மனதோடு மீண்டும் ஒரு முறை பேசுவோம்

மனதோடு மீண்டும் ஒரு முறை பேசுவோம்

Let Us Talk to Our Inner Self Once Again

மீண்டும் மனதோடு பேச விழைகிறேன்.

மற்றவர்களோடு பேசுவதற்கு நாம் அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்வதில்லை.

வீட்டில் பேசுகிறோம்.

நண்பர்களோடு பேசுகிறோம்.
   
தொலைபேசியில் பேசுகிறோம். சமூக ஊடகங்களில் எழுதுகிறோம். நம்மைப் பற்றி பிறரிடம் பேசுகிறோம்.

பிறரைப் பற்றியும் பேசுகிறோம்.

ஆனால், நம்மோடு நாமே எத்தனை முறை பேசுகிறோம்?

அதுவும் உண்மையாகப் பேசுகிறோமா?

இந்தக் கேள்வியை என்னிடம் நானே கேட்டபோது, என் மனம் என்னை நீண்ட காலம் பின்னோக்கி அழைத்துச் சென்றது.

தாயின் வயிற்றில் ஒரு கருவாக உருவாகி, பத்து மாதங்களின் பின்னர் இந்தப் பூமியில் பிறக்கிறோம்.

அந்தப் பிறப்பின் நாள் எமக்குத் தெரியும்.

ஆனால் அந்தப் பிறப்புக்கு முன்னால் எங்கே இருந்தோம் என்பது முழுமையாகத் தெரியாது.

அதேபோல், இந்தப் பிறப்பின் முடிவு எப்போது என்பது மட்டும் எமக்குத் தெரியாது.

பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடையில் கிடைத்திருக்கும் இந்தச் சிறிய காலப்பகுதியைத்தான் நாம் “என் வாழ்க்கை” என்று அழைக்கிறோம்.

ஆனால் வேடிக்கை என்னவென்றால், இந்த வாழ்க்கை எவ்வளவு குறுகியது என்பதை அறிந்திருந்தும், அது முடிவில்லாதது போலவே வாழ்கிறோம்.

நாளை நிச்சயம் வரும் என்று நினைக்கிறோம்.

அடுத்த வருடம் நிச்சயம் இருக்கும் என்று திட்டமிடுகிறோம்.

இன்னும் பல வருடங்கள் வாழப்போகிறோம் என்ற எண்ணத்தில் பலவற்றை ஒத்திப் போடுகிறோம்.

சில அன்புகளைச் சொல்லாமல் விட்டு விடுகிறோம்.

சில மன்னிப்புகளை வழங்காமல் விட்டு விடுகிறோம்.

சில உண்மைகளை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் விட்டு விடுகிறோம்.

சில கனவுகளைத் தொடங்காமல் விட்டு விடுகிறோம்.

“இன்னும் நேரம் இருக்கிறது” என்று மனதுக்கு நாமே சொல்லிக்கொள்கிறோம்.

ஆனால் வாழ்க்கை நம்மிடம் ஒருபோதும் “உனக்கு இன்னும் இத்தனை நாட்கள் இருக்கின்றன” என்று சொல்லித் தருவதில்லை.

அதுதான் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய மர்மம்.

சராசரி மனித வாழ்க்கை இப்படித்தான் நகர்கிறது.

பிறக்கிறோம்.

வளர்கிறோம்.

கற்கிறோம்.

வேலை செய்கிறோம்.

குடும்பம் அமைக்கிறோம்.

பொருள் தேடுகிறோம்.

புகழ் தேடுகிறோம்.

அங்கீகாரம் தேடுகிறோம்.

மற்றவர்களிடம் நம்முடைய மதிப்பை நிரூபிக்க முயல்கிறோம்.

அந்த ஓட்டத்தின் நடுவே ஒருநாள் நம்முள் ஒரு கேள்வி எழுகிறது.

“நான் உண்மையில் எதைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்?”

அந்தக் கேள்வி எளிதானது.

ஆனால் அதன் விடை எளிதானதல்ல.

ஏனெனில் அந்த விடை நம்மைப் பற்றிய சில உண்மைகளை நமக்கு முன் கொண்டு வந்து நிறுத்திவிடும்.

