ஒரு சாமான்யனின் நாள்: எளிய வாழ்க்கை,

வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் நாம் எல்லோரும் ஒரு சந்திப்பில் வந்து நிற்போம்.

முன்னால் பல பாதைகள் தெரியும். ஆனால் எந்தப் பாதையில் செல்வது என்று தெரியாது.

ஒரு பக்கம் குடும்பப் பொறுப்புகள் அழைக்கும்.

இன்னொரு பக்கம் பணம் சம்பாதிக்க வேண்டிய அவசியம் அழுத்தும்.

வேலையில் மாற்றம் வேண்டும் என்ற எண்ணம் எழும். உறவுகளில் ஏற்பட்ட ஏமாற்றங்கள் மனதைப் பின்னால் இழுக்கும்.

கடந்த காலத்தில் நடந்த சில நிகழ்வுகள் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்து நம்மைத் தடுத்து நிறுத்தும்.

நாளை என்ன ஆகும் என்ற கவலை ஒருபுறம் நேற்று நடந்ததை மாற்ற முடியவில்லை என்ற வருத்தம் மறுபுறம். இப்படிப்பட்ட ஒரு நிலையில் நின்றுகொண்டு, “இனி நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று நம்மில் பலர் நம்மையே கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

ஆனால் அந்தக் கேள்விக்கு உடனடியாக வெளியில் இருந்து ஒரு பதிலைத் தேடத் தொடங்கிவிடுகிறோம்.

யாரிடம் ஆலோசனை கேட்கலாம்?
   
எந்த வேலைக்கு மாறலாம்?

எங்கே சென்றால் வாழ்க்கை மாறும்?

யாருடன் பழகினால் முன்னேறலாம்?

எதை வாங்கினால் மகிழ்ச்சியாக இருப்போம்?

எந்த இடத்திற்குச் சென்றால் மன அமைதி கிடைக்கும்?

இப்படிப் பல கேள்விகளோடு வெளி உலகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கிறோம்.

ஆனால் சில வேளைகளில் வாழ்க்கை நம்மிடம் கேட்கும் கேள்வி வேறு ஒன்றாக இருக்கலாம் “நீ உன்னைப் பற்றி எவ்வளவு தெரிந்து வைத்திருக்கிறாய்?”

வாழ்க்கையில் அடுத்ததாக என்ன செய்வது என்று தெரியாதபோது, உடனே அடுத்த பாதையைத் தேட வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

சில நேரங்களில் முதலில் நம்மையே தேடிப் பார்க்க வேண்டும்.

ஏனெனில் நாம் செல்ல வேண்டிய பாதை தெளிவாகத் தெரியாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் பாதை இல்லாதது அல்ல நமது உள்ளம் குழப்பமாக இருப்பதுதான்.

நாம் ஒரு கண்ணாடியின் முன்னால் நிற்கும்போது நமது முகத்தைப் பார்க்கிறோம்.

ஆனால் நமது முகத்தில் தெரியும் சோர்வை மட்டும் பார்த்தால் போதாது.

அந்தச் சோர்வுக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.

உடல் ஓய்வின்றி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறதா? மனம் எப்போதும் கவலையில் இருக்கிறதா?

பழைய காயங்களை இன்னும் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோமா?
   
மற்றவர்களுடன் நம்மை ஒப்பிட்டு நமது மதிப்பை குறைத்துக்கொண்டிருக்கிறோமா?
   
எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயத்தில் நிகழ்காலத்தை இழந்துகொண்டிருக்கிறோமா?
   
இவற்றை நேர்மையாகப் பார்க்கத் தொடங்கும் தருணமே நம்மைத் தேடும் பயணத்தின் தொடக்கம்.

நம்முடைய வாழ்க்கையை மாற்ற வேண்டும் என்றால், முதலில் நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பார்க்க வேண்டும்.

பார்க்காமல் மாற்ற முடியாது.

நாம் எங்கு நிற்கிறோம் என்பதையே அறியாமல் எந்தத் திசையில் செல்ல வேண்டும் என்று தீர்மானிக்க முடியாது.

இந்தப் பயணத்தின் முதல் படி உடலைப் பற்றியது.

உடல் நமது வாழ்க்கையின் வாகனம்.

