சுய விழிப்புணர்வு நம்மை நாமே அறியும் பயணம்

சுய விழிப்புணர்வு  நம்மை நாமே அறியும் பயணம்

சுய விழிப்புணர்வு என்பது எமது வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ஒரு சிறிய பகுதி அல்ல.

உண்மையில், எம்மை நாமே புரிந்து கொள்வதற்கான மிக முக்கியமான திறவுகோல் அதுவே.

நாம் உலகத்தைப் புரிந்து கொள்ள எவ்வளவோ முயற்சி செய்கிறோம்.
    
மற்றவர்களைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்கிறோம்.
   
அவர்களுடைய குணம், நடத்தை, தவறு, நல்லது, கெட்டது என்று பலவற்றையும் ஆராய்கிறோம்.
   
ஆனால், இவற்றையெல்லாம் செய்வதற்கு முன்னால் நாம் நம்மை எவ்வளவு புரிந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்ற கேள்வியை எத்தனை முறை எம்மிடம் கேட்டிருக்கிறோம்?

நாம் பிறரைப் பற்றி தெரிந்து கொள்வதற்காக பல வருடங்களைச் செலவிடுகிறோம்.

ஆனால் நம்மைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதற்காக சில நிமிடங்களாவது அமைதியாக அமர்ந்திருக்கிறோமா?

இதுதான் சுய விழிப்புணர்வின் முதல் கதவு.

நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையை எடுத்துப் பார்த்தால், நாம் செய்யும் பல செயல்கள் உண்மையில் நமது முழுமையான சிந்தனையின் விளைவுகளாக இருப்பதில்லை.
    
சில செயல்கள் பழக்கத்தால் நடைபெறுகின்றன.

சில செயல்கள் பயத்தால் நடைபெறுகின்றன.

சில செயல்கள் கோபத்தின் தாக்கத்தில் நடக்கின்றன.

சில செயல்கள் பிறர் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற எண்ணத்தால் உருவாகின்றன.
    
இன்னும் சில செயல்கள், கடந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு அனுபவத்தின் தாக்கத்தினால் இன்றும் நம்மை அறியாமலேயே வழிநடத்தப்படுகின்றன.

அதனால்தான் ஒரே சூழ்நிலையில் இருவர் முற்றிலும் வேறுபட்ட விதமாக நடந்து கொள்கிறார்கள்.

ஒருவரிடம் நாம் ஒரு சாதாரண வார்த்தையைச் சொல்கிறோம்.
    
அவர் அதை சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்கிறார்.

அதே வார்த்தையை இன்னொருவரிடம் சொன்னால் அவர் மனம் புண்படுகிறார். ஏன்?

வார்த்தையில் மட்டும் காரணம் இல்லை.

அந்த வார்த்தையை அவர் தனது கடந்தகால அனுபவங்களோடு இணைத்துக் கொண்டிருக்கலாம்.
   
அவருக்குள் ஏற்கனவே இருக்கும் ஒரு மனக்காயத்தை அது தொட்டிருக்கலாம்.

அவருடைய தன்மதிப்பு, பயம் அல்லது பாதுகாப்பற்ற உணர்வை அது தூண்டியிருக்கலாம்.

அவர் கோபப்படுகிறார்.

ஆனால் அவர் கோபப்படுவதற்கான உண்மையான காரணம் அவருக்கே தெரியாமல் இருக்கலாம்.

இதுதான் சுய விழிப்புணர்வு தேவைப்படும் இடம்.

“அவர் இப்படிப் பேசினார்; அதனால்தான் எனக்கு கோபம் வந்தது” என்று சொல்வது மிகவும் எளிது.

ஆனால்,

“அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தை என்னுள் ஏன் இவ்வளவு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது?”

என்று நம்மை நாமே கேட்பதுதான் சுய விழிப்புணர்வின் ஆரம்பம்.

வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும், ஒவ்வொரு நிகழ்வும், ஒவ்வொரு சூழ்நிலையும் நம்மைப் பற்றி ஏதோ ஒன்றைக் கற்றுக் கொடுக்கக்கூடிய கண்ணாடிகளாக இருக்கின்றன.

ஒருவர் நம்மை விமர்சிக்கும்போது நமக்குள் கோபம் வருகிறது என்றால், அந்த கோபத்தை மட்டும் பார்க்காமல், “விமர்சனத்தை என்னால் ஏன் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை?” என்று கேட்கலாம்.

யாராவது நம்மை புறக்கணிக்கும்போது நமக்கு மிகுந்த வேதனை ஏற்படுகிறது என்றால், “அவருடைய கவனத்தை நான் ஏன் இவ்வளவு எதிர்பார்க்கிறேன்?” என்று கேட்கலாம்.

யாராவது நம்மைவிட முன்னேறும்போது நமக்குள் பொறாமை உருவாகிறது என்றால், “அவருடைய வெற்றி என்னுடைய தோல்வி என்று நான் ஏன் நினைக்கிறேன்?” என்று கேட்கலாம்.

இந்தக் கேள்விகளுக்கு நேர்மையாகப் பதில் தேடத் தொடங்கும் தருணத்தில்தான் நம்முடைய உள்ளுலகம் நமக்குத் தெரிய ஆரம்பிக்கிறது.

நாம் வெளியில் வாழ்வதைவிட அதிகமாக நமக்குள் வாழ்கிறோம்.

ஆனால் நம்மில் பலர் அந்த உள்ளுலகத்தைப் பார்ப்பதற்கே பயப்படுகிறோம்.

ஏனென்றால் அங்கே நம்முடைய பலவீனங்களும் இருக்கின்றன.
   
நம்முடைய பயங்களும் இருக்கின்றன.

நம்மால் மறக்கப்பட்டதாக நினைத்த பழைய காயங்களும் இருக்கின்றன.

பிறரிடம் காட்ட விரும்பாத நம்முடைய முகங்களும் இருக்கின்றன.

அவற்றை எதிர்கொள்வது எளிதல்ல.

அதனால் நாம் வெளியில் கவனம் செலுத்துகிறோம்.

வேலை, குடும்பம், பணம், சமூக வலைத்தளங்கள், நண்பர்கள், பொழுதுபோக்கு என்று எப்போதும் ஏதாவது ஒன்றில் நம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.

சில நேரங்களில் நாம் ஓய்வெடுக்காமல் இருப்பதற்குக் காரணம் வேலை அதிகம் இருப்பதல்ல.

நம்முடைய மனதுடன் தனியாக இருக்க விரும்பாததுதான்.

அமைதியாக அமர்ந்தால் பல எண்ணங்கள் எழுகின்றன.

கடந்த கால நினைவுகள் வருகின்றன.

எதிர்காலப் பயங்கள் வருகின்றன.
    
நாம் செய்த தவறுகள் நினைவுக்கு வருகின்றன.

இன்னொருவர் நம்மிடம் சொன்ன ஒரு வார்த்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைவில் வருகிறது.

அதனால் நாம் மீண்டும் தொலைபேசியை எடுத்துக் கொள்கிறோம்.

மீண்டும் ஏதாவது பார்க்கிறோம்.

மீண்டும் யாரிடமாவது பேசுகிறோம்.

மீண்டும் மனதை வேறு இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறோம்.

ஆனால் ஓடிக்கொண்டிருப்பதால் நம்மிடமிருந்து நம்மால் நிரந்தரமாகத் தப்பிக்க முடியாது.

ஒரு நாள் நம்மை நாமே சந்திக்க வேண்டிய தருணம் வந்தே தீரும்.

அந்தச் சந்திப்பை நாம் பயத்துடன் அணுக வேண்டியதில்லை. மாறாக, அன்போடு அணுக வேண்டும்.

“என்னுள் என்ன நடக்கிறது?” என்று நம்மை நாமே கவனிக்கத் தொடங்க வேண்டும்.

