பார்வை அது வெற்றியின் உண்மையான அடித்தளம்

பார்வை அது வெற்றியின் உண்மையான அடித்தளம்

நாம் வாழ்வில் சாதிக்க முடியாமல் மட்டுப்படுத்தப்படுவதற்கு காரணம் எமது திறமைகள் அல்ல, உலகை நோக்கிய எமது பார்வை எத்தகையது என்பதால்தான்.

   

திறமைகள் என்பது மனிதனின் இயல்பான அல்லது பயிற்சியால் பெறப்பட்ட திறன்கள். 

ஆனால் அவை எவ்வளவு வலிமையானவை இருந்தாலும், அவற்றை எங்கு, எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்பதை தீர்மானிப்பது பார்வை.  

திறமைக்கும் பார்வைக்கும் இடையிலான வேறுபாடு முக்கியமானது.

ஒரு மனிதன் இசைக்கலைஞராகப் பிறந்திருக்கலாம்; அவனிடம் குரல், ராகம், தாளம் ஆகிய திறமைகள் இருக்கலாம். 

ஆனால் அவன் தனது இசையை உலகம் முழுவதும் மக்களின் மனங்களை இணைக்கப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற பார்வை இல்லையெனில், அந்த திறமை ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் மட்டுமே அடங்கிவிடும். 

அதேபோல், ஒரு எழுத்தாளன் சொற்களை அழகாகப் பின்னும் திறமை கொண்டிருந்தாலும், அவன் பார்வை சமூகத்தை மாற்றும் நோக்கத்துடன் இருக்காவிட்டால், அவன் எழுத்து வெறும் பொழுதுபோக்காக மட்டுமே இருக்கும்.  

பார்வை என்பதுவெற்றியின் வழிகாட்டி என்பதைப் புரிந்து கொள்வது அவசியம்.

வெற்றி என்பது திறமைகளின் கூட்டுத்தொகை அல்ல.

அது பார்வையின் திசைமாற்றம்.

    

பார்வை இல்லாமல் திறமைகள் திசையற்ற கப்பல் போல. 

பார்வை தான் அந்தக் கப்பலுக்கு திசை காட்டும் திசைகாட்டி. 

பார்வை நமக்கு கனவுகளை உருவாக்குகிறது. 

அது நமக்கு சாத்தியமில்லாததை சாத்தியமாக்கும் நம்பிக்கையை அளிக்கிறது. 

மேலும், பார்வை நமக்கு தடைகளை தாண்டும் துணிச்சலை வழங்குகிறது.  

சாதாரண மனிதனின் வாழ்வில் பார்வையின் பங்கு மிகவும் இன்றியமையாதது.

சாதாரண மனிதன் தனது வாழ்வில் பல சவால்களை எதிர்கொள்கிறான். 

அவனிடம் மிகுந்த திறமைகள் இல்லாமலிருந்தாலும், அவன் பார்வை தெளிவாக இருந்தால் அவன் வெற்றியை அடைய முடியும்.

    

ஒரு தொழிலாளி தனது உழைப்பை குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தை மேம்படுத்தும் பார்வையுடன் செய்கிறான் என்றால், அவன் உழைப்பின் மதிப்பு பல மடங்கு அதிகரிக்கும். 

ஒரு மாணவன் தனது படிப்பை வெறும் தேர்வில் வெற்றி பெறுவதற்காக அல்ல, சமூகத்திற்கு பயனுள்ள மனிதராக மாறுவதற்காகப் படிக்கிறான் என்றால், அவன் பார்வை அவனை உயர்த்தும். 

ஒரு தாயார் தனது குழந்தையை வளர்ப்பதை வெறும் கடமையாக அல்ல, நல்ல மனிதனாக உருவாக்கும் பார்வையுடன் செய்கிறாள் என்றால், அந்தக் குழந்தையின் வாழ்க்கை முழுமையாக மாற்றப்படும்.  

வெற்றி என்பது வெளிப்புற சூழ்நிலைகளால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. 

அது நம் உள்ளார்ந்த பார்வையால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. 

திறமைகள் நமக்கு கருவிகளை அளிக்கின்றன.

பார்வை அவற்றை எங்கு, எப்படிப் பயன்படுத்துவது என்பதை சொல்லுகிறது. 

திறமைகள் நமக்கு முன்னேற்றத்தை அளிக்கின்றன; பார்வை நமக்கு உயர்வை அளிக்கிறது.  

மனித வாழ்வின் எல்லைகளை உடைக்கும் திறன் நம் பார்வையில் உள்ளது. 

திறமைகள் நம்மை முன்னேற்றும்.

     

ஆனால் பார்வை நம்மை உயர்த்தும். 

சாதாரண மனிதனின் வாழ்வில் வெற்றியை நிர்ணயிப்பது அவன் எவ்வளவு திறமையுடையவன் என்பதல்ல, அவன் உலகை எவ்வாறு நோக்குகிறான் என்பதே.

    

பார்வை தெளிவாக இருந்தால், திறமைகள் குறைவாக இருந்தாலும் வெற்றி நிச்சயம்.  

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

ஆன்மாவை அறியும் ஆசை அமைதியின் அடிவேர்

ஆன்மாவை அறியும் ஆசை  அமைதியின் அடிவேர்

மனித மனம் என்பது ஆசைகளின் கடல். 

காலையில் கண் விழிக்கும் நேரத்திலிருந்து இரவில் தூங்கும் வரை, ஒவ்வொரு மனிதனும் ஏதாவது ஒரு விஷயத்தை விரும்புகிறான், எதாவது ஒன்றை அடைய முயற்சிக்கிறான், எதோவொரு குறைபாட்டை நிரப்ப தவிக்கிறான். 

இந்த ஆசைகளின் வலையில் சிக்கி, அன்றாட வாழ்க்கை என்பது ஒரு நிறைவேறாத ஓட்டப்பந்தயமாக மாறிவிடுகிறது.

    

ஆனால், "நம் ஆன்மாவை அறிய வேண்டிய ஆசை, மற்ற எல்லா ஆசைகளையும் முடிவுக்கு கொண்டுவரும் வல்லமை படைத்தது" என்ற இந்த ஆழமான உண்மையை ஒரு சாதாரண மனிதன் உணர்ந்து கொண்டால், அவனது வாழ்க்கை என்பது போராட்டத்தின் களமில்லாமல், அமைதியின் ஊற்றாக மாறும் வாய்ப்பு நிறைந்திருக்கிறது.

ஆசைகளின் இயல்பும் அவற்றின் சுழற்சியும் ஒரு அனுபவ பாடம்.

ஒரு சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையை கூர்ந்து கவனித்தால், அவன் ஒவ்வொரு நாளும் எண்ணற்ற சிறிய மற்றும் பெரிய ஆசைகளுடன் போராடுவதை காணலாம். 

நல்ல வேலை வேண்டும், அதிக சம்பளம் வேண்டும், அடுத்தவர் மதிப்பு வேண்டும், உடல் ஆரோக்கியம் வேண்டும், குடும்பத்தில் அமைதி வேண்டும் என்று ஆசைகளின் பட்டியல் முடிவற்றதாக நீள்கிறது. 

ஒரு ஆசை நிறைவேறும் போது, அடுத்த ஆசை தலை தூக்குகிறது. இது ஒரு தீரா தாகம். 

கிணற்றில் இருந்து நீர் இறைத்தாலும் கிணறு வறண்டு போவதில்லை என்பது போல், ஆசைகளை நிறைவேற்றினாலும் ஆசைகளின் ஊற்று வற்றுவதில்லை. 

இந்த உண்மையை மனித குலம் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக அனுபவத்தில் உணர்ந்திருந்தாலும், அதிலிருந்து விடுபடும் வழியை தேடியே வந்திருக்கிறது.

ஆசைகளை நிறைவேற்றுவதில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி தற்காலிகமானது என்பது தான் மனித வாழ்வின் மறைக்கப்பட்ட துயரம். 

ஒரு புதிய வீடு வாங்கும் போது கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி சில மாதங்களில் வழக்கமான ஒன்றாக மாறிவிடுகிறது. 

பதவி உயர்வு கிடைக்கும் போது கொண்டாடும் உணர்வு சில வாரங்களில் மறைந்து, அடுத்த பதவியை நோக்கிய ஏக்கம் உருவாகிறது. 

இந்த சுழற்சி ஒரு மனிதனை உள்ளுக்குள் வெறுமையாக உணரச் செய்கிறது. 

வெளியில் எல்லாம் இருக்கும், ஆனால் உள்ளே ஒரு குறைபாடு இருப்பது போன்ற உணர்வு தொடர்ந்து வாட்டும். 

இதுவே பெரும்பாலான மனிதர்களின் அன்றாட அமைதியின்மைக்கு மூல காரணம்.

ஆன்மாவை அறிவது என்றால் என்ன?

"ஆன்மாவை அறிதல்" என்பது ஏதோ ஒரு மலை உச்சியில் தவமிருக்கும் சாதுக்களுக்கு மட்டுமே உரிய விஷயம் என்று நினைக்கும் எண்ணம் பரவலாக இருக்கிறது. 

ஆனால் இது ஒரு தவறான புரிதல்.

    

ஆன்மாவை அறிதல் என்பது, நாம் யார் என்பதை அடிப்படை மட்டத்தில் புரிந்துகொள்வதாகும். 

நம்முடைய எண்ணங்கள் நாம் அல்ல, நம்முடைய உணர்வுகள் நாம் அல்ல, நம்முடைய பெயர், பட்டம், சொத்து இவை எதுவும் நாம் அல்ல என்ற அடிப்படை உண்மையை உணர்வது தான் அந்த அறிதலின் முதல் படி.

