சிந்தனையைத் தாண்டி விழித்தெழுதல்

சிந்தனையைத் தாண்டி விழித்தெழுதல்

நம்மை நாம் கவனிக்கத் தொடங்கும் கணமே சுதந்திரத்தின் தொடக்கம்

சுதந்திரம் என்றால் நம்மில் பலர் முதலில் நினைப்பது என்ன?

யாரும் நம்மைக் கட்டுப்படுத்தாமல் இருப்பது.

நமக்குப் பிடித்ததைச் செய்வது.

நமக்குப் பிடிக்காத இடத்திலிருந்து விலகுவது.

நமது வாழ்க்கையை நாமே தீர்மானிப்பது.

இவை எல்லாமே ஒருவகையில் சுதந்திரம்தான்.

ஆனால் இதைவிட ஆழமான ஒரு சுதந்திரம் இருக்கிறது.

அது வெளியிலிருந்து கிடைப்பதல்ல.
அது நமக்குள் பிறக்க வேண்டியது.

நம்முடைய சிந்தனைகளால் நாம் கட்டுப்படுத்தப்படாமல் இருப்பதே அந்தச் சுதந்திரம்.

நமது மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றுகிறது.

அந்த எண்ணத்தைத் தொடர்ந்து இன்னொரு எண்ணம் வருகிறது.

ஒரு சம்பவத்தை நினைக்கிறோம்.
அதிலிருந்து ஒரு பழைய நினைவு வருகிறது.

அந்த நினைவிலிருந்து ஒரு கவலை வருகிறது.

கவலையிலிருந்து ஒரு பயம் வருகிறது.

பயத்திலிருந்து கோபம் வருகிறது.

சில நிமிடங்களில் நமது மனம் நம்மை எங்கேயோ அழைத்துச் சென்றுவிடுகிறது.

ஆனால் அந்த நேரத்தில் நாம் என்ன செய்கிறோம்?

“நான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்று சொல்கிறோம்.

உண்மையில் சில நேரங்களில் நாம் யோசிப்பதில்லை க்நமது சிந்தனைகளே நம்மை யோசிக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

இதுதான் நாம் கவனிக்க வேண்டிய முதல் உண்மை.

நமது மனதில் தோன்றும் ஒவ்வொரு எண்ணமும் நாமல்ல.

நமது கோபம் நாமல்ல.

நமது பயம் நாமல்ல.

நமது பொறாமை நாமல்ல.

நமது கடந்தகால நினைவுகளும் நாமல்ல.

அவை நமக்குள் தோன்றுகின்ற அனுபவங்கள்.

இந்த வேறுபாட்டை உணரத் தொடங்கும் கணமே ஒரு புதிய கதவு திறக்கிறது.

அதனால்தான், சுதந்திரத்தின் தொடக்கம் என்பது “நான் ஒரு சிறந்த சிந்தனையாளர்” என்று பெருமைப்படுவதில் அல்ல.
     
“எனக்குள் தொடர்ந்து சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் இந்த மனதை நான் கவனிக்க முடிகிறது” என்பதை உணர்வதில்தான் இருக்கிறது.

நாம் சிந்தனையைப் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

அப்போது சிந்தனைக்கும் நமக்கும் இடையில் ஒரு சிறிய இடைவெளி உருவாகிறது.

அந்த இடைவெளிதான் மிகவும் முக்கியமானது.

ஒருவர் நம்மிடம் ஒரு கடுமையான வார்த்தையைச் சொல்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

உடனே நமது மனதில் ஒரு எண்ணம் வருகிறது.

“அவர் என்னை அவமதித்துவிட்டார்!”

அதற்குப் பின்னால் இன்னொரு எண்ணம்.

“அவருக்கு நான் யார் என்று காட்ட வேண்டும்!”

அதற்குப் பின்னால் கோபம்.

கோபத்திற்குப் பின்னால் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்ற உந்துதல்.

அந்த உந்துதலைப் பின்பற்றி நாம் பேசிவிட்டால், சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு வருத்தப்படலாம்.

ஆனால் அந்த முதல் எண்ணம் தோன்றிய கணத்தில், “எனக்குள் இப்போது கோபம் எழுகிறது” என்று அதை கவனித்திருந்தால்?