ஆனால் அன்றாட அவசரத்தில் அந்த வாகனத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், அது எவ்வளவு தூரம் சென்றாலும் தொடர்ந்து ஓட்டிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.
   
தூக்கம் குறைகிறது.

உணவு முறை மாறுகிறது.

உடற்பயிற்சி மறக்கப்படுகிறது.
   
ஓய்வுக்கு நேரமில்லை.

உடல் கொடுக்கும் சிறிய எச்சரிக்கைகளைப் புறக்கணிக்கிறோம்.

பின்னர் உடல் நம்மை நிறுத்திவிட்ட பிறகுதான் அதன் மதிப்பு புரிகிறது.

ஆரோக்கியமான ஒரு புதிய “நான்” ஆக மாறுவது என்றால் ஒரே நாளில் பெரிய மாற்றம் செய்வது அல்ல.

காலையில் சிறிது நேரம் நடப்பது கூட அதற்கான தொடக்கம். அளவோடு சாப்பிடுவது ஒரு தொடக்கம்.

போதுமான தூக்கம் பெற முயற்சிப்பது ஒரு தொடக்கம். தேவையற்ற பழக்கங்களில் ஒன்றை விட்டுவிடுவது ஒரு தொடக்கம்.

உடலுக்கு நாம் காட்டும் இந்தச் சிறிய அக்கறைகள், உண்மையில் நமக்கே நாம் கொடுக்கும் மரியாதை.

நாம் பல நேரங்களில் பணத்தைக் காப்பாற்றுகிறோம் பொருட்களைக் காப்பாற்றுகிறோம் வீடுகளைச் சுத்தமாக வைத்திருக்கிறோம்.
  
ஆனால் நம்முடைய உடலைப் பாதுகாப்பது மட்டும் நாளைக்கு என்று தள்ளிக்கொண்டே போகிறோம்.

வாழ்க்கையின் உண்மையான செல்வம் உடல்நலம் என்பதை உணரும்போது, நம்முடைய முன்னுரிமைகள் மெதுவாக மாறத் தொடங்குகின்றன.

அடுத்து வருவது மனம். உடல் ஆரோக்கியமாக இருந்தாலும் மனம் அமைதியாக இல்லாவிட்டால் வாழ்க்கை முழுமையாக இருக்காது.
   
வெளியில் சிரித்துக்கொண்டே உள்ளுக்குள் உடைந்துபோன மனிதர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.
  
எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்தும் மகிழ்ச்சியில்லாதவர்களையும் பார்த்திருக்கிறோம்.

அதனால் மகிழ்ச்சி என்பது நமக்கு வெளியே கிடைக்கும் ஒரு பொருள் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மகிழ்ச்சி என்றால் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டிருப்பது அல்ல.
   
வாழ்க்கையில் துயரங்கள் வராத நிலையும் அல்ல.

துயரம் வந்தபோதும் அதற்குள் முழுவதுமாக மூழ்கிவிடாமல் அதை எதிர்கொள்ளும் மனவலிமைதான் உண்மையான மகிழ்ச்சியின் ஒரு வடிவம்.

நம்மால் மாற்ற முடியாததை ஏற்றுக்கொள்வதும், மாற்றக்கூடியதை மாற்ற முயற்சிப்பதும், இரண்டுக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்வதும் மன அமைதியை வளர்க்கிறது.

நமது மன மகிழ்ச்சியை மற்றவர்களின் கைகளில் கொடுத்துவிடக்கூடாது.

“அவர் என்னைப் பாராட்டினால் நான் மகிழ்வேன்”, “அவர் என்னை மதித்தால் நான் மகிழ்வேன்”,
     
“என்னிடம் இவ்வளவு பணம் வந்தால் மகிழ்வேன்”, “அந்தப் பொருள் கிடைத்தால் மகிழ்வேன்” என்று நமது மகிழ்ச்சியை வெளியில் தேடிக்கொண்டிருந்தால், நமது மனத்தின் சாவியை மற்றவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டோம் என்பதுதான் பொருள்.

நமக்கு கிடைத்திருப்பதை உணர்ந்து நன்றி கூறத் தொடங்குவது மன மகிழ்ச்சிக்கான ஒரு பெரிய மருந்தாக இருக்கிறது.
   
