நிலையற்ற காலங்களில் நம்பிக்கையின் வெளிச்சம்

நிலையற்ற காலங்களில் நம்பிக்கையின் வெளிச்சம்

உலகம் என்றும் ஒரே நிலையில் தங்கியிருந்ததில்லை. 

காற்று மாறும், பருவம் மாறும், மனித வாழ்க்கையும் மாறும். 

இன்று இன்பம் என்று சிரிப்பவன், நாளை துன்பம் என்று கண்ணீர் சிந்துகிறான். 

இன்று உயர்வில் இருப்பவன், நாளை தாழ்வில் விழுகிறான்.

     

இதுவே வாழ்க்கையின் இயல்பு.

    

இந்த மாறுதல்களின் நடுவில்தான் மனிதன் தன்னை உணர்கிறான், தன்னை கண்டுபிடிக்கிறான்,

தன்னை வடிவமைக்கிறான்.

     

குழப்பங்கள் வரும்போது அவை நம்மை அடையாளப்படுத்தக்கூடாது என்பது ஆழமான உண்மை.

     

ஏனென்றால், நாம் நம் சூழ்நிலைகளால் மட்டும் உருவாகவில்லை நம் தேர்வுகளால், நம் விழுமியங்களால், நம் நம்பிக்கையால் உருவாகிறோம்.

குழப்பங்கள் வரையறுக்காது  நாமே வரையறுக்கிறோம்.

வாழ்வில் வரும் குழப்பங்கள் இரண்டு வகையானவை. 

ஒன்று வெளிப்புறக் குழப்பங்கள்  பொருளாதார நெருக்கடி, உறவுகளில் பிளவு, தொழிலில் தோல்வி, இயற்கை சீற்றங்கள்.

 

மற்றொன்று உள்ளகக் குழப்பங்கள் சந்தேகம், பயம், தன்னம்பிக்கையின்மை, திசை தெரியாத தவிப்பு. இவை இரண்டும் சேரும்போது மனிதன் சிதைந்துபோவதாக உணர்கிறான்.

    

ஆனால் வரலாற்றை திரும்பிப் பார்த்தால், மிகப்பெரிய இக்கட்டான தருணங்களில்தான் மிகப்பெரிய மனிதர்கள் உருவாகியிருக்கிறார்கள். 

நெல்சன் மண்டேலா சிறையில் இருந்தபோது குழப்பம் அவரை வரையறுக்கவில்லை.

அவரது நம்பிக்கையும் விழுமியங்களும் அவரை வரையறுத்தன. 

தமிழ் மக்களின் வரலாறும் இதற்கு சாட்சி. 

தலைமுறை தலைமுறையாக பேரிடர்களை கண்டும், இடிந்துபோகாமல், தன் மொழியையும் கலாச்சாரத்தையும் விழுமியங்களையும் காத்து நின்றது ஒரு இனம். 

குழப்பங்கள் கடந்து போகும்  ஆனால் நாம் அக்குழப்பங்களுக்கு எப்படி பதிலளித்தோம் என்பதே நம்மை வரையறுக்கும்.

நம்பிக்கையில் வேரூன்றுதல் முக்கியம். 

ஒரு மரம் புயலில் வளைந்தாலும் விழுவதில்லை என்றால், அதற்குக் காரணம் அதன் வேர்கள் ஆழமாக பூமியில் பதிந்திருப்பதுதான்.

    

அதேபோல, மனிதனும் நம்பிக்கையில் வேரூன்றி இருந்தால் எந்த புயலும் அவனை வீழ்த்த முடியாது. 

இங்கு நம்பிக்கை என்பது வெறும் மத நம்பிக்கை மட்டுமல்ல  வாழ்வின் மீதான நம்பிக்கை, மனிதனின் நன்மையின் மீதான நம்பிக்கை, தன்னையே நம்புதல், நாளை நல்லதாகும் என்ற நம்பிக்கை என்று பல அடுக்குகள் கொண்டது. 

குடும்பத்தில் கடனும் கஷ்டமும் சூழும்போது, பெற்றோர் குழந்தைகளுக்கு முன்னால் தளர்வதில்லை.

"இது கடந்து போகும்" என்று சொல்லி, அமைதியாக உழைக்கிறார்கள். 

அந்த அமைதி வெறுமையிலிருந்து வருவதில்லை நம்பிக்கையிலிருந்து வருகிறது.

    

நம்பிக்கை என்பது மூடி வைக்கப்பட்ட விளக்கு போன்றது.

   

காற்று எவ்வளவு வீசினாலும், அது உள்ளிருந்து எரிந்துகொண்டே இருக்கும்.

விழுமியங்களில் உறுதியாக நிற்றல் ஒரு ஆற்றல்.

 

ஆட்டம் காணாத அடையாளம்

நெருக்கடியான காலங்களில் மனிதர்கள் பல வழிகளில் சோதிக்கப்படுகிறார்கள்.

    

நேர்மையிலிருந்து விலகுவதற்கான சூழல்கள் உருவாகும், கொள்கையை விட்டுக் கொடுக்கும் சந்தர்ப்பங்கள் வரும், சுயலாபத்திற்காக பிறரை காட்டிக்கொடுக்கும் வாய்ப்புகள் தோன்றும். 

இத்தகைய நேரங்களில்தான் விழுமியங்களின் வலிமை தெரியும். 

ஒரு மருத்துவர் கடும் உழைப்பிலும் நோயாளியை கவனமாக பார்க்கிறார்.

அது அவரது தொழில்நுட்பம் மட்டுமல்ல, அவரது விழுமியம். 

ஒரு ஆசிரியர் ஊதியம் குறைவாக இருந்தாலும் மாணவர்களை நேசத்துடன் கற்பிக்கிறார்.

அது கடமை உணர்வு மட்டுமல்ல, விழுமியம். 

விழுமியங்கள் என்பவை வாழ்வின் திசைகாட்டிகள். 

அவை இருக்கும்போது, சூழ்நிலை எவ்வளவு இருண்டாலும் நாம் தவறான திசையில் போவதில்லை.

     

அவை இல்லாதபோது, வசதியான காலங்களிலும் கூட நாம் தொலைந்துபோகிறோம்.

மற்றவர்களுக்கு நம்பிக்கை தரும் மனிதராதல் உறவுகளின் உன்னத நோக்கம்.

மனிதன் தனியாக வாழும் உயிரினமல்ல. 

அவன் உறவுகளில் வாழ்கிறான், சமூகத்தில் வாழ்கிறான். 

எனவே, நம்முடைய உள்ளகச் சமநிலை மற்றவர்களை நேரடியாக பாதிக்கிறது. 

ஒரு தாய் சோர்வாக இருக்கும்போது குழந்தை பயப்படுகிறது. 

ஒரு தலைவன் தத்தளிக்கும்போது குழு தடுமாறுகிறது. 

ஒரு நண்பன் அமைதியாக உறுதுணையாக நிற்கும்போது மற்றொருவன் எழுந்து நிற்கிறான்.

    

நம்பிக்கையைத் தரும் அமைதியான மனிதர் என்பவர் வாழ்வின் எல்லா பிரச்சனைகளுக்கும் விடை தெரிந்தவர் அல்ல. 

அவர் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்தக்கூடியவர் அல்ல.

    

ஆனால், அவர் அமைதியாக இருக்கிறார், தளராமல் நிற்கிறார்,

    

மற்றவர்களை விட்டுவிட மாட்டார் என்ற உறுதியை தருகிறார். 

இந்த அமைதியான தன்மை ஒரு பரிசு அது மற்றவர்களுக்குப் பரவுகிறது, 

அவர்களையும் உயர்த்துகிறது.

நிலையற்ற உலகில் நிலையான மனிதனாக  ஒரு தத்துவச் சிந்தனை

இன்றைய உலகம் வேகமாக மாறுகிறது. 

தொழில்நுட்பம், அரசியல், சமூக அமைப்புகள், பொருளாதாரம்  எல்லாமே நிலையற்றவை. 

இந்த நிலையற்ற உலகில் மனிதனுக்கு ஒரே ஒரு உறுதியான இடம் இருக்கிறது.

அது அவனுடைய உள்ளம். வெளி உலகம் எவ்வளவு அலைகிறதோ, அவ்வளவும் நம் உள்ளமும் அலைக்கழிக்கப்படும் என்று அர்த்தமில்லை. 

உள்ளத்தில் நம்பிக்கையை வளர்க்கலாம், விழுமியங்களை நடையாக மாற்றலாம், அமைதியை ஒரு தேர்வாக தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

    

தமிழ் மரபு இதை நன்கு அறிந்திருந்தது. 

"யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்" என்ற பொருளில் உலகை அணைக்கும் மனப்பரப்பு, 

"அறனே உரவோர்க்கு அழகு" என்ற விழுமிய வலிமை, "இன்னாச்செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண நன்னயம் செய்து விடல்" என்ற மன்னிக்கும் ஆற்றல் இவை எல்லாம் நிலையற்ற காலங்களில் நிலையாக நிற்பதன் வழிகளைச் சொல்கின்றன.

நிலையற்ற காலங்கள் நம்மை சோதிக்கும். 

குழப்பங்கள் கேள்விகளை எழுப்பும். 

ஆனால் அவை நம்மை வரையறுக்க நாம் அனுமதிக்கக்கூடாது.

    

நம்பிக்கையில் வேரூன்றி, விழுமியங்களில் உறுதியாக நின்று, மற்றவர்களுக்கு அமைதியின் தூண்களாக நாம் மாற வேண்டும். 

இந்த மூன்றும் ஒரு மனிதனின் வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக மட்டுமல்ல, மற்றவர்களின் வாழ்வையும் வளப்படுத்துவதாக மாற்றுகின்றன. 

புயலுக்குப் பிறகு வானம் தெளிவடைவதுபோல, கஷ்டங்களுக்குப் பிறகு வாழ்வும் தெளிவடையும்.

அந்த நம்பிக்கையுடன் முன்னேறுவோம். 

ஏனென்றால், காலம் மாறலாம், சூழ்நிலை மாறலாம் ஆனால் நாம் யார் என்பதை நாமே தீர்மானிக்கிறோம்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

காலத்தின் மூன்று முகங்கள்

காலத்தின் மூன்று முகங்கள்

மனித வாழ்க்கை என்பது காலத்தின் மூன்று பரிமாணங்களில் நடைபெறும் ஒரு அற்புதமான பயணம்.

கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்ற இம்மூன்றும் ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்வையும் வேறு வேறு விதங்களில் தொட்டுச் செல்கின்றன.

இவற்றில் ஒவ்வொன்றும் நமக்கு வெவ்வேறு பாடங்களைக் கற்பிக்கின்றன.

வெவ்வேறு வகையில் நம்மை வழிநடத்துகின்றன.

இம்மூன்று காலங்களையும் சரியான கோணத்தில் புரிந்துகொள்வதே ஒரு நிறைவான வாழ்க்கைக்கான அடிப்படை ரகம்
கடந்த காலம் என்பது ஒரு மூடப்பட்ட நூல்.

அதன் பக்கங்களை மீண்டும் திருத்தி எழுத யாராலும் இயலாது.

ஆனால் அதை வாசிக்கவும், அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளவும் நமக்கு முழு உரிமையுண்டு.

பல மனிதர்கள் கடந்த காலத்தின் வலியில் சிக்கிக்கொண்டு, தங்கள் நிகழ்காலத்தையும் இழந்து நிற்கிறார்கள். 

வருந்தல், குற்ற உணர்வு, வெட்கம்  இவை கடந்த காலத்தின் நிழல்கள்.
   
இந்த நிழல்களில் தொடர்ந்து நிற்பவருக்கு ஒளி காண்பது கடினமாகும்.

ஒரு விவசாயி கடந்த ஆண்டின் பயிர் நஷ்டத்தை நினைத்து அழுது கொண்டே இருந்தால், இந்த ஆண்டு விதை விதைக்க மறந்துவிடுவான்.

கடந்த காலத்தின் தவறுகள் நம்மை வலுவடையச் செய்வதற்கே பிறந்தன.

நம்மை அடக்கி ஒடுக்குவதற்காக அல்ல.

தோல்வி ஒரு ஆசிரியன்அவனிடம் பாடம் கற்றால் போதும், அவனுடனே வாழ வேண்டியதில்லை.

கடந்தது கடந்தது தான் அது திரும்பாது.

ஆனால் அது கொடுத்த அனுபவம் என்றும் நம்முடனே இருக்கும்.

கடந்த காலத்தை வெறுப்பது தவறு.
   
ஏனென்றால், நாம் இன்று இருக்கும் இடம் கடந்த காலத்தின் விளைவே.
   
நம் துயரங்கள் நம்மை ஆழமாக்கின.

நம் தோல்விகள் நம்மை தாழ்மையாக்கின.

நம் தவறுகள் நம்மை விவேகமுடையவர்களாக்கின.
   
ஆகவே, கடந்த காலத்தை வழிகாட்டும் விளக்காக வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமே தவிர, தொடர்ந்து சுமக்கும் சுமையாக அல்ல.

கடந்த காலத்தை சரிசெய்ய முயலுவதை விடுத்து, அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு முன்னேறுவதே புத்திசாலித்தனம்.

நிகழ்காலம் மட்டுமே நமக்குக் கிட்டியிருக்கும் உண்மையான செல்வம்.

கடந்த காலம் நினைவில் மட்டுமே உண்டு.

எதிர்காலம் கற்பனையில் மட்டுமே உண்டு.

ஆனால் இந்த கணம் இப்போது இங்கே இருக்கும் இந்த நிமிடம் மட்டுமே உண்மையானது.
   
திருவள்ளுவர் "நெருப்பினுள் தூங்கும் பொருள்" என்று வாழ்வின் நொடியையனத்த தன்மையை உணர்த்தினார்.

மனிதர்கள் பெரும்பாலும் கடந்ததை நினைத்து வருந்தியும், வரவிருப்பதை நினைத்து கவலைப்பட்டும் நிகழ்காலத்தை வீணடிக்கிறார்கள்.

ஒரு குழந்தை மழையில் விளையாடும்போது கடந்த காலத்தை நினைக்கவில்லை.
   
எதிர்காலத்தை திட்டமிடவில்லை.
   
அது நிகழ்காலத்தில் முழுவதுமாக வாழ்கிறது.

அதனாலேயே குழந்தையின் முகத்தில் அந்த மகிழ்ச்சி பொங்கி வழிகிறது.

"இப்போது" என்ற இந்த நொடி மீண்டும் வராது.

ஆகவே இதை முழுமையாக அனுபவிக்க வேண்டும்.
   
அன்பானவர்களுடன் கழிக்கும் நேரம், இயற்கையின் அழகை உணரும் தருணம், வேலையில் முழு கவனம் செலுத்தும் நிமிடம்  இவை அனைத்தும் நிகழ்காலம் தரும் அற்புதமான பரிசுகள்.

நிகழ்காலத்தை அனுபவிக்க கற்றுக்கொண்டவர் தான் உண்மையான செல்வந்தன்.
   
செல்வம், புகழ், அந்தஸ்து எல்லாம் இருந்தாலும் நிகழ்காலத்தில் ஆழ்ந்து இருக்க முடியாதவனுக்கு மகிழ்ச்சி கிடைக்காது.

புத்தர் கூறினார் "நீ இப்போது இருக்கும் இடம்தான் நீ இருக்க வேண்டிய இடம்." 

மனதை நிகழ்காலில் நிறுத்துவதே தியானத்தின் உள்ளாரம்.

அதுவே அமைதியின் ஊற்றுகண்.
   
கடந்த காலத்தின் நினைவுகளும், எதிர்காலத்தின் கவலைகளும் இல்லாத ஒரு கணம் அதுவே உண்மையான விடுதலை.

எதிர்காலம் என்பது இன்னும் எழுதப்படாத நூல்.

அதன் பக்கங்களை நாமே எழுதுகிறோம் இன்றாடம் நாம் எடுக்கும் முடிவுகளால், நாம் கொள்ளும் பழக்கங்களால், நாம் செலுத்தும் உழைப்பால். 

எதிர்காலம் தானாக வருவதில்லை.
   
அதை நாமே உருவாக்குகிறோம். 

ஒரு கட்டிடம் திடீரென்று எழுவதில்லை.