ஒரு சாதாரண மனிதன் இதை தன் அன்றாட வாழ்க்கையில் எவ்வாறு புரிந்துகொள்ள முடியும்? 

சாப்பிடும் போது, "நான் சாப்பிடுகிறேன்" என்ற எண்ணத்தை கவனிக்கலாம்.

    

அங்கே சாப்பிடும் செயல் இருக்கிறது, உணவின் சுவை இருக்கிறது, ஆனால் இவை எல்லாவற்றையும் அறிந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு சாட்சி உள்ளே இருக்கிறது. 

அந்த சாட்சியே ஆன்மா. 

கோபம் வரும் போது, "நான் கோபமாக இருக்கிறேன்" என்று உணர்கிறோம். 

ஆனால் கோபத்தை பார்க்கும் ஒரு உணர்வும் உள்ளே இருக்கிறது.

    

அதுவே நான். 

அந்த பார்வையாளனை, அந்த நிரந்தர சாட்சியை கண்டுபிடிப்பதே ஆன்மாவை அறிதல்.

 

எவ்வாறு மற்ற ஆசைகள் முடிவுக்கு வருகின்றன?

ஆன்மாவை அறிய வேண்டும் என்ற ஆழமான விருப்பம் ஒரு மனிதனுக்கு உருவாகும் போது, அது மற்ற ஆசைகளை வலுக்கட்டாயமாக அடக்குவதில்லை. 

அவை தாமாகவே இயல்பாக மறையும் தன்மையைப் பெறுகின்றன. 

இதை ஒரு உவமையால் விளக்கலாம். 

பெரிய விளக்கை ஏற்றும் போது, அறையில் இருக்கும் சிறிய மெழுகுவர்த்திகளின் வெளிச்சம் தெரியாமல் போவதில்லை, ஆனால் அவை முன்பு இருந்தது போல் முக்கியமாக தோன்றுவதில்லை. 

அது போலவே, ஆன்மாவின் அறிவு என்னும் பெரிய வெளிச்சம் உள்ளே தோன்றும் போது, சிறிய ஆசைகள் அற்பமாக தெரியத் தொடங்குகின்றன.

ஒரு மனிதன் தான் யார் என்று உண்மையாக புரிந்துகொண்டால், அவன் வெளியே தேடும் அங்கீகாரம், மதிப்பு, புகழ் இவை எல்லாம் உண்மையில் தனக்குள்ளேயே இருப்பதை உணர்கிறான். 

வெளியில் இருந்து ஒன்றை பெற்றால் மட்டுமே மகிழ்ச்சி என்ற பிச்சை எடுக்கும் நிலை மாறி, தான் ஏற்கனவே பரிபூரணமாக இருக்கிறேன் என்ற நிரம்பிய உணர்வு தோன்றுகிறது. 

நிரம்பிய பாத்திரத்தில் நீர் சேர்க்க முயலும் போது அது தளும்புவது போல், ஆன்மாவை அறிந்தவனுக்கு வெளியில் இருந்து நிரப்பிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற தேவை இருக்காது.

அன்றாட வாழ்க்கையில் இதன் தாக்கம் இந்த உண்மையை ஒரு சாதாரண மனிதன் தன் வாழ்க்கையில் இறக்கும் போது, மிகவும் நடைமுறையான மாற்றங்கள் தெரியும்.

அலுவலகத்தில் ஒரு சக ஊழியன் விமர்சிக்கும் போது, வழக்கமான மனிதன் அதை தனக்கு எதிரான தாக்குதலாக உணர்ந்து, மனசு குழைந்து நாள் முழுவதும் வருத்தப்படுவான். 

ஆனால் தன்னை அறிந்த மனிதன், அந்த விமர்சனம் தன்னுடைய செயலை பற்றியது, தன்னை பற்றியது அல்ல என்று தெளிவாக பார்க்க முடியும். 

அவனது ஆன்மா என்பது வெளியில் நடக்கும் நிகழ்வுகளால் சேதப்படக் கூடியது அல்ல என்ற உணர்வு, அவனுக்கு ஒரு நிலையான அமைதியை தருகிறது.

குடும்ப வாழ்க்கையிலும் இதன் பயன் மிக ஆழமானது. 

பொதுவாக, கணவன் மனைவி உறவில் ஒருவர் மற்றொருவரிடம் இருந்து தொடர்ந்து அன்பை, கவனிப்பை, அங்கீகாரத்தை எதிர்பார்க்கும் போது, அந்த எதிர்பார்ப்பு பூர்த்தியாகாத நேரங்களில் மனவேதனை உருவாகிறது. 

ஆனால், தன்னை அறிந்தவன் தனது நிரப்பிக்கொள்ளும் ஆதாரம் தனக்குள்ளே இருப்பதை புரிந்துகொண்டிருப்பான். 

அவன் மற்றவரிடம் இருந்து வாங்குவதற்காக அல்ல, கொடுப்பதற்காக அந்த உறவில் இருப்பான். 

இப்படிப்பட்ட மனிதன் உள்ள குடும்பத்தில், உறவுகள் கோரிக்கைகளின் போர்க்களமாக இல்லாமல், அன்பின் பூந்தோட்டமாக மாறும்.

பணம் சம்பாதிக்கும் விஷயத்திலும் கூட இந்த மாற்றம் தெளிவாக தெரியும். 

ஆன்மாவை அறியாத மனிதன் பணத்தை அதிகாரத்திற்காக, மதிப்பிற்காக, பிறரை விட உயர்ந்தவன் என்று நிரூபிக்க சேர்க்கிறான். 

ஆன்மாவை அறிந்தவன் தன் பொறுப்புகளை நிறைவேற்றவும், சுற்றியிருப்பவர்களுக்கு உதவிடவும் பணம் சம்பாதிக்கிறான். 

ஒருவன் பணத்தால் தன்னை நிரூபிக்க முயல்கிறான், மற்றவன் பணத்தை ஒரு கருவியாக பயன்படுத்துகிறான். 

இந்த நுட்பமான வித்தியாசம் தான், ஒருவனை மன அழுத்தத்தில் வாழச் செய்கிறது, மற்றவனை அமைதியில் வாழச் செய்கிறது.

அமைதி என்பது சூழலில் இல்லை, உணர்வில் இருக்கிறது.

பெரும்பாலான மனிதர்கள் அமைதி என்பது ஒரு நல்ல சூழலில் கிடைக்கும் என்று நம்புகிறார்கள்.

    

சத்தமில்லாத இடத்தில் போனால் அமைதி கிடைக்கும், பணம் இருந்தால் அமைதி கிடைக்கும், பிரச்சினைகள் தீர்ந்தால் அமைதி கிடைக்கும் என்று கருதுகிறார்கள்.

    

ஆனால் இந்த நம்பிக்கை அடிப்படையிலேயே தவறானது.

    

ஏனென்றால் வாழ்க்கை என்பது எப்போதும் பிரச்சினைகளை கொண்டு வந்து கொண்டே இருக்கும். 

அவை இல்லாத நாள் என்பது இல்லை. 

ஆகவே, அமைதிக்கான நிலையை வெளியில் தேடுவது என்பது மணலில் கட்டிடம் கட்டுவதற்கு ஒப்பானது.

ஆன்மாவை அறிந்தவனுக்கு அமைதி என்பது ஒரு நிலையான உள்ளார்ந்த இருப்பு. 

கடலின் மேற்பரப்பில் அலைகள் எவ்வளவு கொந்தளித்தாலும், கடலின் ஆழத்தில் நீர் அமைதியாகவே இருக்கும். 

அது போலவே, வாழ்க்கையில் பிரச்சினைகள் மேற்பரப்பில் கொந்தளிக்கலாம், ஆனால் ஆன்மாவை அறிந்தவனின் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் ஒரு நிலையான அமைதி தங்கியிருக்கும். 

அந்த அமைதியில் இருந்து செயல்படும் போது, பிரச்சினைகளை தீர்க்கும் திறனும் கூடுகிறது, 

மனிதர்களோடு உறவு கொள்ளும் இனிமையும் கூடுகிறது, வாழ்க்கையை அனுபவிக்கும் ஆழமும் கூடுகிறது.

ஆன்மா அறிதலின் பயணம் எங்கிருந்து தொடங்குகிறது?

இந்த பயணம் எந்த கோவிலிலும் தொடங்குவதில்லை, எந்த மலை உச்சியிலும் தொடங்குவதில்லை.

    

இது இப்போது, இங்கே, இந்த தருணத்தில் தொடங்குகிறது. 

ஒரு சாதாரண மனிதன் காலையில் எழுந்திருக்கும் போது, "நான் யார்?" என்று ஒரு கணம் தன்னிடமே கேட்டுக்கொண்டால் போதும். அந்த கேள்வி ஆழமான விதையாக உள்ளே விழும். 

தினமும் சிறிதாவது தன் எண்ணங்களை கவனிக்கும் பழக்கம், தன் உணர்வுகளை நிராகரிக்காமல் ஆனால் அவற்றில் மூழ்காமல் பார்க்கும் திறன்  இவை படிப்படியாக ஒரு மனிதனை ஆன்மாவின் வாசலுக்கு கொண்டு செல்லும்.

இந்த பயணத்தில் மிக முக்கியமான ஒன்று, அவசரப்படாமல் இருப்பது.

    

ஆன்மாவை அறிவது என்பது ஒரு தகவலை படிக்கும் போது கிடைக்கும் அறிவு அல்ல. 