கதை வேறுவிதமாக இருந்திருக்கலாம்.

கோபத்தை அழிக்க வேண்டியதில்லை.

அதை அடக்க வேண்டியதில்லை.

அதனுடன் சண்டையிட வேண்டியதில்லை.

அதைப் பார்க்க வேண்டும்.

“இதோ கோபம் வருகிறது.”

என்று மட்டும் கவனிக்க வேண்டும்.

அதைப் பார்க்கும் ஒருவர், கோபமாக இருப்பவரிடமிருந்து சற்றே விலகி நிற்கிறார்.

அந்தச் சிறிய விலகல் நமக்கு ஒரு தேர்வைத் தருகிறது.

பேசலாமா?

மௌனமாக இருக்கலாமா?

சிறிது நேரம் கழித்து பதில் சொல்லலாமா?

அல்லது இந்த விஷயத்தை விட்டுவிடலாமா?

இதுதான் உண்மையான சுதந்திரத்தின் ஆரம்பம்.

நமது வாழ்க்கையில் எத்தனை பிரச்சினைகள் சம்பவங்களால் உருவாகின்றன?

அதைவிட அதிகமான பிரச்சினைகள் சம்பவங்களைப் பற்றிய நமது சிந்தனைகளால் உருவாகின்றன.

ஒருவர் நம்மைப் பார்த்துச் சிரிக்கவில்லை.

அவ்வளவுதான் நடந்திருக்கலாம்.

ஆனால் மனம் உடனே ஒரு கதையை உருவாக்குகிறது.

“அவருக்கு என்னைப் பிடிக்கவில்லை.”

அடுத்த எண்ணம்:

“நான் என்ன தவறு செய்தேன்?”

அடுத்தது:

“அவர் என்னைப் பற்றி மற்றவர்களிடம் ஏதாவது சொல்லியிருப்பாரோ?”

இப்படி ஒரு சிறிய நிகழ்வு நமது மனத்தில் ஒரு பெரிய நாடகமாகிவிடுகிறது.

உண்மையில் நடந்தது என்ன?

ஒருவர் சிரிக்கவில்லை.

அவ்வளவுதான்.

மீதியெல்லாம் நமது மனம் உருவாக்கிய விளக்கங்கள்.

இதை உணரத் தொடங்கும்போது வாழ்க்கையை நாம் வேறொரு கோணத்தில் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

அதனால்தான், நமது சிந்தனையைப் பார்ப்பது என்பது சிந்தனையை நிறுத்துவது அல்ல.

சிந்தனை எப்போது உண்மை; எப்போது அது வெறும் மனத்தின் கதை என்பதை அறியத் தொடங்குவதே விழிப்புணர்வு.

நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் இதற்கு எண்ணற்ற உதாரணங்கள் உள்ளன.

காலையில் கண் விழித்தவுடன் சிலருக்கு வேலை நினைவுக்கு வருகிறது.

சிலருக்கு பணப் பிரச்சினை நினைவுக்கு வருகிறது.

சிலருக்கு உடல்நலம் பற்றிய கவலை.

சிலருக்கு பிள்ளைகளின் எதிர்காலம்.

சிலருக்கு நேற்று நடந்த ஒரு வாக்குவாதம்.

சிலருக்கு இன்னும் நடக்காத நாளைய பிரச்சினை.

உடல் படுக்கையில் இருக்கிறது.

ஆனால் மனம் ஏற்கனவே பல மைல்கள் பயணம் செய்துவிட்டது.

நாம் காலை உணவு சாப்பிடும்போதும் மனம் வேறு இடத்தில்.

வேலை செய்யும்போதும் மனம் வேறு இடத்தில்.

குடும்பத்துடன் பேசும்போதும் மனம் வேறு இடத்தில்.

இரவு படுக்கைக்குச் சென்ற பிறகும் மனம் ஓய்வதில்லை.

நாம் உடலை ஓய்வெடுக்கச் செய்கிறோம்.

ஆனால் மனத்திற்கு ஓய்வு கொடுக்க மறந்துவிடுகிறோம்.