ஒவ்வொரு செங்கலும் வைக்கப்படும்போதே அது வடிவம் பெறுகிறது.

அதுபோலவே, இன்று நாம் வைக்கும் ஒவ்வொரு செங்கலும் நமது நாளைய வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கிறது.

சாதனையாளர்கள் எதிர்காலத்தில் நம்பிக்கை வைத்தவர்கள் மட்டுமல்ல.

அந்த நம்பிக்கையை இன்றே செயலாக மாற்றியவர்கள்.

அப்துல் கலாம் தன் சிறுவயதின் வறுமையை எதிர்காலத்தை நோக்கிய தீவிர உழைப்பால் வென்றார்.

நெல்சன் மண்டேலா சிறையில் இருந்தாலும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை.

இவர்கள் காட்டும் பாடம்: இன்றைய உழைப்பே நாளைய விதி.

எதிர்காலத்தை உருவாக்க இரண்டு விஷயங்கள் தேவை.

தெளிவான கனவு, மற்றும் அன்றாட கடமை.

கனவு இல்லாதவன் திசை தெரியாமல் அலைவான்.

கடமை இல்லாதவன் கனவில் மட்டுமே வாழ்வான்.

ஒரு விதை மண்ணில் விழும்போது அதற்கு மரமாக மாற வேண்டும் என்ற "கனவு" இருக்கிறது.

ஆனால் அந்த கனவு நிறைவேற தினமும் நீரும் வெயிலும் வேண்டும்.

அதுபோலவே, மனிதனுக்கும் பெரிய லட்சியத்துடன் சிறிய சிறிய நடவடிக்கைகள் தேவை.

எதிர்காலம் குறித்த கவலை வேண்டாம்.

குறித்த திட்டம் வேண்டும்.

கவலை சக்தியை வடிக்கும்.

திட்டம் சக்தியை வழிநடத்தும்.
   
எதிர்காலத்தை பயத்துடன் நோக்காமல் வாய்ப்பின் கதவாக நோக்குவதே நேர்மறை சிந்தனையின் சாரம்.

மனித வாழ்வில் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய தொடக்கம்.

ஒவ்வொரு தொடக்கமும் எதிர்காலத்தை மாற்றும் வல்லமை கொண்டது.

கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்ற மூன்றையும் சரியான விகிதத்தில் வாழ்வதே ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை.

கடந்த காலத்திலிருந்து படிப்பினை பெறவேண்டும்.

ஆனால் அதில் மூழ்கி விடக்கூடாது.
   
நிகழ்காலத்தை முழுமையாக அனுபவிக்க வேண்டும்.

ஆனால் திட்டமிடலை மறந்துவிடக்கூடாது.
   
எதிர்காலத்தை கட்டமைக்க வேண்டும்.

ஆனால் இப்போதை தியாகம் செய்யக்கூடாது.

இந்த மூன்றின் சமநிலையே ஒரு நிறைவான மனித வாழ்க்கையின் அடையாளம்.

ஒரு ஆற்றை நினைத்துப் பாருங்கள்.

அது கடந்த நீரை நினைத்து அழுவதில்லை.

வரவிருக்கும் நீரை எதிர்நோக்கி கவலைப்படுவதில்லை.

அது இப்போது பாய்கிறது  மலைகளை வளைந்து, கற்களை கடந்து, பாலைவனத்தை கடந்து, கடலை நோக்கி.

அந்த ஆறே நமக்கு வாழ்க்கையின் பாடம் சொல்கிறது. 

கடந்ததை கரையில் விட்டுவிடு.

இப்போதை முழுமையாக வாழு.
  
நாளையை உன் கரங்களால் படைப்பாய்.

"நேற்று வரலாறு. நாளை மர்மம்.
இன்று ஒரு பரிசு அதனாலேயே
இதை 'நிகழ்காலம்' என்கிறோம்."

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கை அர்த்தம் தேடும் பயணம்

இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கை  அர்த்தம் தேடும் பயணம்

வாழ்க்கை என்னும் ஓட்டப்பந்தயம்

காலை எழுந்திருக்கிறோம். 

பல்லை விளக்குகிறோம். 

காபி குடிக்கிறோம். 

அலுவலகம் போகிறோம். 

மாலை திரும்புகிறோம்.

 

தூங்குகிறோம். 

மறுநாளும் அதே சுழற்சி. 

இந்த வழக்கத்தில் ஒரு நாள் நம்மில் யாராவது திடீரென்று நிறுத்தி யோசிக்கிறோம்.

"நான் வாழ்கிறேனா, இல்லை வெறும் இயங்குகிறேனா?" என்று.

    

இந்தக் கேள்வி மனதில் தோன்றும்போது, நாம் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையில் நிற்கிறோம் என்று அர்த்தம்.

    

ஆனால் துரதிருஷ்டவசமாக, பலரும் அந்தக் கேள்விக்கு பதில் தேடாமல், மீண்டும் அதே சுழற்சிக்குள் நுழைந்துவிடுகின்றனர்.

இன்றைய உலகம் வேகத்தை மட்டுமே மதிக்கிறது. 

யார் அதிகமாக சம்பாதிக்கிறார்கள், யார் விரைவாக முன்னேறுகிறார்கள், யார் சமூக வலைதளங்களில் கவர்ச்சியான வாழ்க்கையை காட்டுகிறார்கள் என்று மட்டுமே அளவிடப்படுகிறது.

    

இந்தச் சூழலில் வளர்ந்த மனிதன், வாழ்க்கையின் அடிப்படையான இன்பங்களை ஒரு மழை நாளின் மணம், அன்பானவருடன் கழிக்கும் மௌனமான ஒரு மாலை, சின்னஞ்சிறு வெற்றியின் திருப்தி இவற்றை உணரவே மறந்துவிடுகிறான்.

அடுத்தவர் வாழ்க்கை என்பது ஒரு கண்ணாடி போன்றது.

மனிதன் எப்போதும் ஒப்பிட்டே வாழ்ந்திருக்கிறான். 

ஆனால் இன்று அந்த ஒப்பீடு ஒரு நோயாகிவிட்டது. 

பக்கத்து வீட்டுக்காரர் புதிய கார் வாங்கிவிட்டார். 

நண்பன் வெளிநாடு சென்றுவிட்டான். 

சகோதரி பெரிய வீடு கட்டிவிட்டாள்.

    

இந்த செய்திகள் ஒவ்வொன்றும் நம் மனதில் ஒரு கேள்வியை எழுப்புகின்றன.

"நான் எங்கே இருக்கிறேன்?" என்று. இந்தக் கேள்விக்கு பதில் தேடும் வேகத்தில், நாம் நம்முடைய இயல்பான பாதையை விட்டு விலகி, அடுத்தவர் காட்டும் திசையில் ஓட ஆரம்பித்துவிடுகிறோம்.

சமூக வலைதளங்கள் இந்த நிலைமையை மேலும் தீவிரமாக்கியுள்ளன.

    

ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வாழ்க்கையின் சிறந்த தருணங்களை மட்டுமே பதிவிடுகின்றனர். 

யாரும் தங்கள் தோல்விகளை, தனிமையை, கண்ணீரை காட்டுவதில்லை. 

ஆனால் பார்க்கும் நாம், அந்தப் படங்களை முழு வாழ்க்கை என்று நம்பி, நம் உண்மையான வாழ்க்கையை குறைத்தாக மதிப்பிட்டுக்கொள்கிறோம். 

இது ஒரு மாயை. 

ஆனால் அந்த மாயையில் மூழ்கி, நம்மை நாமே இழந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

பணம், புகழ், பட்டோபம் மூன்றுமே மாயை இலக்குகள்.

சமூகம் நமக்கு மூன்று இலக்குகளை கொடுத்திருக்கிறது.

    

பணம் சம்பாதி, புகழ் பெறு, ஆடம்பரமாக வாழு. இந்த மூன்றும் கிடைத்தால் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும் என்று சொல்லாமல் சொல்லப்படுகிறது. 

ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், இந்த மூன்றையும் அடைந்த பலரும் இன்னும் ஒரு வெறுமையை உணர்கிறார்கள் என்பதே.

    

ஏனென்றால் இந்த இலக்குகள் வெளியிலிருந்து திணிக்கப்பட்டவை.

உள்ளிருந்து உதித்தவை அல்ல.

பணம் தேவை, அது உண்மை. பாதுகாப்பான வாழ்க்கைக்கு, குடும்பத்தின் தேவைகளுக்கு, சுதந்திரமாக தேர்வு செய்யும் திறனுக்கு பணம் அவசியம்.

    

ஆனால் பணம் ஒரு கருவி மட்டுமே.

    

அது இலக்கு ஆகிவிடும்போது மனிதன் தன்னையே கருவியாக மாற்றிக்கொள்கிறான். 

புகழும் அப்படியே. மற்றவர்கள் நம்மை நினைக்கிறார்கள் என்ற உணர்வு ஒரு தற்காலிக மகிழ்ச்சியை தருகிறது. 

ஆனால் அந்த புகழ் மறையும்போது, அல்லது வேறு ஒருவர் அதிக புகழ் பெறும்போது, நாம் மீண்டும் வெறுமையில் விழுகிறோம்.

பட்டோபம் என்பது வலியை மூடி மறைக்கும் ஒரு அலங்காரம் மட்டுமே.

இயற்கையான இலக்குகள் என்பவை என்ன?

குழந்தைகளை கவனியுங்கள்.

    

அவர்களுக்கு யாரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டியதில்லை. 

ஒரு சின்ன பூச்சியை பார்த்தாலும் ஆர்வமாக ஓடுகிறார்கள். 

மழையில் நனைவதில் கும்மாளமிடுகிறார்கள். 

ஒரு கதை கேட்பதில் மூழ்கிவிடுகிறார்கள். 

அவர்களின் இலக்கு வேறொன்றும் இல்லை.

இப்போது இருக்கும் தருணத்தில் முழுமையாக இருப்பது மட்டுமே.

    

இந்த இயற்கையான தன்மையை வளரும்போது நாம் இழந்துவிடுகிறோம்.

இயற்கையான இலக்கு என்பது நம் உள்ளிருந்து வரும் அழைப்பு.

    

யாரோ சொன்னதால் அல்ல, யாரை பார்த்து அல்ல நம் இதயம் இயல்பாக நாடுவது. 

ஒருவருக்கு அது இசையாக இருக்கலாம். 

மற்றொருவருக்கு விவசாயமாக இருக்கலாம். 

இன்னொருவருக்கு குழந்தைகளுக்கு கற்றுத்தரும் ஆசிரியர் தொழிலாக இருக்கலாம்.

    

இந்த அழைப்பை கவனமாகக் கேட்டு, அதன்படி வாழும்போது, வெளிப்புற வெற்றிகள் இல்லாமலும் ஒரு ஆழமான மகிழ்ச்சி கிடைக்கிறது.

அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கை என்பதுஒரு மறுவரையறை.

வெற்றியை நாம் மறுவரையறை செய்ய வேண்டிய தருணம் வந்திருக்கிறது. 

வெற்றி என்பது அதிக சம்பளம் மட்டுமல்ல.

நாம் செய்யும் தொழிலில் அர்த்தம் காண்பதும் வெற்றியே. 

வெற்றி என்பது பெரிய வீடு மட்டுமல்ல.

நம் வீட்டில் அன்பான உறவுகள் மலர்வதும் வெற்றியே. 

வெற்றி என்பது ஆயிரம் பேர் நம்மை கொண்டாடுவது மட்டுமல்ல.

    

நாம் ஒரு உயிரிடம் ஒரு மாற்றத்தை உண்டாக்குவதும் வெற்றியே.

அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கை என்பது சிரமங்கள் இல்லாத வாழ்க்கை அல்ல. 

சிரமங்களை ஒரு நோக்கத்தோடு சந்திக்கும் வாழ்க்கை. 

ஒரு மரம் வளர்க்கிறோம் என்றால், அது தண்ணீர், சூரிய வெளிச்சம், நல்ல மண் என்று பல தேவைகளை கொண்டது. 

அதை கவனமாக பார்க்கும்போது நமது உழைப்பும் இருக்கிறது, ஆனால் அந்த உழைப்பு சுமையாக தெரிவதில்லை ஏனென்றால் அதன் பின்னால் ஒரு அன்பான நோக்கம் இருக்கிறது.

இப்போது வாழ்வது எப்படி?

முதலாவதாக, நிறுத்தி யோசிக்கும் பழக்கம் வேண்டும். 

நாம் ஏன் ஓடுகிறோம், எங்கே போகிறோம், அந்த இலக்கு யாருடையது என்று தெளிவாக கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். 

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில் வெளியில் இல்லை, உள்ளே தான் இருக்கிறது.

இரண்டாவதாக, ஒப்பிடுவதை குறைக்க வேண்டும். 

அடுத்தவர் வாழ்க்கை அவருடையது.

நம் வாழ்க்கை நமக்கானது. 

ஒரு மாம்பழத்தை ஆப்பிளோடு ஒப்பிட்டு "இது சிவக்கவில்லை, இது உருண்டையாக இல்லை" என்று குறை சொல்வது எவ்வளவு அபத்தமோ, அதேபோலத்தான் நம் வாழ்க்கையை அடுத்தவருடன் ஒப்பிடுவதும்.

மூன்றாவதாக, சிறிய தருணங்களில் மகிழ்ச்சி கண்டுபிடிக்கும் திறனை வளர்க்க வேண்டும். 

காலை வெயில் படும்போது ஒரு கணம் கண்களை மூடி உணர்வது, குழந்தை சிரிக்கும்போது அந்தச் சிரிப்பில் முழுமையாக கலந்துகொள்வது, சாப்பிடும்போது அந்த உணவின் சுவையை கவனமாக ருசிப்பது இந்த சின்னச் சின்ன கணங்களே வாழ்க்கையின் உண்மையான செல்வம்.

வாழ்க்கை என்பது ஒரு சிறந்த கலை.

வாழ்க்கை ஒரு போட்டியல்ல.

அது ஒரு கலை. 

ஒவ்வொருவரும் அவரவர் வண்ணங்களில், அவரவர் தாளங்களில் வரைந்துகொண்டிருக்கும் ஒரு ஓவியம். 

அடுத்தவர் ஓவியம் ஒரு வகையில் இருக்கிறது என்பதால், நம் ஓவியமும் அப்படியே இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை.

இயந்திரத்தனத்தை உடைக்க பெரிய புரட்சி தேவையில்லை. 

ஒரு சின்ன விழிப்புணர்வே போதும். 

"இப்போது நான் உண்மையில் வாழ்கிறேனா?" என்ற கேள்வியை தினமும் ஒருமுறை நம்மிடம் நாமே கேட்டுக்கொண்டால், வாழ்க்கை மெல்ல மெல்ல அர்த்தம் பெற ஆரம்பிக்கும். 

ஏனென்றால் வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கே நாம் வந்திருக்கிறோம்  வெறுமையாக கடந்து செல்வதற்காக அல்ல.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

"பற்று விடுதல்" உள்ளத்தின் விடுதலைக்கான வழி

"பற்று விடுதல்" உள்ளத்தின் விடுதலைக்கான வழி

மனித வாழ்வில் துயரம் என்பது தவிர்க்க முடியாதது. இழப்புகள் வரும், தோல்விகள் வரும், காயங்கள் வரும். 

ஆனால் நம்மில் பலர் கவலைப்படுவது இந்தக் காயங்கள் பட்டதால் மட்டுமல்ல அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் மனதில் தோண்டி எடுத்து, அழுகி வலிக்கும்படி வைத்திருக்கிறோம் என்பதால்தான். 

"நாம் சுமக்கும் மிகக் கனமான சுமை எம் கடந்த காலமோ அல்லது தற்போதைய சூழ்நிலையோ அல்ல நாம் விடாப்பிடியாகப் பிடித்துக்கொண்டு விட மறுக்கும் அவற்றின் மீதான பிடிதான்" என்ற இந்தக் கருத்து, மனித உளவியலின் ஆழமான உண்மை ஒன்றை நம் முன் வைக்கிறது.

சுமை எங்கிருந்து வருகிறது?

ஒரு கல்லை நாம் தூக்கிப் பிடித்திருக்கிறோம் என்று கற்பனை செய்துகொள்வோம். 

அந்தக் கல் எடையானது தான்.