அது ஒரு நேரடி அனுபவம். 

அது நடக்கும் போது, நடக்கும்.

    

ஆனால் அந்த திசையில் முகம் திருப்புவது மட்டுமே நம் கையில் இருக்கிறது. 

அந்த திசையில் முகம் திருப்பும் ஆசையே, மற்ற ஆசைகளை மெல்ல மெல்ல நிழல்களாக ஆக்கி, வாழ்க்கையை ஒரு நிரந்தர, அசைக்க முடியாத அமைதியின் பயணமாக மாற்றும்.

ஒரு சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கை சாதாரணமாக இருப்பதில் தவறில்லை. 

ஆனால் அந்த சாதாரண வாழ்க்கையை, ஆன்ம விழிப்புணர்வின் வெளிச்சத்தில் வாழ்வது, அதை ஒரு அசாதாரண அனுபவமாக மாற்றும். 

அமைதி என்பது வெளியில் இருந்து வருவதல்ல, உள்ளிருந்து வெளிப்படுவது என்ற இந்த ஒரு உண்மையை ஒரு மனிதன் உணர்ந்துவிட்டால், அவனது வாழ்க்கை என்றென்றும் மாறிவிடும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

கோபத்தின் நொடியில் அறிவின் ஒளி”

“கோபத்தின் நொடியில் அறிவின் ஒளி”  

தற்காலிகமாக எழும் கோபம் என்பது மனித வாழ்வின் இயல்பான உணர்ச்சி. 

ஆனால் அந்த ஒரு கணத்தின் தீவிரம், நம் சிந்தனையின் தெளிவை மறைத்து, நம் செயல்களின் விளைவுகளைப் பார்க்க முடியாதபடி செய்கிறது.

    

அந்த நேரத்தில் எடுக்கப்படும் முடிவுகள் பெரும்பாலும் உண்மையான தேவையிலிருந்து அல்ல.

அந்தக் கணத்தின் வேகத்திலிருந்து வருகிறது. 

இதனால், சிறிய பிரச்சினை கூட பெரிதாகத் தோன்றும், நம் முன் நிற்கும் மனிதர்கள் எதிரிகளாகத் தோன்றுவர், நம் சொந்த நலனே நமக்கு தெரியாமல் போகும்.

    

கோபம் குறைந்த பிறகு, நாம் செய்த செயல்கள் நம்மைத் துரத்தும்.

நம் சொற்கள் நம்மை வருத்தும்.

நம் முடிவுகள் நம்மைச் துரத்தும்.

    

அதனால் தான், தற்காலிக உணர்ச்சியின் அடிப்படையில் நிரந்தர விளைவுகளை உருவாக்கும் முடிவுகளை எடுப்பது அறிவுடைய செயல் அல்ல.

    

வாழ்க்கை நமக்கு அளிக்கும் ஒவ்வொரு சூழலும், நம் பொறுமையையும், நம் சுயகட்டுப்பாட்டையும் சோதிக்கும் ஒரு வாய்ப்பு. 

அந்த சோதனையில் வெற்றி பெறுவது, கோபத்தை அடக்குவதில் அல்ல.

கோபம் எழும் தருணத்தில் நம் செயல்களை அடக்குவதில்தான் உள்ளது.

வாழ்க்கை என்பது நொடிகளின் தொடர்ச்சி.

ஆனால் அந்த நொடிகளில் எடுக்கும் முடிவுகள் பல வருடங்களின் பாதையை மாற்றும் சக்தி கொண்டவை. 

ஒரு தவறான வார்த்தை ஒரு உறவை உடைக்கலாம்.

ஒரு தவறான செயல் ஒரு நம்பிக்கையை அழிக்கலாம்.

ஒரு தவறான முடிவு ஒரு எதிர்காலத்தை மாற்றிவிடலாம்.

    

அதனால், கோபம் எழும் தருணத்தில் நம் மனம் எதைச் சொல்கிறது என்பதை விட, நம் அறிவு எதைச் சொல்லும் என்பதை கேட்க வேண்டும். 

ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சு, ஒரு நிமிட அமைதி, ஒரு சிறிய தாமதம்  இவை அனைத்தும் நம்மை பெரிய தவறுகளிலிருந்து காப்பாற்றும்.

     

உணர்ச்சிகள் நம் வாழ்வின் நிறங்கள்.

ஆனால் முடிவுகள் நம் வாழ்வின் வடிவம். 

நிறங்கள் மாறலாம், ஆனால் வடிவம் மாறிவிட்டால் அதை திருத்துவது கடினம். 

அதனால், தற்காலிக உணர்ச்சிகளின் அடிப்படையில் நிரந்தர முடிவுகளை எடுப்பதைத் தவிர்ப்பது, நம் வாழ்க்கையை பாதுகாக்கும் மிக முக்கியமான அறிவு. 

கோபம் குறைந்த பிறகு, நம் மனம் தெளிவடையும்.

அப்போது நாம் எடுக்கும் முடிவுகள் நம் நலனுக்கும், நம் உறவுகளுக்கும், நம் எதிர்காலத்திற்கும் பயனளிக்கும்.

   

இதுவே உண்மையான முதிர்ச்சி; இதுவே உண்மையான அறிவு.

கோபம் என்பது ஒரு தீப்பொறி போன்றது.

அது எப்போது எரியும், எவ்வளவு எரியும் என்பதை நாம் கணிக்க முடியாது. 

ஆனால் அந்த தீப்பொறி எதை எரிக்கக் கூடாது என்பதைத் தீர்மானிப்பது நம் பொறுப்பு. 

பல நேரங்களில், கோபம் எழும் தருணத்தில் நம்மை நாமே இழந்து, நம் மதிப்புகளையும் நம் மனிதநேயத்தையும் மறந்து செயல்படுகிறோம். 

அந்த ஒரு கணத்தில் நாம் பேசும் ஒரு கடுமையான சொல், நம் அன்புக்குரியவர்களின் மனதில் ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்தலாம். 

நம் வாழ்க்கையில் மிக முக்கியமான உறவுகள், பெரும்பாலும் கோபத்தின் ஒரு நொடியில் உடைந்து போகின்றன.

    

ஆனால் அவற்றை மீண்டும் கட்டமைக்க பல வருடங்கள் கூட போதாது. 

அதனால், கோபம் எழும் தருணத்தில் நம் மனம் எரிந்தாலும், நம் அறிவு எரியாமல் இருக்க வேண்டும். 

உணர்ச்சியை உணர்வது தவறு அல்ல.

ஆனால் அந்த உணர்ச்சியை அடிப்படையாகக் கொண்டு செயல்படுவது தான் ஆபத்து. 

நம் செயல்கள் நம் உணர்ச்சிகளை விட பெரியவை.

அவை நம் வாழ்க்கையின் வரலாற்றை எழுதுகின்றன.

வாழ்க்கையில் உண்மையான அறிவு என்பது, கோபம் வராத மனிதனாக இருப்பதில் இல்லை.

    

கோபம் வரும் போது தன்னைத் தானே காப்பாற்றிக் கொள்ளும் திறனில் உள்ளது. 

ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருப்பது பல நேரங்களில் ஒரு பெரிய பிரச்சினையைத் தவிர்க்கும். 

நம் மனம் கலங்கும் போது, நம் பார்வை சுருங்கி, நம் சிந்தனை சிக்கி விடுகிறது. 

அந்த நேரத்தில் எடுக்கும் முடிவுகள் நம் உண்மையான விருப்பங்களையும் நம் நீண்டகால நலனையும் பிரதிபலிக்காது. அதனால், கோபம் எழும் தருணத்தில் நம் மனதை நிறுத்தி, நம் சிந்தனையை மெதுவாக்கி, நம் செயல்களை தாமதப்படுத்துவது ஒரு பெரிய அறிவு. 

இது பலருக்கு இயல்பாக வராது.

    

ஆனால் பயிற்சியால் வளர்க்கக்கூடிய ஒரு திறன்.

    

ஒவ்வொரு முறையும் நாம் கோபத்தை வென்று அமைதியைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, நம் வாழ்க்கை மேலும் நிலையானதாகவும், நம் உறவுகள் மேலும் பாதுகாப்பானதாகவும் மாறும். 

தற்காலிக உணர்ச்சியை விட நிரந்தர நலனை முன்னிலைப்படுத்தும் இந்த அணுகுமுறை தான் உண்மையான முதிர்ச்சி.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

உள்ளே உருவாகும் உலகம்

பெரும்பாலானவர்கள் உணராமல் இருப்பது என்னவென்றால், அவர்கள் வாழும் உலகம் வெளியில் யாரோ உருவாக்கிய மேடை அல்ல.

 

அவர்கள் உள்ளே தினமும், நிமிடமும், மூச்சும் உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு உள் பிரபஞ்சத்தின் வெளிப்பாடே.

    

இந்த உண்மை தான் தன்னை உணர்தல் எனப்படும் ஆன்மீகப் பயணத்தின் அடிப்படை. 

வெளியில் நடப்பதைக் கண்டு அதற்கேற்ப வாழ்வது அல்ல மனித வாழ்க்கை.

உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்பதே வெளியில் நாம் காணும் உலகத்தை வடிவமைக்கிறது.

ஒரு சாதாரண மனிதன் தினமும் பல நிகழ்வுகளை எதிர்கொள்கிறான். 

வேலை, குடும்பம், உறவுகள், சிரமங்கள், சந்தோஷங்கள் இவை அனைத்தும் வெளியில் நடப்பவை.

