வாழ்க்கையை நம்புவோம்… அதன் போக்கில் வாழக் கற்றுக்கொள்வோம்!

வாழ்க்கையை நம்புவோம்… அதன் போக்கில் வாழக் கற்றுக்கொள்வோம்!

வாழ்க்கை என்பது நாம் நினைத்தபடியெல்லாம் நடந்து முடிகின்ற ஒரு பயணம் அல்ல.

சில நேரங்களில் நாம் எதிர்பார்த்தது நம்மைத் தேடி வரும்.
   
பல நேரங்களில் நாம் ஆசைப்பட்டவை நம் கைகளுக்கு எட்டாமல் போகும்.

எவ்வளவோ திட்டமிட்டு வைத்திருப்போம்.

ஆனால், அடுத்த நிமிடம் என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதைக்கூட நம்மால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.

இருந்தாலும், நம்மில் பெரும்பாலானவர்கள் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் நம் விருப்பத்திற்கேற்ப மாற்றியமைக்க முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறோம்.
   
நமக்குப் பிடித்தவர்கள் நம்முடன் இருக்க வேண்டும், நாம் எதிர்பார்த்தபடியே உறவுகள் அமைய வேண்டும், நமது உழைப்புக்குத் தகுந்த பலன் கிடைக்க வேண்டும், நாம் திட்டமிட்ட காரியங்கள் அனைத்தும் தடையின்றி நிறைவேற வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம்.

இதில் தவறொன்றுமில்லை.
   
ஆசைப்படுவதும் திட்டமிடுவதும் முயற்சி செய்வதும் மனித வாழ்க்கையின் இயல்புகள்.
   
ஆனால், நாம் விரும்பியபடி எல்லாமே நடக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கத் தொடங்கும்போதுதான் மனதில் ஏமாற்றமும் கவலையும் கோபமும் பிறக்கின்றன.

வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கும், வாழ்க்கையை நம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்க முயல்வதற்கும் இடையில் ஒரு பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது.

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொண்டால், வாழ்க்கையின் பல சுமைகள் தானாகவே குறையத் தொடங்கும்.

நம்மால் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த முடியுமா?

ஒரு சிறிய நிகழ்வை எடுத்துக்கொள்வோம்.

நாம் காலையில் வீட்டைவிட்டுப் புறப்படும்போது, குறிப்பிட்ட நேரத்தில் செல்ல வேண்டும் என்று திட்டமிடுகிறோம்.

அதற்கேற்ப ஆயத்தமாகிறோம்.
   
ஆனால், வழியில் போக்குவரத்து நெரிசல் ஏற்படுகிறது.

எதிர்பாராத மழை பெய்கிறது.

நாம் செல்ல வேண்டிய வாகனம் தாமதமாகிறது.

இப்போது நம்மிடம் இரண்டு வழிகள் இருக்கின்றன.

ஒன்று, நடந்துவிட்ட நிகழ்வை நினைத்து மனதுக்குள் கோபப்பட்டுக்கொண்டே இருப்பது.
   
ஏன் இன்று மட்டும் இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது என்று புலம்புவது.

நம்மால் மாற்ற முடியாத சூழ்நிலையுடன் மனதுக்குள் சண்டையிட்டுக்கொண்டிருப்பது.

மற்றொன்று, ஏற்பட்ட சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்டு, இனி என்ன செய்யலாம் என்று அமைதியாகச் சிந்திப்பது.

இரண்டு வழிகளிலும் போக்குவரத்து நெரிசல் உடனடியாக மறைந்துவிடப் போவதில்லை.

ஆனால், அந்தச் சூழ்நிலையை நாம் எதிர்கொள்ளும் விதம் மட்டும் மாறிவிடுகிறது.

வாழ்க்கையிலும் இப்படித்தான்.

நடந்துவிட்டதை மாற்ற முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால், அதனால் நாம் எவ்வளவு தூரம் மனவேதனை அடைய வேண்டும் என்பதையும், அடுத்ததாக என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதையும் ஓரளவுக்கு நம்மால் தீர்மானிக்க முடியும்.

இதுதான் வாழ்க்கையின் முக்கியமான உண்மை.

நம்மால் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது தோல்வியல்ல.
    
மாறாக, எதைக் கட்டுப்படுத்த முடியும், எதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே ஒரு வகையான மனப்பக்குவம்.

