சுய கட்டுப்பாடு நம்மை நாம் வழிநடத்தும் கலை

சுய கட்டுப்பாடு நம்மை நாம் வழிநடத்தும் கலை

சுய கட்டுப்பாடு என்ற வார்த்தையைக் கேட்கும்போது சிலருக்கு அது மிகவும் பெரிய ஆன்மீகப் பயிற்சியைப் போலத் தோன்றலாம்.

சிலருக்கு அது துறவிகளுக்கும், யோகிகளுக்கும், மிகுந்த மன உறுதி கொண்டவர்களுக்கும் மட்டுமே உரிய ஒரு பண்பாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் உண்மையில் சுய கட்டுப்பாடு என்பது நம் அன்றாட வாழ்க்கையில், நாம் அறிந்தோ அறியாமலோ தினமும் எதிர்கொள்ளும் ஒரு சாதாரணமான விஷயம்.

காலையில் அலாரம் அடிக்கிறது.
   
இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள் தூங்கலாம் என்று மனம் சொல்கிறது.

எழுந்திருக்க வேண்டும் என்று அறிவு சொல்கிறது.

அந்த இரண்டு குரல்களுக்கு இடையில் நாம் எடுக்கும் முடிவு கூட சுய கட்டுப்பாடுதான்.

கைப்பேசியை எடுத்தவுடன் ஒரு செய்தியைப் பார்க்கிறோம்.

அந்தச் செய்தியிலிருந்து இன்னொரு காணொளிக்குச் செல்கிறோம்.

அதிலிருந்து இன்னொரு பதிவுக்குச் செல்கிறோம்.

பத்து நிமிடங்களுக்காக எடுத்த கைப்பேசி, ஒரு மணி நேரத்தை எடுத்துச் சென்றுவிடுகிறது.
   
அப்போது நமக்குள் ஒரு கேள்வி எழுகிறது  “நான் கைப்பேசியைப் பயன்படுத்துகிறேனா? அல்லது கைப்பேசி என்னைப் பயன்படுத்துகிறதா?”

இதுதான் சுய கட்டுப்பாட்டின் அடிப்படை.

சுய கட்டுப்பாடு என்பது ஆசைகள் இல்லாமல் வாழ்வது அல்ல.
   
ஆசைகள் மனித வாழ்க்கையின் இயல்பான ஒரு பகுதி.

சுவையான உணவு வேண்டும். நல்ல உடை வேண்டும். வசதியான வீடு வேண்டும். பணம் வேண்டும். பாராட்டு வேண்டும்.
   
மற்றவர்களிடம் நம்மை மதிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் இருக்கும்.

இன்னும் உயர வேண்டும் என்ற ஆசையும் இருக்கும்.

ஆசை இருப்பது தவறு அல்ல.

ஆனால் ஒவ்வொரு ஆசையும் உடனடியாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்று நினைப்பதுதான் சில நேரங்களில் நம்முடைய வாழ்க்கையை சிக்கலாக்குகிறது.

“எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது; ஆகவே இப்போதே வேண்டும்” என்ற எண்ணத்திலிருந்து “எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது ஆனால் இது எனக்கு உண்மையில் தேவையா?” என்ற கேள்விக்கு நாம் நகரும் அந்தச் சிறிய இடைவெளியில்தான் சுய கட்டுப்பாடு பிறக்கிறது.

வாழ்க்கையில் நாம் செய்ய வேண்டியவை பல.
   
செய்யக்கூடாதவை பல.

செய்ய விரும்புபவை பல.

ஆனால் எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் செய்ய முடியாது.
   
அதனால் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது, எதைத் தள்ளிப்போடுவது, எதை விட்டுவிடுவது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் திறன் நமக்குத் தேவைப்படுகிறது.

அதுதான் சுய கட்டுப்பாடு.

நமக்கு ஒரு கனவு இருக்கலாம்.

ஒரு நல்ல வீடு வாங்க வேண்டும் என்ற கனவு இருக்கலாம்.
  
