மாயையின் திரை கிழிக்கும் பயணம்

மாயையின் திரை கிழிக்கும் பயணம் 

உண்மையை நோக்கிய ஆன்மாவின் விழிப்பு

மனித வாழ்க்கை என்பது ஒரு நீண்ட தேடலின் பயணம். 

அந்தத் தேடலின் மையத்தில் இரண்டு வினாக்கள் என்றுமே நிலைத்திருக்கின்றன 

"நான் யார்?" என்றும், "இந்த உலகம் என்ன?" என்றும். பெரும்பாலான மனிதர்கள் இவ்வினாக்களை மனதின் ஓரங்களில் தள்ளி வைத்துவிட்டு, நாளையின் ஆசைகளில், நேற்றின் நினைவுகளில் மூழ்கித் திளைக்கின்றனர். 

ஆனால் ஆன்மா தன் விழிப்பின் நேரத்தில் கேட்கிறது "இதுதானா உண்மை? இதுக்கப்பால் ஏதும் இல்லையா?"

உலகத்தை அதன் உண்மையான வடிவில் காண விரும்புபவன் ஒரு விலை கொடுக்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும். 

அந்த விலை பொருளோ, அந்தஸ்தோ அல்ல அது நாம் இன்னும் இறுகப் பிடித்திருக்கும் மாயைகளை விடுவிக்கும் தைரியம்.

மாயை என்பது வெறும் தத்துவ வார்த்தை மட்டுமல்ல. 

அது நம்முடன் வாழ்கிறது  நம்முடைய உறவுகளில், நம்முடைய வெற்றிகளில், நம்முடைய பயங்களில், நம்முடைய கனவுகளில். 

மாயை என்பது "இது நிரந்தரம்" என்று நம்மை நம்பவைக்கும் ஒரு மென்மையான படலம். 

காலை எழும் வெயில் போல் அது இனிமையாகத் தோன்றுகிறது.

     

"இந்த உறவு என்றும் இருக்கும்", "இந்த சுகம் மாறாது", "இந்த அடையாளம் என்னுடையது"  இவை அனைத்தும் மாயையின் வடிவங்கள்.

மாயையின் ஆபத்து அது நம்மை நோவு படுத்துவதில் இல்லை  அது நம்மை இதமாக வைத்திருப்பதில்தான். 

ஒரு குழந்தை அன்னையின் மடியில் தூங்குவது போல், நாம் மாயையின் மடியில் ஆழ்ந்து உறங்குகிறோம். 

அந்த உறக்கத்திலிருந்து விழிப்படைவது வலிக்கும்  ஆனால் அந்த வலியே விடுதலையின் முதல் படி.

உண்மையை நோக்கும் பாதையில் நாம் செலுத்த வேண்டிய விலை என்னவெனில், அந்த இதமான மாயைகளில் நாம் மீண்டும் ஒருபோதும் அதே குருட்டு நம்பிக்கையோடு பங்கேற்க மாட்டோம் என்ற நிலையை ஏற்றுக்கொள்வதே. 

ஒரு முறை உண்மையின் ஒளியில் நின்றவன், இருளை விரும்பினாலும் அது இருளென்று அறிவான். 

அந்த அறிவே அவனை முன்னோக்கி நடத்துகிறது.

நாம் உலகைப் பார்க்கும் விதமே நம் பிரச்சினை. 

நாம் தொடர்ந்து உலகை "என்னுடைய நலன்", "என்னுடைய கண்ணோட்டம்", "என்னுடைய அனுபவம்" என்ற குறுகிய சாளரத்திலிருந்தே பார்க்கிறோம்.

    

இந்த "நான்" என்ற மையம் நம் உணர்வுகளை வடிகட்டுகிறது, நமது தீர்ப்புகளை நிர்ணயிக்கிறது, நமது அனுபவங்களை தீர்மானிக்கிறது.

"மாயை எனும் திரையினூடு நாம் அதனை நோக்கும் தன்மையிலிருந்து" என்று சொல்லும்போது, அது நம்முடைய "பார்வை" என்பதே மாயையால் உருவாக்கப்பட்டது என்று கூறுகிறது. 

நாம் பார்க்கும் உலகம் "உண்மையான உலகம்" அல்ல  அது நம் மனம் கட்டமைத்த உலகம். நம் தேவைகள், பயங்கள், ஆசைகள்  இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு திரையை உருவாக்குகின்றன.

    

அந்தத் திரையின் நிழல்களையே நாம் "யதார்த்தம்" என்று நம்புகிறோம்.