தெய்வீக சக்தி என்றால் என்ன?

வாழ்க்கையில் நடக்கும் ஒவ்வொன்றும் ஒரு உயர்ந்த தெய்வீக சக்தியின் ஏற்பாடு என்று நம்புகிறவர்கள் இருக்கிறார்கள்.
    
இன்னும் சிலர் அதை இயற்கையின் இயக்கம் என்றும், பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கு என்றும், வாழ்க்கையின் இயல்பான போக்கு என்றும் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

நம்பிக்கையின் பெயர்கள் வேறுபடலாம். ஆனால், அவற்றின் அடிப்படையில் நாம் கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு நல்ல பாடம் இருக்கிறது.

நாம் மட்டுமே இந்த உலகத்தை இயக்குபவர்கள் அல்லர்.
   
நம்முடைய விருப்பத்திற்கு அப்பாற்பட்ட பல சக்திகளும் நிகழ்வுகளும் வாழ்க்கையின் போக்கைத் தீர்மானிக்கின்றன.

ஒரு விதை மண்ணில் விழுந்து மரமாக வளர்வதை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

அந்த விதையை மண்ணில் விதைப்பது மனிதனின் செயல்.
    
அதற்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவதும், பாதுகாப்பதும் அவனுடைய பொறுப்பு.

ஆனால், விதைக்குள் உயிர் விழிப்பதும், மண்ணின் தன்மையும், வெப்பமும், மழையும், பருவநிலையும் ஒன்றிணைந்து அதன் வளர்ச்சிக்கு வழிவகுப்பதும் மனிதனின் முழுமையான கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

நாம் செய்ய வேண்டியதைச் சரியாகச் செய்துகொண்டே, நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாதவற்றுக்கு இடமளிக்கிறோம்.

வாழ்க்கையும் இதற்கு ஒப்பானதுதான்.

நாம் முயற்சி செய்ய வேண்டும். நம்முடைய கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்.

நல்ல முடிவுகளை எடுக்க வேண்டும்.

ஆனால், அதன் விளைவுகள் அனைத்தும் நாம் விரும்பியபடியே அமைய வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிக்க முடியாது.

தெய்வீக சக்தியின் மீது நம்பிக்கை கொண்ட ஒருவர், “எல்லாவற்றையும் நான் ஒருவனே சுமக்க வேண்டியதில்லை. என்னால் இயன்றதைச் செய்கிறேன் என்னால் மாற்ற முடியாதவற்றை இறைவனிடம் ஒப்படைக்கிறேன்” என்று எண்ணலாம்.

இந்த எண்ணம் அவருக்கு மன அமைதியைத் தரலாம்.

அந்த நம்பிக்கை இறைவழிபாட்டின் மூலமாகக் கிடைக்கலாம்.
   
தியானத்தின் வழியாக மலரலாம்.
   
வாழ்க்கையின் அனுபவங்களிலிருந்து உருவாகலாம்.

எந்த வழியில் கிடைத்தாலும், நம்முடைய மனம் தேவையற்ற போராட்டங்களிலிருந்து விடுபட உதவினால், அந்தப் புரிதல் நமக்கு நன்மை பயக்கிறது.

கட்டுப்பாட்டை விட்டுவிடுவது என்றால் முயற்சியைக் கைவிடுவதா?

இங்குதான் நாம் மிகவும் கவனமாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஒரு விஷயம் இருக்கிறது.

வாழ்க்கையை அதன் போக்கில் ஏற்றுக்கொள்வது என்றால், எதையும் செய்யாமல் சும்மா இருப்பது என்று சிலர் நினைக்கலாம்.

அது அப்படியல்ல!

ஒரு மாணவன் தேர்வில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்று விரும்பினால், அவன் படிக்க வேண்டும்.

ஒரு குடும்பத்தை நடத்துபவர் தனது குடும்பத்தின் நலனுக்காக உழைக்க வேண்டும்.

உடல்நலத்தில் அக்கறை கொண்டவர் தனது உடலைப் பேண வேண்டும்.

உறவுகளில் அன்பு நிலைக்க வேண்டும் என்று விரும்புபவர், அந்த உறவுகளுக்குத் தேவையான நேரத்தையும் கவனத்தையும் வழங்க வேண்டும்.

செய்ய வேண்டியதைச் செய்யாமல், எல்லாவற்றையும் தெய்வத்தின் மீது சுமத்திவிடுவது நம்பிக்கையல்ல.