குழந்தைகளின் எதிர்காலத்திற்காகச் சேமிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்கலாம்.

கடனை அடைக்க வேண்டும் என்ற இலக்கு இருக்கலாம்.

உடல் எடையைக் குறைக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருக்கலாம்.

ஒரு புதிய தொழில் தொடங்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கலாம்.

ஒரு புத்தகம் எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்கலாம்.

ஒரு மொழியைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பம் இருக்கலாம்.

கனவு காண்பது எளிது.

இலக்கை எழுதுவதும் எளிது.

ஆனால் அந்த இலக்கை நோக்கிச் செல்லும் பாதையில், நம்முடைய உடனடி ஆசைகளுக்கு “இல்லை” என்று சொல்ல வேண்டிய நேரங்கள்தான் அதிகம்.

அங்கேதான் சுய கட்டுப்பாடு நம்முடைய நண்பனாகிறது.

ஒரு மனிதன் மாதம் ஆயிரம் பவுண்டுகள் சேமிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

ஆனால் ஒவ்வொரு வாரமும் தேவையில்லாத பொருட்களை வாங்குகிறார்.

கடைக்குச் சென்றால் “இது எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது” என்று வாங்குகிறார்.

இணையத்தில் சலுகை வந்தால் “இப்போது வாங்காவிட்டால் வாய்ப்பு போய்விடும்” என்று வாங்குகிறார்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு சேமிப்பு ஏன் உருவாகவில்லை என்று கவலைப்படுகிறார்.

இங்கே பிரச்சினை பணம் சம்பாதிப்பதில் மட்டும் இல்லை.

ஆசைக்கும் இலக்கிற்கும் இடையில் அவர் யாருக்கு முன்னுரிமை கொடுத்தார் என்பதில்தான் இருக்கிறது.

ஒரு பொருளை வாங்காமல் இருப்பது சிறிய விஷயமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் ஒவ்வொரு சிறிய முடிவும் சேர்ந்து ஒரு பெரிய வாழ்க்கையை உருவாக்குகிறது.

“இது எனக்குத் தேவையா?”

“இதை இப்போது வாங்க வேண்டுமா?”

“இதற்காக நான் சேமிக்க வேண்டிய பணத்தை செலவிட வேண்டுமா?”

என்று நம்மையே நாம் கேட்டுக்கொள்ளத் தொடங்கினால், பணத்தை மட்டுமல்ல நமது எதிர்காலத்தையும் பாதுகாக்கத் தொடங்குகிறோம்.

அதேபோல உணவிலும் சுய கட்டுப்பாடு தேவைப்படுகிறது.

நமக்குப் பிடித்த உணவு முன்னால் இருக்கிறது. இன்னும் கொஞ்சம் சாப்பிட வேண்டும் என்று மனம் சொல்கிறது.

வயிறு ஏற்கனவே நிறைந்திருக்கிறது என்று உடல் சொல்கிறது.

மனம் சொல்வதைக் கேட்பதா? உடல் சொல்வதைக் கேட்பதா?

ஒரு நாள் அதிகமாகச் சாப்பிட்டதால் எதுவும் நடக்காது.

ஆனால் தினமும் நம்முடைய ஆசைக்கு அடிமையாகி வாழ்ந்தால் அதன் விளைவுகளை ஒருநாள் உடல் நமக்குக் காட்டத் தொடங்கும்.

உடல்நலத்திற்காக ஒரு உணவைத் தவிர்ப்பது தண்டனை அல்ல.

நாளைய நம்மைக் காப்பாற்றுவதற்காக இன்றைய நமக்குக் கொடுக்கும் ஒரு சிறிய பரிசு.

அதனால்தான் சுய கட்டுப்பாடு என்பது நம்மைத் துன்புறுத்துவது அல்ல.

நம்மை நாம் நேசிப்பதற்கான ஒரு வழி.

இதே விஷயம் நேரத்திற்கும் பொருந்துகிறது.

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு நாளில் இருபத்து நான்கு மணி நேரமே.
   
பணக்காரருக்கும் அதே இருபத்து நான்கு மணி நேரம்.