இன்று நமக்கு இருக்கும் உடல், குடும்பம், நண்பர்கள், உணவு, ஒரு சிறிய வீடு, ஒரு தொலைபேசி, பேசுவதற்கான ஒருவர், காலையில் எழுந்திருக்கும் வாய்ப்பு இவை அனைத்தும் சாதாரணமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் இவற்றில் ஒன்று இல்லாமல் போகும்போது அதன் மதிப்பு தெரிகிறது.

அதனால் மகிழ்ச்சியான “நான்” என்பது அதிகம் பெற்ற மனிதன் அல்ல.

இருப்பதைக் காணத் தெரிந்த மனிதன்.

இந்தப் பயணத்தில் இன்னொரு முக்கியமான பகுதி காயங்களில் இருந்து மீள்வது.

வாழ்க்கை யாரையும் காயப்படுத்தாமல் விடுவதில்லை.
   
ஒருவருக்கு பண இழப்பு. ஒருவருக்கு உறவு முறிவு.
   
இன்னொருவருக்கு நண்பரின் துரோகம். ஒருவருக்கு குடும்பத்தில் ஏற்பட்ட பிரிவு.

இன்னொருவருக்கு தோல்வி.

சில காயங்கள் உடலில் தெரியும் சில காயங்கள் மனத்தில் மட்டுமே இருக்கும்.

மனக்காயங்களின் ஒரு விசித்திரம் என்னவென்றால், சம்பவம் முடிந்த பிறகும் நாம் அதைத் தொடர்ந்து வாழ்கிறோம்.

இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு ஒருவர் சொன்ன ஒரு வார்த்தையை இன்றும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கலாம்.
   
பல வருடங்களுக்கு முன்பு ஏற்பட்ட ஒரு தோல்வியை இன்றைய நம்முடைய திறமையின் அளவுகோலாக வைத்திருக்கலாம்.
    
கடந்த காலத்தில் ஒருவர் நம்மை நிராகரித்ததால், இன்று யாரும் நம்மை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்று நினைக்கலாம்.

கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது. ஆனால் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய நமது பார்வையை மாற்ற முடியும்.

ஒரு காலத்தில் நம்மை உடைத்த அனுபவமே இன்று நமக்கு ஒரு பாடமாக இருக்கலாம்.
   
ஒருகாலத்தில் நம்மை அழ வைத்த நிகழ்வே இன்று மற்றொருவரின் கண்ணீரைப் புரிந்துகொள்ளும் மனிதராக நம்மை மாற்றியிருக்கலாம்.

நாம் அனுபவித்த வலி வீணாகிப் போக வேண்டியதில்லை. அதை ஞானமாக மாற்ற முடியும்.

மன்னிப்பது என்றால் நடந்ததை சரி என்று ஒப்புக்கொள்வது அல்ல.
    
நம்முடைய மனதை அந்த நிகழ்வின் சிறையிலிருந்து விடுவிப்பது.

சில நேரங்களில் மற்றவரை மன்னிப்பதைவிட நம்மையே மன்னிப்பது முக்கியமாகிறது.
     
“அப்போது எனக்குத் தெரிந்த அளவில்தான் நான் முடிவு செய்தேன்” என்று நம்மிடம் நாமே சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும்.
    
பழைய நம்மைத் தண்டித்துக்கொண்டே புதிய நம்மை உருவாக்க முடியாது.

அதன்பிறகு வரும் மிக முக்கியமான மாற்றம் நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது.

நமது உடல் எப்போதும் நிகழ்காலத்தில்தான் இருக்கிறது.
    
ஆனால் நமது மனம் மட்டும் நேற்று அல்லது நாளை என்று அலைந்து கொண்டிருக்கிறது.

உடல் இங்கே இருக்கிறது மனம் பல வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த சம்பவத்தில் இருக்கிறது.

உடல் இப்போது இருக்கிறது மனம் இன்னும் நடக்காத நாளைய பிரச்சினையைப் பற்றி கவலைப்படுகிறது.

இன்றைய தேநீரை குடிக்கும்போது அந்தத் தேநீரின் சுவையை உணராமல் தொலைபேசியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.
   