காலையில் எழுந்தவுடன் நமது மனநிலை எப்படி இருக்கிறது?

ஒருவரின் தொலைபேசி அழைப்பு வந்தவுடன் ஏன் பதற்றமடைகிறோம்?

ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதரைப் பார்த்தவுடன் ஏன் நமக்கு எரிச்சல் வருகிறது?

யாராவது நம்மைப் பாராட்டும்போது ஏன் நமக்கு மகிழ்ச்சி அதிகமாகிறது?

யாராவது பாராட்டாமல் விட்டால் ஏன் மனம் சோர்கிறது?

யாராவது நம்மைத் திருத்தும்போது ஏன் அதை அவமானமாக எடுத்துக் கொள்கிறோம்?

இவை அனைத்தும் நம்மைப் பற்றி நமக்கே தகவல் தரும் சிறிய அறிகுறிகள்.

அவற்றைக் கவனிக்கத் தொடங்கினால், நம்முடைய மனம் எவ்வாறு இயங்குகிறது என்பதை மெதுவாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

சுய விழிப்புணர்வு என்றால் நம்முடைய ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பதல்ல.

மாறாக, அந்த எண்ணம் எழும்பும்போது அதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

“எனக்கு இப்போது கோபம் வருகிறது.”

“எனக்கு இப்போது பயமாக இருக்கிறது.”

“நான் இப்போது பொறாமைப்படுகிறேன்.”

“நான் இப்போது என்னை மற்றவருடன் ஒப்பிடுகிறேன்.”

“நான் இப்போது என்னை நிரூபிக்க வேண்டும் என்ற அவசரத்தில் இருக்கிறேன்.”

என்று உண்மையை நம்மிடம் நாமே ஒப்புக்கொள்வது.

இதில் வெட்கப்பட வேண்டியதில்லை.

நாம் மனிதர்கள்.

கோபம் வரலாம்.

பொறாமை வரலாம்.

பயம் வரலாம்.

புண்படலாம்.

தவறாக எண்ணலாம்.

தவறாகப் பேசலாம்.

ஆனால் அந்த உணர்வுகள் நம்மை முழுமையாக ஆளத் தொடங்கும்போதுதான் பிரச்சினை உருவாகிறது.

கோபம் வருவது நமது கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்கலாம்.

ஆனால் கோபம் வந்தவுடன் என்ன செய்கிறோம் என்பது நமது விழிப்புணர்வுடன் தொடர்புடையது.

ஒருவர் நம்மைத் தூண்டுகிறார்.

முதல் கணத்தில் கோபம் எழுகிறது.

அந்தக் கணத்தில் உடனடியாகப் பதில் சொல்கிறோம்.

சில வார்த்தைகள் வாயிலிருந்து வெளியேறுகின்றன.

சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு கோபம் குறைகிறது.

ஆனால் நாம் சொன்ன வார்த்தைகள் மற்றவரின் மனதில் காயமாக இருந்து விடுகின்றன.

இப்படிப்பட்ட அனுபவம் நம்மில் பலருக்கும் இருக்கிறது.

அந்தச் சூழ்நிலையில் சுய விழிப்புணர்வு என்ன செய்கிறது?

கோபத்தைத் தடுக்க முயற்சிப்பதில்லை.

கோபம் எழுந்ததைப் பார்க்கிறது.

“நான் இப்போது கோபத்தில் இருக்கிறேன். இந்த நிலையில் பேசினால் நான் பின்னர் வருந்தக்கூடும்” என்று ஒரு சிறிய இடைவெளியை உருவாக்குகிறது.

அந்தச் சிறிய இடைவெளிதான் மிகப் பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்கக்கூடியது.

நமது வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கு எப்போதும் பெரிய முடிவுகள் தேவையில்லை.

சில நேரங்களில் ஒரு வார்த்தையைப் பேசுவதற்கு முன் எடுத்துக்கொள்ளும் சில விநாடிகளே போதுமானவை.

