறிவிட்டு மற்றவருடைய வேதனையைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது ஆன்மீக அறிவு அல்ல.

மாறாக, கர்மா பற்றிய ஆன்மீகப் புரிதல் நம்மை இன்னும் கருணையுள்ளவர்களாக மாற்ற வேண்டும்.

“நான் அவருடைய கடந்தகாலத்தை அறியவில்லை. அவருடைய வாழ்க்கைப் பாடத்தையும் முழுமையாக அறியவில்லை.

எனவே அவரைத் தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக, இப்போது என்னால் செய்யக்கூடிய நன்மையைச் செய்வேன்.”

இதுதான் முதிர்ச்சியான அணுகுமுறை.

சில விஷயங்கள் நம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்கின்றன.

நமது எண்ணங்கள்.

நமது வார்த்தைகள்.

நமது செயல்கள்.

நமது பதில்கள்.

நாம் ஒருவரிடம் காட்டும் கருணை.

நாம் செய்யும் மன்னிப்பு.

நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் பாதை.

ஆனால் சில விஷயங்கள் நம் கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்டவை.

மற்றவர்களின் எண்ணங்கள்.

அவர்களின் முடிவுகள்.

அவர்களின் கடந்த காலம்.

ஏற்கனவே நடந்த நிகழ்வுகள்.

உலகத்தில் நிகழும் பல மாற்றங்கள்.

நமக்குப் பிடிக்காத சில சூழ்நிலைகள்.

இந்த இரண்டிற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை உணர்வதே மன அமைதிக்கான ஒரு பெரிய வாசல்.

நம்மால் மாற்றக்கூடியதை மாற்ற முயற்சி செய்வோம்.

நம்மால் உதவக்கூடியவர்களுக்கு உதவுவோம்.

நம்மால் காப்பாற்றக்கூடியவர்களை காப்பாற்றுவோம்.

ஆனால் நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாதவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஞானத்தையும் வளர்த்துக்கொள்வோம்.

ஏற்றுக்கொள்வது என்பது தோல்வியை ஒப்புக்கொள்வது அல்ல.

அது உண்மையை எதிர்ப்பதை நிறுத்துவது.

மழை பெய்யும்போது மழையுடன் சண்டையிட முடியாது.

நேற்று நடந்ததை மாற்ற முடியாது.

கடந்த காலத்தை மீண்டும் எழுத முடியாது.

ஆனால் நேற்று நடந்ததைப் பற்றிய நமது பார்வையை இன்று மாற்ற முடியும்.

அதுவே ஆன்மீக வளர்ச்சி.

ஒரு நிகழ்வு நம்முடைய வாழ்க்கையில் நடந்துவிட்டது.

அது ஏன் நடந்தது என்ற முழு பதில் நமக்குக் கிடைக்காமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

அங்கேதான் மனிதனுடைய சுதந்திரம் இருக்கிறது.

துன்பம் வந்துவிட்டதால் வாழ்க்கை முடிந்துவிடுவதில்லை.

சில நேரங்களில் துன்பம் நம்முடைய பழைய பார்வையை முடித்து புதிய பார்வையைத் திறக்கிறது.

நாம் இழந்த ஒருவர் நமக்கு நிலையாமையை உணர்த்தலாம்.

நாம் சந்தித்த தோல்வி நமக்கு பணிவைக் கற்றுக்கொடுக்கலாம்.

நாம் அனுபவித்த ஏமாற்றம் மனிதர்களை மட்டும் அல்ல, நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகளையும் புரிந்துகொள்ளச் செய்யலாம்.

நாம் தனிமையில் இருந்த காலம் நம்மையே சந்திக்க வைத்திருக்கலாம்.

அதனால் துன்பத்தைத் தேட வேண்டும் என்பதல்ல இங்கே சொல்லப்படுவது.

துன்பம் வந்தால் அதை மகிமைப்படுத்தவும் வேண்டாம்.

ஆனால் அது நம்முடைய கதவைத்தட்டும்போது,

“ஏன் எனக்கு மட்டும்?”

என்று மட்டும் கேட்காமல்,

“இந்த அனுபவத்தின் வழியாக வாழ்க்கை என்னை என்ன பார்க்கச் செய்கிறது?”

என்றும் கேட்கலாம்.