குழந்தை நம்மிடம் பேசும்போது முழுமையாகக் கேட்காமல் வேறு எண்ணத்தில் இருக்கிறோம்.
    
வாழ்க்கைத் துணை அருகில் இருக்கும்போது அவருடைய இருப்பின் அருமையை உணராமல் வேறு கவலைகளில் மூழ்குகிறோம்.
     
ஒரு நாள் திரும்பிப் பார்த்தால், நாம் வாழ்ந்ததாக நினைத்த வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி உண்மையில் நினைவுகளிலும் எதிர்பார்ப்புகளிலும் கழிந்துவிட்டது என்பதை உணரலாம்.

நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது என்றால் எதிர்காலத்தைப் பற்றி திட்டமிடக்கூடாது என்பதல்ல. நாளைக்கான திட்டம் இருக்கலாம்; ஆனால் இன்றைய நாளை இழக்கக்கூடாது.

கடந்த காலத்திலிருந்து பாடம் கற்கலாம்; ஆனால் அதில் குடியேறிவிடக்கூடாது.

ஒரு சாதாரண மனிதனுக்கு நிகழ்கால விழிப்புணர்வு மிகவும் எளிய விஷயங்களிலிருந்து தொடங்கலாம்.

ஒருவர் பேசும்போது உண்மையாகக் கேட்பது.

உணவு சாப்பிடும்போது உணவை உணர்வது. நடக்கும்போது நடப்பதை உணர்வது. குடும்பத்துடன் இருக்கும் போது முழுமையாக அவர்களுடன் இருப்பது. கோபம் வரும் போது உடனே பதில் சொல்லாமல் சிறிது நேரம் நின்று பார்ப்பது. மனதில் ஒரு எண்ணம் எழும்போது, “இந்த எண்ணம் உண்மையா? அல்லது இது என் பயமா?” என்று கேட்பது.

இவை பெரிய ஆன்மீகப் பயிற்சிகளாகத் தோன்றாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கையின் உண்மையான மாற்றங்கள் பெரும்பாலும் இப்படிப்பட்ட சிறிய விழிப்புணர்வுகளில்தான் தொடங்குகின்றன.

அடுத்து தன்னம்பிக்கை.

தன்னம்பிக்கை என்றால் “என்னால் எல்லாவற்றையும் செய்ய முடியும்” என்று நினைப்பது அல்ல.
    
“என்னால் எல்லாவற்றையும் செய்ய முடியாது; ஆனால் என்னால் முடிந்ததை நான் நேர்மையாக முயற்சி செய்வேன்” என்று நம்மை நாமே நம்புவதுதான் உண்மையான தன்னம்பிக்கை.

நாம் பிறருடன் ஒப்பிடத் தொடங்கும் போது தன்னம்பிக்கை குறைகிறது.
  
சமூக ஊடகங்களில் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையின் அழகான சில நிமிடங்களைப் பார்த்துவிட்டு, நமது வாழ்க்கையின் முழு நாளையும் அதனுடன் ஒப்பிடுகிறோம்.
     
அவருடைய வீடு, அவருடைய பயணம், அவருடைய வெற்றி, அவருடைய குடும்ப மகிழ்ச்சி—இவற்றை பார்த்துவிட்டு நமது வாழ்க்கை குறைவானது என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய வாழ்க்கையின் பின்னணிக் கதையை சுமந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

நாம் பார்க்கும் காட்சி முழு வாழ்க்கை அல்ல.

நேற்றைய நம்முடன் இன்றைய நம்மை ஒப்பிடத் தொடங்கினால் தன்னம்பிக்கை வளரத் தொடங்கும்.
     
நேற்று கோபப்பட்ட இடத்தில் இன்று அமைதியாக இருந்தோமா?
    
நேற்று உடலைப் புறக்கணித்த இடத்தில் இன்று சிறிது கவனம் செலுத்தினோமா?

நேற்று நம்மைத் தாழ்த்திப் பேசிய இடத்தில் இன்று நம்மை மதித்தோமா?

நேற்று முடியாது என்று நினைத்ததை இன்று சிறிதளவாவது முயற்சி செய்தோமா?

அதுதான் வளர்ச்சி.