    

ஆனால் அவற்றை எப்படி உணர்கிறோம், எப்படி பொருள் கொள்கிறோம், எப்படி பதிலளிக்கிறோம் என்பதுதான் நம் உலகத்தை உருவாக்குகிறது. 

ஒரே நிகழ்வு இரண்டு பேருக்கு இரண்டு உலகங்களை உருவாக்கும். 

ஏன்? காரணம், உலகம் நிகழ்வுகளால் அல்ல, நம் உள்ளுணர்வால் உருவாகிறது.

நாம் எடுக்கும் ஒவ்வொரு மூச்சும், நம்பும் ஒவ்வொரு நம்பிக்கையும், வரையும் ஒவ்வொரு எல்லையும் இவை அனைத்தும் வெளி உலகின் தாக்கங்களுக்கு எதிர்வினை அல்ல.

நம் உள்ளார்ந்த உலகத்தை வடிவமைக்கும் கருவிகள். 

மூச்சு நம் மனநிலையை மாற்றுகிறது. 

நம்பிக்கை நம் முடிவுகளை மாற்றுகிறது. 

எல்லைகள் நம் பயணத்தை மாற்றுகிறது. 

இவை அனைத்தும் சேர்ந்து நம் வாழ்க்கை எனப்படும் சிற்பத்தை செதுக்குகின்றது.

தன்னை உணர்தல் என்பது பெரிய தத்துவம் அல்ல. அது யோகிகளுக்கோ, துறவிகளுக்கோ மட்டும் உரியது அல்ல. 

அது ஒவ்வொரு மனிதனின் தினசரி வாழ்க்கையில் நடக்கும் மிக எளிய, மிக இயல்பான செயல்முறை.

தன்னை உணர்தல் என்பது

நான் யார்? என்று கேட்பது அல்ல.

  

என் உள்ளே என்ன நடக்கிறது? என்பதை கவனிப்பது.

அதாவது, நான் கோபப்படும்போது அந்த கோபம் எங்கிருந்து வருகிறது? 

நான் பயப்படும்போது அந்த பயம் என்னை எப்படிக் கட்டுப்படுத்துகிறது? 

நான் மகிழும்போது அந்த மகிழ்ச்சி என்னை எப்படித் திறக்கிறது?

    

இவற்றை கவனிப்பதே தன்னை உணர்தல்.

ஒரு பாமரனும் இதை புரிந்துகொள்ள முடியும், ஏனெனில் இது புத்தக அறிவு அல்ல; இது வாழ்வின் அனுபவம்.

நாம் பெரும்பாலும் நினைப்பது

வெளியில் ஏதோ நடந்தது, அதனால் நான் இப்படி உணர்கிறேன்.

ஆனால் உண்மையில் நடப்பது

நான் உள்ளே எப்படி இருக்கிறேன் என்பதால்தான் வெளியில் நடப்பதை நான் இப்படி உணர்கிறேன்.

ஒரு மழை நாளில் ஒருவர் சோகப்படுவார் மற்றொருவர் மகிழ்வார்.  

மழை ஒரே மாதிரி தான்.  

உணர்வு மட்டும் வேறுபட்டது.  

அதனால் உலகமும் வேறுபட்டது.

இதுவே தன்னை உணர்தலின் மையம்.

உலகம் நம்மை உருவாக்கவில்லை.

    

நாம் எமது உலகத்தை உருவாக்குகிறோம்.

இந்த உண்மை பலருக்கு பயத்தைத் தரும்.  

அப்படியானால் என் வாழ்க்கையில் தவறாக நடப்பது எல்லாம் என் தவறா?என்று கேட்பார்கள்.

இல்லை.  

அது இந்தக் கருத்தின் நோக்கம் அல்ல.

வாழ்க்கையில் பல நிகழ்வுகள் நம் கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்டவை. 

 

ஆனால் அவை எம்மீது ஏற்படுத்தும் தாக்கம் அதுவே நம் உலகத்தை உருவாக்குகிறது.

அதாவது

நிகழ்வு நம் கையில் இல்லை.  

ஆனால் அந்த நிகழ்வை எப்படி உணர்கிறோம், எப்படி எதிர்கொள்கிறோம், எப்படி மாற்றுகிறோம் என்பதே நம் கையில் உள்ளது.

இதுவே மனிதனின் மிகப் பெரிய சுதந்திரம்.  

இதுவே ஆன்மீகத்தின் மிகப் பெரிய பரிசு.

நாம் பிறந்த நாளிலிருந்து பிரபஞ்சம் நம்மீது தாக்கங்களை ஏற்படுத்துகிறது.

குடும்பம், சமூகம், கல்வி, அனுபவங்கள், நினைவுகள், பயங்கள், ஆசைகள். இவை அனைத்தும் நம் மனதை வடிவமைக்கின்றன. 

ஆனால் அவை நம்மை நிரந்தரமாக கட்டுப்படுத்த முடியாது. 

ஏனெனில் மனிதனுக்கு ஒரு தனி திறன் உள்ளது.

உள்ளே மாற்றம் செய்யும் திறன்.

நாம் நம்பும் நம்பிக்கைகளை மாற்றலாம்.  

நாம் பழைய காயங்களை ஆற்றலாம்.  

நாம் புதிய பார்வையை உருவாக்கலாம்.  

நாம் நம் உலகத்தை மறுபடியும் வடிவமைக்கலாம்.

இதுவே தன்னை உணர்தலின் சக்தி.

தன்னை உணர்தல் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து விலகுவது அல்ல.

வாழ்க்கையோடு ஆழமாக இணைவது.

அது

வேலை செய்யும் போது விழிப்புணர்வுடன் இருப்பது,  

உறவுகளை கவனத்துடன் நடத்துவது,  

சிரமங்களை அமைதியுடன் எதிர்கொள்வது,  

மகிழ்ச்சியை நன்றியுடன் அனுபவிப்பது.

தன்னை உணர்தல் என்பது ஒரு தத்துவம் அல்ல.

அது ஒரு நடைமுறை.  

ஒரு மூச்சு.  

ஒரு கவனம்.  

ஒரு உணர்வு.  

ஒரு விழிப்பு.

நாம் உலகத்தை எதிர்கொள்வதல்ல.

நாம் உலகத்தை உருவாக்குகிறோம்.

நாம் உருவாக்கும் உலகம் நம் உள்ளார்ந்த அமைதியிலிருந்து, நம் விழிப்புணர்விலிருந்து, நம் உணர்வுகளிலிருந்து, நம் நம்பிக்கைகளிலிருந்து பிறக்கிறது.

இந்த உண்மையை உணர்ந்தவுடன் வாழ்க்கை ஒரு சுமையாக இல்லாமல், ஒரு படைப்பாக மாறுகிறது.  

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய வடிவம் பெறுகிறது.  

ஒவ்வொரு மூச்சும் ஒரு புதிய தொடக்கம் ஆகிறது.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

வாழ்க்கை வினாத்தாள்கள்

வாழ்க்கை வினாத்தாள்கள்

ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி

வாழ்க்கை என்பது ஒரே மாதிரியான பாதையில் அனைவரையும் நடத்தும் ஒரு நேர்கோட்டுப் பயணம் அல்ல. 

அது ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி வடிவில் அமைந்துள்ள ஒரு சோதனை. 

மனிதர்கள் அனைவரும் ஒரே உலகில் வாழ்ந்தாலும், அவர்களின் அனுபவங்கள், ஆசைகள், திறன்கள், சூழ்நிலைகள், சந்தர்ப்பங்கள் இவை அனைத்தும் வேறுபட்டவை. 

அதனால் தான், ஒருவரின் வாழ்க்கையில் சரியானதாகத் தோன்றும் முடிவு, மற்றொருவரின் வாழ்க்கையில் தவறானதாக மாறக்கூடும். 

இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளும்போது தான், ஒப்பீட்டின் சுமையிலிருந்து மனிதன் விடுபடுகிறான்.

வாழ்க்கையை ஒரு பெரிய தேர்வாகக் கருதினால், அதில் ஒவ்வொருவருக்கும் வழங்கப்படும் வினாத்தாள்கள் ஒரே மாதிரி அல்ல.

    

ஒருவருக்கு கணித வினாக்கள் வரலாம்.

மற்றொருவருக்கு வரலாறு.

    

ஒருவருக்கு எளிய கேள்விகள்.

    

மற்றொருவருக்கு சிக்கலானவை.

   

சிலருக்கு நேரம் போதுமான அளவில் வழங்கப்படும்.

சிலருக்கு குறைவாக. சிலருக்கு உதவியாக நல்ல ஆசிரியர்கள், நல்ல சூழல் கிடைக்கும்.

சிலருக்கு கிடைக்காது. 

இவ்வளவு வேறுபாடுகளுடன் இருக்கும் வாழ்க்கையில், “அவரைப் போல நான் ஏன் இல்லை?” என்று கேட்பது தன்னையே துன்புறுத்திக் கொள்வதற்கு சமம்.

ஒருவரின் வாழ்க்கை வினாவிற்கு அவர் கண்டுபிடித்த விடை, அவரின் சூழ்நிலைக்கும், அவரின் மனநிலைக்கும், அவரின் அனுபவங்களுக்கும் ஏற்றது. 

அதே விடையை மற்றொருவர் பின்பற்றினால், அது அவரின் வாழ்க்கை வினாவிற்கு பொருந்தாமல் போகலாம்.

    

உதாரணமாக, ஒரு தொழிலில் வெற்றி பெற்றவர் எடுத்த பாதை, மற்றொருவருக்கும் வெற்றியைத் தரும் என்று யாரும் உறுதி அளிக்க முடியாது. 