    

ஆனால் அதை ஒரு நிமிடம் பிடித்திருப்பதும், ஒரு மணி நேரம் பிடித்திருப்பதும், ஒரு நாள் முழுவதும் பிடித்திருப்பதும் வெவ்வேறு வலியைத் தரும்.

    

கல்லின் எடை மாறவில்லை  ஆனால் நம் கை தாங்காமல் போகிறது. 

வலி பெருகுகிறது. இதுதான் நம் மன வலியின் உண்மை.

கடந்த காலத்தில் நடந்த ஒரு துரோகம், ஒரு தோல்வி, ஒரு இழப்பு

இவை நடந்து முடிந்த நிகழ்வுகள்.

    

அவை நமக்கு வலி தந்தன, அது உண்மை. 

ஆனால் அந்த வலியிலிருந்து ஆண்டுகள் கடந்தும் நாம் தொடர்ந்து துன்புறுகிறோம் என்றால், அதற்குக் காரணம் அந்த நிகழ்வு மட்டுமல்ல. 

"ஏன் இப்படி நடந்தது?", "அவர்கள் என்னிடம் அப்படி நடந்துகொண்டார்களே", "நான் தான் அன்று தவறு செய்தேன்" என்று மனதில் அதை மீண்டும் மீண்டும் இயக்கிக்கொண்டே இருக்கிறோம். 

அந்த 'இயக்கம்'தான் அந்த விடாத பிடிதான் நம்மை நொறுக்குகிறது.

"பிடி" என்றால் என்ன?

இங்கு "பிடி" என்பது வெறும் நினைவு அல்ல. 

நினைவுகள் இயற்கையாகவே வரும், போகும். "பிடி" என்பது அந்த நினைவுடன் நாம் வைத்துக்கொண்டிருக்கும் உணர்வு உறவு. 

அதாவது அந்த நபர் என்னை மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும் என்று காத்திருப்பது ஒரு பிடி.

 "இப்படித்தான் நடந்திருக்கவேண்டும், அப்படி நடக்காமல் போயிற்றே" என்று வருந்துவது ஒரு பிடி. 

"நான் நல்லவன் என்று உலகம் ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும்" என்று எதிர்பார்ப்பது ஒரு பிடி. 

"என்னை காயப்படுத்தியவன் தண்டிக்கப்படவேண்டும்" என்று ஆசைப்படுவது ஒரு பிடி.

இந்தப் பிடிகள் ஒவ்வொன்றும் நமக்கு நியாயமாகவே தோன்றும்.

    

ஏனென்றால் இவை நம் ஆழமான வலியிலிருந்து பிறக்கின்றன.

   

ஆனால் இவை நமக்கு விடுதலை தருவதில்லை.

 மாறாக, கடந்த காலத்தோடு நம்மை சங்கிலியால் கட்டிப் போடுகின்றன.

கடந்த காலம் ஒரு சிறை அல்ல  நாமே சிறை கட்டுகிறோம்.

கடந்த காலம் ஒரு நிலையான உண்மை. 

அது மாறாது. ஆனால் அந்த உண்மையோடு நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பது நம் கையில்தான் இருக்கிறது. 

ஒரு குழந்தை விளையாட்டில் கீழே விழுகிறது. 

அது அழுகிறது, ஆனால் கொஞ்ச நேரத்தில் எழுந்து மீண்டும் ஓடுகிறது. 

விழுந்தது வலித்தது ஆனால் அந்த வலியை அது சுமந்துகொண்டு உட்கார்ந்திருக்கவில்லை.

 

பெரியவர்களுக்கு இந்த இயல்பான மீட்சி சிறிது சிறிதாகக் குறைகிறது.

    

ஏனென்றால் நாம் "இது எனக்கு நடக்கக்கூடாது" என்ற எதிர்பார்ப்பை, "இது என்னை வரையறுக்கிறது" என்ற அடையாளத்தை, "இது நீதியற்றது" என்ற தீர்ப்பை நிகழ்வுகளின் மீது ஒட்டிவிடுகிறோம். 

இந்த ஒட்டு நம் துயரத்தை நித்தியமாக்குகிறது.

புத்தர் இதை மிக அழகாகச் சொன்னார்: "துன்பம் என்பது இரண்டு அம்புகளால் ஆனது. முதல் அம்பு வலிக்கும் நிகழ்வு. 

இரண்டாம் அம்பு  அந்த வலியைப் பற்றி நாம் கதை சொல்லிக்கொண்டே இருப்பது."

    

முதல் அம்பை நாம் தடுக்க முடியாது. 

ஆனால் இரண்டாம் அம்பு நம் கையில்தான் இருக்கிறது.

"பிடி விடுதல்" என்பது மறத்தல் அல்ல இங்கு ஒரு தவறான புரிதலை நீக்கவேண்டும். 

"பிடி விடு" என்றால் "மறந்துவிடு", "அது நடக்கவேயில்லை என்று நடந்துகொள்", "உன் வலி பொய்" என்று அர்த்தமில்லை. 

நடந்தது நடந்தது. 

வலி உண்மையானது. 

ஆனால் "பிடி விடுதல்" என்பது அந்த நிகழ்வை மாற்றிவிட முடியும் என்ற கோரிக்கையை விடுவதாகும். 

அந்த நபர் என்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பை விடுவது. 

அப்படி நடந்திருக்கவேண்டும் என்ற ஆசையை விடுவது.

மன்னிப்பைக் கூட இந்த வகையில் பார்க்கலாம். 

மன்னிப்பு என்பது "அவர் செய்தது சரிதான்" என்று சொல்வதில்லை.

    

மன்னிப்பு என்பது "அவர் வேறுவிதமாக நடந்திருக்கவேண்டும் என்ற என் பிடியை நான் விடுகிறேன், என் மனசமாதானத்தை அவரின் செயல்களை வைத்து நிர்ணயிப்பதை நிறுத்துகிறேன்" என்று சொல்வதாகும். 

இது மிகவும் தைரியமான செயல்.

தற்போதைய சூழ்நிலையும் அதுவே.

கடந்த காலம் மட்டுமல்ல, தற்போதைய சூழ்நிலைகளிலும் இந்தப் பிடி வேலை செய்கிறது. 

நிதி நெருக்கடியில் இருக்கும் ஒருவர், "இப்படி இருக்கவே கூடாது" என்று ஒவ்வொரு நாளும் தன்னோடு போரிடுகிறார். 

நோயில் இருக்கும் ஒருவர் "என் உடல் சரியாக இருக்கவேண்டும்" என்ற எதிர்பார்ப்பால் நோயின் வலியைவிட அதிகமாக மனரீதியாக வலிக்கிறார்.

    

உண்மையில் நிதி நெருக்கடி தீர்க்கப்படவேண்டியது ஆனால் அது "இருக்கவே கூடாது" என்ற பிடி தொடரும்வரை, தீர்வை நோக்கிய சக்தியும் தடுக்கப்படுகிறது.

    

"இருக்கிறது, இதோடு இப்போது என்ன செய்யலாம்?" என்று நிலையை ஏற்றுக்கொண்டு செயல்படுவதே சுமையை இலகுவாக்கும்.

விடுதலை  ஒரு தேர்வு.

பிடி விடுதல் ஒரு நாளில் நடப்பதில்லை. 

அது ஒரு தொடர்ந்த தேர்வு.

    

ஒவ்வொரு முறை அந்த நினைவு வரும்போதும், "நான் இதை மீண்டும் சுமப்பேனா, அல்லது வைத்துவிடுவேனா?" என்ற தேர்வு நம் முன் நிற்கிறது. 

மெல்ல மெல்ல, அந்தத் தேர்வை நாம் உணர்ந்து எடுக்கக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

ஆற்றில் ஒரு படகு போகிறது. நீரோட்டத்தில் அது இயல்பாக செல்லும். 

ஆனால் படகோட்டி ஒரு கரையிலிருக்கும் மரத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டால் படகு எங்கும் போகாது, அதிலும் மேல், நீரோட்டம் படகை அலைக்கழிக்கும். மரத்தை விட்டால்தான் யாத்திரை தொடரும்.

வாழ்க்கை நமக்கு வலி தரும் 

 அதை தடுக்க முடியாது. 

ஆனால் அந்த வலி நம் வாழ்வின் நிரந்தர வாசியாக ஆவதை நாம் தடுக்கலாம். 

நாம் சுமக்கும் கனம் நடந்த நிகழ்வுகளில் இல்லை அவை "வேறுவிதமாக இருந்திருக்கவேண்டும்" என்ற நம் விடாப்பிடியான பிடியில்தான் இருக்கிறது. 

அந்தப் பிடியை விடுவது தோல்வி அல்ல, அது நம்மை நாமே விடுவிக்கும் மிகப்பெரிய வெற்றி.

கடந்த காலம் நம்மை வரையறுக்கவில்லை. 

நாம் அதை எப்படிப் பிடித்திருக்கிறோம் என்பதுதான் நம்மை வரையறுக்கிறது. 

பிடியை விடுங்கள்  உள்ளம் தானே மலரும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

பிரபஞ்ச சக்தியும் உள்ளத்தின் விழிப்புணர்வும்

பிரபஞ்ச சக்தியும் உள்ளத்தின் விழிப்புணர்வும்

நாம் அன்றாடம் வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு சக்தியை தேடுகிறோம்.

    

சில நேரங்களில் அது புகழாக இருக்கிறது, சில நேரங்களில் பணமாக இருக்கிறது, சில நேரங்களில் அன்பாக இருக்கிறது.

    

ஆனால் அந்தத் தேடல் எப்போதும் வெளியே நோக்கியதாகவே இருக்கிறது. 

கோவில்களில் தேடுகிறோம், மனிதர்களிடம் தேடுகிறோம், புத்தகங்களில் தேடுகிறோம். ஆனால் உண்மையான சக்தி  பிரபஞ்ச சக்தி  வெளியே இல்லை.

    

அது நம் உள்ளத்தின் ஆழத்தில், மௌனத்தில், அமைதியில் ஏற்கனவே துளிர்த்துக் கொண்டிருக்கிறது. 

அதை உணர்வதற்கு வேண்டியது ஒரே ஒரு திரும்புதல்  வெளியிலிருந்து உள்நோக்கிய திரும்புதல்.

நம் மனம் எப்போதும் சத்தமாக இருக்கிறது. 

காலையில் எழுந்திருக்கும் நிமிடத்திலிருந்தே எண்ணங்கள் ஓடத் தொடங்குகின்றன.

 

நேற்று நடந்தது, நாளை நடக்கப் போவது, யாரோ சொன்ன வார்த்தை, நம்மை பற்றி மற்றவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்ற கவலை.

    

இந்த அலைகளுக்கு மத்தியில் நம் உள்ளத்தின் மூலக் குரல் கேட்படுவதில்லை.

மௌனம் என்பது வெறும் சத்தமின்மை அல்ல. 

அது ஒரு நிலை எண்ணங்களைப் பார்க்கும் திறன் பெற்ற நிலை. 

ஒரு நதியில் நீர் ஓடுகிறது. ஆனால் நதிக்கரையில் நிற்கும் மனிதன் நீரோட்டத்தில் அடிபட்டுச் செல்வதில்லை  பார்க்கிறான்.

    

அதுபோல, நம் எண்ணங்களை நாம் உள்ளிருந்து அனுபவிக்காமல், வெளியிலிருந்து ஒரு சாட்சியாகப் பார்க்கும் திறனே மௌனம் தருவது.

நடைமுறையில் இதை எப்படி செய்வது? 

காலையில் எழுந்திருக்கும்போது, செல்லிடத்தொலைபேசியை எடுப்பதற்கு முன், வெறும் ஐந்து நிமிடம் உட்கார்ந்து, கண்களை மூடி, மூச்சை கவனியுங்கள்.

    

எண்ணங்கள் வரும். அவற்றை விரட்ட வேண்டாம். 

வந்தது வந்தது என்று பார்த்து விடுங்கள். 

இந்த சிறிய பழக்கம் படிப்படியாக உள்ளத்தின் அமைதியைத் தொட வைக்கும்.

சாட்சி நிலை ஒன்றே பயத்தை வெல்லும் வழி.

பயமும் சந்தேகமும் நம் வாழ்வில் மிகவும் இயல்பான உணர்வுகள்.

    

புதிதாக ஒரு முடிவு எடுக்கும்போது பயம் வருகிறது. 

தோல்வி வரும்போது சந்தேகம் வருகிறது. 

"நான் சரியான பாதையில் இருக்கிறேனா?" என்ற கேள்வி திரும்பத் திரும்ப வருகிறது. 

இந்த எண்ணங்களுடன் நாம் ஐக்கியமாகிவிடும்போது  அதாவது "நான் பயந்தவன்", "நான் தோல்வியாளன்" என்று நம்மையே நாம் அழைத்துக்கொள்ளும்போது  அந்த உணர்வு நம்மை ஆட்கொண்டுவிடுகிறது.

ஆனால் "நான் பயப்படுகிறேன்" என்று சொல்வதும், "இப்போது என்னுள் பயம் என்ற உணர்வு இருக்கிறது, அதை நான் பார்க்கிறேன்" என்று சொல்வதும் முற்றிலும் வேறு. 

இரண்டாவது நிலையில் நீங்கள் சாட்சி. பயம் உங்களுக்கு வெளியே நிற்கிறது. 

அதன் வலிமை குறைகிறது.

இதை நடைமுறையில் கையாள ஒரு எளிய வழி.

ஏதாவது ஒரு தீவிரமான உணர்வு வரும்போது, ஒரு காகிதத்தில் எழுதுங்கள் "இப்போது என்னுள் என்ன நடக்கிறது?" என்று. 

எழுதும் செயல் உங்களை அந்த உணர்விலிருந்து சற்று விலக்கி சாட்சி நிலைக்குக் கொண்டு போகிறது. 

இது ஒரு மிகவும் நடைமுறைசார்ந்த தியான முறை.

உள்ளிருக்கும் தூய ஆற்றல்

பிரபஞ்ச சக்தி என்பது மந்திரம் அல்ல, 

அதிசயம் அல்ல. 

அது நம் உள்ளே ஏற்கனவே இருக்கும் ஒரு தூய ஆற்றல். 

அதை வேறு பெயர்களில் சொல்லலாம் உள்மனம், உள்ளுணர்வு, ஆன்மா, விழிப்புணர்வு. 

பெயர் முக்கியமல்ல. 

அந்த ஆற்றல் சத்தமாகப் பேசாது.

    

ஆனால் நாம் ஒரு முடிவு எடுக்கும்போது, ஏதோ ஒரு மென்மையான உந்துதல் வருகிறதே  "இது சரியில்லை" அல்லது "இதுதான் என் வழி" என்று அது அந்த உள்ளாற்றலின் குரல்.

பெரும்பாலும் நாம் அந்தக் குரலை புரிந்துணர்வு, தர்க்கம், மற்றவர்களின் கருத்துகளின் ஆரவாரத்தில் மூழ்கடித்துவிடுகிறோம். 

பின்னர் பல ஆண்டுகள் கழித்து திரும்பிப் பார்க்கும்போது, "அன்று என் மனசு சொன்னது சரிதான்" என்று உணர்கிறோம். 

அந்த உள்குரலைக் கேட்க, சாட்சி நிலையும் மௌனமும் அவசியம்.

நம்பிக்கை, பொறுமை, நேர்மை  மூன்றும் ஒன்றே

பிரபஞ்ச சக்தியுடன் இணைந்து பயணிக்க மூன்று தூண்கள் தேவை என்கிறது இந்த சிந்தனை.

நம்பிக்கை, பொறுமை, செயலில் நேர்மை.

நம்பிக்கை என்பது கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கை அல்ல. 

"நான் சரியாக உழைக்கிறேன், என் பாதை சரியானது, விளைவு வரும்" என்ற உள்ளார்ந்த நம்பிக்கை. 

இது வலிமையிலிருந்து வருவது, பலவீனத்திலிருந்து அல்ல.

பொறுமை என்பது செயலற்று இருப்பது அல்ல. 

ஒரு விவசாயி விதை விதைத்த மறுநாளே அறுவடை செய்யப் போவதில்லை. 

நீர் பாய்ச்சுகிறான், களை எடுக்கிறான், கவலைப்படாமல் காத்திருக்கிறான். 

