செய்வதைவிட… இருப்பதன் அருமையை உணர்வோம்

செய்வதைவிட… இருப்பதன் அருமையை உணர்வோம்

காலையில் கண் விழிப்பதிலிருந்து இரவு படுக்கைக்குச் செல்லும் வரையில், நாம் ஒவ்வொருவரும் எதையாவது செய்துகொண்டே இருக்கிறோம். 

காலையில் எழுந்ததும் அன்றைய வேலைகளைப் பற்றிய சிந்தனை.

    

வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும், பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும், குடும்பத்தைக் கவனிக்க வேண்டும், உறவுகளைப் பேண வேண்டும், எதிர்காலத்திற்காக ஏதாவது சேர்த்து வைக்க வேண்டும் என்று நமது நாட்கள் ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன.

இப்படியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நம்மில் எத்தனை பேர், ஒரு கணம் நின்று, “நான் எப்படி இருக்கிறேன்?” என்று நம்மையே கேட்டுப் பார்த்திருக்கிறோம்?

நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதைப் பற்றி நிறையச் சிந்திக்கிறோம். 

ஆனால் நாம் எப்படி இருக்கிறோம் என்பதைப் பற்றி அவ்வளவாகச் சிந்திப்பதில்லை.

நல்ல வேலையில் இருக்கிறோமா?

    

நல்ல வருமானம் கிடைக்கிறதா?

    

வாழ்க்கையில் முன்னேறியிருக்கிறோமா?

    

மற்றவர்கள் நம்மைப் பாராட்டுகிறார்களா? 

இப்படிப் பல கேள்விகள் நம்மைத் துரத்துகின்றன.

ஆனால், இவற்றுக்கிடையில் நமது மனம் அமைதியாக இருக்கிறதா?

    

நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களிடம் அன்பாக இருக்கிறோமா? 

நாம் வாழும் இந்தக் கணத்தை உணர்ந்து மகிழ்கிறோமா? 

என்ற கேள்விகள் மட்டும் பல நேரங்களில் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.

வாழ்க்கையின் முதுமை வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, இந்த உண்மை எனக்கு ஆழமாகப் புரிகிறது.

வாழ்க்கை என்பது நாம் செய்தவற்றின் பட்டியல் மட்டுமல்ல நாம் வாழ்ந்த விதத்தின் அனுபவமுமாகும்.

நாம் எவ்வளவு சாதித்தோம் என்பதைக் கணக்கிடுவதற்கு ஒரு அளவுகோல் இருக்கலாம். 

ஆனால் எவ்வளவு அன்பாக வாழ்ந்தோம், எத்தனை உள்ளங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தோம், எத்தனை தருணங்களில் நம்மை மறந்து மற்றவர்களுடன் மனதாரச் சிரித்தோம் என்பதைக் கணக்கிடுவதற்கு எந்த அளவுகோல் இருக்கிறது?

வாழ்க்கையின் உண்மையான நிறைவு அங்கேதான் இருக்கிறது என்று நான் எண்ணுகிறேன்.

சும்மா இருப்பது நேரத்தை வீணடிப்பதா?

நம்மில் பலருக்கு எதுவும் செய்யாமல் இருப்பது ஒரு குற்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.

    

கையில் கைப்பேசி இல்லாமல், கண்களுக்கு முன்னால் தொலைக்காட்சி இல்லாமல்,

     

செய்ய வேண்டிய வேலைகளைப் பற்றிய சிந்தனைகள் இல்லாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தால், ஏதோ முக்கியமான ஒன்றை இழந்துவிட்டதைப்போல உணர்கிறோம்.

ஏன் இப்படியாகிவிட்டோம்?

எப்போதும் எதையாவது செய்துகொண்டிருந்தால்தான் நாம் பயனுள்ள மனிதர்கள் என்று நமக்குள் ஒரு எண்ணத்தை வளர்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

    

ஓய்வெடுத்தால் பின்னடைவு ஏற்பட்டுவிடுமோ, சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தால் மற்றவர்கள் நம்மைவிட முன்னேறிவிடுவார்களோ என்ற பயம் நம்மைத் தொடர்ந்து இயக்குகிறது.