ஏனெனில் அந்த பாதை அவரின் திறமைக்கும், அவரின் காலத்திற்கும், அவரின் சூழ்நிலைக்கும் ஏற்றது.

    

மற்றொருவரின் சூழல் முற்றிலும் வேறுபட்டிருக்கலாம்.

இதேபோல், ஒருவரின் வாழ்க்கையில் தோல்வியாகத் தோன்றும் ஒன்று, மற்றொருவரின் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய பாடமாகவும், முன்னேற்றத்தின் படிக்கட்டாகவும் மாறலாம்.

 

வாழ்க்கையின் வினாத்தாள்கள் ஒரே மாதிரி இல்லாததால், அதன் விடைகளும் ஒரே மாதிரி இருக்க முடியாது. 

இதை உணர்ந்தால் தான், மனிதன் தன்னுடைய பயணத்தை மதிக்கத் தொடங்குகிறான்.

ஒப்பீடு என்பது மனிதனின் மனதை சிதைக்கும் மிகப் பெரிய காரணிகளில் ஒன்று. 

“அவர் இவ்வளவு வயதில் இதை அடைந்தார்; நான் ஏன் முடியவில்லை?” என்ற கேள்வி, நம்முடைய தனித்துவத்தை மறக்கச் செய்கிறது. 

ஆனால் உண்மையில், ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்க்கை வழங்கும் நேரம், சந்தர்ப்பம், சவால்கள், ஆசீர்வாதங்கள்  அனைத்தும் தனித்துவமானவை.

    

அதனால் தான், ஒருவரின் வெற்றியை நம்முடைய அளவுகோலாகக் கொள்ள முடியாது. 

நம்முடைய பயணத்தை நாமே புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

வாழ்க்கை நமக்கு வழங்கும் வினாக்கள் சில நேரங்களில் எளிதாக இருக்கும். 

சில நேரங்களில் நம்மை சோதிக்கும் அளவுக்கு கடினமாக இருக்கும். 

ஆனால் அந்த வினாக்களை நாம் எப்படி அணுகுகிறோம் என்பதே நம்முடைய வளர்ச்சியை நிர்ணயிக்கிறது. 

மற்றொருவரின் விடையை நகலெடுத்து எழுதினால், அது நமக்கு மதிப்பெண்களைத் தராது.

    

அதற்கு பதிலாக, நம்முடைய சிந்தனையால், நம்முடைய அனுபவத்தால், நம்முடைய முயற்சியால் கண்டுபிடிக்கும் விடை தான் நம்மை முன்னேற்றும்.

இந்த உண்மையை உணர்ந்த மனிதன், வாழ்க்கையை ஒரு போட்டியாக அல்ல, ஒரு பயணமாகக் காணத் தொடங்குகிறான். 

மற்றவர்களை வெல்ல வேண்டிய எதிரிகளாக அல்ல, தங்களுக்கென தனித்தனி பாதையில் பயணிக்கும் பயணிகளாகக் காண்கிறான்.

    

அப்போது தான் மனதில் அமைதி உருவாகிறது. 

தன்னுடைய முன்னேற்றத்தை தானே அளவிடும் திறன் உருவாகிறது.

வாழ்க்கை என்பது ஒரே மாதிரியான வினாத்தாள்களை வழங்கும் தேர்வு அல்ல.

    

ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி வினாக்கள், தனித்தனி சவால்கள், தனித்தனி வாய்ப்புகள். 

அதனால் தான், ஒருவரின் விடையை மற்றொருவர் பின்பற்றுவது சரியான முடிவாக இருக்காது. 

நம்முடைய வாழ்க்கை வினாவிற்கு நாமே விடை எழுத வேண்டும். அதுவே நம்முடைய உண்மையான வெற்றி.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

அமைதியின் உள் பயணம்:

அமைதியின் உள் பயணம்: ஆன்மா நினைவுகொள்ளும் மறுபிறப்பு

நேற்றைய பொழுது நம்மை உலகின் மாய வலைக்குள் இழுத்துச் சென்றது. 

அந்த வலைக்குள் விழும் ஒவ்வொரு தருணமும் நம்மை நம்மிடமிருந்து சிறிது தள்ளிச் செலுத்தும். 

வெளி உலகின் சத்தம், எதிர்பார்ப்புகள், பிணைப்புகள், பயங்கள், ஆசைகள் இவை அனைத்தும் நம் உள்ளத்தின் மேல் படிந்து, நம் உண்மையான குரலை மங்கச் செய்கின்றன. 

ஆனால் அந்த மாய வலையில் விழுந்தபோதும், நம் ஆன்மா ஒருபோதும் முழுமையாக மௌனமடைவதில்லை. 

அது நம் உள்ளத்தின் ஆழத்தில், நம் விழிப்புணர்வின் நுண்ணிய எல்லைகளில், ஒரு மென்மையான நினைவாகத் தொடர்ந்து துடிக்கிறது. 

“நீ விழுந்தாலும், நான் எழுந்திடும் வழியை அறிவேன்” என்று அது நமக்குள் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கும்.

அந்த அமைதியான வலி அது துன்பத்தின் வலி அல்ல. 

அது நம்மை மீண்டும் நம்மிடம் அழைக்கும் ஒரு உள் அழைப்பு.

    

உலகின் சத்தத்தால் மறைக்கப்பட்ட நம் உண்மையான இயல்பை மீண்டும் நினைவூட்டும் ஒரு நெகிழ்வான துடிப்பு. 

இந்த வலி நம்மை உடைக்க அல்ல.

    

நம்மை மீண்டும் உருவாக்கத்தான்.

    

நம் ஆன்மா எப்போதும் நம்மை நோக்கி திரும்பும் பாதையை நினைவில் வைத்திருக்கிறது. 

நாம் மறந்தாலும், அது மறக்காது.

    

நாம் தடுமாறினாலும், அது திசைதவறாது. 

நாம் சிதறினாலும், அதற்கு நம்மை மீண்டும் ஒன்றிணைக்கத் தெரியும்.

இன்றைய ஒளி நம் சிதறிய உணர்வுத் துண்டுகளைத் தேடி வருவது இதற்காகத்தான்.

    

ஒவ்வொரு காலையும் ஒரு புதிய பிறப்பு. 

ஒவ்வொரு ஒளியும் ஒரு புதிய வாய்ப்பு. 

நம் உள்ளத்தின் இருளில் சிதறிக் கிடக்கும் உணர்வுகளை மெதுவாகத் தொடும் அந்த ஒளி, 

“நீ இன்னும் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறாய்” என்று நமக்குள் சொல்லும். 

நாம் முடிந்தவர்கள் அல்ல.

நாம் தொடர்ச்சியாக உருவாகும் உயிர்கள். 

நம் ஆன்மா ஒரு முடிவடைந்த வடிவம் அல்ல அது ஒரு பயணம், ஒரு ஓட்டம், ஒரு பரிணாமம்.

இந்த உண்மையை உணர்வதே தியானத்தின் மையம். 

தியானம் என்பது உலகை மறப்பது அல்ல.

நம்மை நினைவுகொள்வது. 

அது ஓட்டத்திலிருந்து ஓய்வெடுப்பது அல்ல.

நம் உள்ளத்தின் ஓட்டத்துடன் மீண்டும் இணைவது. 

தியானம் என்பது வெறுமனே கண்களை மூடுவது அல்ல.

நம் உள்ளத்தின் கண்களைத் திறப்பது. 

நம் மனம் சிதறியிருக்கும்போது, நம் உணர்வுகள் சிதைந்திருக்கும்போது, நம் சிந்தனைகள் சிதறிக்கிடக்கும் போது அவற்றை ஒன்றிணைக்கும் அமைதியான குரலைக் கேட்பதே தியானம்.

அந்த உள் குரல் எப்போதும் கூச்சலிடாது. 

அது மெதுவாக, நிதானமாக, நம்மைத் தழுவும் காற்றைப் போல பேசும். 

“நீ எங்கு சென்றாலும், நான் உன்னுள் இருக்கிறேன்” என்று அது சொல்லும். 

நம் ஆன்மாவின் திட்டம் எப்போதும் வெளியில் இல்லை.

அது நம் உள்ளத்தின் ஆழத்தில் பதிந்திருக்கிறது. 

நாம் அதை கேட்காதபோதும், அது நம்மை வழிநடத்திக் கொண்டே இருக்கும். 

தியானம் என்பது அந்த வழிநடத்தலை உணர்வது. 

நம் உள்ளத்தின் அமைதியில் நம் ஆன்மா எழுதிக்கொண்டிருக்கும் வரைபடத்தைப் படிப்பது.

உலகம் நம்மை எவ்வளவு சிதறடித்தாலும், நம் ஆன்மாவுக்கு நம்மை மீண்டும் ஒன்றிணைக்கத் தெரியும். 

நம் மனம் எவ்வளவு சோர்ந்தாலும், நம் உள்ளத்தின் ஒளி மீண்டும் எழுந்திடும். 

நம் உணர்வுகள் எவ்வளவு சிதறினாலும், அவற்றை மீண்டும் தழுவிக் கொள்ளும் திறன் நமக்குள் உள்ளது. 

தியானம் இந்த உண்மையை நமக்குள் மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டும் ஒரு உள் பயணம்.

    

அது நம்மை மாற்றுவதில்லை; நம்முள் இருந்த உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

நேற்றைய மாய வலையில் விழுந்தது ஒரு தோல்வி அல்ல.

அது ஒரு நினைவூட்டல். 

இன்றைய ஒளி நம்மைத் தேடி வருவது ஒரு அதிசயம் அல்ல.