ஒரு செய்திக்கு உடனடியாக பதில் அனுப்பாமல் சிறிது நேரம் காத்திருப்பது போதுமானது.

கோபத்தில் தொலைபேசி செய்யாமல் மறுநாள் பேசுவது போதுமானது.

ஒரு முடிவை உணர்ச்சியின் அடிப்படையில் எடுக்காமல் அமைதியாக சிந்திப்பது போதுமானது.

இதுதான் அன்றாட வாழ்க்கையில் சுய விழிப்புணர்வு செயல்படும் விதம்.

நாம் பல நேரங்களில் வாழ்க்கையில் பிறரை மாற்ற முயற்சி செய்கிறோம்.

“அவர் இப்படிப் பேசக்கூடாது.”

“அவள் இப்படிச் செய்யக்கூடாது.”

“அவர்கள் என்னைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.”

என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.

ஆனால் மற்றவர்களை நம்மால் முழுமையாக மாற்ற முடியாது.

நம்முடைய துணையை, குழந்தைகளை, நண்பர்களை, சக ஊழியர்களை, உறவினர்களை நாம் விரும்பியபடி நடத்த வைக்க முடியாது.

ஆனால் அவர்கள் செய்யும் செயல்களுக்கு நாம் எப்படி பதிலளிக்கிறோம் என்பதைப் பற்றி நம்மால் வேலை செய்ய முடியும்.

இதுவே சுய விழிப்புணர்வின் மிகப் பெரிய பலம்.

வெளி உலகத்தின் கட்டுப்பாடு நம்மிடம் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் நமது உள் உலகத்தைப் புரிந்து கொள்ளும் பொறுப்பு நம்மிடம் இருக்கிறது.

எது நம்மைக் கட்டுப்படுத்துகிறது என்பதை நாம் அடையாளம் காணும் அந்தக் கணமே, அது தன்னுடைய சக்தியை இழக்கத் தொடங்குகிறது.

ஒரு உதாரணத்தை எடுத்துக் கொள்வோம்.

ஒருவருக்கு “மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள்?” என்ற பயம் இருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

அந்தப் பயம் அவருடைய பல முடிவுகளையும் தீர்மானிக்கிறது.

அவருக்குப் பிடித்த ஒரு வேலையைச் செய்யாமல் இருக்கிறார்.

தனக்குப் பிடித்த கருத்தைச் சொல்லாமல் இருக்கிறார்.

புதிய ஒன்றை முயற்சி செய்யத் தயங்குகிறார்.

ஏனென்றால் எப்போதும் மற்றவர்களின் கருத்தை மனதில் வைத்திருக்கிறார்.

ஒரு நாள் அவர் தன்னிடம்,

“நான் உண்மையில் என்ன விரும்புகிறேன்? நான் ஏன் இவ்வளவு பிறர் கருத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறேன்?”

என்று கேட்கத் தொடங்குகிறார்.

அந்தக் கேள்வியே ஒரு புதிய கதவைத் திறக்கிறது.

அவர் மெதுவாகப் புரிந்து கொள்கிறார்  பிறர் கருத்து தன்னுடைய வாழ்க்கையைவிட பெரியதாகி விட்டது என்பதை.

அதை உணர்ந்தவுடன் அந்தப் பயத்தின் சக்தி குறையத் தொடங்குகிறது.

அதுதான் சுய விழிப்புணர்வு.

நம்முடைய பழக்கங்களையும் இதேபோல் பார்க்க வேண்டும்.

ஒரு மனிதன் தினமும் இரவு நேரம் வரை தொலைபேசியைப் பயன்படுத்துகிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

“எனக்கு நேரமே இல்லை” என்று அவர் சொல்லலாம்.

ஆனால் ஒரு நாள் அவர் நேர்மையாகக் கவனித்துப் பார்த்தால், நேரம் இல்லாதது பிரச்சினையல்ல.

நேரம் எங்கே செல்கிறது என்பதை அவர் கவனிக்கவில்லை என்பதுதான் பிரச்சினை என்று புரியலாம்.