ஏழைக்கும் அதே இருபத்து நான்கு மணி நேரம்.

அறிவாளிக்கும் அதே இருபத்து நான்கு மணி நேரம்.

சாதாரண மனிதருக்கும் அதே இருபத்து நான்கு மணி நேரம்.

ஆனால் அந்த இருபத்து நான்கு மணிநேரத்தை நாம் எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் வாழ்க்கையின் பல வேறுபாடுகள் உருவாகின்றன.

கைப்பேசியைத் திறந்து சமூக வலைத்தளங்களில் சில நிமிடங்கள் செலவிடுவது தவறு அல்ல.

பொழுதுபோக்கும் வாழ்க்கைக்கு அவசியம்.

நண்பர்களுடன் பேசுவதும் அவசியம்.

ஓய்வெடுப்பதும் அவசியம்.

ஆனால் ஓய்வு எப்போது நேரத்தை விழுங்கும் பழக்கமாக மாறுகிறது என்பதை நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

ஒரு மணி நேரம் படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தோம்.

ஆனால் ஒரு காணொளி பார்த்தோம்.

அதன்பிறகு இன்னொன்று. இன்னொன்றின் பிறகு இன்னொன்று.

கடைசியில் ஒரு மணி நேரம் போய்விட்டது.

நாம் நேரத்தை இழந்தோம் என்று மட்டும் சொல்ல முடியாது.

நமது இலக்கை நோக்கிச் செல்ல வேண்டிய ஒரு மணி நேரத்தை, நமது உடனடி தூண்டுதலுக்கு கொடுத்துவிட்டோம்.

அதனால் சுய கட்டுப்பாடு என்பது “எதைச் செய்யக்கூடாது?” என்ற கேள்வியைவிட, “எதைச் செய்ய வேண்டுமோ அதற்கு நான் எவ்வளவு நேரம் கொடுக்கிறேன்?” என்ற கேள்வியையும் உள்ளடக்கியது.

ஒரு மாணவன் பரீட்சையில் நல்ல மதிப்பெண் பெற வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறான்.

அது ஒரு இலக்கு.

ஆனால் நண்பர்கள் அழைக்கிறார்கள்.

விளையாட வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

கைப்பேசி அழைக்கிறது.

சமூக வலைத்தளங்கள் அழைக்கின்றன.

தொலைக்காட்சி அழைக்கிறது.

இவை எதுவும் தீயவை அல்ல.

ஆனால் அவற்றுக்கு எல்லை இல்லாமல் இடம் கொடுத்தால், இலக்கிற்கு இடமிருக்காது.

“நான் விளையாடக்கூடாது” என்பதல்ல சுய கட்டுப்பாடு.

“முதலில் நான் படிக்க வேண்டியதை முடித்துவிட்டு விளையாடுவேன்” என்பதுதான் சுய கட்டுப்பாடு.

இந்த ஒரு சிறிய மாற்றம் வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்கும்.

குடும்ப வாழ்க்கையிலும் சுய கட்டுப்பாடு மிகவும் முக்கியமானது.

கோபம் வரும்.

யாரோ ஒருவர் நம்மைத் தவறாகப் பேசியிருக்கலாம்.

நம்மை மதிக்காமல் நடந்திருக்கலாம்.

நமக்கு பிடிக்காத ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லியிருக்கலாம்.

அந்தக் கணத்தில் உடனடியாகப் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று மனம் தூண்டும்.

“நானும் நான்கு வார்த்தை சொல்லிவிடுகிறேன்.”

“அவருக்கு நான் யார் என்று காட்டுகிறேன்.”

என்று மனம் சொல்கிறது.

ஆனால் அந்த நேரத்தில் சில விநாடிகள் அமைதியாக இருப்பது எவ்வளவு பெரிய சுய கட்டுப்பாடு!

கோபத்தில் பேசப்பட்ட ஒரு வார்த்தையைத் திரும்பப் பெற முடியாது.