அது நம் இயல்பு. 

நம் ஆன்மா நம்மை மீண்டும் எழுப்புவது ஒரு அதிர்ஷ்டம் அல்ல.

    

அது அதன் இயற்கையான செயல்.

    

இந்த அனைத்தையும் உணர்ந்து, நம் உள்ளத்தின் அமைதியில் நம் ஆன்மாவின் திட்டத்தை கேட்பதே தியானத்தின் உண்மையான நோக்கம்.

தியானம் என்பது ஓர் இடம் அல்ல.

    

அது ஒரு நிலை. 

அது ஒரு செயல் அல்ல.

அது ஒரு உணர்வு. 

அது ஒரு பயிற்சி அல்ல.

அது ஒரு நினைவுகூறல். 

நம் ஆன்மா எப்போதும் நம்மை நோக்கி திரும்பும் பாதையை அறிந்திருக்கிறது என்பதை உணர்வதே அதன் சாரம். 

நாம் விழுந்தாலும், நம் ஆன்மா எழுந்திடும். 

நாம் மறந்தாலும், அது நினைவுகொள்ளும். 

நாம் சிதறினாலும், அது நம்மை மீண்டும் ஒன்றிணைக்கும்.

இந்த உண்மையை உணர்ந்த தருணமே நம் உள்ளத்தின் அமைதி பிறக்கும் தருணம்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

சுயபரிசோதனை மற்றும் மனித வாழ்வு

சுயபரிசோதனை மற்றும் மனித வாழ்வு

நம்மை நாம் படிப்பது என்பது வெறும் தத்துவ சிந்தனை அல்ல.

    

அது தினசரி வாழ்க்கையின் அடிப்படை. 

ஒரு சாதாரண மனிதன் வேலை, குடும்பம், சமூக உறவுகள் ஆகியவற்றில் பல்வேறு சூழ்நிலைகளில் எதிர்வினை செய்கிறான். 

அந்த எதிர்வினைகள் பெரும்பாலும் பழக்க வழக்கங்களால், பழைய அனுபவங்களால், அல்லது மனதின் பாதுகாப்பு உணர்வால் உருவாகின்றன. 

இதை உணராமல் வாழ்ந்தால், நாம் ஒரு இயந்திரம் போல தானியங்கியாக செயல்படுகிறோம். 

ஆனால் சுய விழிப்புணர்வு வந்தால், அந்த இயந்திரத்தன்மை உடைந்து, நாம் எதற்காக செய்கிறோம் என்பதை புரிந்து கொண்டு, புதிய தேர்வுகளைச் செய்யத் தொடங்குகிறோம்.  

ஒரு குடும்பத்தில், சிறிய விஷயங்களுக்குக் கூட வாக்குவாதம் ஏற்படலாம். 

பல நேரங்களில், நாம் கோபப்படுவது அந்தச் சூழ்நிலைக்காக அல்ல.

பழைய நினைவுகள், மனதில் பதிந்த காயங்கள், அல்லது "நான் எப்போதும் சரி" என்ற பாதுகாப்பு உணர்வுக்காக. 

இதை உணர்ந்தால், நாம் கோபத்தை விடுத்து, உரையாடலை மாற்ற முடியும். 

சுய விழிப்புணர்வு நம்மை "நாம் ஏன் இவ்வாறு செய்கிறோம்?" என்று கேட்க வைக்கிறது. 

அந்த கேள்வியே உறவுகளை சீராக்கும் முதல் படி.  

ஒரு அலுவலகத்தில், ஒருவர் விமர்சனம் செய்தால் உடனே மனம் புண்படலாம். 

ஆனால் சுய விழிப்புணர்வு கொண்டவர், "இந்த விமர்சனம் என் திறமையை குறைக்க அல்ல.

அது வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்பு" என்று பார்க்க முடியும். 

இதனால், வேலை சூழலில் சுதந்திரம் கிடைக்கிறது. 

நாம் எதை மீண்டும் செய்கிறோம் என்பதை அறிந்தால், பழைய தவறுகளைத் தவிர்க்க முடியும்.  

சுய விழிப்புணர்வு என்பது மனநலத்துக்கும் உடல்நலத்துக்கும் அடிப்படை. 

நாம் எதற்காக கவலைப்படுகிறோம், எதற்காக பயப்படுகிறோம் என்பதை அறிந்தால், அந்த உணர்வுகளை சமாளிக்க முடியும். 

உதாரணமாக, "நான் தோல்வியைக் கண்டு பயப்படுகிறேன்" என்பதை உணர்ந்தால், அந்த பயம் எவ்வாறு என் முடிவுகளை பாதிக்கிறது என்பதை புரிந்து கொண்டு, அதை மாற்ற முடியும். இதுவே சுதந்திரம்.  

சாதாரண மனித வாழ்வில் சுய விழிப்புணர்வு ஆன்மீகத்துடன் இணைகிறது. 

"நான் யார்?" என்ற கேள்வி, "நான் எதற்காக செய்கிறேன்?" என்ற கேள்வியுடன் இணைந்தால், வாழ்க்கை ஒரு பயணமாக மாறுகிறது. 

அந்த பயணத்தில், நாம் தானியங்கியாக வாழ்வதை நிறுத்தி, விழிப்புணர்வுடன் வாழத் தொடங்குகிறோம்.  

நம்மை நாம் படிப்பது என்பது புத்தக அறிவு அல்ல.

அது வாழ்வின் அனுபவங்களைப் புரிந்து கொள்ளும் திறன்.

    

குடும்பத்தில், வேலைப்பளுவில், சமூகத்தில், மனநிலையில் எங்கும் சுய விழிப்புணர்வு நம்மை சுதந்திரமாக்குகிறது. 

அது நம்மை இயந்திரம் போல வாழ்வதை நிறுத்தி, மனிதனாக வாழ வைக்கிறது.  

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

வாழ்க்கை என்பது ஒரு திட்டமிடப்பட்ட வரைபடம் அல்ல.

வாழ்க்கை என்பது ஒரு திட்டமிடப்பட்ட வரைபடம் அல்ல.

    

அது ஒரு தொடர்ச்சியான ஓட்டம்.

    

நாம் விரும்பியவை உடனே நடக்காதபோது விரக்தியடைகிறோம், ஆனால் அந்தத் தாமதங்களுக்குப் பின்னால் ஒரு பேரண்டத்தின் நேர்த்தியான கணக்கீடு இருக்கிறது. 

அதை உணர்ந்தால், நம் வாழ்வின் தரம் முற்றிலும் மாறிவிடும். 

ஈர்ப்பு விதி (Law of Attraction) மற்றும் வாழ்வின் நேர்மறை அதிர்வு நிலையை (Vibrational Stance) விளக்கும் மிக ஆழமான தத்துவத்தை உள்ளடக்கியுள்ளன.

    

அதன் உட்பொருளை வாழ்வியலோடு இணைத்து பார்க்கையில்,

 

​காலத்தின் கணிப்பும் மனதின் முதிர்ச்சியும் தெரிகிறது.

​வாழ்க்கையில் சில கதவுகள் நமக்குத் திறக்கப்படுவதில்லை என்பதற்காக நாம் வருத்தப்படுகிறோம். 

ஆனால், உண்மை என்னவென்றால், அந்தக் கதவுக்குப் பின்னால் இருக்கும் பொறுப்புகளைச் சுமக்கவோ அல்லது அந்த வெற்றியைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவோ நம்முடைய தற்போதைய மனநிலை தயாராக இருப்பதில்லை. 

ஒரு செடி வளர்வதற்கு முன்பே அதில் மலர்களை எதிர்பார்க்க முடியாது. 

செடி வளர வேண்டும், வேர்கள் வலுவடைய வேண்டும், தண்டு உறுதியாக வேண்டும்.

அதன் பிறகே மலர்கள் பூக்கும்.

    

இதுதான் இயற்கை விதி. 

நம் வாழ்விலும் சில காரியங்கள் தள்ளிப்போகின்றன என்றால், நாம் இன்னும் அந்த நிலையை அடைவதற்கான முதிர்ச்சியைப் பெறவில்லை அல்லது அந்தச் சூழல் நமக்குச் சாதகமாக இன்னும் கனியவில்லை என்று பொருள்.

    

நாம் இருக்கும் நிலையை உணர்ந்து, "இப்போது நான் இதற்குத் தயாராக இல்லை" என்று சில விஷயங்களை அனுமதிப்பதில்லை என்பதில் ஒரு தெளிவு இருக்கிறது. 

இது தோல்வி அல்ல, மாறாக ஒரு தற்காப்பு மற்றும் தயாரிப்பு நிலை.

​ஒவ்வொரு நிகழ்வும் ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசையில்தான் நிகழ்கின்றன. 

ஒரு கட்டிடத்தின் அடித்தளம் போடாமல் மேற்கூரை அமைக்க முடியாது என்பது போல, நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு சிறு அனுபவமும் அடுத்த பெரிய மாற்றத்திற்கான அடித்தளமாகும்.

   

இன்று நாம் சந்திக்கும் தடைகள், நாளை நாம் அடையப்போகும் உயரத்திற்குத் தேவையான மனவலிமையைத் தருகின்றன.

    

"அனைத்தும் சரியான வரிசையிலேயே நடக்கின்றன" என்ற எண்ணம் நம் மனதிற்குள் ஆழமாகப் பதியும்போது, தேவையற்ற பதற்றங்களும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தலும் மறைந்துவிடுகின்றன. 