அந்த காத்திருத்தல் சரியான நேரத்திற்கான மரியாதை  அதுவே பொறுமை.

செயலில் நேர்மை என்பது மிக முக்கியமானது. 

நாம் சொல்வதும், செய்வதும், உள்ளே நினைப்பதும் ஒன்றாக இருக்கும்போது ஒரு வித தெளிவு கிடைக்கிறது. 

இரட்டை வாழ்வு வெளியே ஒன்று சொல்லி, உள்ளே வேறொன்று நினைப்பது  நம் சக்தியை உள்ளிருந்தே சிதைக்கும். 

நேர்மை ஒரு நெறிமுறை மட்டுமல்ல, அது ஆற்றலைக் காக்கும் வழியும்கூட.

பிரபஞ்சம் சரியான நேரத்தில் தேவையானவற்றைத் தருகிறது.

"சரியான நேரத்தில் சரியான வழியில் வரும்" என்ற வாக்கியம் கேட்கும்போது சிலருக்கு சந்தேகம் வரலாம்.

இது வெறும் ஆறுதல் வார்த்தையா?

    

ஆனால் கவனித்துப் பாருங்கள். வாழ்க்கையில் நாம் மிகவும் ஆவலாகத் தேடி, வரவில்லை என்று கஷ்டப்பட்டவை சில நேரங்களில் நாம் கைவிட்ட பிறகுதான் வந்திருக்கும். 

அல்லது வரவில்லை என்றால், வராமல் போனது நல்லதற்கே என்று பிறகு புரிந்திருக்கும்.

இதன் பொருள்  நாம் செய்யாமல் இருக்கலாம் என்று அல்ல. நாம் முழு மனதுடன் செய்துவிட்டு, விளைவை பற்றிப்பிடிக்காமல் விட்டுவிட வேண்டும். 

பற்றாமை என்பது அலட்சியம் அல்ல; அது நம்பிக்கையின் மறுபெயர்.

பிரபஞ்ச சக்தி என்பது நம்மை விட்டு தூரத்தில் இருக்கும் ஒரு பொருளல்ல. 

அது நம் மூச்சில் இருக்கிறது, 

நம் அமைதியில் இருக்கிறது, நம் உண்மையான செயல்களில் இருக்கிறது. 

நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் மனதை மௌனப்படுத்துவது, எண்ணங்களை சாட்சியாகப் பார்ப்பது, நம்பிக்கையோடும் பொறுமையோடும் நேர்மையோடும் நடப்பது.

அப்போது வாழ்க்கை ஒரு போராட்டமாக இல்லாமல், ஒரு பயணமாக மாறும். 

பிரபஞ்சம் நம்முடன் எதிர் நிற்காது நம்முடன் சேர்ந்து நடக்கும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

மாயையின் திரை கிழிக்கும் பயணம்

மாயையின் திரை கிழிக்கும் பயணம் 

உண்மையை நோக்கிய ஆன்மாவின் விழிப்பு

மனித வாழ்க்கை என்பது ஒரு நீண்ட தேடலின் பயணம். 

அந்தத் தேடலின் மையத்தில் இரண்டு வினாக்கள் என்றுமே நிலைத்திருக்கின்றன 

"நான் யார்?" என்றும், "இந்த உலகம் என்ன?" என்றும். பெரும்பாலான மனிதர்கள் இவ்வினாக்களை மனதின் ஓரங்களில் தள்ளி வைத்துவிட்டு, நாளையின் ஆசைகளில், நேற்றின் நினைவுகளில் மூழ்கித் திளைக்கின்றனர். 

ஆனால் ஆன்மா தன் விழிப்பின் நேரத்தில் கேட்கிறது "இதுதானா உண்மை? இதுக்கப்பால் ஏதும் இல்லையா?"

உலகத்தை அதன் உண்மையான வடிவில் காண விரும்புபவன் ஒரு விலை கொடுக்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும். 

அந்த விலை பொருளோ, அந்தஸ்தோ அல்ல அது நாம் இன்னும் இறுகப் பிடித்திருக்கும் மாயைகளை விடுவிக்கும் தைரியம்.

மாயை என்பது வெறும் தத்துவ வார்த்தை மட்டுமல்ல. 

அது நம்முடன் வாழ்கிறது  நம்முடைய உறவுகளில், நம்முடைய வெற்றிகளில், நம்முடைய பயங்களில், நம்முடைய கனவுகளில். 

மாயை என்பது "இது நிரந்தரம்" என்று நம்மை நம்பவைக்கும் ஒரு மென்மையான படலம். 

காலை எழும் வெயில் போல் அது இனிமையாகத் தோன்றுகிறது.

     

"இந்த உறவு என்றும் இருக்கும்", "இந்த சுகம் மாறாது", "இந்த அடையாளம் என்னுடையது"  இவை அனைத்தும் மாயையின் வடிவங்கள்.

மாயையின் ஆபத்து அது நம்மை நோவு படுத்துவதில் இல்லை  அது நம்மை இதமாக வைத்திருப்பதில்தான். 

ஒரு குழந்தை அன்னையின் மடியில் தூங்குவது போல், நாம் மாயையின் மடியில் ஆழ்ந்து உறங்குகிறோம். 

அந்த உறக்கத்திலிருந்து விழிப்படைவது வலிக்கும்  ஆனால் அந்த வலியே விடுதலையின் முதல் படி.

உண்மையை நோக்கும் பாதையில் நாம் செலுத்த வேண்டிய விலை என்னவெனில், அந்த இதமான மாயைகளில் நாம் மீண்டும் ஒருபோதும் அதே குருட்டு நம்பிக்கையோடு பங்கேற்க மாட்டோம் என்ற நிலையை ஏற்றுக்கொள்வதே. 

ஒரு முறை உண்மையின் ஒளியில் நின்றவன், இருளை விரும்பினாலும் அது இருளென்று அறிவான். 

அந்த அறிவே அவனை முன்னோக்கி நடத்துகிறது.

நாம் உலகைப் பார்க்கும் விதமே நம் பிரச்சினை. 

நாம் தொடர்ந்து உலகை "என்னுடைய நலன்", "என்னுடைய கண்ணோட்டம்", "என்னுடைய அனுபவம்" என்ற குறுகிய சாளரத்திலிருந்தே பார்க்கிறோம்.

    

இந்த "நான்" என்ற மையம் நம் உணர்வுகளை வடிகட்டுகிறது, நமது தீர்ப்புகளை நிர்ணயிக்கிறது, நமது அனுபவங்களை தீர்மானிக்கிறது.

"மாயை எனும் திரையினூடு நாம் அதனை நோக்கும் தன்மையிலிருந்து" என்று சொல்லும்போது, அது நம்முடைய "பார்வை" என்பதே மாயையால் உருவாக்கப்பட்டது என்று கூறுகிறது. 

நாம் பார்க்கும் உலகம் "உண்மையான உலகம்" அல்ல  அது நம் மனம் கட்டமைத்த உலகம். நம் தேவைகள், பயங்கள், ஆசைகள்  இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு திரையை உருவாக்குகின்றன.

    

அந்தத் திரையின் நிழல்களையே நாம் "யதார்த்தம்" என்று நம்புகிறோம்.

இந்தத் திரையிலிருந்து விடுபடுவது என்பது உலகை வெறுப்பதோ, மனிதர்களிடமிருந்து விலகுவதோ அல்ல. 

அது நம் "பார்வைக்கண்" சுத்தமாவது "நான்" என்னும் படலம் மெல்ல விலகி, உண்மையை உண்மையாக காணும் திறன் மலர்வது. 

ஒரு தெளிந்த நீர்நிலை, வானத்தை ஏமாற்றாமல் பிரதிபலிப்பது போல், விடுபட்ட மனம் உலகை அதன் நேர்மையான முகத்துடன் காண்கிறது.

இந்த விழிப்பின் பயணத்தில் நம்மை தாங்கும் கருவியாக பிரபஞ்சம் நமக்கு அளித்திருக்கும் வரம் தியானம். 

தியானம் என்பது ஒரு செயல் மட்டுமல்ல, அது ஒரு நிலை. 

ஒரு அமைதியான ஏரியின் ஆழத்தில் என்ன இருக்கிறதோ, அதை அறிய அலைகளை நிறுத்த வேண்டியிருப்பது போல், தியானம் மனதின் அலைகளை மெல்ல அமர வைக்கிறது.

தியானத்தின் மூலம் நாம் நம் அதிர்வுகளை அதாவது நம் ஆழமான உணர்வு நிலைகளை, சிந்தனை அலைகளை  உயர்த்திக்கொள்கிறோம். 

இந்த "அதிர்வுகளை கூட்டிக்கொள்வது" என்பது மிக முக்கியமான கருத்து. 

குறைந்த அதிர்வில் (பயம், ஆசை, கோபம், பேராசை) இயங்கும் மனம், தன்னையே உலகாக நம்பும் மாயையில் சிக்கியிருக்கிறது. உயர்ந்த அதிர்வில் (அன்பு, நன்றி, கருணை, ஆனந்தம்) இயங்கும் மனம், அந்த மாயையின் திரையை மெல்ல கடக்க ஆரம்பிக்கிறது.

தியானம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து ஓட்டம் அல்ல.

    

அது வாழ்க்கையை முழுமையாக எதிர்கொள்வதற்கான உள் ஆயுதம்.

    

ஒரு மரம் புயலில் வளைவது போல், தியானம் கற்ற மனம் வாழ்க்கையின் புயல்களில் வளைந்தாலும் வேரோடு உறுதியாக நிற்கிறது.

"இது உலக வாழ்க்கையிலிருந்து தனிமைப்படுத்திக்கொள்வதல்ல" என்ற வாக்கியம் மிக ஆழமான ஒரு உண்மையை சொல்கிறது. 

பல ஆன்மீக பாதைகளில் ஒரு தவறான புரிதல் நிலவுகிறது  "விடுதலை" என்பது சமூகத்திலிருந்து ஒதுங்குவது, உலகை ஏற்காதது என்று. 

ஆனால் உண்மையான ஆன்மீகம் அதிலிருந்து வேறுபட்டது.

தர்ம நியதிகளுக்குட்பட்ட வாழ்க்கை என்பது நேர்மை, அன்பு, கடமை, பொறுப்பு என்ற அடிப்படை மதிப்புகளில் நின்று உலகில் ஈடுபடுவது. 

அனுபவங்களை முழுமையாக வாழ்வது, 

ஆனால் அவற்றில் அடிமையாகாதது .

இதுவே "பற்றற்ற முறையில் அனுபவிப்பது". 

ஒரு மலரின் மணத்தை ரசிக்கிறோம், ஆனால் அந்த மலரை ஒருபோதும் வாடாமலிருக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்துவதில்லை அது பற்றற்ற ரசனையின் எளிய உதாரணம்.

வாழ்வின் மகிழ்ச்சிகளை, உறவுகளை, அனுபவங்களை நாம் நேசிக்கலாம்.

ஆனால் அவை இல்லாமல் நாம் ஒன்றுமில்லை என்ற நம்பிக்கையிலிருந்து விடுபட வேண்டும். 

இந்த நுண்ணிய வேறுபாடே ஒரு சாதாரண மனிதனையும் ஒரு விழிப்படைந்த ஆன்மாவையும் பிரிக்கிறது.

"உண்மையை உணர மறுக்கும் எமது தன்னிச்சையான குருட்டுதன்மை" இந்த வரியில் ஒரு கடுமையான சுய ஆய்வு அடங்கியிருக்கிறது. 

நாம் உண்மையை அறியாமல் இல்லை. நாம் உண்மையை அறிய மறுக்கிறோம் ஏனென்றால் உண்மை சில நேரங்களில் அசௌகரியமானது.

ஒரு உறவு ஆரோக்கியமற்றது என்று ஆழத்தில் தெரிகிறது,

ஆனால் அந்த உண்மையை ஒப்புக்கொண்டால் வாழ்க்கை மாற வேண்டியிருக்கும் என்ற பயத்தில் கண்களை மூடிக்கொள்கிறோம்.

     

ஒரு பழக்கம் நம்மை அழிக்கிறது என்று தெரிகிறது, ஆனால் அதை விடுவதற்கான வலியை ஏற்கத் தயாரில்லை. 

இதுவே தன்னிச்சையான குருட்டுதன்மை நாமே தேர்வு செய்யும் அந்தகாரம்.

இந்த குருட்டுதன்மையிலிருந்து வெளிவர தைரியம் வேண்டும்.

    

அந்தத் தைரியம் பிறருக்கு எதிராக நின்று சண்டை போடுவதில் இல்லை.

அது நமக்கு நாமே நேர்மையாக இருப்பதில் இருக்கிறது. 

"நான் என்ன தேடுகிறேன்? என்ன நம்புகிறேன்? என்ன அஞ்சுகிறேன்?" என்ற கேள்விகளை தனக்கே துணிந்து கேட்பவன் ஆன்மீக பயணத்தின் உண்மையான தொடக்கத்தில் நிற்கிறான்.

உடல் பசிக்கு உணவு வேண்டும், மனம் அன்புக்காக ஏங்குகிறது  ஆனால் ஆன்மாவின் தேவைகள் என்ன? 

இவை அடிக்கடி நமது வாழ்வில் கவனிக்கப்படாமல் போகின்றன.

    

ஆன்மா தேடுவது அர்த்தம், சேவை, தொடர்பு, ஆழம், உண்மை.

ஆன்மாவின் தேவைகளை அடக்கி வைக்கும்போது, அவை வேறு வடிவங்களில் வெளிவருகின்றன.

    

அமைதியின்மையாக, வெறுமையாக, ஒரு விளக்க முடியாத ஏக்கமாக. 

பொருளாதார வெற்றியின் உச்சியில் நின்றவர்கள் கூட "இதுதானா எல்லாம்?" என்று கேட்கும் கணம், ஆன்மாவின் குரல் கேட்கிறது.

ஆன்மாவின் தேவைகளை உணர்வது என்பது சமூகத்திலிருந்து விலகுவதில்லை.

அது ஒவ்வொரு செயலிலும், ஒவ்வொரு உறவிலும், ஒவ்வொரு நிமிடத்திலும் "இது என் ஆன்மாவை வளர்க்கிறதா அல்லது சுருக்குகிறதா?" என்று கேட்டுக்கொள்வது. 

அந்த கேள்வியே ஒரு தொடர்ந்த தியானமாக மாறும்போது, வாழ்க்கை ஒரு ஆன்மீக பயிற்சியாக உருமாறுகிறது.

"இது தனிமையான ஒரு தேர்வு அல்ல" என்று சொல்லப்பட்டது. 

ஆம் இந்த விழிப்பு ஒரு தனி மனிதனின் தனிமையான முயற்சி அல்ல. 

இது மனித குலம் முழுவதும் ஒரு கூட்டு யாத்திரை. 

ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் ஆழத்தில் இந்தத் தேடலை கொண்டிருக்கிறான். 

சிலர் அதை வார்த்தைகளில் சொல்கிறார்கள், சிலர் அதை கலையில் வெளிப்படுத்துகிறார்கள், சிலர் அதை செயல்களில் காட்டுகிறார்கள்.

மாயையின் திரையை கிழிக்கும் இந்தப் பயணம் தியான சாதனையில், பற்றற்ற வாழ்வில், தன்னிச்சையான குருட்டுதன்மையிலிருந்து விடுபடுவதில், ஆன்மாவின் குரலை கேட்பதில் இது ஒரு முறையே நடக்கும் பெரிய நிகழ்வல்ல. 

இது ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு மூச்சிலும், ஒவ்வொரு தேர்விலும் நடக்கும் ஒரு நுண்ணிய புரட்சி.

உலகம் அதன் உண்மையான வடிவில் காட்சி தரும்போது, அது திகிலூட்டுவதில்லை.

அது விடுதலையளிக்கிறது. 

அந்த விடுதலையே, தியான சாதனையின் கனி. 

அந்தக் கனியின் சுவையே, ஆன்மாவின் ஒரே ஒரு உண்மையான தேடலின் பதில்.

*"உண்மையை அறிவது மட்டுமல்ல உண்மையாக வாழ்வதே ஆன்மீகம்."*

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

சுய விழிப்புணர்வு விடுதலையின் வாசல்

சுய விழிப்புணர்வு  விடுதலையின் வாசல்

நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு கதையின் நாயகர்கள். 