அது பொறுப்பைத் தவிர்ப்பதாகிவிடும்.

நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது வேறு.

முயற்சி செய்வது நமது பொறுப்பு அதன் ஒவ்வொரு விளைவையும் நம் விருப்பப்படி தீர்மானிப்பது நமது பொறுப்பல்ல.

ஒரு விவசாயி நிலத்தை உழுது விதை விதைக்கிறார்.

களைகளை அகற்றுகிறார்.
   
தண்ணீர் பாய்ச்சுகிறார்.

பயிரைப் பாதுகாக்கிறார்.
    
இத்தனை முயற்சிகளையும் அவர் செய்கிறார்.

ஆனால், இயற்கையின் எல்லா மாற்றங்களையும் அவரால் தடுக்க முடியாது.

அதற்காக அவர் விதை விதைக்காமல் இருப்பதில்லை.
   
அதே நேரத்தில், மழை பெய்யவில்லை என்றால் தன்னைத்தானே குற்றம் சொல்லிக்கொண்டு வாழ்நாளெல்லாம் அழுதுகொண்டிருப்பதும் இல்லை.

மீண்டும் முயற்சி செய்கிறார். அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்கிறார்.

அடுத்த பருவத்திற்குத் தன்னைத் தயார்படுத்துகிறார்.

இதுவே வாழ்க்கைக்குத் தேவையான அணுகுமுறை.

நாம் திட்டமிடுவோம். உழைப்போம். தவறுகளைத் திருத்துவோம்.
   
வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்துவோம்.

ஆனால், நமது முயற்சிக்கு அப்பாற்பட்ட காரணங்களால் எதிர்பார்த்த பலன் கிடைக்காதபோது, வாழ்க்கையே முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்துவிடக் கூடாது.

முயற்சியைக் கைவிடாமல், விளைவுகளின் மீது அளவுக்கு மீறிய பற்றைக் குறைத்துக்கொள்வதே உண்மையான மனப்பக்குவம்.

ஆற்றின் நீரோட்டத்துடன் பயணிப்போம்!

வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கு ஆறு ஒரு நல்ல உதாரணம்.

ஒரு ஆறு மலைப்பகுதியில் பிறந்து, வளைந்து நெளிந்து, கற்களையும் பள்ளங்களையும் கடந்து, பல தடைகளைத் தாண்டி ஓடுகிறது.
   
அதன் பயணத்தில் சில இடங்களில் வேகம் அதிகமாக இருக்கும்.

சில இடங்களில் அமைதியாக ஓடும். சில இடங்களில் நீர்வீழ்ச்சியாகக் கீழே விழும்.

ஆனால், அந்த ஆறு ஒவ்வொரு கல்லையும் பார்த்து நின்று சண்டையிடுவதில்லை.

கல்லை விலக்க முடியாத இடத்தில் அதைச் சுற்றிச் செல்கிறது.

பள்ளம் வந்தால் கீழிறங்குகிறது.
   
வழி கிடைக்கும் இடத்தில் முன்னேறுகிறது.

நாமும் வாழ்க்கையில் இதைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

சிலர் நம்மைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கலாம்.

சில உறவுகள் நாம் எதிர்பார்த்தபடி அமையாமல் போகலாம்.

நாம் மிகவும் விரும்பிய ஒரு வாய்ப்பு வேறொருவருக்குக் கிடைக்கலாம்.

பல ஆண்டுகளாக நாம் கட்டியெழுப்பிய ஒரு கனவு எதிர்பாராத காரணத்தால் சிதைந்துபோகலாம்.

அந்த நேரத்தில், “இது ஏன் எனக்கு நடந்தது?” என்று கேட்பது இயல்பானது.

ஆனால், அந்தக் கேள்வியிலேயே சிக்கிக்கொண்டு வாழ்க்கையை நிறுத்திவிடாமல், “இப்போது நான் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று அடுத்த கேள்வியைக் கேட்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நம்மை விட்டு விலகியவர்களை வலுக்கட்டாயமாகத் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியாது.
    
மாறிவிட்ட காலத்தைப் பின்னோக்கி நகர்த்த முடியாது.
    