ஆனால் இயற்கையைச் சற்றுக் கவனித்துப் பாருங்கள்.

மரம் ஒவ்வொரு கணமும் காய்களைக் கொடுப்பதில்லை. 

பூ ஒவ்வொரு நாளும் மலர்ந்து கொண்டிருப்பதில்லை. 

இரவின் இருளும் பகலின் ஒளியைப்போலவே இயற்கையின் ஓர் அங்கம். 

விதை மண்ணுக்குள் அமைதியாக இருக்கும் காலத்திலும் அதற்குள் ஒரு வளர்ச்சி நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது.

அப்படியிருக்கும்போது, மனிதர்களாகிய நாம் மட்டும் எப்போதும் இயங்கிக்கொண்டிருக்க வேண்டுமா?

சில நேரங்களில் எதையும் செய்யாமல் இருப்பது சோம்பேறித்தனம் அல்ல. 

அது நம்மை நாமே சந்திப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பு. 

நமது மனம் என்ன சொல்கிறது என்பதை உணரவும், இதுவரை கவனிக்கத் தவறியவற்றைக் கவனிக்கவும், வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தில் தொலைத்துவிட்ட நம்மை மீண்டும் கண்டடையவும் கிடைக்கும் ஓர் இடைவெளி.

இருப்பது என்றால் என்ன?

இங்கே நான் குறிப்பிடும் 'இருப்பது' என்பது வெறுமனே உயிருடன் இருப்பதைக் குறிக்கவில்லை.

     

நம்முடைய வாழ்க்கையை உணர்வோடு வாழ்வதைக் குறிக்கிறது.

காலையில் விழிக்கும்போது, இன்னொரு நாள் கிடைத்திருக்கிறது என்ற நன்றியுணர்வுடன் விழிப்பது.

தேநீர் அருந்தும்போது, அடுத்த வேலையைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல் அதன் சுவையை உணர்வது.

நம்முடன் பேசுபவரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது, பதில் சொல்வதற்காக மட்டும் காத்திருக்காமல், அவர் சொல்வதை உண்மையாகக் கவனிப்பது.

நாம் விரும்பும் ஒருவரின் முகத்தில் புன்னகையைப் பார்க்கும்போது, அந்த மகிழ்ச்சியை மனதார அனுபவிப்பது.

இவை எல்லாம் பெரிய சாதனைகள் அல்ல. 

ஆனால் வாழ்க்கையை அழகாக்கும் சிறிய தருணங்கள்.

நாம் பெரும்பாலும் அடுத்த நிமிடத்திற்காக வாழ்கிறோம்.

    

அடுத்த இலக்கு, அடுத்த பதவி, அடுத்த வருமான உயர்வு, அடுத்த பயணம் என்று நமது மனம் எதிர்காலத்தை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

எதிர்காலத்திற்காகத் திட்டமிடுவது தவறல்ல. 

நமது கடமைகளைச் செய்வதும் அவசியம். 

ஆனால் எதிர்காலத்தை அடைவதற்காக நிகழ்காலம் முழுவதையும் இழந்துவிட்டால், நாம் உண்மையில் எப்போது வாழப்போகிறோம்?

வாழ்க்கை நாளை தொடங்குவதில்லை. 

அது இப்போதே நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

உயிர்ப்போடு இருப்போம்!

உயிர்ப்போடு இருப்பது என்பது மூச்சு விடுவதோடு முடிந்துவிடுவதில்லை. 

நம்மைச் சுற்றி நிகழும் வாழ்க்கையுடன் தொடர்பில் இருப்பதாகும்.

ஒரு மரத்தின் இலை அசைவதைக் கவனிப்பது, பறவையின் குரலைக் கேட்பது, மழைத்துளி மண்ணில் விழும்போது எழும் மணத்தை உணர்வது, நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு நண்பருடன் மனம் திறந்து பேசுவது என நம்மைச் சுற்றி எத்தனையோ அழகான அனுபவங்கள் இருக்கின்றன.