காலம் என்பது வெறும் கடிகார முட்கள் அல்ல; அது ஒவ்வொன்றையும் அதற்கே உரிய பக்குவத்தில் மலரச் செய்யும் ஒரு மௌனமான சக்தி.

​அதிர்வு நிலையின் ரகசியம் என்பது மற்றும் தற்போதைய திருப்தி

​"இப்போது இருக்கும் நிலையை நான் ரசிக்கிறேன்" என்று சொல்லும் அந்த நொடியில், ஒரு மனிதனின் அக உலகம் அமைதியடைகிறது.

    

பெரும்பாலான மனிதர்கள் கடந்த காலத்தின் நினைவுகளிலும், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலைகளிலும் வாழ்வதால், நிகழ்காலத்தின் அழகைத் தவறவிட்டு விடுகிறார்கள். 

ஆனால், மிகச்சிறந்த அதிர்வு நிலை என்பது, இன்று நம்மிடம் இருப்பவற்றைக் கொண்டு மகிழ்ச்சியாக இருப்பதுதான். 

இது பேராசை இல்லாத நிலை அல்ல. 

மாறாக, "நான் எங்கு செல்ல வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும், ஆனால் அங்கிருக்கும்போது கிடைக்கப்போகும் மகிழ்ச்சியை விட, அங்கு செல்லும் பயணத்தில் கிடைக்கும் அனுபவங்களை நான் அதிகம் நேசிக்கிறேன்" என்ற மனப்பக்குவம். 

இந்த மனநிலைதான் பிரபஞ்சத்தோடு நம்மை இணைக்கும் பாலமாக அமைகிறது.

​ஒருவர் எப்போது "இப்போது இருப்பதில் திருப்தியாகவும், வரப்போவதைப் பெற ஆர்வமாகவும் இருக்கிறேன்" என்று கூறுகிறாரோ, அப்போது அவர் மிக உயர்ந்த அதிர்வு நிலைக்கு (High Vibrational Frequency) உயர்கிறார்.

    

திருப்தி என்பது தேக்க நிலை அல்ல.

அது ஒரு அமைதியான தொடக்கம்.

    

வரப்போவதைப் பற்றிய ஆர்வம் ஒரு குழந்தையைப் போன்ற உற்சாகத்தைத் தருகிறது. 

இந்த இரண்டு உணர்வுகளும் இணையும்போது, ஈர்ப்பு விதி மிக வலிமையாகச் செயல்படத் தொடங்குகிறது. 

நாம் எதை எதிர்க்கிறோமோ அது நம்மைத் துரத்தும்.

எதை ரசிக்கிறோமோ அது நம்மைத் தேடி வரும். 

வாழ்க்கை ஒரு போராட்டமாகத் தெரிவதற்குப் பதிலாக, ஒரு அழகிய விரிவாக (Expansion) மாறத் தொடங்குவது 

இந்த இடத்தில்தான்.

​பிரபஞ்ச விரிவும் வாழ்வியல் பாடமும் சரியானவைகளை போதிக்கின்றன.

​நாம் ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் நின்று கொண்டு உலகைப் பார்க்கிறோம், 

ஆனால் பிரபஞ்சம் என்பது எல்லையற்றது. 

நாம் எதை இழப்பு என்று கருதுகிறோமோ, அது உண்மையில் ஒரு பெரிய மாற்றத்திற்கான இடைவெளி மட்டுமே. 

"அனைத்தும் விரிவடைந்து கொண்டிருக்கின்றன" என்பது இயற்கையின் மாறாத உண்மை.

    

ஒரு விதை அழிந்துதான் மரமாக விரிவடைகிறது. 

அதேபோல் நம்முடைய பழைய சிந்தனைகளும், சில வாய்ப்புகளும் முடிவுக்கு வருவது, புதிய பிரம்மாண்டமான வாய்ப்புகள் உருவாவதற்கான அறிகுறியாகும்.

    

நாம் செல்லும் பாதையை நம்பி, அந்தப் பயணத்தை ரசிக்கத் தொடங்கினால், இலக்கை அடைவது என்பது ஒரு கூடுதல் போனஸாக மட்டுமே இருக்கும்.

​வாழ்வின் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் அதன் போக்கில் ஏற்றுக் கொள்வதே ஞானம். 

நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத விஷயங்களை காலத்தின் கையில் விட்டுவிட்டு, நம்முடைய அதிர்வு நிலையை (Vibration) மட்டும் நேர்மறையாக வைத்திருப்பது அவசியமானது. 

"எல்லாம் சரியான நேரத்தில் நடக்கும்" என்ற ஆழ்ந்த நம்பிக்கை, ஒரு மனிதனுக்குத் தரும் நிதானம் ஈடு இணையற்றது. 

அந்த நிதானமே அவனைச் சரியான முடிவுகளை எடுக்க வைக்கும், சரியான மனிதர்களை அவனிடம் கொண்டு சேர்க்கும்.

    

வாழ்வை ரசிப்பதும், அதே சமயம் வளர்ச்சியை நோக்கி ஆவலோடு காத்திருப்பதும் ஒரு கலை. 

இந்தக் கலையைக் கற்றுக் கொண்டவர்கள் வாழ்க்கையை வாழ்வதில்லை, அவர்கள் வாழ்க்கையை ஒரு கவிதையாகச் செதுக்குகிறார்கள். 

எங்கும் ஓடத் தேவையில்லை, எதையும் கட்டாயப்படுத்தத் தேவையில்லை.

அமைதியாக இருந்து ஆழமாக நம்பினால், பிரபஞ்சம் நமக்கான அரியணையைச் சரியான நேரத்தில் அலங்கரிக்கும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

மனதோடுதான் நான் பேசுவேன் . . .

மனதோடுதான் நான் பேசுவேன் . . .

​வாழ்க்கை எனும் இந்த வலையினுள் விழுந்த நாமனைவரும் அவ்வலையிலிருந்து வெளியேறும் ஓர் இலக்கை நோக்கியே நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

​ஆயினும் நாம் அவ்வலையினுள் விழுந்ததிலிருந்து அதிலிருந்து வெளியேறும் நாள் வரை நாம் எமக்கு என பல பாத்திரங்களை வகுத்து அவற்றை உலகமேடையில் அரங்கேற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம் . .

​நாம் விரும்பியோ விரும்பாமலோ இந்நாடகம் அரங்கேறியபடிதான் இருக்கிறது.

ஆனால் நாம் மனமிசைந்து நடித்தால் அவ்வலைக்குள் நாம் கழிக்கும் காலங்கள் மிகவும் மகிழ்வாக முடியக்கூடியதாக இருக்கும்.

​சிக்கல்கள் இல்லா வாழ்க்கை மனிதருக்கு அமைந்து விடுவது இல்லை.

​பின் எப்படி சிலர் மட்டும் எமது பார்வையில் சிக்கல்களே இல்லாமல் வாழ்ந்து விடுவது போலத் தென்படுகிறார்கள்?

​அதைத்தான் பாரதி சொன்ன "காட்சிப் பிழை" என்று கொள்ள வேண்டும்.

​தமக்கு முன்னால் விழும் சிக்கல்களின் முடிச்சை அவிழ்ப்பதையே ஒரு சவாலாக எடுத்து அதில் வெற்றி காணுவதை மகிழ்வாக எண்ணுவோர்கள் வாழ்வில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வது போலத்தான் தென்படும்.

​அதற்காக அவர்கள் வாழ்வில் எதுவித சிக்கல்களுமே இல்லை என்று எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது.

​எதனை வாழ்வில் மிகப்பெரியதாக நினைக்கிறோமோ அதைவிடப் பெரிய விடயத்தை எதிர்கொள்ளும் போது முந்தையது அதன் முன்னால் மிகச் சிறிதாகி விடுகிறது.

​ப்ப்பூ! இதென்ன பிரமாதம் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

​எனக்குத் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர் தான் வெளிநாடு வந்து விட்டு தானும் தன்னுடைய குடும்பத்தினரும் ஒன்றாக ஏதாவது வெளிநாட்டில் வாழ வேண்டும் என்று எண்ணி அதற்கான முயற்சிகளை எடுத்தார்.

​அம்முயற்சிகள் ஏறத்தாழ நான்கு தடவைகள் தோல்வியுற்றன.
   
அவருக்கு பணச்சிக்கல் ஏற்பட்டது.
​கலங்கவில்லை.

முகத்தில் புன்னகை மாறாமலே காட்சியளித்தார்.

தன்னுடைய முயற்சிகளை மீண்டும் தீவிரமாக்கினார்.

முன்னைய விடக் கடினமாக உழைத்து மீண்டும் முயற்சிப்பதற்கு ஏற்ற நிதிகளைத் திரட்டிக் கொண்டு மீண்டும் முயன்றார்.

​என்னே ஆச்சரியம் தனது முயற்சியில் வெற்றி கண்டு வெளிநாடொன்றில் தன்னோடு தன் குடும்பத்தினரையும் இணைத்து புது வாழ்வைத் தொடங்கினார்.

​ஏன் அங்கு கூட "எனக்கு அதிர்ஷ்டம் இல்லை" என்று அவரை விட நல்ல நிலையில் இருந்து முனகுவோர் மத்தியில் தானே தனது சொந்த வியாபாரத்தை நிறுவி தன்னுடைய குழந்தைகளுக்கு மேம்பட்ட கல்விச் செல்வத்தை அளித்து தனது வாழ்க்கைத் தரத்தையும் உயர்த்திக் கொண்டார்.

​அப்போதும் அவர் முகத்தில் அதே புன்னகை ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது.