இங்கே ஒரு முக்கியமான உண்மையை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

“உங்களுடைய புதிய வார்ப்பு” என்று சொல்லப்படுவது முற்றிலும் வேறொரு மனிதராக மாறுவதைக் குறிக்கவில்லை.

நம்முள் ஏற்கனவே இருக்கும் நல்லவற்றை வெளிக்கொண்டு வருவதுதான் அதன் பொருள்.

நாம் சிறுவயதில் இருந்த ஆர்வம் எங்கே போயிற்று?

எதையாவது புதிதாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை எங்கே மறைந்தது?
     
காரணமில்லாமல் சிரித்த நாட்கள் எங்கே போயின?

பிறரைப் பற்றி குறைவாகவும் வாழ்க்கையைப் பற்றி அதிகமாகவும் கவலைப்பட்ட அந்த மனம் எங்கே போனது?

வயது அதிகரிக்கும்போது நாம் அறிவைப் பெற்றிருக்கலாம் அனுபவத்தைப் பெற்றிருக்கலாம் பணத்தைப் பெற்றிருக்கலாம்.
    
ஆனால் சில சமயங்களில் வாழ்க்கையின் எளிமையை இழந்துவிடுகிறோம்.

ஆகவே நம்மைத் தேடுவது என்பது புதிய மனிதனை உருவாக்குவது மட்டுமல்ல வழியில் தொலைந்துபோன நம்முடைய சில நல்ல பகுதிகளை மீண்டும் கண்டுபிடிப்பதும் ஆகும்.

இதற்குப் பிறகுதான் “சரியான பாதை” என்ற கேள்வி தெளிவாகத் தொடங்குகிறது.

நாம் குழப்பத்தில் இருக்கும்போது எடுக்கப்படும் பல முடிவுகள் பயத்திலிருந்து வருகின்றன.
    
மற்றவர்கள் என்ன சொல்வார்கள் என்ற பயம். பணம் குறைந்து விடுமோ என்ற பயம்.
   
தோல்வியடைந்து விடுவோமோ என்ற பயம். தனியாகிவிடுவோமோ என்ற பயம். வயதாகிவிட்டது என்ற பயம். ஆனால் மனம் தெளிவாகும்போது எடுக்கப்படும் முடிவுகள் நமது உண்மையான மதிப்புகளிலிருந்து வரத் தொடங்குகின்றன.

அப்போது நாம் கேட்கத் தொடங்குவோம்: “எனக்கு உண்மையில் முக்கியமானது என்ன?”

பணம் முக்கியமா? நிச்சயமாக. குடும்பம் முக்கியமா?

நிச்சயமாக. உடல்நலம் முக்கியமா?
    
ஆம். மன அமைதி?

அதுவும் முக்கியம். பிறருக்கு பயனுள்ளதாக இருப்பது?

அதுவும் முக்கியம். நமது திறமையைப் பயன்படுத்துவது? அதுவும் முக்கியம்.

ஒவ்வொருவருக்கும் பதில் வேறுபடும்.

அதனால்தான் மற்றொருவரின் வாழ்க்கைப் பாதையை அப்படியே நகலெடுத்து நமது வாழ்க்கையில் பொருத்த முடியாது.

நாம் நம்மை நன்கு புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கும்போது, எந்தப் பாதை நமக்கானது என்பதும் மெதுவாகத் தெரியும்.

சில நேரங்களில் அது புதிய வேலை ஆகலாம்.

சில நேரங்களில் பழைய வேலையிலேயே புதிய அணுகுமுறை ஆகலாம்.

சில நேரங்களில் ஒரு புதிய தொழில்.

சில நேரங்களில் குடும்பத்துடன் அதிக நேரம் செலவிடுவது.

சில நேரங்களில் நீண்ட நாட்களாகத் தள்ளிப்போட்ட ஒரு கனவை மீண்டும் தொடங்குவது. இன்னும் சில நேரங்களில், எதையும் வெளியில் மாற்றாமல், நம்முடைய உள்ளத்தை மாற்றுவது.

வாழ்க்கையின் அடுத்த அத்தியாயம் எப்போதும் ஒரு பெரிய சம்பவத்தோடு தொடங்குவதில்லை. சில சமயங்களில் ஒரு சிறிய முடிவோடு தொடங்குகிறது.