அதேபோல், சிலர் எப்போதும் பிறரைப் பற்றி குறை கூறிக் கொண்டிருப்பார்கள்.

சிலர் கடந்த காலத்தைப் பற்றி பேசிக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

சிலர் எதிர்காலத்தைப் பற்றி பயந்துகொண்டே இருப்பார்கள்.

சிலர் தங்களை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டுக் கொண்டே இருப்பார்கள்.

சிலர் தங்களுடைய தவறுகளை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து தங்களைத் தாங்களே தண்டித்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.

இவை அனைத்தும் மனத்தின் பழக்கமான பாதைகள்.

அவற்றை மாற்றுவதற்கு முதலில் அவை இருப்பதைப் பார்க்க வேண்டும்.

நாம் பார்க்காததை மாற்ற முடியாது.

நாம் அறியாததை விடுவிக்க முடியாது.

நம்மை ஆளும் சக்தியை அடையாளம் காணாத வரை, அதிலிருந்து விடுபடுவதற்கான வாய்ப்பும் குறைவு.

அதனால்தான் சுய விழிப்புணர்வு என்பது ஆன்மீகப் பயணத்தில் மட்டுமல்ல.

சாதாரண குடும்ப வாழ்க்கையிலும், தொழிலிலும், உறவுகளிலும், நட்பிலும், முடிவெடுப்பதிலும் மிகப் பெரிய பங்கு வகிக்கிறது.

ஒரு பெற்றோர் தனது குழந்தை தன்னுடைய பேச்சைக் கேட்கவில்லை என்று கோபப்படலாம்.

ஆனால் சுய விழிப்புணர்வு அவரிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்கும்:

“என் குழந்தை என்னுடைய கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு எனக்குள் ஏன் இவ்வளவு அதிகமாக இருக்கிறது?”

ஒரு கணவன் அல்லது மனைவி, தன்னுடைய துணை தன்னைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்று வருத்தப்படலாம்.

அப்போது,

“நான் என்னுடைய உணர்வுகளை அவரிடம் தெளிவாகப் பகிர்ந்திருக்கிறேனா?”

என்று கேட்பது உதவியாக இருக்கலாம்.

ஒரு நண்பர் நம்மைத் தொடர்பு கொள்ளவில்லை என்று நாம் வருந்தலாம்.

அப்போது,

“அவரிடமிருந்து நான் எதிர்பார்ப்பது என்ன?”

என்று கேட்கலாம்.

இந்தக் கேள்விகள் பிறரை குற்றம் சொல்வதிலிருந்து நம்மை நம்மைப் பார்க்கும் நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன.

அதுதான் மாற்றத்தின் ஆரம்பம்.

சுய விழிப்புணர்வு வளர வளர, நாம் நம்முடைய எண்ணங்களுக்கும் நமக்கும் இடையே சிறிது தூரத்தை உருவாக்கத் தொடங்குகிறோம்.

“எனக்கு ஒரு எண்ணம் வந்திருக்கிறது” என்பதற்கும்,

“அந்த எண்ணமே நான்” என்பதற்கும் மிகப் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

கோபம் வந்ததால் நாம் கோபக்காரர் ஆகிவிடவில்லை.

பயம் வந்ததால் நாம் பலவீனமானவர் ஆகிவிடவில்லை.

தோல்வி ஏற்பட்டதால் நாம் தோல்வியடைந்த மனிதர் ஆகிவிடவில்லை.

ஒரு தவறு செய்ததால் நாம் முழுமையாகத் தவறான மனிதர் ஆகிவிடவில்லை.

அந்த அனுபவங்களைப் பார்க்கும் விழிப்புணர்வு நமக்குள் இருக்கிறது.

அந்த விழிப்புணர்வை வளர்த்துக் கொண்டால், வாழ்க்கையின் பல சூழ்நிலைகளை வேறு கோணத்தில் பார்க்கத் தொடங்குவோம்.