அந்தக் கேள்வி நம்மை வலியிலிருந்து ஞானத்திற்குக் கொண்டு செல்லக்கூடும்.

நாம் மற்றவர்களின் துன்பங்களைப் பார்க்கும்போதும் இதே பார்வை தேவை.

அவர்களின் துன்பத்தை நியாயப்படுத்துவதற்காக கர்மாவைப் பயன்படுத்த வேண்டாம்.

அவர்களின் வாழ்க்கையை நம்முடைய விருப்பப்படி மாற்றுவதற்காகவும் கருணையைப் பயன்படுத்த வேண்டாம்.

கருணையுடன் அருகில் இருங்கள்.

ஞானத்துடன் வழிகாட்டுங்கள்.
அன்புடன் உதவுங்கள்.

ஆனால் அவருடைய ஆன்மீகப் பயணத்திற்குரிய இடத்தை அவருக்கே விட்டுவிடுங்கள்.

இதுவே வாழ்க்கையை மதிப்பது.

இதுவே மனிதனை மதிப்பது.

இதுவே இறைவனுடைய படைப்பின் தனித்தன்மையை மதிப்பது.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் சில மனிதர்களை நாம் மாற்ற முடியாமல் போகலாம்.

சில சூழ்நிலைகளை நம்மால் மாற்ற முடியாமல் போகலாம்.

சில பிரிவுகளைத் தடுக்க முடியாமல் போகலாம்.

சில கதவுகள் நம் விருப்பத்திற்கு எதிராக மூடப்படலாம்.

அப்போது வாழ்க்கையிடம் கோபப்படுவதற்குப் பதிலாக, சிறிது நேரம் அமைதியாக இருப்போம்.

நம்முடைய உள்ளத்தைக் கேட்போம்.

“இப்போது என்னால் செய்யக்கூடியது என்ன?”

என்று.

அந்த ஒரு கேள்வி போதும்.

ஏனெனில் ஞானம் என்பது எல்லாவற்றிற்கும் பதில் தெரிந்திருப்பது அல்ல.

எந்த நேரத்தில் என்ன செய்ய வேண்டும், எந்த நேரத்தில் எதையும் செய்யாமல் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்பதை உணர்வதே ஞானம்.

ஒருவரைத் தூக்க வேண்டிய நேரத்தில் கை நீட்டுவது ஞானம்.

அவர் தானாக நடக்க வேண்டிய நேரத்தில் கைப்பிடியை விடுவது ஞானம்.

ஒருவருக்கு அறிவுரை சொல்ல வேண்டிய நேரத்தில் பேசுவது ஞானம்.

அவர் அனுபவத்திலிருந்து உணர வேண்டிய நேரத்தில் அமைதியாக இருப்பதும் ஞானம்.

மன்னிக்க வேண்டிய இடத்தில் மன்னிப்பது ஞானம்.

எல்லை வைக்க வேண்டிய இடத்தில் எல்லை வைப்பதும் ஞானம்.

எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதை உணர்வது ஞானம்.

நம்முடைய வாழ்க்கையும் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையும் ஒரே இறைவனுடைய பரந்த நாடகத்தில் வெவ்வேறு காட்சிகள் என்பதை உணர்வது இன்னும் ஆழமான ஞானம்.

இறுதியில் நாம் உணர வேண்டியது இதுதான்.

வாழ்க்கை ஒரு பாடசாலை.

ஒவ்வொருவரும் ஒரு மாணவர்.

ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி பாடங்கள்.

ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி தேர்வுகள்.

ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி நேரம்.

நாம் மற்றவர்களுக்கு ஆசிரியராக இருக்கலாம்.

ஆனால் அவர்களுடைய பாடத்தை அவர்களுக்குப் பதிலாக எழுத முடியாது.

நாம் அவர்களுக்காக கதவைத் திறக்கலாம்.

ஆனால் அதன் வழியாக அவர்கள் நடந்து செல்ல வேண்டும்.

நாம் விளக்கை ஏற்றிக் காட்டலாம்.

ஆனால் அந்த வெளிச்சத்தில் அவர்கள் தங்கள் பாதையைத் தாங்களே பார்க்க வேண்டும்.

அதனால்தான் உண்மையான ஆன்மீகம் நம்மை மற்றவர்களைத் தீர்ப்பவர்களாக மாற்றுவதில்லை.

மாறாக, புரிந்துகொள்பவர்களாக மாற்றுகிறது.