நாம் எப்போதும் சரியாக இருந்திருக்கவில்லை என்பதைச் சொல்லும்.

நாம் தவறான மனிதர்களை நம்பியிருக்கிறோம் என்பதைச் சொல்லும்.

சில இடங்களில் நாமே தவறு செய்திருக்கிறோம் என்பதைச் சொல்லும்.

நம்மைவிட வேறு ஒருவரால் ஒரு காரியத்தைச் சிறப்பாகச் செய்ய முடியும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளச் சொல்லும்.

சில சமயங்களில் நம்முடைய தோல்விக்குக் காரணம் சூழ்நிலை அல்ல நம்முடைய அகந்தை என்பதையும் உணர்த்தும்.

அதனால்தான் சில உண்மைகளிடம் இருந்து நாம் விலகி நிற்கிறோம்.

உண்மை தெரியாததால் அல்ல.

உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டால் நமது வாழ்க்கை முறையில் ஏதாவது மாற்றம் செய்ய வேண்டியிருக்கும் என்பதற்காக.

“நான் உண்மையைப் பேசுகிறேன்” என்று சொல்லிக்கொள்வது எளிது.

ஆனால் உண்மை நம்மைப் பற்றியதாக மாறும்போது?

அப்போது அதே உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வது அவ்வளவு எளிதாக இருப்பதில்லை.

பிறருடைய தவறைச் சுட்டிக்காட்டுவதில் நமக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை.

ஆனால் அதே தவறு நம்மிடமும் இருக்கிறது என்று யாராவது சொன்னால் மனம் உடனே பாதுகாப்பு வேலியை எழுப்பிவிடுகிறது.

“அது அப்படி இல்லை.”

“நான் அப்படிச் செய்யவில்லை.”

“அந்தச் சூழ்நிலையில்தான் அப்படிச் செய்ய வேண்டியிருந்தது.”

“அவர்கள்தான் காரணம்.”

என்று நமக்காக ஆயிரம் காரணங்களை உருவாக்கிக் கொள்கிறோம்.

மனித மனம் மிகவும் வித்தியாசமானது.

தன்னைப் பாதுகாப்பதற்காக உண்மையைக்கூட சற்றே வளைத்துக் கொள்ளும்.

அதனால்தான் சுய முன்னேற்றத்தின் முதல் படி வெளியில் உள்ள உலகத்தை மாற்றுவது அல்ல.

நம்மை நாமே நேர்மையாகப் பார்ப்பதுதான்.

கண்ணாடி முகத்தில் இருக்கும் அழுக்கைக் காட்டும்போது கண்ணாடியைக் குறை சொல்ல முடியாது.

அதேபோல வாழ்க்கை நமது குறைகளை நமக்குக் காட்டும்போது வாழ்க்கையைக் குறை சொல்லாமல் இருப்பதற்குக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

எனது வாழ்க்கையிலும் இப்படிப்பட்ட தருணங்கள் இல்லாமல் இல்லை.

வாலிப வயதின் முறுக்கு மெதுவாகத் தளர்ந்து, வயோதிபத்தின் வாசலைத் தொட்டுவிட்ட இந்த வயதில், நான் பின்னோக்கிப் பார்க்கிறேன்.

நான் எடுத்த முடிவுகள்.

நான் தவிர்த்த வாய்ப்புகள்.

நான் நம்பிய மனிதர்கள்.

நான் நம்பாமல் விட்ட மனிதர்கள்.

நான் சொல்லிய வார்த்தைகள்.

நான் சொல்லாமல் விட்ட வார்த்தைகள்.

நான் வெற்றி என்று எண்ணிய சில தருணங்கள்.

தோல்வி என்று எண்ணிய சில அனுபவங்கள்.

இவற்றையெல்லாம் வாழ்க்கை எனும் பள்ளியின் பழைய பாடப்புத்தகங்களைப் போல இன்று புரட்டிப் பார்க்கிறேன்.

அப்போது புரியாத சில பாடங்கள் இன்று புரிகின்றன.

அப்போது பெரியதாகத் தோன்றிய சில பிரச்சினைகள் இன்று சிறியதாகத் தெரிகின்றன.