நேற்று நம்மைத் துன்பப்படுத்திய ஒரு நிகழ்வு இன்று நமக்கு ஒரு பாடமாகத் தோன்றலாம்.

நம்மை விமர்சித்த ஒருவர் நமக்குள் இருந்த ஒரு குறையை வெளிக்காட்டியிருக்கலாம்.

நம்மை விட்டு விலகிய ஒருவர், நம்முடைய பற்றுதலை நமக்குக் காட்டியிருக்கலாம்.

நாம் சந்தித்த தோல்வி, நம்முடைய அகந்தையை உடைத்திருக்கலாம்.

நாம் அனுபவித்த தனிமை, நம்முடன் நாமே இருக்கக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கலாம்.

வாழ்க்கை நமக்கு பாடங்களை எப்போதும் புத்தகமாகக் கொடுப்பதில்லை.

சில சமயம் மனிதர்களாகக் கொடுக்கிறது.

சில சமயம் நிகழ்வுகளாகக் கொடுக்கிறது.

சில சமயம் இழப்புகளாகக் கொடுக்கிறது.

சில சமயம் அமைதியாகக் கொடுக்கிறது.

அவற்றைப் புரிந்து கொள்வதற்கு விழிப்புணர்வு தேவை.

அதனால்தான் “எமது விழிப்புணர்வு இல்லாமல் எமக்குள் எதுவுமே நகரக் கூடாது” என்ற எண்ணம் மிகவும் ஆழமானது.

இதன் பொருள் நமது வாழ்க்கையில் எழும் ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பதல்ல.

மாறாக, நம்முள் என்ன நடக்கிறது என்பதை நாம் அறியாமல் வாழக்கூடாது என்பதே இதன் ஆழமான பொருள்.

நமது கோபத்தை நாம் அறிய வேண்டும்.

நமது பயத்தை நாம் அறிய வேண்டும்.

நமது ஆசைகளை நாம் அறிய வேண்டும்.

நமது பற்றுதல்களை நாம் அறிய வேண்டும்.

நமது பலவீனங்களை நாம் அறிய வேண்டும்.

நமது திறமைகளையும் நாம் அறிய வேண்டும்.

முக்கியமாக, நம்மைப் பற்றிய நமது தவறான நம்பிக்கைகளையும் கவனிக்க வேண்டும்.

“என்னால் முடியாது.”

“எனக்கு வயதாகிவிட்டது.”

“எனக்கு அதிர்ஷ்டம் இல்லை.”

“என்னை யாரும் புரிந்து கொள்ள மாட்டார்கள்.”

“நான் இப்படித்தான்.”

இப்படிப்பட்ட எண்ணங்கள் பல வருடங்களாக நம்முள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.

ஆனால் அவை உண்மையா?

அல்லது நாம் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டதால் உண்மையாகத் தோன்றுகிறதா?

சுய விழிப்புணர்வு இந்தக் கேள்வியையும் கேட்கச் செய்கிறது.

நம்மை நாமே கவனிப்பது என்பது நம்மை நாமே குற்றம் சாட்டுவது அல்ல.

மாறாக, நம்மை நாமே புரிந்து கொள்வது.

ஒரு சிறிய குழந்தை நடக்கக் கற்றுக் கொள்வதை நாம் பார்த்தால், அது விழும்போது அதைத் திட்டுவதில்லை. மீண்டும் எழுந்து நடக்க உதவுகிறோம்.

அதே கருணையை நம்மிடமும் காட்ட வேண்டும்.

நம்முடைய தவறுகளைப் பார்க்க வேண்டும்.

ஆனால் அதற்காக நம்மை வெறுக்கக் கூடாது.

நம்முடைய பலவீனங்களை அறிய வேண்டும்.

ஆனால் அதற்காக நம்மைத் தாழ்வாக எண்ணக் கூடாது.

நம்முடைய கடந்த காலத்தை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

ஆனால் அதில் நிரந்தரமாக வாழக் கூடாது.

சுய விழிப்புணர்வு என்பது நம்மை நாமே விசாரிக்கும் நீதிமன்றம் அல்ல.