ஆனால் மனம் வேறெங்கோ இருக்கும்போது, இவை எதுவுமே நம்மைத் தொடுவதில்லை.

உடல் ஒரு இடத்தில் இருக்கும். மனம் கடந்த காலத்தில் நடந்தவற்றை நினைத்து வருந்திக்கொண்டிருக்கும் அல்லது இன்னும் நடக்காத எதிர்காலத்தை நினைத்துக் கவலைப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்.

உடலும் மனமும் ஒரே இடத்தில் சந்திக்கும் தருணங்களில்தான் வாழ்க்கையை முழுமையாக உணரத் தொடங்குகிறோம்.

அதற்காக எல்லாக் கவலைகளையும் ஒரே நாளில் மறந்துவிட வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை. 

வாழ்க்கையில் தீர்க்க வேண்டிய பிரச்சினைகள் இருக்கத்தான் செய்யும். 

துன்பங்களும் ஏமாற்றங்களும் நம்மைத் தேடி வரத்தான் செய்யும்.

ஆனால் அவற்றுக்கு மத்தியில் நமக்குக் கிடைக்கும் ஒரு சிறிய மகிழ்ச்சியைக்கூட அனுபவிக்க மறந்துவிட வேண்டாம் என்பதுதான் என் எண்ணம்.

அமைதியாக இருப்போம்!

அமைதி என்றால் நம்மைச் சுற்றி எந்தச் சத்தமும் இல்லாத நிலை மட்டுமல்ல. 

நமக்குள் எழும் ஒவ்வொரு எண்ணத்துடனும் போராடிக்கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லாத நிலையும் அமைதிதான்.

சில நேரங்களில் நமது மனம் ஆயிரம் கேள்விகளைக் கேட்கும்.

நடந்தவற்றை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுபடுத்தும். 

மற்றவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகளுக்கு அர்த்தம் தேடும். நாளை என்ன நடக்குமோ என்று அஞ்சும்.

அந்த நேரங்களில் எல்லா எண்ணங்களுக்கும் பதில் தேடிக்கொண்டிருக்காமல், அவை எழுவதையும் மறைவதையும் சிறிது நேரம் கவனித்துப் பார்க்க முடியுமா?

மூச்சை மெதுவாகக் கவனித்தபடி அமைதியாக அமர்ந்திருப்போம்.

    

மனதில் எண்ணங்கள் வந்தால் வரட்டும். 

அவற்றை வலுக்கட்டாயமாக விரட்ட வேண்டியதில்லை. 

அவற்றைப் பின்தொடர்ந்து ஓடவும் வேண்டியதில்லை.

இந்தச் சிறிய இடைவெளி நம்மை நாமே புரிந்துகொள்வதற்கான கதவைத் திறக்கலாம்.

எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்திலிருந்து சற்று விலகி, நிகழ்வதை உணர்ந்து ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கும்போது, மனதிற்குள் ஒரு புதிய வெளி உருவாகிறது.

அந்த வெளியில் நம்முடைய உண்மையான தேவைகள் என்ன, எவற்றைப் பற்றித்தான் தேவையில்லாமல் கவலைப்படுகிறோம், எவற்றை விட்டுவிடலாம் என்பவை மெதுவாகத் தெளிவடையலாம்.

மகிழ்ச்சியாகவும் அன்பாகவும் இருப்போம்!

மகிழ்ச்சி என்பது நாம் விரும்பிய அனைத்தையும் அடைந்த பிறகுதான் கிடைக்கும் பரிசு என்று நினைத்தால், அந்த நாளுக்காக வாழ்நாள் முழுவதும் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கலாம்.

ஏனெனில் ஒரு ஆசை நிறைவேறியதும் இன்னொரு ஆசை தோன்றுகிறது. 

ஒரு பிரச்சினை தீர்ந்ததும் அடுத்த பிரச்சினை வருகிறது. 

வாழ்க்கை அப்படித்தான் நகர்கிறது.

அப்படியானால், எல்லாப் பிரச்சினைகளும் முடிந்த பிறகுதான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டுமா?

