"பற்று விடுதல்" உள்ளத்தின் விடுதலைக்கான வழி

"பற்று விடுதல்" உள்ளத்தின் விடுதலைக்கான வழி

மனித வாழ்வில் துயரம் என்பது தவிர்க்க முடியாதது. இழப்புகள் வரும், தோல்விகள் வரும், காயங்கள் வரும். 

ஆனால் நம்மில் பலர் கவலைப்படுவது இந்தக் காயங்கள் பட்டதால் மட்டுமல்ல அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் மனதில் தோண்டி எடுத்து, அழுகி வலிக்கும்படி வைத்திருக்கிறோம் என்பதால்தான். 

"நாம் சுமக்கும் மிகக் கனமான சுமை எம் கடந்த காலமோ அல்லது தற்போதைய சூழ்நிலையோ அல்ல நாம் விடாப்பிடியாகப் பிடித்துக்கொண்டு விட மறுக்கும் அவற்றின் மீதான பிடிதான்" என்ற இந்தக் கருத்து, மனித உளவியலின் ஆழமான உண்மை ஒன்றை நம் முன் வைக்கிறது.

சுமை எங்கிருந்து வருகிறது?

ஒரு கல்லை நாம் தூக்கிப் பிடித்திருக்கிறோம் என்று கற்பனை செய்துகொள்வோம். 

அந்தக் கல் எடையானது தான்.

    

ஆனால் அதை ஒரு நிமிடம் பிடித்திருப்பதும், ஒரு மணி நேரம் பிடித்திருப்பதும், ஒரு நாள் முழுவதும் பிடித்திருப்பதும் வெவ்வேறு வலியைத் தரும்.

    

கல்லின் எடை மாறவில்லை  ஆனால் நம் கை தாங்காமல் போகிறது. 

வலி பெருகுகிறது. இதுதான் நம் மன வலியின் உண்மை.

கடந்த காலத்தில் நடந்த ஒரு துரோகம், ஒரு தோல்வி, ஒரு இழப்பு

இவை நடந்து முடிந்த நிகழ்வுகள்.

    

அவை நமக்கு வலி தந்தன, அது உண்மை. 

ஆனால் அந்த வலியிலிருந்து ஆண்டுகள் கடந்தும் நாம் தொடர்ந்து துன்புறுகிறோம் என்றால், அதற்குக் காரணம் அந்த நிகழ்வு மட்டுமல்ல. 

"ஏன் இப்படி நடந்தது?", "அவர்கள் என்னிடம் அப்படி நடந்துகொண்டார்களே", "நான் தான் அன்று தவறு செய்தேன்" என்று மனதில் அதை மீண்டும் மீண்டும் இயக்கிக்கொண்டே இருக்கிறோம். 

அந்த 'இயக்கம்'தான் அந்த விடாத பிடிதான் நம்மை நொறுக்குகிறது.

"பிடி" என்றால் என்ன?

இங்கு "பிடி" என்பது வெறும் நினைவு அல்ல. 

நினைவுகள் இயற்கையாகவே வரும், போகும். "பிடி" என்பது அந்த நினைவுடன் நாம் வைத்துக்கொண்டிருக்கும் உணர்வு உறவு. 

அதாவது அந்த நபர் என்னை மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும் என்று காத்திருப்பது ஒரு பிடி.

 "இப்படித்தான் நடந்திருக்கவேண்டும், அப்படி நடக்காமல் போயிற்றே" என்று வருந்துவது ஒரு பிடி. 

"நான் நல்லவன் என்று உலகம் ஒப்புக்கொள்ளவேண்டும்" என்று எதிர்பார்ப்பது ஒரு பிடி. 

"என்னை காயப்படுத்தியவன் தண்டிக்கப்படவேண்டும்" என்று ஆசைப்படுவது ஒரு பிடி.

இந்தப் பிடிகள் ஒவ்வொன்றும் நமக்கு நியாயமாகவே தோன்றும்.

    

ஏனென்றால் இவை நம் ஆழமான வலியிலிருந்து பிறக்கின்றன.

   

ஆனால் இவை நமக்கு விடுதலை தருவதில்லை.

 மாறாக, கடந்த காலத்தோடு நம்மை சங்கிலியால் கட்டிப் போடுகின்றன.

கடந்த காலம் ஒரு சிறை அல்ல  நாமே சிறை கட்டுகிறோம்.

கடந்த காலம் ஒரு நிலையான உண்மை. 

அது மாறாது. ஆனால் அந்த உண்மையோடு நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பது நம் கையில்தான் இருக்கிறது. 

ஒரு குழந்தை விளையாட்டில் கீழே விழுகிறது. 

அது அழுகிறது, ஆனால் கொஞ்ச நேரத்தில் எழுந்து மீண்டும் ஓடுகிறது. 

விழுந்தது வலித்தது ஆனால் அந்த வலியை அது சுமந்துகொண்டு உட்கார்ந்திருக்கவில்லை.

 

பெரியவர்களுக்கு இந்த இயல்பான மீட்சி சிறிது சிறிதாகக் குறைகிறது.

    

ஏனென்றால் நாம் "இது எனக்கு நடக்கக்கூடாது" என்ற எதிர்பார்ப்பை, "இது என்னை வரையறுக்கிறது" என்ற அடையாளத்தை, "இது நீதியற்றது" என்ற தீர்ப்பை நிகழ்வுகளின் மீது ஒட்டிவிடுகிறோம். 