அப்போது சிறியதாக எண்ணிய சில மனிதர்களின் அன்பு இன்று மிகப் பெரியதாகத் தெரிகிறது.

அப்போது வெற்றி என்று எண்ணிய சில விஷயங்கள் இன்று வெறும் அனுபவங்களாகத் தெரிகின்றன.

அதுதான் வயது நமக்குக் கொடுக்கும் ஒரு பெரிய வரம்.

காலம் கடந்த பிறகு சில உண்மைகள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

ஆனால் அந்த உண்மைகளைப் புரிந்துகொள்ள நாம் முதலில் நமது அகந்தையைச் சற்றே கீழே வைக்க வேண்டும்.

மகாபாரதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு பிரபலமான ஆன்மீகக் கதையில், இதற்கு அழகான ஒரு கருத்து சொல்லப்படுகிறது.

மகாபாரதப் போர் முடிந்துவிட்டது.

பாண்டவர்கள் வெற்றி பெற்று அரியணையில் அமர்ந்துவிட்டார்கள்.

அப்போது கிருஷ்ணரிடம் ஒருவர் ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறார் என்று அந்தக் கதையில் கூறப்படுகிறது.

“கிருஷ்ணா! பாண்டவர்களிடம் உனக்கு அளவற்ற அன்பு.
   
அர்ச்சுனனுடன் உனது சகோதரி சுபத்திரையைத் திருமணம் செய்து வைத்திருக்கிறாய்.

அவர்கள் சூதாடி நாட்டை இழந்து காட்டுக்குச் செல்ல வேண்டிய நிலை வந்தபோது, அதை நீ தடுத்திருக்க முடியாதா?”

என்று கேட்கிறார்.

அதற்கு கிருஷ்ணர் கூறியதாகச் சொல்லப்படும் பதிலின் மையம் மிகவும் சுவையானது.

தருமன் தனது சார்பாக மற்றொருவரை ஆடவைக்கலாம். ஆனால் “நான்” ஆடுவேன் என்று அவன் எண்ணிய அகந்தையே அவனுடைய முடிவில் பங்கு பெற்றது என்ற கருத்து அதில் வெளிப்படுகிறது.

இந்தக் கதையை வரலாற்று நிகழ்வாக எடுத்துக்கொள்வதா, ஆன்மீக உவமையாக எடுத்துக்கொள்வதா என்பது வேறு கேள்வி.

ஆனால் அதில் இருக்கும் வாழ்க்கைப் பாடம் மிகவும் ஆழமானது.

“நான்” என்ற உணர்வு எப்போது “நான் மட்டுமே” என்ற அகந்தையாக மாறுகிறதோ, அப்போது பிரச்சினை தொடங்குகிறது.

நம்மில் பலர் திறமையானவர்கள்.

அது உண்மை.

நாம் பலவற்றை நன்றாகச் செய்ய முடியும்.

அதுவும் உண்மை.

ஆனால் எல்லாவற்றையும் நாமே சிறப்பாகச் செய்ய முடியும் என்று நினைப்பதுதான் பிரச்சினை.

ஒரு வீட்டில் ஒருவர் கணக்கில் திறமையானவராக இருக்கலாம்.

மற்றொருவர் சமையலில் திறமையானவராக இருக்கலாம்.

இன்னொருவர் மனிதர்களோடு பழகுவதில் திறமையானவராக இருக்கலாம்.

வேறொருவர் தொழில்நுட்பத்தில் சிறந்தவராக இருக்கலாம்.

அதனால் யாரும் சிறியவர்களாகிவிடுவதில்லை.

உலகம் ஒருவரின் திறமையால் மட்டும் இயங்குவதில்லை.

பலருடைய திறமைகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்துதான் வாழ்க்கை நகர்கிறது.

இதைக் கற்றுக்கொண்டவுடன் மனத்தில் ஒரு பெரிய அமைதி பிறக்கிறது.

“எனக்குத் தெரியாததை மற்றொருவர் அறிந்திருக்கலாம்.”

“என்னால் முடியாததை இன்னொருவர் சிறப்பாகச் செய்யலாம்.”

“எனக்குக் கிடைக்காத பார்வை இன்னொருவரிடம் இருக்கலாம்.”

என்று ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குகிறோம்.

அப்போது போட்டி குறைகிறது.