அதனால்தான் சில நேரங்களில் எல்லாம் இருந்தும் நமக்குள் அமைதி இருப்பதில்லை.

இங்கேதான் “சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட அறிவு” என்ற கருத்து நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையுடன் தொடர்பு பெறுகிறது.

இதன் பொருள் சிந்தனை பயனற்றது என்பதல்ல.

சிந்தனை நமக்கு மிகப் பெரிய கருவி.

வீடு கட்ட சிந்தனை தேவை.

கணக்குப் பார்க்க சிந்தனை தேவை.

வேலை செய்ய சிந்தனை தேவை.

ஒரு பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண சிந்தனை தேவை.

அறிவியல் வளர்ச்சிக்கும் சிந்தனை தேவை.

ஆனால் கருவி எவ்வளவு பயனுள்ளதாக இருந்தாலும், அது எப்போதும் நம்முடைய எஜமானனாக இருக்கக்கூடாது.

கத்தி சமையலறையில் பயனுள்ளது.

ஆனால் அதை எப்போதும் கையில் பிடித்துக்கொண்டே நடக்க முடியாது.

அதேபோல சிந்தனையும் தேவையானபோது பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு கருவி.

ஆனால் ஓய்வெடுக்க வேண்டிய நேரத்திலும் அது தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருந்தால், அது நமக்கு உதவுவதற்குப் பதிலாக நம்மையே சோர்வடையச் செய்யலாம்.

நாம் பல நேரங்களில் “நான் அதிகமாக யோசிக்கிறேன்” என்று பெருமையாகச் சொல்வோம்.

ஆனால் வாழ்க்கையில் எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் அதிகமாக யோசிப்பதே தீர்வு அல்ல.

சில கேள்விகளுக்கு சிந்தனை பதில் தரும்.

சில கேள்விகளுக்கு காலம் பதில் தரும்.

சில கேள்விகளுக்கு அனுபவம் பதில் தரும்.

சில கேள்விகளுக்கு அமைதியே பதில் தரும்.

ஒரு குழந்தை நம்மை பார்த்துச் சிரிக்கும்போது, அந்தச் சிரிப்பின் அழகை அனுபவிக்க நாம் அதைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டியதில்லை.

மாலை நேரத்தில் வானம் சிவந்து நிற்கும்போது, அதன் அழகை ரசிக்க வானியல் அறிவு தேவையில்லை.

ஒரு நல்ல இசை நமது உள்ளத்தைத் தொட்டால், அதன் ஒவ்வொரு அலைநீளத்தையும் கணக்கிட வேண்டியதில்லை.

அன்பான ஒருவர் நம்மை அணைத்துக்கொள்ளும்போது, அந்த அன்பை அனுபவிக்க ஒரு விளக்கம் தேவையில்லை.

இங்கேதான் சிந்தனையைத் தாண்டிய அனுபவத்தின் உலகம் தொடங்குகிறது.

அழகு, அன்பு, படைப்பாற்றல், மகிழ்ச்சி, அமைதி — இவை அனைத்தையும் சிந்தனையால் முழுமையாகப் பிடித்துவிட முடியாது.

ஒரு பூவைப் பார்த்து “இது ஏன் அழகாக இருக்கிறது?” என்று ஆயிரம் காரணங்கள் கூறலாம்.

ஆனால் அந்த அழகை முழுமையாகச் சொல்லிவிட முடியுமா?

ஒருவரை நாம் ஏன் நேசிக்கிறோம் என்று ஆயிரம் காரணங்கள் கூறலாம்.

ஆனால் அந்த அன்பின் முழு உணர்வையும் வார்த்தைகளில் அடைத்துவிட முடியுமா?

ஒரு பாடல் நம்மை ஏன் நெகிழச் செய்கிறது என்று விளக்க முயலலாம்.

ஆனால் விளக்கத்தின் முடிவில் கூட அந்த இசை நமக்குள் ஏற்படுத்திய உணர்வை முழுமையாக விளக்க முடியாது.

அதனால்தான் மனித வாழ்க்கையில் சில பெரிய உண்மைகள் சிந்திக்கப்படுவதைக் காட்டிலும் அனுபவிக்கப்பட வேண்டியவை.