நம்மை நாமே சந்திக்கும் அமைதியான இடம்.

அந்த இடத்தில் நாம் பிறருக்காக நடித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.

நம்முடைய உண்மையான முகத்துடன் இருக்கலாம்.

அங்கே நாம் நம்மிடம் ஒரு முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்கலாம்:

“நான் உண்மையில் எப்படி வாழ விரும்புகிறேன்?”

இந்தக் கேள்விக்கான பதில் தெளிவாகத் தொடங்கும் போது, வாழ்க்கையும் மெதுவாகத் தெளிவாகத் தொடங்குகிறது.

நம்மை நாமே புரிந்து கொள்வது என்பது ஒரே நாளில் முடிந்து விடும் ஒரு பயணம் அல்ல.

இது தினசரி பயிற்சி.

ஒவ்வொரு நாளும் சில நிமிடங்கள் நம்மை கவனிப்பது.

ஒரு நிகழ்வுக்குப் பிறகு நம்முடைய எதிர்வினையைப் பார்ப்பது.

ஒரு கோபத்துக்குப் பிறகு அதன் வேரைத் தேடுவது.

ஒரு பயத்துக்குப் பின்னால் இருக்கும் காரணத்தைப் புரிந்து கொள்வது.

ஒரு மகிழ்ச்சிக்குப் பின்னால் இருக்கும் எதிர்பார்ப்பைக் கவனிப்பது.

ஒரு துன்பத்துக்குள் மறைந்திருக்கும் பற்றுதலைப் பார்ப்பது.

இவ்வாறு தொடர்ந்து நம்மை நாம் கவனிக்கத் தொடங்கும்போது, நம்முடைய வாழ்க்கையை அறியாமலேயே இயக்கிக் கொண்டிருந்த பல பழைய நிரல்கள் மெதுவாக வெளிச்சத்திற்கு வருகின்றன.

வெளிச்சத்திற்கு வந்ததை நாம் பார்க்க முடியும்.

பார்த்ததைப் பற்றி நாம் சிந்திக்க முடியும்.

சிந்தித்ததை மாற்ற முடியும்.

மாற்ற முடியாததை ஏற்றுக் கொள்ள முடியும்.

ஏற்றுக் கொண்டதைத் தாண்டி நாம் நகர முடியும்.

இதுதான் சுய விழிப்புணர்வின் அழகு.

இறுதியில், சுய விழிப்புணர்வு நம்மை உலகத்திலிருந்து விலக்குவதற்காக அல்ல.

உலகத்துக்குள் இன்னும் தெளிவாக வாழ்வதற்காக.

அது நம்மை மனிதர்களிடமிருந்து பிரிப்பதற்காக அல்ல.

மனிதர்களை அவர்களுடைய குறைகளோடு புரிந்து கொள்வதற்காக.

அது வாழ்க்கையின் பிரச்சினைகளை இல்லாமல் செய்வதற்காக அல்ல.

பிரச்சினைகள் வந்தாலும் அவற்றால் நம்முடைய முழு உள்ளத்தையும் ஆட்கொள்ள விடாமல் இருப்பதற்காக.

வாழ்க்கையில் எப்போதும் நமக்குப் பிடித்தவையே நடக்காது.

நாம் விரும்பியபடி எல்லோரும் நடந்து கொள்ள மாட்டார்கள்.

நாம் எதிர்பார்த்தபடி முடிவுகள் வராது.

சில கதவுகள் மூடப்படும்.

சில உறவுகள் மாறும்.

சில கனவுகள் நிறைவேறாமல் போகலாம்.

சில நேரங்களில் நாமே நம்மை ஏமாற்றிக் கொள்ளலாம்.

ஆனால் இவற்றின் நடுவிலும் ஒரு விஷயம் நம்மிடம் இருக்கிறது.

நாம் எப்படி பதிலளிக்கிறோம் என்பதைப் பார்க்கும் விழிப்புணர்வு.