நம்மிடம் இருப்பவற்றின் மதிப்பை உணர்வதிலும் மகிழ்ச்சி இருக்கிறது. 

நம்மை நேசிக்கும் ஒருவரின் அக்கறையில் மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.

    

ஒருவருடைய துயரத்தைக் குறைக்க நம்மால் முடிந்த சிறிய உதவியில் மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.

அதேபோல், அன்பாக இருப்பதும் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய அர்த்தங்களில் ஒன்று.

அன்பு என்பது பெரிய வார்த்தைகளைப் பேசுவதோ, உலகத்தையே மாற்றிவிடுவதாக அறிவிப்பதோ அல்ல. 

நம்முடன் வாழ்பவர்களிடம் பொறுமையாக இருப்பது,

    

மற்றவர்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிப்பது, தவறு செய்துவிட்டால் அதை ஒப்புக்கொள்வது, உதவி தேவைப்படுபவருக்கு இயன்றதைச் செய்வது என அன்றாட வாழ்க்கையில் வெளிப்படும் சிறிய செயல்கள்தான் அன்பின் உண்மையான வடிவங்கள்.

நாம் எவ்வளவு சம்பாதித்தோம் என்பதைவிட, நம்முடன் இருந்தவர்கள் நம்மால் எப்படி உணர்ந்தார்கள் என்பது சில நேரங்களில் முக்கியமானதாகிறது.

நாம் பேசிவிட்டுச் சென்ற பிறகும் ஒருவருடைய மனதில் நம்பிக்கையை விட்டுச் செல்ல முடியுமானால், நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கு ஓர் அழகான பொருள் இருக்கிறது.

உலகத்திற்கு இன்று இன்னும் அதிகமான பொருட்கள் மட்டும்தான் தேவையா? 

இன்னும் அதிகமான போட்டிகளும் சாதனைகளும் மட்டும்தான் தேவையா?

எனக்குத் தோன்றுவது, இந்த உலகத்திற்கு அன்பான மனிதர்களும், அமைதியான மனங்களும், பிறர் துயரத்தை உணரக்கூடிய இதயங்களும் மிகவும் தேவை என்பதுதான்.

அத்தகைய மனிதர்களாக மாறுவதற்கு நாம் எப்போதும் எதையாவது சாதித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை. 

சில நேரங்களில் நம்முடைய இருப்பே மற்றவர்களுக்கு ஓர் ஆறுதலாக இருக்க முடியும்.

செய்வதையும் இருப்பதையும் ஒன்றாகப் புரிந்துகொள்வோம்!

இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. 

வாழ்க்கையில் செயல்பட வேண்டாம் என்பதல்ல இந்தச் சிந்தனையின் நோக்கம்.

குடும்பப் பொறுப்புகள் இருக்கின்றன. 

சமூகக் கடமைகள் இருக்கின்றன.

     

நமது இலக்குகளை நோக்கி உழைக்க வேண்டியிருக்கிறது.

    

நம்மால் செய்யக்கூடிய நன்மைகளைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

ஆனால் இவற்றையெல்லாம் செய்யும்போது நம்மையே தொலைத்துவிடாமல் இருக்க வேண்டும்.

வேலை செய்வோம் ஆனால் வேலையே நமது முழு அடையாளமாகிவிட அனுமதிக்க வேண்டாம்.

பொருள் தேடுவோம் ஆனால் பொருளைத் தேடுவதிலேயே வாழ்க்கையின் பொருளை இழந்துவிட வேண்டாம்.

முன்னேறுவோம் ஆனால் முன்னேற்றத்தின் பெயரில் நமது மன அமைதியையும் அன்பையும் பலிகொடுத்துவிட வேண்டாம்.

மற்றவர்களுக்காக உழைப்போம் ஆனால் நமக்குள் இருக்கும் மனிதனையும் கவனிக்க மறந்துவிட வேண்டாம்.

வாழ்க்கையில் நாம் செய்யும் செயல்கள் முக்கியமானவை. ஆனால் அந்தச் செயல்களைச் செய்யும் மனநிலையும் அதைவிடக் குறைவானதல்ல.