ஆனால் கோபம் வந்தபோது பேசாமல் இருந்த சில நிமிடங்களைப் பற்றி நாம் பின்னர் ஒருபோதும் வருந்த வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் ஒரு குடும்பத்தை காப்பாற்றுவது பெரிய அறிவுரை அல்ல.

ஒருவர் கோபப்பட்டபோது மற்றொருவர் அமைதியாக இருப்பதுதான்.

ஒருவர் குரலை உயர்த்தும்போது இன்னொருவர் குரலைத் தாழ்த்துவதுதான்.

ஒருவர் தவறாகப் பேசும்போது உடனடியாகப் பதிலடி கொடுக்காமல், “இதைப் பற்றி நாம் கொஞ்சம் அமைதியாகப் பேசலாம்” என்று சொல்ல முடிவதுதான்.

இதுவும் சுய கட்டுப்பாடே.

உறவுகளில் நாம் பேசும் வார்த்தைகளிலும் சுய கட்டுப்பாடு தேவை.

எல்லா உண்மைகளையும் எல்லா நேரங்களிலும் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

உண்மையைச் சொல்லும் முறைக்கும் ஒரு நேரம் இருக்கிறது.
    
ஒரு கருத்து சரியாக இருந்தாலும், அதைச் சொல்லும் விதம் தவறாக இருந்தால் அது காயத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

“நான் சொல்வது உண்மைதான்” என்று கூறிவிட்டு மற்றவரை காயப்படுத்துவது அறிவு அல்ல.

“எப்படிச் சொன்னால் இந்த உண்மை அவருக்கு புரியும்?” என்று யோசிப்பதுதான் முதிர்ச்சி.

அதற்கும் சுய கட்டுப்பாடு தேவை.

சமூக வாழ்க்கையிலும் இதே நிலைதான்.

யாராவது நம்மைவிட உயர்ந்த நிலையில் இருப்பதைப் பார்த்தால் பொறாமை வரலாம்.

நம்மைவிட வசதியாக வாழ்பவர்களைப் பார்த்தால் நமக்கும் அதே வாழ்க்கை வேண்டும் என்று தோன்றலாம்.

குறிப்பாக சமூக ஊடகங்கள் வந்த பிறகு, பிறருடைய வாழ்க்கையின் அழகான சில நிமிடங்களை மட்டும் பார்த்துவிட்டு, நம்முடைய முழு வாழ்க்கையுடன் அதை ஒப்பிடுகிறோம்.

அவர் வெளிநாடு சென்றார்.

அவர் புதிய வீடு வாங்கினார்.

அவர் புதிய கார் வாங்கினார்.

அவர் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்.

அவர் வெற்றி பெற்றுவிட்டார்.

என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் அவருடைய வாழ்க்கையின் முழு கதையை நாம் அறியவில்லை.

அவருடைய கடன்கள் தெரியாது.

அவருடைய கவலைகள் தெரியாது.

அவருடைய குடும்பப் பிரச்சினைகள் தெரியாது.

அவருடைய தனிமை தெரியாது.

நாம் பார்த்தது ஒரு படம் மட்டுமே.

ஆனால் அதை வைத்து நம்முடைய வாழ்க்கையை அளக்கத் தொடங்குகிறோம்.

அங்கேயும் சுய கட்டுப்பாடு தேவைப்படுகிறது.

“எனக்கும் வேண்டும்” என்று மனம் சொல்வதை விட,

“எனக்கு உண்மையில் என்ன வேண்டும்?” என்று நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் இடையில் ஒரு முழு வாழ்க்கையின் வித்தியாசம் இருக்கிறது.

சுய கட்டுப்பாடு என்பது ஆசைகளை எதிரியாகப் பார்ப்பதல்ல.

ஆசைகளை நமது இலக்குகளோடு ஒத்திசைக்கக் கற்றுக்கொள்வது.

ஒரு விவசாயி விதையை விதைத்தவுடன் மறுநாளே மரமாகிவிட்டதா என்று தோண்டிப் பார்க்க மாட்டார்.