பொறாமை குறைகிறது.

மன அழுத்தம் குறைகிறது.

மனிதர்களை மனிதர்களாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

கவியரசர் கண்ணதாசன் சொன்னதாகப் பிரபலமாக அறியப்படும் ஒரு வரி என் நினைவுக்கு வருகிறது:

“அறிவால் உணர்ந்துவிடு; இல்லையேல் அனுபவம் காட்டிவிடும்.”

எவ்வளவு எளிய வார்த்தைகள்!

ஆனால் அதற்குள் எவ்வளவு பெரிய வாழ்க்கை இருக்கிறது!

சில பாடங்களை அறிவால் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

மற்றவர் செய்த தவறிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு சிறிய அறிவுரையிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு புத்தகத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு முதியவரின் அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.

அப்படிக் கற்றுக்கொள்ளத் தயங்கினால் வாழ்க்கை நமக்கே அந்தப் பாடத்தை நடத்தும்.

அப்போது கட்டணம் அதிகமாக இருக்கும்.

அதனால்தான் அனுபவம் ஒரு பெரிய ஆசிரியர்.

ஆனால் அனுபவம் எல்லாவற்றிற்கும் மலிவான ஆசிரியர் அல்ல.

சில பாடங்களுக்கு நமது கண்ணீரையே கட்டணமாகச் செலுத்த வேண்டியிருக்கும்.

சில பாடங்களுக்கு உறவுகளை இழக்க வேண்டியிருக்கும்.

சில பாடங்களுக்கு வருடங்கள் தேவைப்படும்.

சில பாடங்கள் வயது வந்த பின்னரே புரியும்.

அதனால் பிறர் அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்வது அறிவின் அடையாளம்.

உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல.

மாறாக, அடுத்த வெற்றிக்கான கதவைத் திறப்பது.

“ஆம், இங்கே நான் தவறிவிட்டேன்” என்று சொல்ல முடிந்தால், அடுத்த முறை தவறாமல் இருக்க முடியும்.

“இந்த மனிதரைப் புரிந்துகொள்ள நான் தவறிவிட்டேன்” என்று ஏற்றுக்கொண்டால், அடுத்த உறவில் நாம் அதிக கவனமாக இருப்போம்.

“என்னால் எல்லாவற்றையும் செய்ய முடியாது” என்று ஏற்றுக்கொண்டால், உதவி கேட்கக் கற்றுக்கொள்வோம்.

“எனது உடலுக்கும் வயதுக்கும் எல்லைகள் உண்டு” என்று ஏற்றுக்கொண்டால், வாழ்க்கையை வேறு விதமாக ரசிக்கத் தொடங்குவோம்.

“எல்லாமே என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை” என்று ஏற்றுக்கொண்டால், மனம் அமைதியாகும்.

இதுதான் உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளும் சக்தி.

உண்மை நம்மை உடைப்பதில்லை.

உண்மையை எதிர்ப்பதுதான் நம்மை உடைக்கிறது.

வாழ்க்கை என்பது நாம் விரும்பியபடி எழுதிக் கொண்டே போகும் ஒரு கதை அல்ல.

சில பக்கங்களை நாம் எழுதுகிறோம்.

சில பக்கங்களை சூழ்நிலை எழுதுகிறது.

சில பக்கங்களை மற்ற மனிதர்கள் எழுதுகிறார்கள்.

சில பக்கங்கள் எதிர்பாராதவிதமாக எழுதப்படுகின்றன.

நாம் செய்ய வேண்டியது ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் பிடித்து இழுத்து நமக்குப் பிடித்தபடி மாற்றுவது அல்ல.

எழுதப்பட்ட பக்கத்தைப் படித்துவிட்டு, அடுத்த பக்கத்தை எப்படிச் சிறப்பாக எழுதுவது என்பதை கற்றுக்கொள்வதே வாழ்க்கை அறிவு.

நாம் கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது.

ஆனால் கடந்த காலத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் விதத்தை மாற்ற முடியும்.

நடந்ததை அழிக்க முடியாது.

ஆனால் நடந்ததிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

நம்மை விட்டு விலகியவர்களை மீண்டும் கொண்டுவர முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அவர்கள் விட்டுச் சென்ற பாடத்தை நம்முடன் வைத்துக்கொள்ளலாம்.