முடிந்துபோன ஒரு வாய்ப்பை அப்படியே மீட்டெடுக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால், அந்த அனுபவத்திலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

நமது பாதையை மாற்றிக்கொள்ள முடியும். புதிய வாய்ப்புகளுக்காகக் கதவைத் திறந்து வைத்திருக்க முடியும்.

ஆற்றின் நீரோட்டத்துடன் பயணிப்பது என்பது, வரும் ஒவ்வொரு சூழ்நிலைக்கும் அடிபணிவது அல்ல.

எந்த இடத்தில் எதிர்த்துப் போராட வேண்டும், எந்த இடத்தில் வழியை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும், எதை விட்டுவிட வேண்டும் என்பதை அறிவதாகும்.

நமது மதிப்பையும் பாதுகாப்பையும் கைவிடாமல், தேவையற்ற பிடிவாதத்தைக் கைவிடுவதே வாழ்க்கையோடு இணைந்து வாழும் கலை.

இன்று துன்பமாகத் தெரிவது நாளை பாடமாக மாறலாம்!

நமது வாழ்க்கையில் சில நிகழ்வுகள் நடக்கும்போது, அவற்றின் காரணத்தையோ பயனையோ உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

நாம் முழுமையாக நம்பிய ஒருவர் நம்மை ஏமாற்றிவிடலாம்.

நாம் விரும்பிய வேலை கிடைக்காமல் போகலாம்.

நீண்ட காலமாக எதிர்பார்த்த ஒரு வாய்ப்பு கைநழுவிப் போகலாம்.
   
நமக்கு மிகவும் நெருக்கமான ஒருவர் நம்மைவிட்டு விலகலாம்.

அந்த நேரத்தில், அந்த நிகழ்வு நமக்கு வேதனையை மட்டுமே தரும்.

“எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி நடக்கிறது?”

“நான் என்ன தவறு செய்தேன்?”

“இவ்வளவு முயற்சி செய்தும் ஏன் பலன் கிடைக்கவில்லை?”

என்ற கேள்விகள் மனதிற்குள் எழலாம்.

அந்தக் கேள்விகளுக்கு உடனடியாகப் பதில் கிடைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

சில பதில்கள் காலம் கடந்துதான் புரியும்.

ஒரு காலத்தில் கிடைக்காமல் போன வேலை, பின்னர் நமக்குப் பொருத்தமான வேறொரு வாய்ப்பைத் தேடிச் செல்ல உதவியிருக்கலாம்.

நம்மை ஏமாற்றிய ஒருவரின் அனுபவம், இனிமேல் மனிதர்களை நிதானமாகப் புரிந்துகொள்ளும் அறிவைத் தந்திருக்கலாம்.
   
முறிந்துபோன உறவு, நம்முடைய சுயமரியாதையின் மதிப்பை உணர்த்தியிருக்கலாம்.

இன்று நம்மைக் கண்ணீர் சிந்த வைத்த அனுபவம், நாளை மற்றொருவரின் கண்ணீரைத் துடைக்க உதவும் புரிதலை நமக்குத் தந்திருக்கலாம்.

ஆனால், இதற்காக எல்லாத் துன்பங்களும் நல்லவை என்றோ, நமக்கு நடக்கும் அநீதிகளை அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றோ பொருள் கொள்ளக்கூடாது.

துன்பம் ஏற்பட்டால் அதிலிருந்து வெளியேற முயற்சி செய்ய வேண்டும். அநீதி நடந்தால் அதற்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்க வேண்டும்.

தவறான உறவில் இருந்தால் தேவையான எல்லைகளை அமைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.
   
உதவி தேவைப்பட்டால் உதவியை நாட வேண்டும்.

நாம் அனுபவிக்கும் வேதனையை மறுப்பதல்ல ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.
   
அந்த வேதனையே நமது எதிர்காலம் முழுவதையும் ஆள அனுமதிக்காமல் இருப்பதுதான் ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.

வாழ்க்கையில் நடந்த ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நமக்கு நன்மை செய்தது என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால், நடந்த நிகழ்வுகளிலிருந்து ஏதாவது கற்றுக்கொண்டு வளர்வதற்கான வாய்ப்பு நமக்கு இருக்கிறது.

அந்த வாய்ப்பை நாம் பயன்படுத்திக்கொள்ளும்போது, கடந்த காலத்தின் காயங்கள் கூட அனுபவத்தின் அடையாளங்களாக மாறுகின்றன.

எல்லாவற்றுக்கும் உடனே ஒரு காரணம் தேட வேண்டுமா?