அதற்கு மழை வேண்டும். மண் வேண்டும். பொறுமை வேண்டும். காலம் வேண்டும்.

நமது வாழ்க்கை இலக்குகளும் அப்படித்தான்.

ஒரு நல்ல பழக்கம் உருவாக காலம் தேவை.

ஒரு கடனை அடைக்க காலம் தேவை.

உடல் நலத்தை மீட்டெடுக்க காலம் தேவை.

ஒரு தொழிலை வளர்க்க காலம் தேவை.

ஒரு புத்தகத்தை எழுத காலம் தேவை.

ஒரு உறவைச் சீர்படுத்த காலம் தேவை.

ஆனால் நாம் உடனடி பலனை விரும்புகிறோம்.

அதனால்தான் பல முயற்சிகள் பாதியில் நிற்கின்றன.

சுய கட்டுப்பாடு நமக்குச் சொல்லும் முதல் பாடங்களில் ஒன்று  “இன்றைய சிறிய தியாகம், நாளைய பெரிய பலனுக்கான விதை” என்பதாகும்.

ஒரு நாளில் பத்து பக்கங்கள் படிப்பது பெரிய விஷயமாகத் தெரியாது.

ஒரு நாளில் அரை மணி நேரம் உடற்பயிற்சி செய்வதும் பெரிய சாதனையாகத் தெரியாது.

ஒரு நாளில் சிறிதளவு பணம் சேமிப்பதும் பெரிதாகத் தெரியாது.

ஒரு நாளில் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்வதும் சாதாரணமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் அவற்றை தொடர்ந்து செய்யும் மனிதனின் வாழ்க்கையை சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பார்த்தால், அந்தச் சிறிய செயல்கள்தான் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும்.

அதனால் சுய கட்டுப்பாடு என்பது ஒரே நாளில் உருவாகும் மன உறுதி அல்ல.

அது தினமும் நாம் எடுக்கும் சிறிய முடிவுகளின் கூட்டுத்தொகை.

சில நேரங்களில் நமக்குள் ஒரு ஆசை எழும்போது அதை உடனடியாக நிறைவேற்றாமல் கொஞ்சம் காத்திருக்கலாம்.

“இதை நான் நாளையும் விரும்புகிறேனா?” என்று நம்மையே கேட்கலாம்.

நாளையும் விரும்பினால், அது உண்மையான தேவையாக இருக்கலாம்.

அந்தக் கணத்தில் மட்டும் தோன்றிய ஆசை என்றால், அது மறைந்து போகலாம்.

இந்தச் சிறிய இடைவெளி நமக்கு ஒரு பெரிய சுதந்திரத்தைத் தருகிறது.

அதுதான் சுய கட்டுப்பாட்டின் அழகு.

நம்மை யாரும் கட்டுப்படுத்தாமல், நாமே நம்மை வழிநடத்துவது.

வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

வானிலை நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பது நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

மற்றவர்கள் எப்படிப் பேசுவார்கள் என்பதும் நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத நிகழ்வுகள் வருவதையும் எப்போதும் தடுக்க முடியாது.

ஆனால் அந்த நிகழ்வுகளுக்கு நாம் எப்படி பதிலளிப்போம் என்பதை ஓரளவு நம்மால் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

அந்தத் தேர்வின் தரத்தை உயர்த்துவதுதான் சுய கட்டுப்பாடு.

வாழ்க்கையில் நமக்கு எத்தனை தடைகள் வந்தன என்பது மட்டும் முக்கியமல்ல.

அந்தத் தடைகளின் முன்னால் நமது மனம் எவ்வாறு நடந்துகொண்டது என்பதும் முக்கியம்.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நமது திட்டத்தை மாற்றிவிடும்.

நாம் நினைத்தது நடக்காது.

நாம் விரும்பிய வேலை கிடைக்காது.

நாம் எதிர்பார்த்த ஒருவர் நம்முடன் இருக்க மாட்டார்.

நாம் கட்டிய கனவு வேறு வடிவம் எடுக்கும்.