மற்றவர்களின் தவறுகளைப் பார்த்து நம்முடைய மேன்மையை உணரச் செய்வதில்லை.

நம்முடைய தவறுகளையும் பார்க்கச் செய்கிறது.

மற்றவர்களின் கர்மாவைப் பற்றி பேசச் செய்வதில்லை.

நம்முடைய செயல்களின் பொறுப்பை உணரச் செய்கிறது.

மற்றவர்களின் பாதையை மாற்ற முயற்சி செய்யச் செய்வதில்லை.

நம்முடைய பாதையைச் சுத்தப்படுத்தச் செய்கிறது.

இறுதியில் ஞானம் என்பது தொலைவில் இருக்கும் ஏதோ ஒரு பெரிய ஆன்மீக ரகசியம் அல்ல.

நடப்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் தெளிவு.

மாற்ற முடியாததை ஏற்றுக்கொள்ளும் அமைதி.

முடிந்ததைச் செய்யும் பொறுப்பு.

துன்பப்படுபவரைத் தாங்கும் கருணை.

மற்றவருடைய வாழ்க்கையை மதிக்கும் பணிவு.

நம்முடைய அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளும் விழிப்புணர்வு.

இதுவே சாதாரண மனிதனுக்கான ஆன்மீகத்தின் சாரம்.

நாம் ஞானத்தைப் பிறருக்குள் ஊற்ற முடியாது.

ஆனால் நம்முடைய வாழ்க்கையின் மூலம் ஞானம் எப்படி வாழப்படுகிறது என்பதை காட்ட முடியும்.

நாம் மற்றவர்களின் துன்பத்தைத் தவிர்க்க முடியாது.

ஆனால் அவர்கள் துன்பத்தில் இருக்கும்போது அவர்களுடன் மனிதநேயத்தோடு நிற்க முடியும்.

நாம் அவர்களுடைய கர்மவினையை மாற்ற முடியாது.

ஆனால் அவர்களின் இன்றைய நாளில் ஒரு சிறிய நன்மைக்குக் காரணமாக இருக்க முடியும்.

நாம் அவர்களுடைய வாழ்க்கைப் பாடத்தை அவர்களுக்குப் பதிலாக கற்றுக்கொள்ள முடியாது.

ஆனால் அவர்கள் விழும்போது, “நீ விழுந்துவிட்டாய்” என்று சொல்லாமல்,

“வா… எழுந்து நடப்போம்”

என்று சொல்ல முடியும்.

அதுவே அன்பு.

அதுவே கருணை.

அதுவே மனிதநேயம்.

அதுவே ஆன்மீகத்தின் எளிய பாதை.

வாழ்க்கையை மாற்ற முயல்வதற்கு முன், வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்வோம்.

மற்றவர்களை மாற்றுவதற்கு முன், நம்மை நாம் மாற்றிக்கொள்வோம்.

மற்றவர்களின் பயணத்தைத் தீர்ப்பதற்கு முன், நம்முடைய பயணத்தைப் பார்ப்போம்.

ஏனெனில்…

வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுக் கொடுப்பதைக் காட்டிலும் பெரிய ஆசிரியர் வேறு எவரும் இல்லை.

அந்த ஆசிரியர் சில நேரங்களில் அன்பாகக் கற்றுக்கொடுப்பார்.

சில நேரங்களில் அனுபவத்தின் மூலம் கற்றுக்கொடுப்பார்.

சில நேரங்களில் இழப்பின் மூலம் கற்றுக்கொடுப்பார்.

சில நேரங்களில் தனிமையின் மூலம் கற்றுக்கொடுப்பார்.

சில நேரங்களில் நம்முடைய சொந்தத் தவறுகளின் வழியாக கற்றுக்கொடுப்பார்.

ஆனால் ஒவ்வொரு பாடத்திற்குப் பின்னாலும் ஒரு கேள்வி இருக்கும்:

“இதிலிருந்து நீ என்ன உணர்ந்தாய்?”

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் நம்முடைய உள்ளத்தில் பிறக்கும் நாளே—

அறிவு அனுபவமாகிறது.
அனுபவம் விழிப்புணர்வாகிறது.

விழிப்புணர்வு ஞானமாகிறது.

ஞானம் வாழ்க்கையாகிறது.

அதுவே ஆன்மீகம்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்