“இனிமேல் என் உடலை நான் கவனிப்பேன்.”

“இனிமேல் என் மனதை நான் காயப்படுத்திக்கொண்டே இருக்க மாட்டேன்.”

“கடந்த காலத்தைப் பாடமாக வைத்துக்கொள்வேன்; சுமையாக வைத்துக்கொள்ள மாட்டேன்.”

“நாளை பற்றிய கவலைக்காக இன்றைய நாளை இழக்க மாட்டேன்.”

“மற்றவர்களுடன் என்னை ஒப்பிடாமல், நேற்று இருந்த என்னுடன் என்னை ஒப்பிடுவேன்.”

“எனக்குப் பிடித்த ஒன்றை மீண்டும் கற்றுக்கொள்வேன்.”

“எனது வாழ்க்கைக்கு நான் பொறுப்பு.”

இந்தச் சிறிய வாக்கியங்களே சில நேரங்களில் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய திருப்பங்களாக மாறுகின்றன.

எனவே வாழ்க்கையில் அடுத்ததாக என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் நீங்கள் ஒருநாள் நின்றுவிட்டால், பதற்றப்பட வேண்டாம்.

அது வாழ்க்கை முடங்கிவிட்டதற்கான அறிகுறி அல்ல.

ஒருவேளை வாழ்க்கை உங்களை சிறிது நேரம் நிறுத்தி, “முதலில் உன்னைப் பார்” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கலாம்.

வெளியில் புதிய பாதையைத் தேடுவதற்கு முன் உள்ளுக்குள் ஒரு சிறிய பயணம் செய்யுங்கள்.
    
உங்கள் உடலைக் கேளுங்கள். உங்கள் மனதைப் பாருங்கள்.
    
உங்கள் காயங்களை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
    
தேவையான இடத்தில் மன்னியுங்கள்.

கடந்த காலத்திலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
   
நிகழ்காலத்தை முழுமையாக வாழ முயற்சி செய்யுங்கள்.

சிறிய முயற்சிகளால் தன்னம்பிக்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்புங்கள்.

அதன் பிறகு, வாழ்க்கையின் பாதை உங்களுக்கே கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தெரியத் தொடங்கும்.

ஏனெனில் சில நேரங்களில் நாம் தேடிக்கொண்டிருக்கும் “சரியான பாதை” நமக்கு முன்னால் இல்லை.

அது நமக்குள் இருந்து பிறக்க வேண்டிய பாதை.

நாம் நம்மை மாற்றத் தொடங்கும்போது, நமது பார்வை மாறுகிறது.

பார்வை மாறும்போது நமது தேர்வுகள் மாறுகின்றன.

தேர்வுகள் மாறும்போது நமது செயல்கள் மாறுகின்றன.
   
செயல்கள் மாறும்போது வாழ்க்கையின் திசையும் மாறுகிறது.

ஆகவே, வாழ்க்கை எங்கே அழைத்துச் செல்லும் என்று தெரியவில்லை என்றால் கவலைப்படாதீர்கள்.

முதலில் உங்களைத் தேடிப் பாருங்கள்.

நேற்றைய உங்களை விட இன்றைய நீங்கள் கொஞ்சம் ஆரோக்கியமாக இருக்கட்டும்.
   
கொஞ்சம் அமைதியாக இருக்கட்டும். கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும். கொஞ்சம் மன்னிக்கக் கற்றிருக்கட்டும்.

கொஞ்சம் விழிப்புடன் இருக்கட்டும். கொஞ்சம் தன்னம்பிக்கையுடன் இருக்கட்டும்.

அப்போது வாழ்க்கை உங்களிடம் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்கும்.

“இப்போது நீ எங்கே செல்ல விரும்புகிறாய்?”

அந்தக் கேள்விக்கான பதில், வெளியில் யாரிடமிருந்தும் வர வேண்டியதில்லை.

உங்களுக்குள் இருந்தே அது எழும்.

அதுதான் நம்மைத் தேடிப் பயணிப்பதன் அழகு.

அதுதான் வாழ்க்கையின் அடுத்த பாதையை கண்டுபிடிக்கும் முதல் அடியும் கூட.

உங்களால் முடியும்

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்