வாழ்க்கையில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்கும் ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டும் என்று நாம் விரும்புகிறோம்.

குறிப்பாக, நமக்குப் பிடிக்காத ஏதாவது நடந்துவிட்டால், அதன் பின்னால் என்ன அர்த்தம் இருக்கிறது என்று தேடத் தொடங்குகிறோம்.

சில நிகழ்வுகளுக்கான காரணங்கள் காலப்போக்கில் தெளிவாகலாம்.

சிலவற்றுக்கு நாம் எதிர்பார்த்த பதில் ஒருபோதும் கிடைக்காமல் போகலாம்.

அப்படியென்றால் என்ன செய்வது?

ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்கும் உடனடியாக ஒரு தெய்வீக விளக்கத்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய கட்டாயம் நமக்கில்லை.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை என்பது நம்மால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாத பல காரணங்கள் ஒன்றிணைந்து உருவாக்கும் பயணம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதே போதுமானது.

ஒரு மரத்திலிருந்து இலை உதிர்வதைப் பாருங்கள்.

அது ஒரு பருவத்தின் முடிவாக இருக்கலாம்.

புதிய தளிர்கள் வருவதற்கான இயற்கையான மாற்றமாக இருக்கலாம்.

ஆனால், உதிர்ந்த ஒவ்வொரு இலையும் ஏன் அந்தக் கணத்தில் உதிர்ந்தது என்பதை நாம் ஆராய்ந்து கண்டுபிடிக்க வேண்டியதில்லை.

அதேபோல, நம் வாழ்க்கையிலும் சில நிகழ்வுகள் நடக்கின்றன.
   
அவற்றின் முழுமையான காரணங்களை அறிய முடியாவிட்டாலும், அவற்றை எதிர்கொள்ளும் விதத்தை நாம் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் அவற்றை இறைவனின் திருவிளையாடலாகக் கருதலாம்.
   
மற்றவர்கள் வாழ்க்கையின் இயல்பான மாற்றங்களாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

எந்தப் பார்வையை நாம் கொண்டிருந்தாலும், அந்தப் பார்வை நம்மை அச்சத்திலிருந்து அமைதிக்கும், வெறுப்பிலிருந்து புரிதலுக்கும், நம்பிக்கையின்மையிலிருந்து நம்பிக்கைக்கும் அழைத்துச் செல்கிறதா என்பதுதான் முக்கியம்.

எல்லாவற்றையும் அறிந்திருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை.
   
எல்லாவற்றையும் நம் விருப்பப்படி மாற்ற வேண்டும் என்ற கட்டாயமும் இல்லை.

சில நேரங்களில், “எனக்குத் தெரியவில்லை; காலம் என்ன கற்றுத்தருகிறது என்று பார்ப்போம்” என்று அமைதியாக இருப்பதில்கூட ஒரு பெரிய அறிவு இருக்கிறது.

ஒவ்வொன்றும் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்திருக்கிறது!

நாம் தனியாக வாழ்வதாக நினைத்துக்கொள்கிறோம்.
   
ஆனால், சற்று ஆழமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்தால், நமது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு பகுதியும் மற்றவர்களுடனும் இயற்கையுடனும் எவ்வளவு நெருக்கமாக இணைந்திருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

நாம் உண்ணும் உணவுக்குப் பின்னால் ஒரு விவசாயியின் உழைப்பு இருக்கிறது.

நாம் பயணம் செய்யும் பாதையில் பலருடைய பங்களிப்பு இருக்கிறது.
    
நாம் கற்றுக்கொண்ட அறிவுக்குப் பின்னால் ஆசிரியர்கள், பெற்றோர், புத்தகங்கள், அனுபவங்கள் என எத்தனையோ காரணங்கள் இருக்கின்றன.

நாம் சந்திக்கும் ஒருவர் சொல்லும் ஒரு சிறிய வார்த்தைகூட நமது சிந்தனையை மாற்றிவிடலாம்.

நாம் செய்யும் ஒரு சிறிய உதவி, மற்றொருவரின் வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

இவ்வாறு பார்த்தால், வாழ்க்கை என்பது தனித்தனியாக நடைபெறும் சம்பவங்களின் தொகுப்பு மட்டுமல்ல.

பல மனிதர்கள், பல சூழ்நிலைகள், பல அனுபவங்கள் ஒன்றோடொன்று இணைந்து செல்லும் ஒரு நீண்ட பயணம்.