ஆனால் அந்தக் கதையை நாமே எழுதுகிறோமா, அல்லது யாரோ எழுதிய கதையில் வெறும் கதாபாத்திரங்களாக நடிக்கிறோமா என்று எத்தனை பேர் யோசித்திருக்கிறோம்?

பிறப்பிலிருந்து நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் சூழல், பெற்றோர், சமூகம், அனுபவங்கள் ஆகியவை நமக்குள் ஒரு "தன்னியக்க இயந்திரத்தை" உருவாக்கி விடுகின்றன. 

அந்த இயந்திரம் நம் அறிவின் துணையின்றியே நம்மை இயக்குகிறது. 

யாரோ ஒருவர் கடுமையாகப் பேசினால் நாம் சுருங்கிக்கொள்கிறோம். 

ஒரு வாய்ப்பு வந்தால் பயந்து விலகுகிறோம். 

ஒரே தவறை திரும்பத் திரும்பச் செய்கிறோம். 

ஏன்? 

ஏனென்றால் நம்மை நாமே ஆராய்ந்து அறிந்துகொள்ளவில்லை. 

இந்த ஆழமான சுய ஆராய்ச்சியே, நம் வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடிய மிக முக்கியமான முடிவுகளில் ஒன்றாகும்.

சுய ஆராய்ச்சி என்பது வெறும் தத்துவ சிந்தனை மட்டுமல்ல.

அது ஒரு ஆழமான உள்நோக்கு பயணம். 

நாம் ஏன் ஒரு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையில் கோபப்படுகிறோம், ஏன் சில உறவுகளில் மட்டும் எம்மையே இழந்துவிடுகிறோம், ஏன் சில கனவுகளை நோக்கி நகர முடியாமல் தயங்கி நிற்கிறோம் என்பதை நேர்மையாக உற்றுநோக்குவதே சுய ஆராய்ச்சியின் ஆரம்பம். 

பல நேரங்களில் நம் நடவடிக்கைகளுக்குப் பின்னால் ஒரு பயம் இருக்கும்  நிராகரிக்கப்படுவோமோ என்ற பயம், போதுமானவர்களாக இல்லாதோமோ என்ற பயம், தனிமைப்படுத்தப்படுவோமோ என்ற பயம். 

அந்தப் பயத்தை நாம் அடையாளம் காணும்வரை, அது நம்மை அறியாமலேயே ஆட்டிப்படைத்துக்கொண்டே இருக்கும். 

ஒரு மரத்தின் வேரை அறியாமல் அதன் கிளைகளை மட்டும் வெட்டிக்கொண்டே இருந்தால் மரம் மீண்டும் முளைக்கும்.

... 

அதுபோலவே, நம் மனத்தின் வேர்களை நம் நம்பிக்கைகளை, காயங்களை, பழக்கங்களை  அடையாளம் காணாமல் வெறும் நடத்தையை மட்டும் மாற்ற முயற்சிப்பது வீண் முயற்சியே.

நாம் பாதுகாக்க முயற்சிக்கும் விஷயங்களை ஆழமாக உணரும்போது, நம் வாழ்வின் பல புதிர்கள் விடுவிக்கப்படுகின்றன.

    

ஒருவர் எப்போதும் மற்றவர்களை மகிழ்விக்க முயற்சிக்கிறார் என்றால், அவர் உண்மையில் தன் அன்பை இழந்துவிடுவோமோ என்ற அச்சத்தைப் பாதுகாக்கிறார்.

    

ஒருவர் எல்லாவற்றையும் கட்டுக்கோப்பாக வைத்திருக்க விரும்புகிறார் என்றால், அவர் தன் உள்ளத்தின் ஒழுங்கின்மையை மூடி மறைக்கிறார். 

இந்த உண்மைகளை நாம் நேரில் காணும்போது, அவை நம்மை அவமானப்படுத்துவதில்லை; மாறாக, நமக்கு ஒரு புரிதலை ஒரு இரக்கத்தை நம்மேலேயே தருகின்றன. 

தன்னை அறிதல் என்பது தன்னை குற்றம் சொல்வதல்ல.

அது தன்னை அன்போடு புரிந்துகொள்வது.

மீண்டும் மீண்டும் நாம் செய்யும் தவறுகள் நம்மை மிகவும் அலைக்கழிக்கின்றன. 

"நான் ஏன் இப்படியே இருக்கிறேன்?" என்று நாம் புலம்புகிறோம், ஆனால் அந்தத் தவற்றின் ஆணிவேரை நோக்குவதில்லை. 

ஒரே மாதிரியான உறவுகளில் மீண்டும் மீண்டும் காயப்படுகிறோம் என்றால், நாம் கவர்ந்துகொண்டிருக்கும் மனிதர்களின் வகையையும், அந்த வகைக்கு நாம் ஏன் ஈர்க்கப்படுகிறோம் என்றும் ஆராய வேண்டும். 

ஒரே மாதிரியான தோல்விகள் தொழில் வாழ்வில் திரும்பத் திரும்ப வருகின்றன என்றால், நாம் மனத்துக்கு ஆழத்தில் கொண்டிருக்கும் "நான் தகுதியற்றவன்" என்ற நம்பிக்கையை கவனிக்க வேண்டும். 

இந்த ஆணிவேர் நம்பிக்கைகள் சிறுவயதில் விதைக்கப்பட்டவை.

    

ஆனால் நாம் வளர்ந்த பின்னும் அவை நம்மை ஆட்டுவிக்கின்றன  நாம் கவனிக்காதவரை.

தன்னியக்க முறையில் வாழ்வது என்பது ஒரு வகையான தூக்கத்தில் நடப்பது போன்றது.

    

நாம் எழுந்திருக்கிறோம், உண்கிறோம், வேலை செய்கிறோம், தூங்குகிறோம் .

    

ஆனால் நாம் ஏன் இதை செய்கிறோம், இது நமக்கு உண்மையிலேயே வேண்டுமா, இது நம் சொந்த விருப்பமா என்று கேட்பதில்லை. 

சமூகம் சொன்ன பாதையில் நடக்கிறோம், பெற்றோர் விரும்பிய வாழ்வை வாழ்கிறோம், பழக்கத்தினால் தேர்ந்தெடுத்த உறவுகளில் தொடர்கிறோம். 

இந்தத் தன்னியக்கத்தை உடைக்க ஒரே ஒரு கருவி மட்டுமே உதவும்  அது விழிப்புணர்வு. 

"நான் இப்போது என்ன உணர்கிறேன்? ஏன் உணர்கிறேன்? இந்த உணர்வுக்கு நான் எப்படி எதிர்வினையாற்றுகிறேன்? அந்த எதிர்வினை எனக்கு உதவுகிறதா?" என்று கேட்கும் பழக்கம் ஒரு மனிதனை படிப்படியாக விழிப்பு நிலைக்கு இட்டுச் செல்கிறது.

சுய விழிப்புணர்வு பெறுவதற்கு பல வழிகள் உள்ளன. 

தினமும் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து, நம் மனத்தை நோக்குவது .

சுவாசத்தை கவனித்து எண்ணமற்ற நிலைக்கு சென்று ஆன்மாவின் குரலை கேட்பது.

இதை தியானம் என்று சொல்லலாம். 

நாட்குறிப்பு எழுதுவது நம் உள்ளத்தின் குழப்பங்களுக்கு ஒரு வடிகால் தருகிறது.

மேலும், காலப்போக்கில் நம் சிந்தனை முறைகளை நாமே கவனிக்க உதவுகிறது. 

நம்பகமான நண்பர்களிடம் அல்லது ஒரு நல்ல ஆலோசகரிடம் நம் மனத்தைத் திறந்துவிடுவதும், நாம் கவனிக்காத கோணங்களை வெளிப்படுத்துகிறது. 

நல்ல புத்தகங்கள், மனவியல் கட்டுரைகள் படிப்பது நம் உள் உலகை புரிந்துகொள்ள உதவும் கருவிகளை தருகின்றன. 

இவை எல்லாவற்றிலும் மிக முக்கியமானது நேர்மை. 

நம்மோடு நாமே நேர்மையாக இருக்காமல், எந்த வழியும் பலன் தராது.

சுய விழிப்புணர்வின் ஆழமான பலன் என்னவென்றால், அது நமக்கு "தேர்வு" செய்யும் சக்தியை திரும்பத் தருகிறது. 

விழிப்பின்றி வாழும்போது, நாம் சூழ்நிலைகளுக்கு வெறும் எதிர்வினையாற்றுகிறோம். 

யாரோ ஒரு கல்லை வீசுகிறார்கள், நாம் தானாகவே விழுகிறோம்.

    

ஆனால் விழிப்போடு வாழும்போது, அதே கல் வீசப்படும்போது, 

"இந்த சூழலில் நான் எப்படி நடந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்?" என்று ஒரு கணம் நிறுத்தி யோசிக்கிறோம். 

அந்த ஒரு நிறுத்தம் அந்த சிறு இடைவெளி தான் சுதந்திரத்தின் தொடக்கம். 

நாம் நம் கோபத்தின் அடிமையல்ல, நம் பயத்தின் கைதியல்ல என்று உணரும் தருணம் அதுவே.

இறுதியில், எம்மைப் பற்றி நாமே அறிந்துகொள்வது என்பது ஒரு முடிவில்லாத பயணம்  ஆனால் மிகவும் அர்த்தமுள்ள பயணம். 

நாம் முழுமையாக ஒருபோதும் "முடிந்துவிட்டோம்" என்று சொல்ல இயலாது, ஏனெனில் மனித மனம் ஒரு ஆழமான கடல். 

ஆனால் அந்தக் கடலில் இறங்கத் தொடங்கும் ஒவ்வொரு தருணமும் நம்மை மேலும் மேலும் நாமாகவே ஆக்குகிறது. 

சுய விழிப்புணர்வு பெற்றவன் மட்டுமே உண்மையான அர்த்தத்தில் சுதந்திரமாக வாழ முடியும். 

ஏனென்றால் அவன் தன் வாழ்க்கையை விதியின் கையில் விடவில்லை, 

தன்னியக்கத்தில் இழக்கவில்லை.

    

மாறாக, தன் கரங்களில் எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

 "உன்னையே நீ அறி" என்ற சொக்ரட்டீஸின் வார்த்தைகள் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக எதிரொலித்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.

ஏனென்றால் அதுவே வாழ்வின் மிக ஆழமான உண்மை.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

கடந்தது கடந்தது நிகழ்வில் வாழுவதே நிதர்சனம்.

கடந்தது கடந்தது  நிகழ்வில் வாழுவதே நிதர்சனம்.

மனித மனம் எப்போதும் இரண்டு காலங்களுக்கிடையே தவிக்கிறது.

கடந்த காலத்தின் வருத்தங்களிலும், எதிர்காலத்தின் கனவுகளிலும். 

இந்த இரண்டு இடங்களிலும் மனம் தங்கும்போது, நிகழ்காலம் என்னும் அரிய கொடை நம் கைநழுவிப் போகிறது. 

குற்ற உணர்வு கடந்த காலத்தை மாற்றாது.

வெறும் ஆர்வமும் கனவும் மட்டுமே எதிர்காலத்தை நம் விருப்பப்படி அமைத்துத் தராது. 

உண்மையான அமைதியும் வெற்றியும் முயற்சி, உழைப்பு, மற்றும் வருவதை ஏற்கும் மனப்பக்குவம் என்ற மூன்று தூண்களில்தான் நிலைத்து நிற்கின்றன. 

இந்த உண்மையை உள்ளத்தில் ஆழமாகப் பதிய வைத்துக்கொண்டால், வாழ்க்கை எவ்வளவு சிக்கலானதாக இருந்தாலும் நடந்து கடந்துவிட முடியும்.

குற்ற உணர்வு ஒரு பயனற்ற சுமை என்பதை உணர வேண்டும்.

கடந்த காலத்தில் நாம் செய்த தவறுகளை நினைத்து வருந்துவது இயல்பானது. 

ஆனால் அந்த வருத்தம் ஒரு எல்லையைத் தாண்டும்போது குற்ற உணர்வாக மாறுகிறது. 

குற்ற உணர்வு என்பது ஒரு மனிதனை உள்ளிருந்தே அரிக்கும் புழு. 

அது நம்மை நேற்றிலேயே சிறையிட்டு வைக்கிறது.

இன்றையை வாழ விடாமல் தடுக்கிறது.

நடந்துவிட்ட ஒரு நிகழ்வை மாற்ற உலகில் எந்த சக்திக்கும் இயலாது.

    

ஒரு மனிதன் சொன்ன வார்த்தை காற்றில் கலந்துவிட்டது.

எடுத்த முடிவு வரலாறாகிவிட்டது.

    

நடந்த செயல் காலத்தின் பதிவேட்டில் பதிந்துவிட்டது. 

அதை அழிக்கவோ திரும்பவோ பெற முடியாது. 

இதை உணராமல், மனிதன் தன் நினைவுகளின் சிறையில் ஆண்டுகணக்கில் அழுது கொண்டிருக்கிறான். 

தன் தவறை உணர்வது முதிர்ச்சியின் அறிகுறி. 

ஆனால் அந்த தவறுக்காக நாளும் தன்னை தண்டித்துக் கொள்வது அறியாமையின் வெளிப்பாடு.

மனநல நிபுணர்கள் சொல்வது என்னவென்றால், தொடர்ந்த குற்ற உணர்வு மனிதனின் தன்னம்பிக்கையை சிதைத்து, முன்னேறும் ஆற்றலையே அழித்துவிடுகிறது என்பதுதான்.

    

தவறிலிருந்து பாடம் கற்று, திருந்தி, முன்னே செல்வதுதான் தவறுக்கான உண்மையான பரிகாரம். 

குற்ற உணர்வில் மூழ்கி கிடப்பதில் எந்த பரிகாரமும் இல்லை.

    

வருந்துவதை விட திருந்துவதே உயர்ந்தது.

அழுவதை விட எழுவதே பலமானது.

வெறும் ஆர்வம் மட்டும் போதாது

இன்றைய உலகில் "உன் கனவை நம்பு, அது நிறைவேறும்" என்ற வார்த்தைகள் எங்கும் கேட்கின்றன.

    

கனவு காண்பது நல்லதுதான்.

    

ஆனால் கனவு மட்டுமே போதாது என்பது கசப்பான உண்மை.

    

ஆர்வமும் உற்சாகமும் இருக்கும்போது மனிதன் மலையையும் தூக்கிவிடுவேன் என்று சொல்கிறான். 

ஆனால் அந்த ஆர்வம் குறைந்து சோர்வு வரும்போது, தடைகள் வரும்போது, எதிர்பார்த்தது நடக்காதபோது மனிதன் இடிந்து விழுகிறான்.

பலர் தங்கள் இலக்கை தீவிரமாக நினைக்கிறார்கள், பேசுகிறார்கள், திட்டமிடுகிறார்கள்.

ஆனால் செயல்படுவதில்லை. 

இது ஆர்வத்தின் மயக்கம். கனவு காண்பதற்கும் கனவை நிறைவேற்றுவதற்கும் இடையே இருப்பது ஒரே ஒரு பாலம்தான்  அது செயல். 

தினமும் கட்டாயமாக, விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும், உழைப்பை நோக்கி நகர்வதே அந்தப் பாலத்தை கடக்கும் வழி.

ஒரு விவசாயி வயலை நினைத்து மகிழ்ந்தாலோ, மழை வருமென்று ஆர்வத்துடன் காத்திருந்தாலோ மட்டும் விளைச்சல் கிட்டாது. 

அவன் கையில் கலப்பை எடுத்து நிலத்தை உழுதாக வேண்டும்.

    

வியர்வை சிந்தியாக வேண்டும். அதுவே இயற்கையின் விதி.

    

வாழ்க்கையின் நியதி. 

எத்தனை பெரிய கனவாக இருந்தாலும் அதை நோக்கி நடக்கும் கால்களால் மட்டுமே அடைய முடியும், கண்களால் மட்டும் இல்லை.

முயற்சியும் உழைப்பும்  வாழ்வின் தண்டுவடம் என்பதை மறக்க கூடாது.

உலகில் நிலைத்த எந்த சாதனையும் உழைப்பின்றி வரவில்லை. 