நாம் இயற்கையில் நடக்கும்போது இதை எளிதாக உணர முடியும்.

மரங்களுக்கிடையே வீசும் காற்று.

மாலை நேரத்தின் அமைதி.

மழை விழும் ஓசை.

பறவையின் குரல்.

கடலின் அலை.

இவற்றை ரசிக்கும்போது சில நிமிடங்களுக்கு நமது மனம் அமைதியாகிறது.

அந்தக் கணத்தில் நாம் எதையும் சாதிக்கவில்லை.

எதையும் நிரூபிக்கவில்லை.

எவரிடமும் போட்டியிடவில்லை.

ஆனால் உள்ளம் ஏதோ ஒரு விதத்தில் நிறைவடைகிறது.

அதுதான் விழிப்புணர்வின் ஒரு சிறிய சுவை.

இன்றைய உலகில் இதை நாம் அதிகமாக இழந்து வருகிறோம்.

நமது கையில் கைபேசி.

கண்முன்னே திரை.

மனதுக்குள் ஆயிரம் செய்திகள்.

ஒருவருடைய வாழ்க்கையை இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிடுகிறோம்.

அவருக்கு என்ன இருக்கிறது?

எனக்கு என்ன இல்லை?

அவர் எங்கே சென்றார்?

நான் ஏன் அங்கே செல்லவில்லை?

அவருடைய பிள்ளைகள் எப்படி வளர்கிறார்கள்?

என்னுடைய பிள்ளைகள் எப்படி?

இவ்வாறு ஒப்பீடுகள் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன.

முடிவில் நமக்கிருந்த அமைதியையும் இழந்துவிடுகிறோம்.

அப்போது நமக்கு இன்னும் ஏதாவது வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால் சில நேரங்களில் நமக்குத் தேவையானது இன்னும் ஒன்றைப் பெறுவது அல்ல; ஏற்கனவே நம்மிடம் இருப்பதை முழுமையாகக் கவனிப்பதுதான்.

ஒரு தாயுடன் அமர்ந்து பேசுவது.

ஒரு தந்தையின் கையைப் பிடிப்பது.

வாழ்க்கைத் துணையுடன் அமைதியாக ஒரு தேநீர் குடிப்பது.

பிள்ளை சொல்வதைக் கைபேசியைப் பார்க்காமல் முழுமையாகக் கேட்பது.

நண்பனின் துயரத்தை தீர்வு சொல்லாமல் சிறிது நேரம் கேட்பது.

இவை சிறிய செயல்களாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் இவற்றில் விழிப்புணர்வு இருக்கிறது.

நாம் செய்யும் செயலுக்குள் முழுமையாக இருப்பது — அதுவே ஒரு பெரிய ஆன்மீகப் பயிற்சியாக மாறிவிடுகிறது.

ஆன்மீகம் என்றால் உலகத்தை விட்டு ஓடிச் செல்வது மட்டுமல்ல.

ஒரு மலைக்குச் சென்று தனியாக அமர்வதும் மட்டுமல்ல.

ஒரு கோயிலில் நீண்ட நேரம் நிற்பதும் மட்டுமல்ல.

நாம் பேசும் வார்த்தையை உணர்ந்து பேசுவது, நம்முடைய கோபத்தை கவனிப்பது, பிறர் துயரத்தை உணர்வது, நமக்குக் கிடைத்ததை நன்றியுடன் பார்ப்பது, மனம் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது அதை மெதுவாக நிகழ்காலத்திற்கு அழைத்து வருவது — இவையும் ஆன்மீகத்தின் பாதைகளே.

நாம் நம்மை கவனிக்கத் தொடங்கும்போது இன்னொரு அற்புதமான மாற்றம் ஏற்படுகிறது.

நம்முடைய எண்ணங்களோடு நாம் அடையாளப்படுத்திக்கொள்வது குறைகிறது.

“எனக்கு கோபம் வருகிறது” என்பதிலிருந்து

“என்னுள் கோபம் எழுகிறது”

என்ற பார்வைக்கு வருகிறோம்.