இந்த உணர்வு நமக்குள் வளரும்போது, மற்றவர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் மனப்பான்மையும் வளர்கிறது.

எல்லாவற்றையும் நாமே சாதித்தோம் என்ற ஆணவம் குறைகிறது.

நமக்குக் கிடைத்த வெற்றியில் பலருடைய பங்களிப்பு இருப்பதை உணர்கிறோம்.

அதேபோல், நமக்குக் கிடைக்காத ஒன்றுக்காக நம்மை மட்டுமே குற்றம் சொல்லிக்கொள்வதையும் தவிர்க்கக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

நம்முடைய செயல்களுக்கு நாம் பொறுப்பேற்க வேண்டும்.

அதே நேரத்தில், உலகின் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் நமது தனிப்பட்ட வெற்றியாகவோ தோல்வியாகவோ எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

இந்தப் புரிதல் நம்மை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதிலிருந்தும் விடுவிக்கிறது.

ஒருவர் இளம் வயதிலேயே பெரிய வெற்றியைப் பெறலாம்.
   
இன்னொருவர் பல ஆண்டுகள் போராடிய பின்னரே தனது இலக்கை அடையலாம்.
   
ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் இன்று வசந்தம் வீசலாம்.
   
மற்றொருவர் இன்று கடினமான காலத்தைக் கடந்து கொண்டிருக்கலாம்.

ஒவ்வொருவருடைய பயணமும் தனித்துவமானது.

மற்றவர்களின் வாழ்க்கையை அளவுகோலாக வைத்து நம்முடைய வாழ்க்கையைத் தீர்மானிப்பதைவிட, நம்முடைய பயணத்தில் நம்மால் செய்யக்கூடிய சிறந்த செயல்களைச் செய்வதே பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

வாழ்க்கையின் நேரத்தை நம்புவது எப்படி?

ஒரு மலர் மலர்வதற்கு ஒரு காலம் இருக்கிறது.

ஒரு பழம் பழுப்பதற்கும் ஒரு காலம் இருக்கிறது.

ஒரு குழந்தை வளர்வதற்கும் ஒரு காலம் தேவைப்படுகிறது.

நாம் இன்று ஒரு விதையை விதைத்துவிட்டு, நாளையே அது பெரிய மரமாகிவிட வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.

ஆனால், மனிதர்களாகிய நாம் மட்டும் பல நேரங்களில் பொறுமையை இழந்துவிடுகிறோம்.

நாம் உழைத்தால் உடனடியாக வெற்றி கிடைக்க வேண்டும்.

நாம் அன்பு செலுத்தினால் அதே அளவு அன்பு உடனே திரும்பக் கிடைக்க வேண்டும்.

நாம் நல்லதைச் செய்தால் நமக்கு நல்லதே நடக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.

வாழ்க்கை அவ்வாறு இயங்குவதில்லை.

சில முயற்சிகளின் பலன் விரைவாகக் கிடைக்கும்.
   
சிலவற்றின் பலன் கிடைக்க நீண்ட காலம் ஆகலாம்.

சில முயற்சிகள் நாம் எதிர்பார்த்த முடிவைத் தராமல் போகலாம்.
   
அப்போது புதிய வழியைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருக்கும்.

வாழ்க்கையின் நேரத்தை நம்புவது என்பது, ஒரு நாள் எல்லாமே நம் விருப்பப்படி நடந்துவிடும் என்று காத்திருப்பதல்ல.

நமக்குத் தேவையான பொறுமையுடன் முயற்சி செய்வதும், மாற்றம் தேவைப்படும் இடத்தில் மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்வதும், முடிவுகள் வருவதற்குத் தேவையான காலத்தை மதிப்பதும் வாழ்க்கையின் நேரத்தை நம்புவதாகும்.

சில கதவுகள் நமக்காகத் திறக்கப்படாமல் போகலாம்.
   
அதனால் எல்லாக் கதவுகளும் மூடப்பட்டுவிட்டன என்று முடிவு செய்துவிட வேண்டியதில்லை.

சில பாதைகள் நம்மை நாம் விரும்பிய இடத்திற்குக் கொண்டுசெல்லாமல் போகலாம்.
   
அதனால் நமது பயணம் முழுவதும் வீணாகிவிட்டது என்றும் சொல்ல முடியாது.