ஒரு மரம் வளர்வதற்கு ஆண்டுகள் வேண்டும்.

ஒரு திறமை வளர்வதற்கு பயிற்சி வேண்டும்.

ஒரு உறவு மலர்வதற்கு அக்கறை வேண்டும். 

இவை எதுவும் ஒரே இரவில் நிகழ்வதில்லை. 

ஆனால் இன்றைய மனிதன் விரைவான பலனை எதிர்பார்க்கிறான். 

தாமதம் தாங்குவதில்லை

.

தடை வந்தால் திரும்பி ஓடுகிறான்.

முயற்சி என்பது ஒரேயடியாக மலையை நகர்த்துவதல்ல.

   

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு சிறு அடி எடுத்து வைப்பது. 

தோல்வி வந்தால் விழுந்த இடத்திலிருந்தே எழுவது. 

ஆயிரம் முறை விழுந்த மனிதன் ஆயிரத்தி ஒரு முறை எழுந்தால், அவனே வரலாற்றை எழுதுகிறான்.

    

எடிசன் மின் விளக்கை கண்டுபிடிக்க ஆயிரக்கணக்கான முறை தோல்வியடைந்தான்.

   

ஆனால் ஒவ்வொரு தோல்வியும் "இந்த வழி வேண்டாம்" என்று சொன்ன ஒரு பாடமாக மட்டுமே அவனுக்குத் தெரிந்தது. 

அந்த உழைப்பின் பயனே இன்று உலகை ஒளிரச் செய்கிறது.

உழைப்பில் மட்டுமே மனிதனுக்கு நிச்சயமான திருப்தி கிட்டும். 

பலன் கிட்டும் என்று உறுதியில்லை.

ஆனால் உழைத்தோம் என்ற உணர்வு, தன்னம்பிக்கையை உருவாக்கும். 

அந்த தன்னம்பிக்கையே அடுத்த முயற்சிக்கான எரிபொருள். 

எனவே, பலன் வருமா என்று யோசிப்பதை விட, இன்று முயற்சிக்கிறோமா என்று கேட்டுக்கொள்வது முக்கியம்.

வருவதை ஏற்றல் வலிமையின் வேர் என்பதே உண்மை.

வாழ்க்கையில் நாம் திட்டமிட்டது எல்லாம் நடப்பதில்லை. 

சில நேரம் உழைத்தாலும் பலன் தாமதிக்கும். 

சில நேரம் நேர்மையாக வாழ்ந்தாலும் துரோகம் சந்திக்கும்.

    

சில நேரம் அன்பு செலுத்தியவர்கள் விலகிப் போவார்கள்.

    

இவையெல்லாம் வாழ்வின் இயல்பான பகுதிகள். 

இதை ஏற்காவிட்டால், மனிதன் நிரந்தரமான கோபத்திலும், வலியிலும் வாழ்வான்.

"வருவதை ஏற்றல்" என்பது தோல்வியை கொண்டாடுவதல்ல.

    

சோர்வடைவதும் அல்ல. 

அது ஒரு ஆழமான மனப்பக்குவம்.

     

"இது நடந்தது, இதை மாற்ற இயலாது, இனி என்ன செய்யலாம்?" என்று கேட்கும் முதிர்ந்த மனநிலை. 

இந்த மனநிலையை வளர்த்துக்கொண்டவர்கள் புயலிலும் அசையாத மரம் போல் நிற்கிறார்கள். 

வாழ்வின் இன்பங்களை முழுமையாக அனுபவிக்கிறார்கள்.

    

துன்பங்களையும் முழுமையாக கடந்து செல்கிறார்கள்.

பௌத்த மரபில் "அனித்யம்" என்ற கருத்து இதையே சொல்கிறது

எதுவும் நிரந்தரமில்லை என்று.

    

நல்லதும் போகும், கெட்டதும் போகும். 

இந்த புரிதல் வந்தால், நல்லது வரும்போது மிகைப்படாமலும், கெட்டது வரும்போது முறிந்துபோகாமலும் இருக்க முடியும். 

இதுவே வாழ்வில் நிலையான அமைதிக்கான வழி.

நிகழ்காலம் என்பதே நம் உண்மையான வீடு.

கடந்த காலம் ஒரு நினைவு மட்டுமே; எதிர்காலம் ஒரு கற்பனை மட்டுமே. 

உண்மையில் நாம் வாழ்வது நிகழ்காலத்தில்தான். 

இந்த தருணம் இப்போது சுவாசிக்கும் காற்று, இப்போது செய்யும் செயல், இப்போது உணரும் உணர்வு இவைதான் உண்மையானவை.

குற்ற உணர்வு நம்மை நேற்றில் நிறுத்துகிறது. 

வெற்று ஆர்வம் நம்மை நாளையில் தொலைக்கிறது. 

முயற்சியும் உழைப்பும் நம்மை இன்றில் வாழ வைக்கின்றன.

    

வருவதை ஏற்கும் மனம் நம்மை தொடர்ந்து நடக்க வைக்கிறது.

 

இந்த நான்கும் ஒன்றிணையும்போது, வாழ்க்கை ஒரு சுமையாக இல்லாமல் ஒரு பயணமாக மாறுகிறது.

வாழ்க்கையில் வெற்றி என்பது எல்லாவற்றையும் பெறுவதில் இல்லை. 

வருவதை ஏற்று, முயன்று, கொடுத்தது கொடுத்ததை விட்டு, இன்றையை வாழ்வதில்தான் வெற்றி இருக்கிறது. 

கடந்தது எம்மை வரையறுக்கட்டும் ஆனால் சிறைப்படுத்த விடக்கூடாது. 

எதிர்காலம் எம்மை அழைக்கட்டும் ஆனால் அலைக்கழிக்க விடக்கூடாது. 

இன்று நம் கையில் இருப்பதை,நம் முன்னால் இருப்பதை, முழு மனதோடு ஏற்றுக் கொள்வதே வாழ்வின் ஞானம். 

அந்த ஞானத்தை கைக்கொண்டவனே இந்த உலகில் உண்மையான அமைதியோடு வாழ்பவன்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

சிந்தனையும் செயலும் வெற்றியான வாழ்வின் இரு சிறகுகள்

சிந்தனையும் செயலும்  வெற்றியான வாழ்வின் இரு சிறகுகள்

வாழ்க்கை என்பது ஒரு நிரந்தரமான தேர்வுக்களம்.

    

ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எடுக்கும் முடிவுகளும், அந்த முடிவுகளை நிறைவேற்றும் விதமும்தான் நம் வெற்றியையும் தோல்வியையும் நிர்ணயிக்கின்றன. 

"வாழ்க்கையில் பெரும்பாலான பிரச்சனைகளுக்கு இரண்டு காரணங்கள்தான் இருக்கின்றன  ஒன்று, நாம் சிந்திக்காமல் செயல்படுவது அல்லது நாம் செயல்படாமல் சிந்தித்துக்கொண்டே இருப்பது" என்ற கருத்து, மனித நடத்தையின் இரு தீவிர குறைபாடுகளை மிகத் துல்லியமாக சுட்டிக்காட்டுகிறது.

    

இந்த இரண்டு தவறுகளிலிருந்தும் விலகி, சிந்தனையையும் செயலையும் சமநிலையுடன் இணைப்பதே வெற்றியான வாழ்வின் மூலரகசியம்.

சிந்திக்காமல் செயல்படுவது என்பது வெறும் அவசரப்படுவது மட்டுமல்ல.

அது ஒரு மனநிலை.

    

உணர்ச்சிகளின் அலைகளில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு, விளைவுகளை சிறிதும் யோசிக்காமல் நடந்துவிடுவது இந்த வகையைச் சார்ந்தது.

    

கோபத்தில் சொல்லப்படும் ஒரு வார்த்தை பல ஆண்டு நட்பை அழிக்கும். 

அவசரத்தில் எடுக்கப்படும் ஒரு வணிக முடிவு கோடிகளை இழக்கச் செய்யும். 

வரலாறு முழுவதும் இப்படிப்பட்ட தவறுகளின் எடுத்துக்காட்டுகள் நிறைந்து கிடக்கின்றன.

நவீன உலகில் இந்தப் பிரச்சனை மேலும் தீவிரமடைந்திருக்கிறது.

    

சமூக ஊடகங்கள், உடனடி தொழில்நுட்பம், "இப்போதே பதில் சொல்" என்ற சூழல் இவை எல்லாம் சேர்ந்து நம்மை சிந்திக்காமல் செயல்படும் இயந்திரங்களாக மாற்றிவிடுகின்றன. 

ஒரு செய்தியைப் படிக்கவே நேரமின்றி, அதற்கு உடனடியாக எதிர்வினையாற்றுகிறோம். 

இது நம் தனிப்பட்ட மற்றும் தொழில் வாழ்வில் பாரிய சேதங்களை ஏற்படுத்துகிறது.

வெற்றியான வாழ்விற்கு "இடைவெளி" அவசியம்.

செயல்படுவதற்கு முன் ஒரு கணம் நிறுத்திக்கொண்டு, "இந்தச் செயலின் விளைவு என்ன? இது என் இலக்கிற்கு உகந்ததா? இதை இப்போது செய்வது சரியா?" என்று கேட்டுக்கொள்வது இந்த சிறிய இடைவெளிதான் ஞானத்தின் தொடக்கம். 

"தூண்டுதலுக்கும் எதிர்வினைக்கும் இடையில் ஒரு இடைவெளி இருக்கிறது.

அந்த இடைவெளியில்தான் நம் சுதந்திரமும் வளர்ச்சியும் அடங்கியிருக்கின்றன."

செயல்படாமல் சிந்தித்துக்கொண்டே இருப்பதால் வரும் இழப்புகள்

முதல் தவறுக்கு நேர் எதிரான இந்த இரண்டாம் தவறு, 

ஒருவேளை இன்னும் ஆபத்தானது ஏனென்றால் இது நம்மைப் பார்ப்பதற்கு மிகவும் நியாயமானதாகத் தோன்றும்.

    

"நான் யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன், திட்டமிட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன், தயாராகிக்கொண்டிருக்கிறேன்" என்று சொல்வது கேட்பதற்கு பொறுப்பான அணுகுமுறையாகத் தெரியும். 

ஆனால் இது பெரும்பாலும் ஒரு மறைவான பயத்தின் வெளிப்பாடு.

அதாவது, அதிகமான சிந்தனை, அதிகமான திட்டமிடல், அதிகமான தகவல் சேகரிப்பு இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒருவரை செயல்படாமல் முடக்கிவிடுகின்றன. 

"சரியான நேரம் வரட்டும்", "இன்னும் கொஞ்சம் தயாரானதும் தொடங்குவேன்", "இன்னும் கொஞ்சம் படித்தாலே போதும்" என்ற வார்த்தைகள் இவை அனைத்தும் செயலிழப்பின் அடையாளங்கள்.

வாழ்க்கையில் "சரியான நேரம்" என்பது வருவதே இல்லை. 

காலம் காத்திருப்பதில்லை. வாய்ப்புகள் எல்லாம் "ஒரு திறந்த ஜன்னலைப்போல" சிறிது நேரம் மட்டுமே திறந்திருக்கும். 

அந்த நேரத்தில் நாம் திட்டமிட்டுக்கொண்டே இருந்தால், ஜன்னல் மூடிவிடும். 

எத்தனையோ தொழில்முனைவோர், எத்தனையோ கலைஞர்கள், எத்தனையோ கனவு காண்பவர்கள் தயாரிப்பிலேயே வாழ்நாளை கழித்து, செயல்படாமலேயே மறைந்துவிட்டார்கள்.

சிந்தனையும் செயலும் ஒரே நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள்.

வெற்றியான வாழ்வு என்பது இந்த இரண்டு தவறுகளையும் தவிர்த்து, சிந்தனையையும் செயலையும் சரியான விகிதத்தில் இணைப்பதில் அடங்கியிருக்கிறது. 

இது ஒரு தேர்ந்த நடைக்கலைஞனைப்போல ஒரு பக்கம் சாய்ந்தால் விழுந்துவிடுவான், மறுபக்கம் சாய்ந்தாலும் விழுந்துவிடுவான். சமநிலையே அவனை முன்னோக்கி நடக்கவைக்கிறது.

மகாத்மா காந்தி தனது ஒவ்வொரு பெரிய முடிவையும் ஆழமாகச் சிந்தித்தார், ஆனால் சிந்தித்த பின்னர் அஞ்சாமல் செயல்பட்டார்.

    

டாக்டர் அப்துல் கலாம் கனவு காண்பதன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தினார், ஆனால் அதே மூச்சில் "கனவு நனவாக வேண்டுமென்றால் தூக்கம் வராமல் உழைக்க வேண்டும்" என்றும் சொன்னார். 

சிந்திக்கும் மனிதன் செயல்படும்போது, செயல்படும் மனிதன் சிந்திக்கும்போது  அங்கே வெற்றி பிறக்கிறது.

நடைமுறையில் இதை எப்படி பின்பற்றுவது? 

ஒரு சிறிய விஷயங்களுக்கு அதிக நேரம் யோசிக்காமல், பெரிய முடிவுகளுக்கு போதுமான சிந்தனை வழங்குவது.

திட்டம் போட்டபின் "80% தயாரான நிலையிலேயே" செயல்படத் தொடங்குவது.

செயல்படும்போது கிடைக்கும் பின்னூட்டத்தை வைத்து சிந்தனையை செம்மைப்படுத்துவது இந்த சுழற்சி முறைதான் வெற்றியாளர்களின் இரகசியம்.

சிந்தனையின் உயர்நிலை

சிந்தனை என்பது வெறும் தர்க்கரீதியான கணக்கீடு மட்டுமல்ல. 

நமது மதிப்பீடுகளுடனும், நம் இலக்குகளுடனும், நம் மனசாட்சியுடனும் இணைந்த ஆழமான சிந்தனை வேண்டும்.

    

"இந்தச் செயல் என் மதிப்பீடுகளுக்கு உடன்படுகிறதா? இந்த முடிவு என் குடும்பத்திற்கும் சமூகத்திற்கும் நீதியானதா? இதை செய்த பின் நான் என் மனசாட்சியோடு அமைதியாக இருக்க முடியுமா?" என்ற கேள்விகள் சிந்தனையை இன்னும் ஆழமாக்குகின்றன.

அதே நேரத்தில், இந்த ஆழமான சிந்தனை முடிந்த பின்னர் தாமதமின்றி செயல்படும் தைரியமும் வேண்டும். 

தைரியம் என்பது பயமின்மையல்ல பயத்தோடும் முன்னேறும் சக்திதான் தைரியம்.

    

வெற்றியாளர்கள் பயப்படுவதில்லை என்பது கட்டுக்கதை; அவர்கள் பயத்தை தோழனாக வைத்துக்கொண்டே முன்னடி எடுத்துவைக்கிறார்கள்.

"சிந்திக்காமல் செயல்படாதே; செயல்படாமல் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்காதே" என்ற இந்த எளிய உண்மை, வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய ஞானத்தை உள்ளடக்கியிருக்கிறது.

     

சிந்தனை நம்மைத் திசைதிருப்பும் வழிகாட்டி.

செயல் நம்மை இலக்கை நோக்கி அழைத்துச்செல்லும் கால்கள். இரண்டும் இணைந்தால்தான் பயணம் பூர்த்தியாகும்.

    

இன்றிலிருந்தே, ஒவ்வொரு முடிவிலும் "போதுமான சிந்தனை, தாமதமற்ற செயல்" என்ற கொள்கையை வாழ்வின் நடைமுறை நெறியாக ஏற்றுக்கொள்வோம்.

அதுவே வெற்றியான வாழ்வின் வாசல்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

பிரபஞ்சத்தின் அலைகளும் நாமும்

பிரபஞ்சத்தின் அலைகளும் நாமும் ஆழியின் மௌனத்தில் வாழ்வின் அர்த்தம்.

ஒரு வரியில் பேரண்டம்

"பிரபஞ்சத்தின் நிகழ்வுகள் எனும் அலைகள் விழும் எல்லையற்ற ஆழியே நாம்" 

இந்த ஒரே வரியில் மனித இருப்பின் முழு ஆன்மீக இரகசியமும் அடங்கியிருக்கிறது.