நாம் செய்த தவறுகளை அழிக்க முடியாது.

ஆனால் அதே தவறை மீண்டும் செய்யாமல் இருக்க முடியும்.

இதுவே சுய முன்னேற்றம்.

இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் காலவோட்டத்தின் முன்னால் நமது வாழ்க்கை எவ்வளவு நீண்டது?

ஒரு நீர்க்குமிழி.

சில நொடிகள் சூரிய ஒளியைப் பிடித்துக்கொண்டு மின்னுகிறது.

பிறகு உடைந்து விடுகிறது.

ஆனால் அந்தச் சிறிய காலத்தில் அது ஒளியை பிரதிபலித்ததே!

நமது வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

நாம் எவ்வளவு காலம் வாழ்ந்தோம் என்பது மட்டுமல்ல.

எப்படி வாழ்ந்தோம் என்பதே முக்கியம்.

எத்தனை வீடுகள் கட்டினோம் என்பதைக் காட்டிலும் எத்தனை உள்ளங்களில் இடம் பெற்றோம்?

எவ்வளவு பணம் சேர்த்தோம் என்பதைக் காட்டிலும் எவ்வளவு அன்பை வழங்கினோம்?

எத்தனை பேரை வென்றோம் என்பதைக் காட்டிலும் எத்தனை பேரை புரிந்துகொண்டோம்?

எத்தனை முறை நமது கருத்தை நிரூபித்தோம் என்பதைக் காட்டிலும் எத்தனை முறை மற்றொருவரின் உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டோம்?

இந்தக் கேள்விகள்தான் ஒருநாள் நம்மை நாமே சந்திக்கும் போது நம்மிடம் கேட்கப்படும் உண்மையான கேள்விகளாக இருக்கலாம்.

“நான்” என்ற அகந்தையை முற்றிலுமாக அழித்துவிட வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை.

“நான்” இல்லாமல் வாழ்க்கை நடத்த முடியாது.

ஆனால் “நான்” நமக்கு ஒரு அடையாளமாக இருக்க வேண்டும்.

அது நமது எஜமானனாகிவிடக் கூடாது.

“என்னால் முடியும்” என்ற நம்பிக்கை வேண்டும்.

ஆனால் “என்னால் மட்டுமே முடியும்” என்ற அகந்தை வேண்டாம்.

“எனக்குத் தெரியும்” என்ற தன்னம்பிக்கை வேண்டும்.

ஆனால் “எனக்கு எல்லாம் தெரியும்” என்ற மயக்கம் வேண்டாம்.

“நான் செய்தேன்” என்ற மகிழ்ச்சி இருக்கலாம்.

ஆனால் “நான் இல்லாமல் இது நடந்திருக்காது” என்ற பெருமை வேண்டாம்.

இந்தச் சிறிய வேறுபாடுகள்தான் மனிதனை உள்ளிருந்து உயர்த்துகின்றன.

இன்று வயோதிபத்தின் வாசலில் நின்றுகொண்டு பின்னோக்கிப் பார்க்கும் எனக்கு ஒரு விஷயம் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

வாழ்க்கையில் நாம் பலவற்றைத் தேடுகிறோம்.

பணம்.

பதவி.

புகழ்.

அன்பு.

அங்கீகாரம்.

வெற்றி.

ஆனால் இறுதியில் நாம் தேட வேண்டியது நம்மையே.

நாம் யார்?

எதற்காக வாழ்கிறோம்?

எதை விட்டுச் செல்லப் போகிறோம்?

நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் வாழ்க்கையில் நாம் ஏற்படுத்திய மாற்றம் என்ன?

நம்முடைய மனதில் இன்னும் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் தேவையற்ற கோபம் எது?

மன்னிக்க வேண்டியவர் யார்?

மன்னிப்பு கேட்க வேண்டியவர் யார்?

ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய உண்மை எது?

விட்டுவிட வேண்டிய அகந்தை எது?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு நாம் அமைதியாகப் பதில் தேடத் தொடங்கினால், வாழ்க்கையின் பல புதிர்கள் மெதுவாகத் திறக்கத் தொடங்கும்.