பாதை மாறியிருக்கலாம்.

இலக்கு மாறியிருக்கலாம்.

நம்மைப் பற்றிய நமது புரிதல்கூட மாறியிருக்கலாம்.

அந்த மாற்றங்களுக்குள் நமது அடுத்த அடியைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதே வாழ்க்கையின் அழகு.

நிகழ்காலத்தில் வாழ்வோம்!

நமது மனம் பெரும்பாலும் இரண்டு இடங்களுக்கிடையில் ஊசலாடிக்கொண்டிருக்கிறது.

ஒன்று, கடந்த காலம்.

மற்றொன்று, எதிர்காலம்.

கடந்த காலத்தில் நடந்த தவறுகளை நினைத்து வருந்துகிறோம்.

அப்போது வேறு முடிவை எடுத்திருக்கலாமே என்று எண்ணுகிறோம்.

எதிர்காலத்தில் என்ன நடக்குமோ என்று கவலைப்படுகிறோம்.

நமது திட்டங்கள் தோல்வியடைந்துவிடுமோ என்று அஞ்சுகிறோம்.

இவற்றுக்கு இடையில் நமது கைகளில் இருக்கும் நிகழ்காலத்தைத் தவறவிட்டுவிடுகிறோம்.

கடந்த காலம் நமக்கு அனுபவத்தைக் கொடுக்கிறது.
  
எதிர்காலம் நமக்கு இலக்குகளைத் தருகிறது.

ஆனால், செயல்படுவதற்கும் அன்பு செலுத்துவதற்கும் மகிழ்ச்சியை உணர்வதற்கும் நமக்குக் கிடைத்திருப்பது இந்தக் கணம்தான்.

காலையில் எழுந்ததும் ஒரு புதிய நாள் கிடைத்திருக்கிறது என்பதை உணர்வது, குடும்பத்தினருடன் பேசும்போது அவர்களுக்குச் சிறிது நேரம் ஒதுக்குவது, உணவு உண்ணும்போது அதன் அருமையை உணர்வது, இயற்கையின் அழகைக் கவனிப்பது, மனம் சோர்ந்திருக்கும் ஒருவரிடம் அன்பாகப் பேசுவது எனப் பல சிறிய விஷயங்களில் வாழ்க்கை நமக்காகக் காத்திருக்கிறது.

இவற்றை உணர்ந்து வாழ்வதற்கு நாம் பெரிய சாதனைகளைச் செய்திருக்க வேண்டியதில்லை.

எதிர்காலத்தைப் பற்றிய திட்டங்கள் இருக்கட்டும். கடந்த காலத்திலிருந்து கிடைத்த பாடங்களும் இருக்கட்டும்.

ஆனால், அவற்றின் சுமையால் இன்றைய நாளை இழந்துவிட வேண்டாம்.

எல்லாவற்றையும் தீர்த்துவிட்ட பிறகுதான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்று காத்திருக்காமல், வாழ்க்கையில் உள்ள குறைகளுடனேயே சிறிய மகிழ்ச்சிகளையும் உணரக் கற்றுக்கொள்வோம்.

மனதில் அமைதி நிலவுவதற்கு வாழ்க்கையில் பிரச்சினைகளே இருக்கக் கூடாது என்பதில்லை.
   
பிரச்சினைகளுக்கு நடுவிலும் நம்மை நாமே இழந்துவிடாமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்வதே முக்கியம்.

அன்பினியோரே!

வாழ்க்கையின் முதுமையின் வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, நாம் திட்டமிட்டபடி நடந்த நிகழ்வுகளைவிட, எதிர்பாராமல் நடந்த பல நிகழ்வுகள்தான் நமக்கு ஆழமான பாடங்களைக் கற்றுத்தந்திருக்கின்றன என்பதை உணரக்கூடும்.

சில சந்திப்புகள் நம்மை மகிழ்வித்தன.

சில பிரிவுகள் நம்மைக் காயப்படுத்தின.

சில தோல்விகள் நம்மைத் தளரச் செய்தன.

சில வெற்றிகள் நமக்கு நம்பிக்கையைக் கொடுத்தன.

சில கேள்விகளுக்குப் பதில் கிடைத்தது.

இன்னும் சில கேள்விகள் பதிலில்லாமலேயே இருக்கின்றன.