“நான் தோல்வியடைந்தவன்” என்பதிலிருந்து

“எனக்குள் தோல்வியைப் பற்றிய ஒரு எண்ணம் இருக்கிறது”

என்று பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

“எல்லாம் முடிந்துவிட்டது” என்பதிலிருந்து

“இப்போது என் மனம் இப்படிப் பார்க்கிறது”

என்று அறியத் தொடங்குகிறோம்.

இந்தச் சிறிய மொழி மாற்றமே பெரிய உள்மாற்றமாக மாறுகிறது.

ஏனெனில் நாம் நமது எண்ணங்களிலிருந்து சற்றே விலகி அவற்றைப் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

அப்போது மனம் நமக்கு எதிரி அல்ல.

அது ஒரு கருவி.

அதைப் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

இதுதான் உண்மையான சுதந்திரத்திற்கான பயணம்.

வாழ்க்கையில் பிரச்சினைகள் வராமல் போகாது.

நாம் விழிப்புணர்வுடன் வாழத் தொடங்கிவிட்டால் கூட துயரம் வரலாம்.

இழப்பு வரலாம்.

ஏமாற்றம் வரலாம்.

உடல் வலி வரலாம்.

உறவுகளில் சிக்கல்கள் வரலாம்.

ஆனால் அவற்றை எதிர்கொள்ளும் நமது உள்ளார்ந்த நிலை மாறலாம்.

முன்பு ஒரு பிரச்சினை வந்தால், “ஏன் எனக்கு மட்டும் இது நடக்கிறது?” என்று கேட்டிருக்கலாம்.

இப்போது,

“இந்தச் சூழ்நிலையில் என்னுள் என்ன நடக்கிறது?”

என்று கேட்கத் தொடங்கலாம்.

இந்த ஒரு கேள்வியே நம்மை வெளியில் இருந்து உள்ளே அழைத்துச் செல்கிறது.

அங்கேதான் நமது உண்மையான பயணம் ஆரம்பமாகிறது.

விழிப்புணர்வு என்பது ஒரே நாளில் கிடைத்துவிடும் ஒரு நிலை அல்ல.

இன்று கோபம் வந்தபோது அதை கவனிக்கலாம்.

நாளை மறந்துவிடலாம்.

மறுநாள் மீண்டும் நினைவுக்கு வரலாம்.

அது பரவாயில்லை.

விழிப்புணர்வில் தோல்வி என்ற ஒன்றில்லை.

நாம் மறந்துவிட்டு மீண்டும் கவனிக்கத் தொடங்கும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புதிய விழிப்பு ஏற்படுகிறது.

ஒரு நாள் நாம் கோபப்படுகிறோம்.

அடுத்த நாள் கோபப்படுகிறோம் என்பதை கோபப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே அறிகிறோம்.

அதற்குப் பிறகு, கோபம் வருவதற்கு முன்பே அதன் அறிகுறிகளை கவனிக்கத் தொடங்குகிறோம்.

ஒரு கட்டத்தில் பதில் சொல்லும் முன் ஒரு கணம் அமைதியாக இருக்க முடிகிறது.

அந்த ஒரு கணம் சிறியதாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் அந்த ஒரு கணத்தில்தான் நமது சுதந்திரம் இருக்கிறது.

சிந்தனைக்கும் செயலுக்கும் இடையில் உருவாகும் அந்தச் சிறிய இடைவெளியே நமக்கு சுதந்திரமான தேர்வைத் தருகிறது.

அந்தத் தேர்வுதான் நம்மை மெதுவாக மாற்றுகிறது.

அன்பு அதிகரிக்கிறது.

பொறுமை அதிகரிக்கிறது.

கேட்கும் திறன் வளர்கிறது.

மன்னிக்கும் மனம் பிறக்கிறது.

மற்றவர்களைத் தீர்ப்பளிக்கும் பழக்கம் குறைகிறது.

நம்முடைய தவறுகளையும் நம்மால் பார்க்க முடிகிறது.

அப்போது வாழ்க்கை ஒரு போட்டி அல்ல என்பது புரியத் தொடங்குகிறது.

ஒவ்வொருவரும் அவரவர் பயணத்தில் இருப்பவர்கள்.

ஒருவருடைய வெற்றி நமது தோல்வியல்ல.