அந்த விழிப்புணர்வை வளர்த்துக் கொண்டால், வெளி உலகம் மாறாவிட்டாலும் நம்முடைய உலகம் மாறத் தொடங்கும்.

அப்போதுதான் மற்றவர்கள் நம்மைத் தூண்டினாலும், அவர்கள் நம்முடைய மனதை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

ஒருவர் கோபமாகப் பேசலாம்.

நாம் கேட்கலாம்.

ஒருவர் விமர்சிக்கலாம்.

நாம் சிந்திக்கலாம்.

ஒருவர் விட்டு விலகலாம்.

நாம் வலியை உணரலாம்.

ஆனால் அந்த உணர்வுகள் நம்மை முழுமையாக இயக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஏனென்றால் இப்போது நமக்குள் ஒரு சாட்சி விழித்திருக்கிறது.

அந்தச் சாட்சிதான் சுய விழிப்புணர்வு.

நம்மை நாமே அறிந்து கொள்ளும் பயணம் முடிவில்லாதது.

ஆனால் அந்தப் பயணத்தில் நாம் எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு விழிப்புணர்வான அடியும் நம்மை நம்முடைய உண்மையான சுதந்திரத்திற்கு அருகில் அழைத்துச் செல்கிறது.

எது நம்மைக் கட்டுப்படுத்துகிறது என்பதை நாம் அறிந்தால், அதன் பிடி தளரத் தொடங்கும்.

எந்த எண்ணம் நம்மைத் துன்பப்படுத்துகிறது என்பதை அறிந்தால், அந்த எண்ணத்தோடு நாம் முழுமையாக ஒன்றாகி விட மாட்டோம்.

எந்த பயம் நம்மைத் தடுக்கிறது என்பதை அறிந்தால், அந்தப் பயத்தைக் கடந்து செல்லும் வாய்ப்பு உருவாகும்.

எந்த பழக்கம் நம்மைச் சிறைபடுத்துகிறது என்பதை அறிந்தால், அதிலிருந்து வெளியேறும் கதவைத் தேட முடியும்.

எனவே, வாழ்க்கையை மாற்ற வேண்டும் என்று நாம் விரும்பினால், முதலில் உலகத்தை மாற்ற முயற்சி செய்வதைவிட, நம்முள் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்கத் தொடங்குவோம்.

ஒவ்வொரு நாளும் சில நிமிடங்கள்.

சிறிது அமைதி.

சிறிது கவனம்.

சிறிது நேர்மை.

சிறிது சுய விசாரணை.

அவ்வளவுதான் ஆரம்பத்திற்கு தேவையானது.

நம்முடைய வாழ்க்கையை நாமே அறியாமல் வாழ்ந்து முடிப்பதைவிட, நம்மை நாமே அறிந்து கொண்டு வாழத் தொடங்குவது மிகப் பெரிய மாற்றம்.

சுய விழிப்புணர்வு என்பது நம்மை மாற்றுவதற்கான முதல் படி அல்ல நம்மை உண்மையாகப் பார்ப்பதற்கான முதல் படி.

நம்மை உண்மையாகப் பார்க்கத் தொடங்கியவுடன், எதை மாற்ற வேண்டும், எதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், எதை விட்டுவிட வேண்டும், எதைத் தொடர வேண்டும் என்பவை மெதுவாகத் தெளிவாகத் தொடங்கும்.

அப்போது வாழ்க்கையை வெளியில் இருந்து யாரோ ஒருவர் இயக்கிக் கொண்டிருக்கிறார் என்ற உணர்வு குறையும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையின் பொறுப்பு மீண்டும் நம்முடைய கைகளுக்குள் வந்து சேரும்.

அதுவே உண்மையான விழிப்புணர்வு.

அதுவே உள்ளார்ந்த சுதந்திரத்தின் தொடக்கம்.

அந்த நிலையை நோக்கி நாம் அனைவரும் தொடர்ந்து பயணிப்போம்.

உங்களால் முடியும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்