அப்போது சுய கட்டுப்பாடு என்பது பிடிவாதமாக பழைய பாதையைப் பிடித்துக்கொண்டு நிற்பது அல்ல.

நிலையை ஏற்றுக்கொண்டு, தேவையான இடத்தில் நமது திட்டத்தை மாற்றிக்கொண்டு, இலக்கை நோக்கி புதிய பாதையைத் தேடுவதும் சுய கட்டுப்பாடே.

அதனால்தான் சுய கட்டுப்பாடு என்பது மனதை அடக்குவது மட்டுமல்ல; மனதைப் புரிந்துகொள்வதும் ஆகும்.

நமக்குள் எழும் ஆசையைப் பார்க்க வேண்டும்.

கோபத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.

பொறாமையைப் பார்க்க வேண்டும்.

பயத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.

அவசரத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.

அவற்றை மறுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஆனால் அவை நம்மை இயக்கும் முன், நாம் அவற்றைப் பார்த்து ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டும்:

“நான் இப்போது செய்யப் போகும் செயல், நான் ஆக விரும்பும் மனிதனை உருவாக்குமா?”

இந்த ஒரு கேள்வியே பல தவறான முடிவுகளிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றக்கூடும்.

நாம் ஒரு நாள் இறந்து போகும் மனிதர்கள்.

இந்த உண்மையை நினைப்பது பயமுறுத்துவதற்காக அல்ல.

நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் இந்த வாழ்க்கை அளவில்லாதது அல்ல என்பதை நினைவூட்டுவதற்காக.

அதனால் நமக்குக் கிடைத்த நேரத்தை எங்கே செலவிடுகிறோம்?

நமது ஆற்றலை எங்கே செலுத்துகிறோம்?

நமது கவனத்தை எதற்கு கொடுக்கிறோம்?

நமது ஆசைகளுக்கு எவ்வளவு இடம் கொடுக்கிறோம்?

நமது கனவுகளுக்கு எவ்வளவு இடம் கொடுக்கிறோம்?

என்பதை நாம் அவ்வப்போது நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

சுய கட்டுப்பாடு என்றால் வாழ்க்கையை சுவையற்றதாக்குவது அல்ல.

சிரிக்கக்கூடாது என்பதல்ல.

சாப்பிடக்கூடாது என்பதல்ல.

செலவு செய்யக்கூடாது என்பதல்ல.

பொழுதுபோக்கக்கூடாது என்பதல்ல.

ஆசைப்படக்கூடாது என்பதுமல்ல.

மாறாக, “எப்போது?”, “எவ்வளவு?”, “எதற்காக?” என்ற மூன்று கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரிந்து வாழ்வதே சுய கட்டுப்பாடு.

நாம் விரும்புவதைச் செய்வதற்கும், நாம் செய்ய வேண்டியதைச் செய்வதற்கும் இடையில் ஒரு பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

விருப்பம் நம்மை இழுத்துச் செல்லும்.

பொறுப்பு நம்மை வழிநடத்தும்.

விருப்பம் உடனடி மகிழ்ச்சியைத் தரலாம்.

கட்டுப்பாடு நீண்டகால நிறைவைத் தரலாம்.

அதனால் வாழ்க்கையில் நாம் அடைய விரும்பும் கனவுகள் எதுவாக இருந்தாலும், அவற்றை அடைவதற்கு திறமை மட்டும் போதாது. வாய்ப்பு மட்டும் போதாது. அதிர்ஷ்டம் மட்டும் போதாது.

தொடர்ச்சியான முயற்சியும், அதைவிட முக்கியமாக, நம்மை நாம் வழிநடத்தும் திறனும் தேவை.

நமது ஆசைகள் நம்முடைய எஜமானர்களாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

அவை நமது வாழ்க்கைப் பயணத்தில் பயணிகளாக இருக்கலாம்.

நமது இலக்குதான் ஓட்டுநராக இருக்க வேண்டும்.

அப்போதுதான் வாழ்க்கை நம்மை எங்கே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதை நாம் ஓரளவாவது தீர்மானிக்க முடியும்.