ஒருவருடைய செல்வம் நமது வறுமையின் நிரூபணமல்ல.

ஒருவருடைய புகழ் நமது மதிப்பைக் குறைக்காது.

இந்த உணர்வு வந்துவிட்டால், வெளி உலகம் மாறாமல் இருந்தாலும் நமது உள்ளுலகம் மாறத் தொடங்குகிறது.

அதுதான் விழிப்புணர்வு.

அதுதான் சுதந்திரத்தின் சுவை.

இறுதியில், நாம் தேடும் அமைதி எங்கோ தொலைவில் கிடைக்கும் ஒரு பொருள் அல்ல.

நம்முடைய சிந்தனைகளின் இடையறாத ஓட்டத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, அவற்றுக்கு அடிமையாகாமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்வதிலேயே அந்த அமைதியின் விதை இருக்கிறது.

சிந்தனை நமக்குத் தேவை.

அறிவும் நமக்குத் தேவை.

ஆனால் சிந்தனைக்கும் அப்பால் நம்முள் அமைதியாகக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு விழிப்புணர்வு இருக்கிறது என்பதை உணர்வது இன்னும் முக்கியம்.

அந்த விழிப்புணர்வைத் தேடி எங்கும் செல்ல வேண்டியதில்லை.

அது நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையிலேயே இருக்கிறது.

கோபம் வரும் அந்தக் கணத்தில்.

பொறாமை எழும் அந்தக் கணத்தில்.

ஒருவரை மன்னிக்க வேண்டிய அந்தக் கணத்தில்.

ஒரு குழந்தையின் சிரிப்பைப் பார்க்கும் அந்தக் கணத்தில்.

மாலை வானத்தை ரசிக்கும் அந்தக் கணத்தில்.

தனியாக அமர்ந்து நமது மனதை நாமே கவனிக்கும் அந்த அமைதியான கணத்தில்.

நம்மை நாம் கவனிக்கத் தொடங்கும் ஒவ்வொரு கணமும் ஒரு சிறிய விழிப்பு.

அந்தச் சிறிய விழிப்புகள் ஒன்றாகச் சேரும்போது வாழ்க்கையே மாறத் தொடங்குகிறது.

சுதந்திரம் என்பது நாம் நினைப்பதை எல்லாம் செய்வது அல்ல.

நாம் நினைப்பதெல்லாம் உண்மை என்று நம்பாமல் இருப்பது.

அதிலும் மேலாக,

“எனக்குள் ஒரு சிந்தனை தோன்றுகிறது; ஆனால் அந்தச் சிந்தனை நானல்ல”

என்பதை உணர்வது.

அந்த உணர்விலிருந்து ஒரு புதிய வாழ்க்கை பிறக்கிறது.

அங்கே சிந்தனை இருக்கிறது; ஆனால் சிந்தனையின் அடிமைத்தனம் இல்லை.

உணர்வுகள் இருக்கின்றன; ஆனால் அவை நம்மை முழுமையாக ஆளுவதில்லை.

வாழ்க்கையில் சிக்கல்கள் இருக்கின்றன; ஆனால் அவற்றுக்குள் நாம் நம்மை இழந்துவிடுவதில்லை.

அங்கே அன்பு இருக்கிறது.

அங்கே அழகு இருக்கிறது.

அங்கே படைப்பாற்றல் இருக்கிறது.

அங்கே மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.

மிக முக்கியமாக—

அங்கே அமைதி இருக்கிறது.

அந்த அமைதியைத் தேடி நாம் உலகத்தைச் சுற்ற வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றே ஒன்று.

சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்து,

“இப்போது என்னுள் என்ன நடக்கிறது?”

என்று நம்மையே கேட்பது.

பதில் தேடாமல் கேட்பது.

சிந்தனையை நிறுத்த முயலாமல் கவனிப்பது.

அந்தக் கவனிப்பிலிருந்து பிறக்கும் தெளிவை அனுபவிப்பது.

அதுவே நம்மை நாம் சந்திக்கும் தருணம்.

அதுவே விழிப்புணர்வின் தொடக்கம்.

அதுவே உண்மையான சுதந்திரத்தின் முதல் படி.

உங்களால் முடியும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்