இந்தத் திரையிலிருந்து விடுபடுவது என்பது உலகை வெறுப்பதோ, மனிதர்களிடமிருந்து விலகுவதோ அல்ல. 

அது நம் "பார்வைக்கண்" சுத்தமாவது "நான்" என்னும் படலம் மெல்ல விலகி, உண்மையை உண்மையாக காணும் திறன் மலர்வது. 

ஒரு தெளிந்த நீர்நிலை, வானத்தை ஏமாற்றாமல் பிரதிபலிப்பது போல், விடுபட்ட மனம் உலகை அதன் நேர்மையான முகத்துடன் காண்கிறது.

இந்த விழிப்பின் பயணத்தில் நம்மை தாங்கும் கருவியாக பிரபஞ்சம் நமக்கு அளித்திருக்கும் வரம் தியானம். 

தியானம் என்பது ஒரு செயல் மட்டுமல்ல, அது ஒரு நிலை. 

ஒரு அமைதியான ஏரியின் ஆழத்தில் என்ன இருக்கிறதோ, அதை அறிய அலைகளை நிறுத்த வேண்டியிருப்பது போல், தியானம் மனதின் அலைகளை மெல்ல அமர வைக்கிறது.

தியானத்தின் மூலம் நாம் நம் அதிர்வுகளை அதாவது நம் ஆழமான உணர்வு நிலைகளை, சிந்தனை அலைகளை  உயர்த்திக்கொள்கிறோம். 

இந்த "அதிர்வுகளை கூட்டிக்கொள்வது" என்பது மிக முக்கியமான கருத்து. 

குறைந்த அதிர்வில் (பயம், ஆசை, கோபம், பேராசை) இயங்கும் மனம், தன்னையே உலகாக நம்பும் மாயையில் சிக்கியிருக்கிறது. உயர்ந்த அதிர்வில் (அன்பு, நன்றி, கருணை, ஆனந்தம்) இயங்கும் மனம், அந்த மாயையின் திரையை மெல்ல கடக்க ஆரம்பிக்கிறது.

தியானம் என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து ஓட்டம் அல்ல.

    

அது வாழ்க்கையை முழுமையாக எதிர்கொள்வதற்கான உள் ஆயுதம்.

    

ஒரு மரம் புயலில் வளைவது போல், தியானம் கற்ற மனம் வாழ்க்கையின் புயல்களில் வளைந்தாலும் வேரோடு உறுதியாக நிற்கிறது.

"இது உலக வாழ்க்கையிலிருந்து தனிமைப்படுத்திக்கொள்வதல்ல" என்ற வாக்கியம் மிக ஆழமான ஒரு உண்மையை சொல்கிறது. 

பல ஆன்மீக பாதைகளில் ஒரு தவறான புரிதல் நிலவுகிறது  "விடுதலை" என்பது சமூகத்திலிருந்து ஒதுங்குவது, உலகை ஏற்காதது என்று. 

ஆனால் உண்மையான ஆன்மீகம் அதிலிருந்து வேறுபட்டது.

தர்ம நியதிகளுக்குட்பட்ட வாழ்க்கை என்பது நேர்மை, அன்பு, கடமை, பொறுப்பு என்ற அடிப்படை மதிப்புகளில் நின்று உலகில் ஈடுபடுவது. 

அனுபவங்களை முழுமையாக வாழ்வது, 

ஆனால் அவற்றில் அடிமையாகாதது .

இதுவே "பற்றற்ற முறையில் அனுபவிப்பது". 

ஒரு மலரின் மணத்தை ரசிக்கிறோம், ஆனால் அந்த மலரை ஒருபோதும் வாடாமலிருக்க வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்துவதில்லை அது பற்றற்ற ரசனையின் எளிய உதாரணம்.

வாழ்வின் மகிழ்ச்சிகளை, உறவுகளை, அனுபவங்களை நாம் நேசிக்கலாம்.

ஆனால் அவை இல்லாமல் நாம் ஒன்றுமில்லை என்ற நம்பிக்கையிலிருந்து விடுபட வேண்டும். 

இந்த நுண்ணிய வேறுபாடே ஒரு சாதாரண மனிதனையும் ஒரு விழிப்படைந்த ஆன்மாவையும் பிரிக்கிறது.

"உண்மையை உணர மறுக்கும் எமது தன்னிச்சையான குருட்டுதன்மை" இந்த வரியில் ஒரு கடுமையான சுய ஆய்வு அடங்கியிருக்கிறது. 

நாம் உண்மையை அறியாமல் இல்லை. நாம் உண்மையை அறிய மறுக்கிறோம் ஏனென்றால் உண்மை சில நேரங்களில் அசௌகரியமானது.