அமைதியற்ற மனத்துடன் செய்யும் பெரிய செயலைவிட, அன்பும் விழிப்புணர்வும் நிறைந்த மனத்துடன் செய்யும் சிறிய செயல் சில நேரங்களில் அதிகமான நன்மையைத் தரக்கூடும்.

இதைப் புரிந்துகொண்டால், நமது அன்றாட வாழ்க்கையே ஒரு ஆன்மீகப் பயிற்சியாக மாறிவிடும்.

தனியாக அமர்ந்து தியானம் செய்யும் நேரத்தில் மட்டுமல்ல குடும்பத்துடன் பேசும்போதும், வேலை செய்யும்போதும், நடக்கும்போதும், உணவருந்தும்போதும், பிறருக்கு உதவும்போதும் நாம் விழிப்புணர்வுடன் இருக்க முடியும்.

ஆன்மீகம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிச் செல்வது மட்டுமல்ல.

    

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தருணத்தையும் ஆழமாக உணர்ந்து வாழ்வதுமாகும்.

அன்பினியோரே!

எழுபதின் வாசலைத் தொட்டுவிட்ட இந்த வயதில், வாழ்க்கை எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த பல பாடங்களில் இந்த உண்மையும் ஒன்று.

எல்லாவற்றையும் அடைந்த பிறகுதான் வாழ வேண்டும் என்று காத்திருக்க வேண்டியதில்லை.

     

எல்லாப் பிரச்சினைகளும் தீர்ந்த பிறகுதான் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்றும் இல்லை.

    

நம்முடைய எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறிய பிறகுதான் மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்க வேண்டும் என்றும் இல்லை.

வாழ்க்கை இப்போது நம்மிடம் இருக்கிறது. 

இந்த மூச்சு, இந்தக் கணம், நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் மனிதர்கள், நம்மால் பகிர்ந்துகொள்ளக்கூடிய அன்பு  இவை அனைத்தும் நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் அரிய வாய்ப்புகள்.

இன்றைக்கு ஒரு சிறிய முயற்சி செய்வோம்.

அவசரமில்லாத சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்திருப்போம்.

    

நமது மூச்சைக் கவனிப்போம்.

    

நம்மைச் சுற்றி என்ன நிகழ்கிறது என்பதை உணர்வோம். 

நமக்குப் பிரியமான ஒருவரிடம் மனதார அன்பைப் பகிர்வோம்.

     

நம்மிடம் இருப்பவற்றிற்காக நன்றியுணர்வுடன் இருப்போம்.

இவை எதுவும் நமது வாழ்க்கையை ஒரே நாளில் மாற்றிவிடாமல் இருக்கலாம். 

ஆனால் வாழ்க்கையை நாம் பார்க்கும் விதத்தில் ஒரு சிறிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

அந்த மாற்றமே நாளடைவில் நமது வாழ்வின் தரத்தையும், உறவுகளின் ஆழத்தையும், மன அமைதியையும் மேம்படுத்தலாம்.

நான் சொல்ல விரும்புவது இதுதான்.

நாம் இந்த உலகிற்கு எதைக் கொடுத்துச் செல்கிறோம் என்பது முக்கியம். 

அதே நேரத்தில், நாம் இந்த உலகில் எப்படி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதும் முக்கியம்.

செய்வதற்கான நேரத்தை ஒதுக்குவதைப்போல, இருப்பதற்கும் நேரம் ஒதுக்குவோம்.

உயிர்ப்போடு இருப்போம்.

   

அமைதியாக இருப்போம்.

    

மகிழ்ச்சியாக இருப்போம். 

அன்பாக இருப்போம்.

ஏனெனில், வாழ்க்கையின் உண்மையான அழகு நாம் எதைச் சேர்த்தோம் என்பதில் மட்டுமல்ல.

     

நாம் எப்படிப்பட்ட மனிதர்களாக வாழ்ந்தோம் என்பதிலும்தான் இருக்கிறது.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்