எழுபதின் வாசலைத் தொட்டுவிட்ட இந்த வயதில், வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது எனக்குப் புரியும் ஒரு உண்மை உண்டு.

வாழ்க்கையில் நாம் இழந்த வாய்ப்புகள் எல்லாமே பெரிய காரணங்களால் இழந்தவை அல்ல.

சில சிறிய அவசரங்களால்.

சில உடனடி ஆசைகளால்.

சில தேவையற்ற வார்த்தைகளால்.

சில தள்ளிப்போட்ட முடிவுகளால்.

சில நேரத்தை வீணாக்கிய பழக்கங்களால்.

அதேபோல் நாம் அடைந்த சில நல்ல விஷயங்களும் பெரிய அதிசயங்களால் கிடைத்தவை அல்ல.

சில நாட்களில் நம்மை நாம் கட்டுப்படுத்தியதால்.

சில நேரங்களில் பேசாமல் இருந்ததால்.

சில ஆசைகளைத் தள்ளிவைத்ததால்.

சில சிரமங்களைப் பொறுத்துக்கொண்டதால்.

சில இலக்குகளை விடாமல் தொடர்ந்து சென்றதால்.

அதனால்தான் இன்று நான் சுய கட்டுப்பாட்டை ஒரு கட்டுப்பாடு என்று பார்க்கவில்லை.

அதை ஒரு சுதந்திரமாகவே பார்க்கிறேன்.

நம்மை நாம் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டால், பிறர் நம்மை கட்டுப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் குறைகிறது.

நமது ஆசைகளை நாம் வழிநடத்தக் கற்றுக்கொண்டால், ஆசைகள் நம்மை இழுத்துச் செல்லாது.

நமது நேரத்தை நாம் மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டால், வாழ்க்கை நம்மிடம் வீணாகப் போகாது.

நமது வார்த்தைகளை நாம் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டால், பல உறவுகள் தேவையற்ற காயங்களிலிருந்து காப்பாற்றப்படும்.

நமது செலவுகளை நாம் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டால், எதிர்காலத்தின் சுமை குறையும்.

நமது உணவை நாம் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டால், உடல்நலத்திற்கான பாதை சீராகும்.

நமது கவனத்தை நாம் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டால், நமது கனவுகளுக்கு உயிர் கிடைக்கும்.

இறுதியில் சுய கட்டுப்பாடு என்பது “எனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கேட்பதைக் காட்டிலும்,

“நான் எப்படிப்பட்ட மனிதனாக மாற விரும்புகிறேன்?”

என்று கேட்கச் செய்கிறது.

அந்தக் கேள்விக்கான பதிலுக்கேற்ப நமது இன்றைய செயல்களைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தொடங்கும்போது, நமது வாழ்க்கையும் மெதுவாக மாறத் தொடங்குகிறது.

வாழ்க்கை முழுவதையும் ஒரே நாளில் மாற்ற வேண்டியதில்லை.

இன்று ஒரு சிறிய ஆசைக்கு “இல்லை” என்று சொல்லலாம்.

இன்று ஒரு சிறிய நல்ல பழக்கத்திற்கு “ஆம்” என்று சொல்லலாம்.

இன்று வீணாகும் அரைமணி நேரத்தை ஒரு பயனுள்ள செயலுக்குக் கொடுக்கலாம்.

இன்று கோபத்தில் பேசப்போகும் ஒரு வார்த்தையை விழுங்கிவிடலாம்.

இன்று தேவையில்லாத ஒரு செலவைத் தவிர்க்கலாம்.

இன்று நமது கனவை நோக்கி ஒரு சிறிய அடியை எடுத்து வைக்கலாம்.

அந்தச் சிறிய அடிகள்தான் நாளைய பெரிய பயணமாக மாறும்.

நம்மை நாம் ஆளத் தெரிந்த நாளில்தான், நமது வாழ்க்கையை நாம் வழிநடத்தத் தொடங்குகிறோம்.

அதுவே சுய கட்டுப்பாட்டின் உண்மையான பொருள்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்