இந்த ஒட்டு நம் துயரத்தை நித்தியமாக்குகிறது.

புத்தர் இதை மிக அழகாகச் சொன்னார்: "துன்பம் என்பது இரண்டு அம்புகளால் ஆனது. முதல் அம்பு வலிக்கும் நிகழ்வு. 

இரண்டாம் அம்பு  அந்த வலியைப் பற்றி நாம் கதை சொல்லிக்கொண்டே இருப்பது."

    

முதல் அம்பை நாம் தடுக்க முடியாது. 

ஆனால் இரண்டாம் அம்பு நம் கையில்தான் இருக்கிறது.

"பிடி விடுதல்" என்பது மறத்தல் அல்ல இங்கு ஒரு தவறான புரிதலை நீக்கவேண்டும். 

"பிடி விடு" என்றால் "மறந்துவிடு", "அது நடக்கவேயில்லை என்று நடந்துகொள்", "உன் வலி பொய்" என்று அர்த்தமில்லை. 

நடந்தது நடந்தது. 

வலி உண்மையானது. 

ஆனால் "பிடி விடுதல்" என்பது அந்த நிகழ்வை மாற்றிவிட முடியும் என்ற கோரிக்கையை விடுவதாகும். 

அந்த நபர் என்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்கவேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பை விடுவது. 

அப்படி நடந்திருக்கவேண்டும் என்ற ஆசையை விடுவது.

மன்னிப்பைக் கூட இந்த வகையில் பார்க்கலாம். 

மன்னிப்பு என்பது "அவர் செய்தது சரிதான்" என்று சொல்வதில்லை.

    

மன்னிப்பு என்பது "அவர் வேறுவிதமாக நடந்திருக்கவேண்டும் என்ற என் பிடியை நான் விடுகிறேன், என் மனசமாதானத்தை அவரின் செயல்களை வைத்து நிர்ணயிப்பதை நிறுத்துகிறேன்" என்று சொல்வதாகும். 

இது மிகவும் தைரியமான செயல்.

தற்போதைய சூழ்நிலையும் அதுவே.

கடந்த காலம் மட்டுமல்ல, தற்போதைய சூழ்நிலைகளிலும் இந்தப் பிடி வேலை செய்கிறது. 

நிதி நெருக்கடியில் இருக்கும் ஒருவர், "இப்படி இருக்கவே கூடாது" என்று ஒவ்வொரு நாளும் தன்னோடு போரிடுகிறார். 

நோயில் இருக்கும் ஒருவர் "என் உடல் சரியாக இருக்கவேண்டும்" என்ற எதிர்பார்ப்பால் நோயின் வலியைவிட அதிகமாக மனரீதியாக வலிக்கிறார்.

    

உண்மையில் நிதி நெருக்கடி தீர்க்கப்படவேண்டியது ஆனால் அது "இருக்கவே கூடாது" என்ற பிடி தொடரும்வரை, தீர்வை நோக்கிய சக்தியும் தடுக்கப்படுகிறது.

    

"இருக்கிறது, இதோடு இப்போது என்ன செய்யலாம்?" என்று நிலையை ஏற்றுக்கொண்டு செயல்படுவதே சுமையை இலகுவாக்கும்.

விடுதலை  ஒரு தேர்வு.

பிடி விடுதல் ஒரு நாளில் நடப்பதில்லை. 

அது ஒரு தொடர்ந்த தேர்வு.

    

ஒவ்வொரு முறை அந்த நினைவு வரும்போதும், "நான் இதை மீண்டும் சுமப்பேனா, அல்லது வைத்துவிடுவேனா?" என்ற தேர்வு நம் முன் நிற்கிறது. 

மெல்ல மெல்ல, அந்தத் தேர்வை நாம் உணர்ந்து எடுக்கக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

ஆற்றில் ஒரு படகு போகிறது. நீரோட்டத்தில் அது இயல்பாக செல்லும். 

ஆனால் படகோட்டி ஒரு கரையிலிருக்கும் மரத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டால் படகு எங்கும் போகாது, அதிலும் மேல், நீரோட்டம் படகை அலைக்கழிக்கும். மரத்தை விட்டால்தான் யாத்திரை தொடரும்.

வாழ்க்கை நமக்கு வலி தரும் 

 அதை தடுக்க முடியாது. 

ஆனால் அந்த வலி நம் வாழ்வின் நிரந்தர வாசியாக ஆவதை நாம் தடுக்கலாம். 

நாம் சுமக்கும் கனம் நடந்த நிகழ்வுகளில் இல்லை அவை "வேறுவிதமாக இருந்திருக்கவேண்டும்" என்ற நம் விடாப்பிடியான பிடியில்தான் இருக்கிறது. 

அந்தப் பிடியை விடுவது தோல்வி அல்ல, அது நம்மை நாமே விடுவிக்கும் மிகப்பெரிய வெற்றி.

கடந்த காலம் நம்மை வரையறுக்கவில்லை. 

நாம் அதை எப்படிப் பிடித்திருக்கிறோம் என்பதுதான் நம்மை வரையறுக்கிறது. 

பிடியை விடுங்கள்  உள்ளம் தானே மலரும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்