    

சாதாரணமாகப் படிக்கும்போது இது ஒரு கவிதை வரியாகத் தோன்றலாம். 

ஆனால் இதன் ஆழத்தில் இறங்கும்போது, நம் வாழ்வை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொண்டிருக்கிறோம், எவ்வாறு புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற பேரான கேள்விக்கு விடை கிடைக்கிறது.

நாம் பொதுவாக நம்மை யாரென்று நினைக்கிறோம்? 

ஒரு பெயர், ஒரு உடல், ஒரு குடும்பம், ஒரு தொழில் இவையே நான் என்று நம்புகிறோம். 

இந்த நம்பிக்கையில் ஒரு அடிப்படையான தவறு இருக்கிறது. நாம் அலை என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். உண்மையில் நாம் கடல்.

அலையும் ஆழியும்  இரண்டா? ஒன்றா?

கடற்கரையில் நின்று அலைகளை கவனியுங்கள். 

ஒவ்வோர் அலையும் எழுகிறது, உயர்கிறது, உச்சம் தொடுகிறது, பின்னர் மடிகிறது. 

மீண்டும் கடலோடு கலந்துவிடுகிறது. 

ஒரு அலை கடலிலிருந்து வேறானதா? இல்லை. 

அலை என்பது கடலின் ஒரு தற்காலிக வெளிப்பாடு மட்டுமே.

    

அலை தன்னை கடலிலிருந்து வேறு என்று நினைத்தால் அது மயக்கம். 

அலை உண்மையில் கடல்தான்.

நம் வாழ்வும் அப்படித்தான். 

பிறப்பு என்பது கடலிலிருந்து ஒரு அலை எழுவது. 

வாழ்க்கை என்பது அந்த அலையின் பயணம். 

மரணம் என்பது அலை மீண்டும் கடலோடு கலப்பது. 

ஆனால் இந்த முழு நிகழ்விலும் கடல் எங்கும் போகவில்லை. 

அது இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. அதுவே நாம்.

பிரபஞ்சத்தில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்வும்  ஒரு நட்சத்திரம் பிறப்பது, ஒரு இலை உதிர்வது, ஒரு மனிதன் காதலிப்பது, ஒரு குழந்தை அழுவது இவை அனைத்தும் அலைகள்.

இந்த எல்லா அலைகளும் விழும் அந்த எல்லையற்ற ஆழி என்ன? அது நாம். 

அது விழிப்புணர்வு. 

அது சேதனம். 

அது ஆத்மன். 

பெயர் வேறாக இருக்கலாம், சாரம் ஒன்றே.

நிகழ்வுகளை நாம் தவறாக அனுபவிக்கிறோம்

நம் துன்பங்களில் பெரும்பாலானவற்றின் வேர் என்னவென்றால், நாம் நிகழ்வுகளை நமக்கு நேர்வதாக நம்புகிறோம். 

"என்னை அவர் காயப்படுத்தினார்," "என் வாழ்க்கை சிதைந்துவிட்டது," "இது ஏன் எனக்கே நடக்கிறது"  இந்த எண்ணங்கள் அனைத்தும் நான் ஒரு சிறிய தனித்த இருப்பு என்ற தவறான புரிதலிலிருந்து வருகின்றன.

ஆனால் நாம் ஆழியாக இருந்தால், நிகழ்வுகள் நம்மை தாக்குவதில்லை  நம்மில் நிகழ்கின்றன. 

வித்தியாசம் நுட்பமானது, ஆனால் அந்த வித்தியாசமே எல்லாமாகும்.

ஒரு புயல் கடலின் மேற்பரப்பில் அலைகளை கோரமாக்கலாம்.

   

ஆனால் கடலின் ஆழத்தில் அமைதி இருக்கிறது. 

புயல் கடலை அழிக்கவில்லை, கடலுக்கு வெளியே நிகழவில்லை கடலுக்குள்ளேயே நடக்கிறது.

   

அதேபோல், நம் வாழ்வில் வரும் துக்கங்கள், இழப்புகள், தோல்விகள் இவை நம் ஆழத்தை ஒருபோதும் தொடவில்லை. 

அவை நம்மில் நிகழும் நிகழ்வுகள்.

    

நாம் அந்த நிகழ்வுகளுக்கு அப்பால், அவற்றை தன்னுள் கொண்டிருக்கும் அந்த விழிப்புணர்வு.

இந்த புரிதல் வந்தால் வாழ்வு மாறுகிறது. துன்பம் மறைவதில்லை. 

ஆனால் துன்பம் நம்மை அழிப்பதில்லை என்று தெரிகிறது.

எல்லையற்ற தன்மையும் அன்றாட வாழ்வும்

"எல்லையற்ற ஆழி" என்ற சொல் மிக முக்கியமானது. 

நாம் வரையறுக்கப்பட்ட இருப்பு என்று நம்புகிறோம் இந்த உடல், இந்த வயது, இந்த நேரம். 

ஆன்மீகத் தத்துவம் சொல்வதென்னவெனில், இந்த வரையறை ஒரு மேலோட்டமான தோற்றம் மட்டுமே. 

ஆழத்தில் நாம் எல்லையற்றவர்கள்.

இதை வெறும் தத்துவமாக மட்டும் வைத்துவிடாமல் அன்றாட வாழ்வில் எவ்வாறு அனுபவிக்கலாம்?

காலை எழும்போது, முதல் மூச்சை விடுமுன், ஒரு கணம் நிறுத்துங்கள்.

    

இந்த கணத்தில் நான் யார்? 

பெயர் சொல்வதற்கு முன், வேலை நினைவுக்கு வருவதற்கு முன், நேற்றைய கவலை மனதில் படிவதற்கு முன் அந்த கணத்தில் இருக்கும் வெற்று விழிப்புணர்வு என்னவென்று கவனியுங்கள். 

அது பேர் சொல்லாத ஒன்று. 

அது வயது இல்லாத ஒன்று.

   

அதுவே நீங்கள். 

அதுவே ஆழி.

ஒருவர் நம்மை இகழும்போது, ஒரு திட்டம் தோல்வியடையும்போது, உடல் நலிவடையும்போது அந்த நேரங்களில் ஒரு கேள்வி கேளுங்கள்.

"இதை அனுபவிக்கும் இந்த விழிப்புணர்வு காயப்படுகிறதா?"

    

அலைகள் மோதுகின்றன, ஆனால் கடல் காயப்படவில்லை. 

இந்த நினைவு வந்தால் சமநிலை கிடைக்கிறது.

பிரபஞ்சமும் நானும் பிரிவற்ற உறவு இந்த தத்துவத்தின் மிக ஆழமான தளம் இது: பிரபஞ்சம் வேறு, நான் வேறு என்ற பிரிவு உண்மையில் இல்லை.

நாம் பொதுவாக பிரபஞ்சத்தை ஒரு பெரிய வெளி என்று, நம்மை அதில் வாழும் சிறிய உயிர்கள் என்று நினைக்கிறோம். 

ஆனால் "நிகழ்வுகள் விழும் ஆழி நாம்" என்ற தத்துவம் சொல்வதென்னவெனில்  பிரபஞ்சம் நமக்கு வெளியே இல்லை, நமக்குள்ளேயே இருக்கிறது.

ஒரு நட்சத்திரம் தோன்றுவது, ஒரு இலை மரத்திலிருந்து விழுவது, யாரோ ஒருவர் தொலைதேசத்தில் இன்று அழுவது இவை அனைத்தும் நம் விழிப்புணர்வு என்னும் ஆழியில் நிகழும் அலைகள். 

நாம் பிரபஞ்சத்தை பார்க்கவில்லை பிரபஞ்சம் நம்மில் விழுகிறது.

இந்த புரிதல் கருணையை இயல்பாக பிறப்பிக்கிறது.

 மற்றவர்களின் வலி நம்மில் அலையடிக்கும்போது, அது வேற்றாரின் வலி என்று தள்ளிவைக்க மனம் வரவில்லை.

    

ஏனென்றால் அந்த அலையும் நம்முள்ளேதான் விழுகிறது.

    

அவர்களும் நாமும் ஒரே ஆழியின் வெவ்வேறு அலைகள்.

மௌனமே வீடு

ஆழிக்கு ஒரு குணம் உண்டு  அதன் ஆழத்தில் மௌனம் நிலவுகிறது.

 

 அலைகள் மேற்பரப்பில் ஓய்வின்றி இயங்கும். ஆழத்தில் பேரமைதி.

நம் மனதும் அப்படித்தான். எண்ணங்கள், உணர்வுகள், கனவுகள், அச்சங்கள் இவை மேற்பரப்பில் தொடர்ந்து அலைமோதுகின்றன. 

ஆனால் இந்த எல்லாவற்றிற்கும் அடியில் ஒரு மௌன ஆழம் இருக்கிறது. 

தியானம், தனிமை, ஆழ்ந்த ஒரு சூரிய அஸ்தமனத்தை கவனிக்கும் நேரம், இசையில் கரைந்து போகும் தருணம் இந்த நேரங்களில் நாம் அந்த ஆழத்தை தொடுகிறோம்.

வாழ்க்கையில் வேகம் குறையாது.

    

நிகழ்வுகள் நிற்காது. 

ஆனால் ஆழத்தை தொடும் பழக்கம் வந்தால், வேகத்திலும் ஒரு நிதானம் பிறக்கும். 

நிகழ்வுகளில் மூழ்காமல், நிகழ்வுகளை கவனிக்கும் ஒருவராக இருக்கலாம்.

வாழ்வதற்கான வழிகாட்டி

இந்த தத்துவம் வாழ்க்கைக்கு நான்கு இரகசியங்களை தருகிறது.

முதலாவது நிகழ்வுகளோடு சேர்ந்து ஆடுங்கள், ஆனால் நிகழ்வுகளாகிவிடாதீர்கள். 

அலை கடலின் வெளிப்பாடு, கடலே அலையாகி விட வேண்டியதில்லை. இரண்டாவது இழப்புகளை அஞ்சாதீர்கள்.

அலை மடிவது இழப்பு அல்ல, மீளுருவாக்கம். 

ஆழி எப்போதும் இருக்கும்.

  

மூன்றாவது ஒவ்வொரு உயிரிலும் அதே ஆழியை காணுங்கள். 

அந்த பார்வை வரும்போது வெறுப்பு மறைகிறது, அன்பு இயல்பாகிறது. நான்காவது  மௌனத்தை தினமும் தொடுங்கள்.

    

அது வீடு திரும்புவது போன்றது.

    

எத்தனை தூரம் அலைகள் ஓடினாலும், கடலிலேயே முடிகின்றன.

நாம் அலை அல்ல. 

நாம் கடல். 

பிரபஞ்சத்தின் எல்லா நிகழ்வுகளும் நம்மில் அலையடிக்கட்டும் நாம் அசையாத ஆழியாக, மௌனமான சாட்சியாக, அன்பான இருப்பாக நிலைத்திருப்போம்.

அதுவே விடுதலை. 

அதுவே வாழ்வு.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

மனத்தின் அலைகளில் அமைதியை கண்டுபிடிக்கும் வழி”

மனத்தின் அலைகளில் அமைதியை கண்டுபிடிக்கும் வழி”

எதிர்மறையான உணர்ச்சிகளை அடக்க வேண்டியதில்லை என்பதே மனித மனத்தின் மிகப் பெரிய விடுதலை.

ஏனெனில் உணர்ச்சிகள் என்பது நம் உள்ளத்தின் அலைகள்.

அவை எழுவது இயல்பு, குறைவது இயல்பு.

அவற்றை தடுக்க முயல்வது, கடலில் அலைகளை நிறுத்த முயல்வதுபோல்.

அது சாத்தியமற்றதோடு, நம்முள் மேலும் குழப்பத்தையும் அழுத்தத்தையும் உருவாக்கும்.
   
உணர்ச்சிகளை அடக்க முயன்றால், அவை அடித்தளத்தில் தங்கி, பின்னர் பெரிய வெடிப்பாக வெளிப்படும்.

ஆனால் அவற்றை மெதுவாக கவனித்து, ஒரு புன்னகையுடன் ஏற்றுக்கொண்டால், அவை தங்கள் இயல்பான ஓட்டத்தில் வந்து போகும்.

இந்த ஏற்றுக்கொள்ளுதல் தான் நம் மனதின் சுதந்திரம்.

“நான் இப்போது கோபமாக இருக்கிறேன்”, “நான் இப்போது வருத்தமாக இருக்கிறேன்”, “நான் இப்போது பயப்படுகிறேன்” என்று நம்முள் நாமே சொல்லிக்கொள்வது, அந்த உணர்ச்சியை நம்மிடமிருந்து பிரித்து பார்க்கும் திறனை வளர்க்கிறது.

உணர்ச்சியைப் பார்க்கும் அந்த ஒரு கணமே, அதன் சக்தியை குறைத்து, நம்மை அதன் அடிமையிலிருந்து விடுவிக்கிறது.

உணர்ச்சிகளை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது அவற்றை ஊக்குவிப்பதல்ல.

அவற்றை புரிந்துகொள்வது.

ஒரு குழந்தை அழும்போது, அதை அடக்க முயன்றால் அது மேலும் அழும்.

ஆனால் அதைத் தழுவி, “நான் இருக்கிறேன்” என்று சொல்லினால் அது அமைதியாகும்.

அதுபோலவே, நம் மனமும் ஒரு குழந்தைதான்.

அது சில நேரங்களில் பயத்தால், சில நேரங்களில் காயத்தால், சில நேரங்களில் நினைவுகளால் அழுகிறது.

அதை அடக்காமல், மெதுவாக கவனித்தால், அது தானாகவே அமைதியாகும்.

இந்த அணுகுமுறை நம்மை உணர்ச்சிகளின் அடிமையிலிருந்து உணர்ச்சிகளின் நண்பனாக மாற்றுகிறது.

நண்பனாக மாறும் அந்த தருணத்தில், நம் மனம் நம்முடன் ஒத்துழைக்கத் தொடங்குகிறது.
   
அதுவே அமைதியின் முதல் படி.

இந்த அமைதியை வளர்க்க, நம் உள்ளத்தில் நல்ல உணர்வுகளை எழச் செய்யும் சில எளிய வழிகள் உள்ளன.

ஊக்கமளிக்கும் வார்த்தைகளைப் படிப்பது, நம் மனதின் திசையை மாற்றும் சக்தி கொண்டது.

ஒரு நல்ல வரி, ஒரு நல்ல சிந்தனை, ஒரு நல்ல கதாபாத்திரம் இவை அனைத்தும் நம் உள்ளத்தில் மறைந்திருக்கும் நம்பிக்கையை மீண்டும் எழுப்பும்.

சில நேரங்களில் ஒரு வரி போதும்.
    
“இது கூட கடந்து போகும்.” அந்த ஒரு வரி நம் மனதில் ஒரு விளக்கை ஏற்றும்.

அந்த விளக்கின் ஒளியில், நம் பயங்களும் கோபங்களும் தங்கள் வடிவத்தை இழக்கத் தொடங்கும்.
   
வார்த்தைகள் என்பது மருந்து.
   
சரியான நேரத்தில் படித்தால், அது நம் மனத்தை குணப்படுத்தும்.

அதேபோல், அழகான இசை நம் உள்ளத்தின் அதிர்வுகளை மாற்றும்.
    
மனித மனம் ஒரு இசைக்கருவி போல. அதன் தந்திகள் சில நேரங்களில் இறுக்கமாகி, சில நேரங்களில் தளர்ந்து விடும்.

இசை அந்த தந்திகளை மீண்டும் சரியான சுரத்தில் அமைக்கும்.

ஒரு மென்மையான ராகம், ஒரு இனிய தாளம், ஒரு அமைதியான பாட்டு  இவை அனைத்தும் நம் உள்ளத்தில் ஓடும் குழப்பத்தை மெதுவாக சமப்படுத்தும்.

இசை என்பது நம் உணர்ச்சிகளின் மொழி.

அது நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ள உதவும்.

சில நேரங்களில் வார்த்தைகள் முடியாத இடத்தில் இசை நம்மை காப்பாற்றும்.

இயற்கையில் சிறிது நேரம் செலவிடுவது நம் மனதின் சுவாசம்.
   