ஆனால், இவை அனைத்தையும் கடந்து நாம் இன்றும் பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

இந்தப் பயணத்தில் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது, எல்லாவற்றையும் நமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதல்ல.

நம்மால் செய்யக்கூடியதைச் சிறப்பாகச் செய்வதும், நம்மால் மாற்ற முடியாதவற்றைத் தேவையான பக்குவத்துடன் ஏற்றுக்கொள்வதும், மாறிவரும் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப நம்மை மாற்றிக்கொள்வதும்தான்.

இறைவனை நம்புபவர்கள், தங்களால் இயன்றதைச் செய்துவிட்டு எஞ்சியதை இறைவனிடம் ஒப்படைக்கலாம்.
   
இயற்கையை நம்புபவர்கள், அதன் மாற்றங்களைப் புரிந்துகொண்டு பயணிக்கலாம்.

எந்த நம்பிக்கையைப் பின்பற்றினாலும், நமது பொறுப்பைத் தட்டிக்கழிக்காமல் மன அமைதியுடன் வாழ்வதே முக்கியம்.

வாழ்க்கையில் நடக்கும் ஒவ்வொன்றும் நமக்கு நன்மை செய்வதற்காகவே நடக்கிறது என்று நம்மால் உறுதியாகக் கூற முடியாது.

ஆனால், நமக்கு நேர்ந்தவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, நம்மை மேம்படுத்திக்கொண்டு, பிறருக்கும் பயனுள்ள மனிதர்களாக வாழ முடியும்.

நாளை என்ன நடக்கும் என்பது நமக்குத் தெரியாது.

ஆனால், இன்று நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பது நமது கைகளில் ஓரளவுக்கு இருக்கிறது.

ஆகவே, நாளையைக் குறித்த அச்சத்தில் இன்றைய அமைதியை இழக்க வேண்டாம்.

கடந்த காலத்தின் வருத்தத்தில் நிகழ்கால மகிழ்ச்சியைத் தொலைக்க வேண்டாம்.

நமது விருப்பப்படி எல்லாம் நடக்க வேண்டும் என்ற பிடிவாதத்தால் நம்மையும் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களையும் சிரமப்படுத்த வேண்டாம்.

வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுக்கும் ஒவ்வொரு நாளையும் ஒரு புதிய வாய்ப்பாகப் பார்ப்போம்.

முயற்சி செய்வோம்; ஆனால், பலனுக்காக நம்மை நாமே வருத்திக்கொள்ள மாட்டோம்.

அன்பு செலுத்துவோம்; ஆனால், மற்றவர்களைக் கட்டுப்படுத்த முயல மாட்டோம்.

திட்டமிடுவோம் ஆனால், திட்டங்கள் மாறும்போது வாழ்க்கையே முடிந்துவிட்டதாக நினைக்க மாட்டோம்.

துன்பம் வந்தால் அதை மறைக்க மாட்டோம் அதிலிருந்து மீள்வதற்கான வழியையும் தேடுவோம்.

வெற்றி வந்தால் தலைக்கனம் கொள்ள மாட்டோம் தோல்வி வந்தால் தன்னம்பிக்கையை இழக்க மாட்டோம்.

எல்லாவற்றையும் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அவசரமின்றி, எல்லாவற்றையும் மாற்ற வேண்டும் என்ற பிடிவாதமின்றி, நம்மால் இயன்றவரை விழிப்புணர்வுடனும் அன்புடனும் வாழ்வோம்.

வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தை நம்மால் எப்போதும் தீர்மானிக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால், அந்த ஓட்டத்தில் நாம் எத்தகைய மனிதர்களாகப் பயணிக்கிறோம் என்பதை மாற்றிக்கொள்ள முடியும்.

அதுவே நமது உண்மையான சுதந்திரம்.

வாழ்க்கையை நம்புவோம். நமது முயற்சியை நம்புவோம்.

நம்மால் மாற்ற முடியாதவற்றை அமைதியுடன் ஏற்றுக்கொள்வோம்.
   
காலம் கற்றுத்தரும் பாடங்களுக்குத் திறந்த மனதுடன் இருப்போம்.

வாழ்க்கை எப்போதும் நமது விருப்பப்படி அமைய வேண்டியதில்லை.

ஆனால், அது எப்படியிருந்தாலும் அதற்குள் அர்த்தத்தையும் அன்பையும் அமைதியையும் கண்டறிந்து வாழ நாம் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்