​தான் தன்னுடைய முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தபோது தனக்கு இடையூறு செய்யாமல் ஒத்தாசையாக இருந்தவர்களை அவர் எப்போதும் மறந்ததில்லை.

​இது நடந்து ஏறத்தாழ ஒரு நாற்பது வருடங்களுக்கு மேலாக இருக்கும்.
   
இன்றும் அப்போது நான் அவருக்கு ஏதோ சில சிறு உதவிகளைச் செய்தேன் என்பதற்காக என்னுடன் எப்போதும் தொடர்பில் இருக்கிறார்.

​எதற்காக இதனைக் கூறுகிறேன் என்றால் வாழ்க்கையில் சலிப்பு எனும் குதிரையில் நாம் சவாரி செய்யக்கூடாது.

​முயற்சி எனும் குதிரையைத் தெரிவு செய்து அதனை உழைப்பு எனும் கடிவாளத்தினோடு செலுத்த வேண்டும்.

​ஆனால் நாம் பயணிக்கும் அந்தப்பயணத்தில் எம்முன்னே எதிர்ப்படும் தருணங்களில் உள்ள நல்லவற்றை ரசித்து மகிழும் மனப்பாண்பை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

​இதையெல்லாம் காலங்கடந்து உணர்ந்து கொண்ட ஒரு முட்டாள் நான் எனும் யோக்கிதையின் அடிப்படையிலேயே உங்களுடன் மனந்திறக்கிறேன்.

​எப்படியும் வாழலாம் என்பது ஒரு அந்தம், இப்படித்தான் வாழ வேண்டும் என்பது மறு அந்தம்.

இரு அந்தங்களிலும் வாழும் வாழ்க்கை மிகவும் சிக்கலானது.

​ஆனால் இதன் இரண்டுக்குமிடையே எமக்குகந்த கலவையில் வாழ்வை வாழப்பழகிக் கொள்வதே எமது அறிவின் அடையாளம்.

​எமது முதுகில் இருக்கும் அழுக்கு என்றுமே எமது கண்களுக்குப் புலப்படுவதில்லை

ஆனால் அடுத்தவரின் அழுக்குகளைக் கண்டுபிடிப்பதில் நாம் வல்லவர்களாகி விடுகிறோம்.

​மனித வாழ்வு என்பது மிருகத்திற்கும், தெய்வத்திற்கும் இடைப்பட்டதாகும்.

நாம் மிருகமாக மாறுவது சுலபம் ஆனால் தெய்வமாக மாறுவது முடியாத காரியம்.

​வாழ்வின் போக்கு மிருகப்பாதையிலிருந்து தெய்வப்பாதையை நோக்கிய பயணமாக இருப்பின் அதுவே நாம் வாழ்வில் சரியான இலக்கை நோக்கிப் பயணிக்கத் தொடங்கி விட்டோம் என்பதன் அறிகுறி.

​வாழ்க்கை அனுபவிக்கப்பட வேண்டியது, . .

ஆனந்தப்பட வேண்டியது
,
ஆராதிக்கப் பட வேண்டியது

ஆனால் எமது அனுபவிப்புக்கள்
ஆனந்தம்,ஆராதிப்பு அனைத்துமே மனிதம் எனும் எல்லைக் கோட்டைத் தாண்டாமல் வாழப் பழகிக் கொள்வதே சரியான வாழ்க்கை நெறியாகும்
.
​எனக்குக் கிடைத்த சந்தர்ப்பங்களின் கனத்தைப் புரியாமல் கைநழுவ விட்ட அனுபவங்கள் பலவுண்டு
.
ஆனால் வாழ்க்கைப் பாதையில் என்னை விட்டு வெகுதூரம் போன பின் தான் அதனை அடையாளம் காணக்கூடிய அளவில் அறிவுமுதிர்ச்சி அற்ற நிலையிலிருந்தேன்

​இப்போ மட்டும் என்ன ?
அறிவு முதிர்ந்து விட்டதா?
இல்லையே!

ஆனால் அதனை நோக்கிய ஒரு பயணத்தில் பல உண்மைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்த் தெளிவாகின்றன
.
​அத்தெளிந்த உண்மைகளை என் அன்பு உள்ளங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டே பயணிப்பது மனதுக்கு இதமாக இருக்கிறது
.
​மீண்டும் பேசுவேன்
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

இப்போது – இங்கே: ஆன்மீகமும் வாழ்வியல் உண்மையும்

இப்போது – இங்கே: ஆன்மீகமும் வாழ்வியல் உண்மையும்

வாழ்க்கையின் ஆழமான உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளும் போது, நாம் அடையும் மிக முக்கியமான உணர்வு “இப்போது” மற்றும் “இங்கே” என்பதே. கடந்த காலம் நினைவுகளாக மட்டுமே உள்ளது.

எதிர்காலம் இன்னும் உருவாகவில்லை. 

ஆனால் தற்போதைய தருணம் ஒன்றே நம்மை உயிரோடு, விழிப்போடு, உண்மையோடு வைத்திருக்கும் ஒரே இடம்.  

கடந்த காலம் என்பதுநினைவின் சுமை.

கடந்த காலம் நம்மை வடிவமைத்தாலும், அது இன்றைய தருணத்தில் உயிரோடு இல்லை.

     

நாம் அடைந்த வெற்றிகளும் தோல்விகளும், சந்தோஷங்களும் துக்கங்களும் அனைத்தும் நினைவுகளாக மட்டுமே இருக்கின்றன. 

அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து வருந்துவது, நம்மை தற்போதைய வாழ்விலிருந்து விலக்கி விடுகிறது. 

கடந்ததை ஏற்றுக்கொள்வது அவசியம், ஆனால் அதில் சிக்கிக் கொள்ளாமல் விடுவதே ஆன்மீகப் பயணத்தின் முதல் படி.  

எதிர்காலம்  என்பதோ கற்பனையின் மாயை.

எதிர்காலம் இன்னும் வரவில்லை.

    

அது நம்முடைய கற்பனைகளில், திட்டங்களில், பயங்களில் மட்டுமே உள்ளது. 

எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலை, நம்மை இன்றைய தருணத்தில் இருந்து பிரித்து விடுகிறது.

     

ஆன்மீகக் கோணத்தில், எதிர்காலம் என்பது “இப்போது” உருவாக்கும் விதையின் விளைவு. 

நாம் இன்றைய தருணத்தில் விழிப்போடு வாழ்ந்தால், எதிர்காலம் தானாகவே நல்லதாய் உருவாகும்.  

தற்போதைய தருணம் ஒன்றே உயிரின் உண்மை, நிஜம்.

“இப்போது” மற்றும் “இங்கே” என்பதே நம்முடைய உண்மையான வாழ்க்கை. 

நாம் சுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு மூச்சும், நாம் உணரும் ஒவ்வொரு உணர்வும், நாம் காணும் ஒவ்வொரு காட்சியும் அனைத்தும் தற்போதைய தருணத்தில் மட்டுமே நிகழ்கின்றன. 

இதுவே ஆன்மீக விழிப்புணர்வின் மையம். 

தியானம், பிரார்த்தனை, இசை, இயற்கை அனுபவம் இவை அனைத்தும் நம்மை “இப்போது” என்ற தருணத்தில் நிலைநிறுத்துகின்றன.  

ஆன்மீகக் கோணத்தில் “இப்போது”

பல ஆன்மீக மரபுகள், குறிப்பாக புத்தம், யோகா, வேதாந்தம் ஆகியவை, தற்போதைய தருணத்தில் வாழ்வதையே உண்மையான விடுதலையாகக் கூறுகின்றன. 

“இப்போது” வாழ்வது என்பது மனதை கடந்த நினைவுகளிலிருந்தும் எதிர்காலக் கவலைகளிலிருந்தும் விடுவித்து, சுத்தமான விழிப்புணர்வில் நிலைநிறுத்துவதாகும். 

இதுவே ஆனந்தத்தின் மூலாதாரம்.  

மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கைக்கு அதுவே  வழிகாட்டி.

நன்றியுணர்வு: 

தற்போதைய தருணத்தில் நாம் பெற்றிருக்கும் சிறிய விஷயங்களுக்குக் கூட நன்றி கூறுதல்.  

விழிப்புணர்வு: 

ஒவ்வொரு செயலும், ஒவ்வொரு சுவாசமும், ஒவ்வொரு உறவுமும் முழுமையாக உணர்ந்து வாழ்தல்.  

விடுவித்தல்: 

கடந்த காலத்தின் சுமையையும் எதிர்காலத்தின் பயத்தையும் விடுவித்து, இன்றைய தருணத்தில் நிலைநிறுத்துதல்.  

அன்பு: 

“இப்போது” வாழ்வது, நம்மை அன்போடு, கருணையோடு, மகிழ்ச்சியோடு வாழ வைக்கிறது.  

வாழ்க்கையின் உண்மையான செல்வம் “இப்போது” மற்றும் “இங்கே” என்பதே. 

கடந்த காலம் நினைவுகளின் களஞ்சியம்.

எதிர்காலம் கற்பனையின் ஓவியம்.

    

ஆனால் தற்போதைய தருணம் 

 உயிரின் உண்மை, ஆன்மாவின் விழிப்பு, மகிழ்ச்சியின் மூலாதாரம்.

    

நாம் உண்மையாக உயிரோடு இருப்பது, நாம் உண்மையாக மகிழ்ச்சியோடு இருப்பது, நாம் உண்மையாக ஆன்மீகமாக இருப்பது அனைத்தும் “இப்போது” மற்றும் “இங்கே” என்பதிலேயே உள்ளது.  

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்