மரங்களின் அமைதி, காற்றின் மென்மை, பறவைகளின் குரல், வானத்தின் விரிவு இவை அனைத்தும் நம் உள்ளத்தில் மறைந்திருக்கும் அமைதியை மீண்டும் நினைவூட்டும்.

இயற்கை நம்மை எதையும் கேட்காது.

நம்மை எதற்கும் மதிப்பிடாது.
 
நம்மை எதற்கும் தள்ளாது.

அது நம்மை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கிறது.

அந்த ஏற்றுக்கொள்ளுதலின் உணர்வு நம் மனதில் ஒரு ஆழ்ந்த நிம்மதியை உருவாக்கும்.

இயற்கை நமக்குக் கற்றுக்கொடுப்பது ஒன்றே ஒன்று.
 
“அனைத்தும் தன் நேரத்தில் மாறும்.” இந்த உண்மை நம் மனதில் பதிந்தால், எதிர்மறையான உணர்ச்சிகளும் தற்காலிகமே என்று நமக்கு புரியும்.

மெதுவாக நடந்து தியானிப்பது, நம் சிந்தனையின் வேகத்தை குறைக்கும்.

நம் மனம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்.

ஆனால் நம் கால்கள் மெதுவாக நகரும்போது, மனமும் அதன் வேகத்தை குறைக்கத் தொடங்கும்.
   
ஒவ்வொரு அடியையும் உணர்ந்து நடப்பது, நம்மை தற்போதைய தருணத்துடன் இணைக்கிறது.
   
அந்த இணைப்பு தான் தியானம்.
   
தியானம் என்பது கண்களை மூடி அமர்வது மட்டுமல்ல.

நம் ஒவ்வொரு செயலும் நம் கவனத்துடன் இணையும் போது அது தியானமாகிறது.

மெதுவாக நடப்பது, நம் உள்ளத்தில் ஓடும் சத்தத்தை குறைத்து, நம் உண்மையான குரலை கேட்க உதவும்.

இந்த எல்லாவற்றையும் நம் வாழ்வில் பயன்படுத்தத் தொடங்கினால், நம் மனம் மெதுவாக மாற்றம் அடையும்.
   
எதிர்மறையான உணர்ச்சிகள் வந்தாலும், அவை நம்மை தாக்காது.

அவை வந்துவிட்டு போகும் அலைகளாக மாறும்.

நம் உள்ளத்தில் ஒரு அமைதியான கரை உருவாகும்.

அந்த கரையில் நம் சிந்தனைகள் ஓய்வெடுக்கும்.

நம் முடிவுகள் தெளிவாகும்.

நம் உறவுகள் மென்மையாகும்.

நம் வாழ்க்கை ஒரு அழகான ஓட்டமாக மாறும்.

மகிழ்ச்சி என்பது வெளியில் கிடைக்கக்கூடிய ஒன்று அல்ல.

அது நம் உள்ளத்தில் உருவாக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.

அமைதி என்பது உலகம் அமைதியாக இருக்கும்போது கிடைக்கக்கூடியது அல்ல.

நம் உள்ளம் அமைதியாக இருக்கும்போது மட்டுமே அது உண்மையாகும்.

இந்த எளிய நடைமுறைகள்  நல்ல வார்த்தைகள், இனிய இசை, இயற்கையின் அரவணைப்பு, மெதுவான தியான நடை இவை அனைத்தும் நம் உள்ளத்தில் அந்த அமைதியை உருவாக்கும் கருவிகள்.

அவற்றை தினசரி வாழ்க்கையில் சேர்த்தால், நம் மனம் ஒரு தோட்டமாக மாறும்.

அந்த தோட்டத்தில் எதிர்மறையான உணர்ச்சிகள் கூட ஒரு மலராக மாறும்.

ஏனெனில் நாம் அவற்றை எதிர்க்கவில்லை.

அவற்றை புரிந்துகொண்டோம்.

நம் வாழ்க்கை எப்போதும் வெளிப்புற சூழ்நிலைகளால் நிர்ணயிக்கப்படாது.

நம் உள்ளத்தின் நிலைமையால் நிர்ணயிக்கப்படும்.

நம் உள்ளம் அமைதியாக இருந்தால், உலகம் எவ்வளவு சத்தமாக இருந்தாலும், நம் மனம் குலையாது.

நம் உள்ளம் குழப்பமாக இருந்தால், உலகம் எவ்வளவு அமைதியாக இருந்தாலும், நமக்கு அமைதி கிடைக்காது.

அதனால், நம் உள்ளத்தை பராமரிப்பது நம் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான பொறுப்பு.

இந்த எளிய நடைமுறைகள் அந்த பொறுப்பை எளிதாக்கும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

வாழ்க்கை ஒரு பொதுவான போராட்டம்

வாழ்க்கை ஒரு பொதுவான போராட்டம்

உலகில் பிறந்த ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு கேள்வியை மனதுக்குள் சுமந்தபடி வாழ்கிறான். 

"என் வாழ்க்கை மட்டும் ஏன் இப்படி இருக்கிறது?" 

தெருவில் நடந்து செல்பவர்களை பார்க்கும்போது, அவர்கள் எல்லாரும் சந்தோஷமாக இருப்பதாகவே தோன்றும்.

    

அவர்களுக்கு எந்தத் துன்பமும் இல்லை என்று நினைப்போம்.

    

ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒரு வலியை, ஏதோ ஒரு கவலையை, ஏதோ ஒரு போராட்டத்தை சுமந்தபடி தான் நடக்கிறார்கள். 

வெளியில் தெரிவது மட்டும் உண்மை இல்லை உள்ளே மறைந்திருப்பதே பெரும்பாலும் ஆழமான உண்மையாக இருக்கிறது.

வாழ்க்கை என்பது சோதனைகளின் தொகுப்பு.

ஒரு விவசாயி காலையில் எழுந்திருக்கிறான். வானம் மழை தரவில்லை என்று கவலைப்படுகிறான். 

அதே நேரத்தில், ஒரு நகர வியாபாரி கடன் தொல்லையில் தூக்கமின்றி தவிக்கிறான். 

ஒரு தாய் தன் குழந்தையின் கல்விக்காக அன்றாட செலவுகளைக் குறைத்துக்கொண்டு வாழ்கிறாள்.

   

ஒரு இளைஞன் வேலை கிடைக்காமல் தன்னை இழந்தவனாக உணர்கிறான்.

    

இப்படி ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையும் ஒவ்வொரு விதமான கஷ்டத்தால் நிறைந்திருக்கிறது.

 

சோதனை என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதனுக்கு மட்டும் வருவதில்லை.

    

பணக்காரனுக்கும் வருகிறது, ஏழைக்கும் வருகிறது.

    

படித்தவனுக்கும் வருகிறது, படிக்காதவனுக்கும் வருகிறது.

    

வலிமையானவனுக்கும் வருகிறது, பலவீனனுக்கும் வருகிறது.

 வித்தியாசம் என்னவெனில், ஒவ்வொருவரின் சோதனையும் ஒவ்வொரு வடிவத்தில் வருகிறது.

   

யாரோ ஒருவன் உடல் நோயால் வாடுகிறான். 

இன்னொருவன் மனச் சோர்வால் தவிக்கிறான். 

வேறொருவன் உறவுகளின் குளிர்ச்சியால் தனிமையில் கரைகிறான். 

எனவே, "என்னை மட்டும் ஏன் கஷ்டம் துரத்துகிறது" என்று வருந்துவதை விட, "வாழ்க்கை யாரையும் விட்டுவைப்பதில்லை" என்று புரிந்துகொண்டால், மனதுக்கு ஒரு தேற்றம் கிடைக்கும்.

மற்றவரின் வலியை நாம் அளவிட முடியாது.

நாம் ஒரு மனிதனை வெளியில் இருந்து பார்க்கிறோம். 

அவன் சிரிக்கிறான் என்றால், அவனுக்கு எந்த கவலையும் இல்லை என்று முடிவு செய்துவிடுகிறோம். 

அவன் நடை மெதுவாக இருந்தால், அவன் சோம்பேறி என்று முத்திரை குத்திவிடுகிறோம். 

அவள் பேசாமல் இருந்தால், அவள் கர்வக்காரி என்று சொல்லிவிடுகிறோம். 

ஆனால் அந்த சிரிப்புக்கு பின்னால் என்ன வலி மறைந்திருக்கிறது என்று நமக்குத் தெரியுமா? 

அந்த மெதுவான நடைக்கு பின்னால் என்ன சோர்வு பதுங்கியிருக்கிறது என்று அறிவோமா? 

அந்த மௌனத்துக்கு பின்னால் என்ன கண்ணீர் கட்டிக்கிடக்கிறது என்று உணர்கிறோமா?

ஒரு மனிதனின் வலியை அவனே முழுமையாக வெளிப்படுத்திக் கொள்ள முடியாது. 

காரணம், சமூகம் வலிமையானவர்களையே மதிக்கிறது என்ற பயம் ஒருபுறம் இருக்கிறது. 

"என்னை யார் புரிந்துகொள்வார்கள்" என்ற ஏக்கம் இன்னொரு புறம் இருக்கிறது.

    

எனவே, பலர் தங்கள் கஷ்டங்களை மூட்டை கட்டி உள்ளேயே வைத்துக்கொண்டு, வெளியில் சாதாரணமாக வாழும் நடிப்பை செய்கிறார்கள். 

அவர்களை பார்த்து "அவனுக்கென்ன கஷ்டம்" என்று சொல்வது, நாம் செய்யக்கூடிய மிகப் பெரிய அநீதி.

தீர்ப்பு வழங்குவதற்கு முன் ஒரு நிமிடம் சிந்திக்க வேண்டும்.

நம் வாழ்க்கையில் நாம் எத்தனை முறை பிறரை தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறோம்? 

"அவள் ஏன் இப்படி உடுத்துகிறாள்?", 

"அவன் ஏன் இந்த வேலை செய்கிறான்?", 

"அவர்களுக்கு ஏன் பணமில்லை?",

   

"அந்தக் குழந்தை ஏன் படிக்கவில்லை?" இப்படி நாம் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு நாமே பதில் சொல்லிவிடுகிறோம்.

   

ஆனால் அந்தப் பதில்கள் எல்லாம் நம் அனுமானங்கள் மட்டுமே, அவர்களின் உண்மை அல்ல.

தீர்ப்பு வழங்குவது என்பது நம்முடைய அகந்தையின் வெளிப்பாடு. 

"நான் சரியானவன், அவன் தவறானவன்" என்ற எண்ணம் உள்ளத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கும்போது தான், நாம் பிறரை தீர்ப்பிட முன்வருகிறோம். 

ஆனால் வாழ்க்கை நமக்கும் ஒரு நாள் சோதனை தரும், நாமும் ஒரு நாள் யாரோ ஒருவரின் தீர்ப்புக்கு ஆளாவோம் அப்போது நமக்கு என்ன உணர்வு ஏற்படும் என்று யோசிக்க வேண்டும். 

ஒருவரை தீர்ப்பிடுவதற்கு முன், "என்னால் அவர் சூழ்நிலையில் நான் இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பேன்?" என்று கேட்டுக்கொண்டால், நம் கோபம் கருணையாக மாறும்.

கேலியும் குறை கூறுவதும் ஏற்படுத்தும் சேதம் அளவிஅப்பட முடியாதது.

ஒரு சின்னக் குழந்தை கேலி செய்யப்படும்போது, அந்த வார்த்தைகள் அவன் மனதில் வடுவாக பதிந்துவிடுகின்றன. 

ஒரு பெண் தன் தோற்றத்திற்காக சிரிக்கப்படும்போது, அவள் தன்னை நேசிக்கும் திறனை இழந்துவிடுகிறாள். 

ஒரு ஏழை மனிதன் தன் நிலைக்காக இகழப்படும்போது, அவன் மேலேறி வர வேண்டும் என்ற உந்துதலையே இழந்துவிடுகிறான்.

    

வார்த்தைகளால் ஏற்படும் காயம் உடலில் ஏற்படும் காயத்தை விட ஆழமானது.

ஏனென்றால், உடலின் காயம் ஆறும், ஆனால் மனதின் காயம் பல ஆண்டுகள் சிதைத்துக்கொண்டே இருக்கும்.

நாம் சிரித்துக்கொண்டு சொல்லும் ஒரு வார்த்தை, கேட்பவனுக்கு தூக்கமின்மையை தரலாம். 

நாம் பொழுதுபோக்காக சொல்லும் ஒரு கேலி, அவனுக்கு தன்னம்பிக்கையை பறித்துவிடலாம். 

எனவே, வாயைத் திறப்பதற்கு முன் ஒரு கணம் யோசிக்க வேண்டும்  "இந்த வார்த்தை அவரை வலுப்படுத்துமா, அல்லது வலிக்கச் செய்யுமா?"

பச்சாதாபமும் பரிவும் மனித உறவின் அடிப்படை என்பதை மறக்கக் கூடாது.

வாழ்க்கையை எளிதாக்குவது பணமல்ல, அதிகாரமல்ல. மற்றவர்களை புரிந்துகொள்ளும் மனப்பான்மையே வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்குகிறது. 

ஒரு மனிதன் தன் கஷ்டத்தை சொல்லும்போது, அவனுக்கு நாம் தீர்வு தர வேண்டியதில்லை. 

அவன் பேசுவதை பொறுமையாக கேட்கும் காதுகளே அவனுக்கு மிகப் பெரிய ஆதரவாக இருக்கும். 

"உன் கஷ்டம் எனக்கு புரிகிறது" என்ற ஒரே வார்த்தை, ஒரு மனிதனை அவன் மிகவும் இருண்ட நேரத்தில் தாங்கிப் பிடிக்கும்.

பச்சாதாபம் என்பது பலவீனம் அல்ல. மாறாக, அது மனித மனதின் மிகவும் வலிமையான குணம். 

யார் மற்றவரின் வலியை உணர்கிறார்களோ, அவர்களே உண்மையான வலிமையானவர்கள். 

ஒரு கல்லை விட மென்மையான நீர் தான் காலப்போக்கில் அந்தக் கல்லை தேய்க்கிறது.

    

அதுபோலவே, பரிவும் அன்பும் இந்த கடினமான உலகை மெல்ல மெல்ல மாற்றும் சக்தி கொண்டவை.

நாமும் யாரோ ஒருவரின் போராட்டத்தில் இருக்கிறோம்

இந்தக் கட்டுரையை படிக்கும் உங்களுக்கும் ஏதோ ஒரு கவலை இருக்கிறது. 

ஏதோ ஒரு கேள்விக்கு இன்னும் பதில் கிடைக்கவில்லை. 

ஏதோ ஒரு உறவு மனதை வலிக்கச் செய்கிறது. 

ஏதோ ஒரு கனவு இன்னும் நிறைவேறவில்லை. 

நீங்களும் யாரோ ஒருவரின் கண்ணில், "அவர்களுக்கென்ன கஷ்டம்" என்று தோன்றலாம்.

   

ஆனால் உங்களுக்கே தெரியும்  உள்ளே என்ன நடக்கிறது என்று.

நம்மை நாமே நினைவூட்டிக் கொள்ள வேண்டியது என்னவெனில், நாம் மட்டுமல்ல போராடுவது அனைவரும் போராடுகிறோம். 

யாரையும் தனிமையாக உணர வைக்காமல், யாரையும் தாழ்த்தாமல், யாரையும் தீர்ப்பிடாமல் கொஞ்சம் அன்பாக, கொஞ்சம் பொறுமையாக நடந்துகொண்டால், இந்த உலகம் கொஞ்சமாவது வாழ்வதற்கு இனிமையான இடமாகும்.

"யாரையும் குறை கூறுவதற்கு முன் ஒரு நிமிடம் நின்று யோசி" என்பது வெறும் தத்துவமல்ல அது ஒரு வாழ்க்கை முறை. 

அந்த ஒரு நிமிடம் நம்மை கொஞ்சம் மனிதனாக்கும்.

நம் வார்த்தைகளை கொஞ்சம் கருணையுள்ளதாக மாற்றும்.

    

ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் வாழ்க்கையில் ஒரு அறியாத போர்க்களத்தில் நிற்கிறான்.

    

அவனுக்கு துணைவராக மாற இயலாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் எதிரியாக மாறாமலாவது இருக்கலாம். 

அதுவே மனித நேயத்தின் முதல் படி.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்