ஒரு உறவு ஆரோக்கியமற்றது என்று ஆழத்தில் தெரிகிறது,

ஆனால் அந்த உண்மையை ஒப்புக்கொண்டால் வாழ்க்கை மாற வேண்டியிருக்கும் என்ற பயத்தில் கண்களை மூடிக்கொள்கிறோம்.

     

ஒரு பழக்கம் நம்மை அழிக்கிறது என்று தெரிகிறது, ஆனால் அதை விடுவதற்கான வலியை ஏற்கத் தயாரில்லை. 

இதுவே தன்னிச்சையான குருட்டுதன்மை நாமே தேர்வு செய்யும் அந்தகாரம்.

இந்த குருட்டுதன்மையிலிருந்து வெளிவர தைரியம் வேண்டும்.

    

அந்தத் தைரியம் பிறருக்கு எதிராக நின்று சண்டை போடுவதில் இல்லை.

அது நமக்கு நாமே நேர்மையாக இருப்பதில் இருக்கிறது. 

"நான் என்ன தேடுகிறேன்? என்ன நம்புகிறேன்? என்ன அஞ்சுகிறேன்?" என்ற கேள்விகளை தனக்கே துணிந்து கேட்பவன் ஆன்மீக பயணத்தின் உண்மையான தொடக்கத்தில் நிற்கிறான்.

உடல் பசிக்கு உணவு வேண்டும், மனம் அன்புக்காக ஏங்குகிறது  ஆனால் ஆன்மாவின் தேவைகள் என்ன? 

இவை அடிக்கடி நமது வாழ்வில் கவனிக்கப்படாமல் போகின்றன.

    

ஆன்மா தேடுவது அர்த்தம், சேவை, தொடர்பு, ஆழம், உண்மை.

ஆன்மாவின் தேவைகளை அடக்கி வைக்கும்போது, அவை வேறு வடிவங்களில் வெளிவருகின்றன.

    

அமைதியின்மையாக, வெறுமையாக, ஒரு விளக்க முடியாத ஏக்கமாக. 

பொருளாதார வெற்றியின் உச்சியில் நின்றவர்கள் கூட "இதுதானா எல்லாம்?" என்று கேட்கும் கணம், ஆன்மாவின் குரல் கேட்கிறது.

ஆன்மாவின் தேவைகளை உணர்வது என்பது சமூகத்திலிருந்து விலகுவதில்லை.

அது ஒவ்வொரு செயலிலும், ஒவ்வொரு உறவிலும், ஒவ்வொரு நிமிடத்திலும் "இது என் ஆன்மாவை வளர்க்கிறதா அல்லது சுருக்குகிறதா?" என்று கேட்டுக்கொள்வது. 

அந்த கேள்வியே ஒரு தொடர்ந்த தியானமாக மாறும்போது, வாழ்க்கை ஒரு ஆன்மீக பயிற்சியாக உருமாறுகிறது.

"இது தனிமையான ஒரு தேர்வு அல்ல" என்று சொல்லப்பட்டது. 

ஆம் இந்த விழிப்பு ஒரு தனி மனிதனின் தனிமையான முயற்சி அல்ல. 

இது மனித குலம் முழுவதும் ஒரு கூட்டு யாத்திரை. 

ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் ஆழத்தில் இந்தத் தேடலை கொண்டிருக்கிறான். 

சிலர் அதை வார்த்தைகளில் சொல்கிறார்கள், சிலர் அதை கலையில் வெளிப்படுத்துகிறார்கள், சிலர் அதை செயல்களில் காட்டுகிறார்கள்.

மாயையின் திரையை கிழிக்கும் இந்தப் பயணம் தியான சாதனையில், பற்றற்ற வாழ்வில், தன்னிச்சையான குருட்டுதன்மையிலிருந்து விடுபடுவதில், ஆன்மாவின் குரலை கேட்பதில் இது ஒரு முறையே நடக்கும் பெரிய நிகழ்வல்ல. 

இது ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு மூச்சிலும், ஒவ்வொரு தேர்விலும் நடக்கும் ஒரு நுண்ணிய புரட்சி.

உலகம் அதன் உண்மையான வடிவில் காட்சி தரும்போது, அது திகிலூட்டுவதில்லை.

அது விடுதலையளிக்கிறது. 

அந்த விடுதலையே, தியான சாதனையின் கனி. 

அந்தக் கனியின் சுவையே, ஆன்மாவின் ஒரே ஒரு உண்மையான தேடலின் பதில்.

*"உண்மையை அறிவது மட்டுமல்ல உண்மையாக வாழ்வதே ஆன்மீகம்."*

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்