எம்மால் மாற்ற முடியாதவற்றை ஏற்றுக்கொள்வது பலவீனம் அல்ல.

மாற்றக்கூடியவற்றை மாற்ற முயல்வதே புத்திசாலித்தனம்.

மாற்ற முடியாததை மாற்ற முயன்று மனதைத் துன்புறுத்திக் கொள்வது தேவையற்ற வேதனை.

மாற்றக்கூடியதை “விதி” என்று சொல்லி விட்டுவிடுவது சோம்பல்.

இந்த இரண்டிற்கும் நடுவேதான் விவேகம் இருக்கிறது.

எப்போது போராட வேண்டும்?

எப்போது காத்திருக்க வேண்டும்?

எப்போது பேச வேண்டும்?

எப்போது அமைதியாக இருக்க வேண்டும்?

எப்போது பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும்?

எப்போது விட்டுவிட வேண்டும்?

எப்போது “நான் சரி” என்று நிற்க வேண்டும்?

எப்போது “நான் தவறாக இருக்கலாம்” என்று சொல்ல வேண்டும்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடைகள்தான் வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் உண்மையான கல்வி.

இன்று மீண்டும் என் மனதோடு பேசும்போது, அதனிடம் நான் ஒன்றைத்தான் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

“உண்மையைப் பயப்படாதே!”

அது காயப்படுத்தினாலும் ஏற்றுக்கொள்.

அது உன்னைத் தாழ்த்தினாலும் ஏற்றுக்கொள்.

அது உன் பழைய நம்பிக்கைகளை மாற்ற வேண்டிய நிலையை உருவாக்கினாலும் ஏற்றுக்கொள்.

ஏனெனில் உண்மையை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகே மாற்றத்திற்கான வாயில் திறக்கிறது.

நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொண்டு வாழ்வது சில காலம் மனதிற்கு ஆறுதலாக இருக்கலாம்.

ஆனால் உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வதுதான் நீண்ட கால அமைதியைத் தரும்.

வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுத்த காலம் எவ்வளவு என்பது நமக்குத் தெரியாது.

ஆனால் அந்தக் காலத்தில் நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பது ஓரளவு நம் கையில் இருக்கிறது.

அதனால்,

மனதைத் திறப்போம்.

உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வோம்.

அகந்தையைச் சற்றே இறக்கி வைப்போம்.

மற்றவர்களின் திறமையை மதிப்போம்.

நம்மால் முடியாத இடத்தில் உதவி கேட்கத் தயங்காதிருப்போம்.

தவறு செய்தால் ஒப்புக்கொள்வோம்.

முடிந்தால் மன்னிப்போம்.

முடிந்தால் மன்னிப்பு கேட்போம்.

நேற்றைய நம்மைவிட இன்றைய நாம் சற்றே நல்லவர்களாக இருப்போம்.

அதுவே போதும்.

ஏனெனில் வாழ்க்கையின் இறுதியில் நம்முடன் வருவது நமது பதவிகளோ, பொருட்களோ, புகழோ அல்ல.

நாம் வாழ்ந்த விதம்.

நாம் வழங்கிய அன்பு.

நாம் விட்டுச் சென்ற நல்ல நினைவுகள்.

நாம் தொட்ட மனித உள்ளங்கள்.

இவைகள்தான் நம்முடைய உண்மையான வாழ்க்கைச் சுவடுகள்.

பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் நடுவே கிடைத்த இந்தச் சிறிய காலத்தை, “நான்” என்ற அகந்தையின் சுமையால் கனமாக்காமல், “நாம்” என்ற அன்பின் நிழலில் இலகுவாக நடத்திச் செல்வோம்.

ஒருநாள் இந்த மாயத்திரை இறங்கும்.

அதற்கு முன்னால் நமது வாழ்க்கை என்ற மேடையில் நாம் ஏற்றுக்கொண்ட வேடத்தை உண்மையாக நடிப்போம்.

உண்மையை மறைக்காமல்.

அன்பை மறக்காமல்.

அகந்தைக்கு அடிமையாகாமல்.

மனதோடு பேசிக்கொண்டே...

மனிதனாக வாழ்வோம்.

உங்களால் முடியும்

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்