எல்லாம் இருந்தும் எதுவும் இல்லை

எல்லாம் என்னுடையதே என்ற எண்ணத்துடன் மனிதன் தனது வாழ்க்கைப் பயணத்தை ஆரம்பிக்கிறான். 

குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே “இது என் வீடு, இது என் பொருள், இது என் மக்கள்” என்ற உரிமை உணர்வு அவனுள் மெதுவாக வளரத் தொடங்குகிறது. 

இந்த உணர்வு ஒரு அளவிற்கு அவசியமானதே. 

அது மனிதனை முயற்சிக்கவும், முன்னேறவும் தூண்டுகிறது.

   

ஆனால் அதே நேரத்தில், இந்த “என்னுடையது” என்ற பற்றுதலே பின்னர் அவனுக்கு பல துன்பங்களுக்கும் காரணமாகிறது.

வாழ்க்கை ஒரு நீண்ட பயணம். அந்தப் பயணத்தில் நாம் சந்திப்பது எல்லாமே நிலையானவை அல்ல.

    

நம்முடையது என்று நினைத்த பல விஷயங்கள் காலத்தின் ஓட்டத்தில் மாறிவிடுகின்றன. 

சிறுவயதில் மிகவும் விரும்பிய பொருட்கள் கூட இன்று எவ்வித மதிப்பும் இல்லாததாக தோன்றும்.

    

நமக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்கள் கூட சில சூழ்நிலைகளால் நம்மை விட்டு விலகிச் செல்லக்கூடும். 

இதை உணராமல் “எல்லாம் என்னுடையதே” என்று பிடிவாதமாகப் பற்றிக்கொள்வதே மனிதனின் துன்பத்திற்கு அடிப்படை காரணம்.

வாழ்க்கையில் ஏற்றங்களும் இறக்கங்களும் தவிர்க்க முடியாதவை. 

சில நேரங்களில் நாம் மிகுந்த சந்தோஷத்தில் இருப்போம்.

    

மற்றொரு நேரத்தில் அதே அளவுக்கு துக்கத்திலும் விழுந்துவிடுவோம். 

வெற்றி கிடைக்கும் போது உலகமே நமக்குச் சொந்தம் போல தோன்றும். 

தோல்வி வரும் போது எதுவும் நமக்கில்லை என்ற உணர்வு உருவாகும். 

இந்த மாற்றங்கள் எல்லாம் வாழ்க்கையின் இயல்பான ஓட்டம்.

    

இதை புரிந்து கொண்டால், எந்த நிலையிலும் நாம் சமநிலையுடன் இருக்க முடியும்.

எதிர்பார்ப்புகள் மனித வாழ்க்கையின் முக்கிய அங்கம்.

    

ஆனால் அளவுக்கு அதிகமான எதிர்பார்ப்புகள் ஏமாற்றங்களை உருவாக்கும். 

நாம் ஒருவரிடம் அதிகமாக எதிர்பார்க்கும்போது, அது நிறைவேறாதபோது மனம் உடைந்து போகிறது. 

உண்மையில், நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாத விஷயங்களில் எதிர்பார்ப்பு வைத்துக் கொள்வதே தவறு. 

நாம் செய்ய வேண்டிய கடமையைச் செய்து, அதன் பலனை அமைதியாக ஏற்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 

இதுவே மன அமைதிக்கான முக்கிய வழி.

இன்பமும் துன்பமும் வாழ்க்கையின் இரு பக்கங்கள்.

    

ஒன்று இல்லாமல் மற்றொன்று இல்லை. இன்பத்தை மட்டும் விரும்பி, துன்பத்தைத் தவிர்க்க முயற்சிப்பது இயலாதது. 

மழை இல்லாமல் விளைச்சல் கிடைக்காததுபோல், துன்பம் இல்லாமல் மனிதன் வளர்ச்சி அடைய முடியாது. 

துன்பங்கள் நம்மை பலப்படுத்துகின்றன.

    

அனுபவங்களை கற்றுக்கொடுக்கின்றன.

    

வாழ்க்கையின் உண்மையை உணர்த்துகின்றன. 

அதனால் துன்பத்தை எதிரியாக பார்க்காமல், அது ஒரு ஆசிரியர் எனக் கருதி அணுக வேண்டும்.

வாழ்க்கையில் நடக்கும் பல நிகழ்வுகள் தோன்றி மறையும் மாயைகளைப் போன்றவை. 

நாம் மிகவும் முக்கியமானதாக கருதும் விஷயங்களும் சில காலத்திற்குப் பிறகு அர்த்தமற்றதாகிவிடுகின்றன.

    

இன்று நாம் கவலைப்படும் விஷயத்தை, சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நினைத்துப் பார்த்தால், அது மிகச் சிறியதாகத் தோன்றும்.

    

இதுவே வாழ்க்கையின் மாயை.

    

இதை புரிந்துகொண்டால், நாம் தேவையற்ற கவலைகளில் இருந்து தப்பிக்க முடியும்.

“எதுவும் நம்முடையது இல்லை” என்ற உண்மை வாழ்க்கையின் இறுதியில் நமக்கு தெளிவாகிறது.

    

நாம் சேர்த்த செல்வம், புகழ், உறவுகள் எதையும் நம்முடன் எடுத்துச் செல்ல முடியாது. 

இது ஒரு கடுமையான உண்மை என்றாலும், அதே நேரத்தில் இது மிகவும் விடுதலையை தரும் உண்மையாகும். 

ஏனெனில், எதுவும் நம்முடையது இல்லை என்றால், இழப்புகளுக்காக அதிகமாக கவலைப்பட வேண்டியதில்லை.

    

நாம் அனுபவிப்பது எல்லாம் தற்காலிகம் என்பதைக் கவனத்தில் வைத்தால், வாழ்க்கையை இலகுவாக வாழ முடியும்.

இந்த உண்மைகளை புரிந்துகொள்வது வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடியது. 

பற்றுகளை குறைத்து, நன்றி உணர்வுடன் வாழ கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 

நமக்குக் கிடைத்துள்ளதை மதித்து, அதைப் பயன்படுத்தி நல்ல செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்.

    

பிறருக்கு உதவுவது, நல்ல உறவுகளை பேணுவது, மன அமைதியை காக்கும் வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றுவது இவை எல்லாம் வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றும்.

முடிவில், வாழ்க்கை என்பது பிடித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய ஒன்றல்ல.

அனுபவித்து விட வேண்டிய ஒரு பயணம். 

“எல்லாம் என்னுடையதே” என்ற அகந்தையை விட்டு, “எதுவும் நிரந்தரம் அல்ல” என்ற ஞானத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், வாழ்க்கை மிகவும் எளிமையாகவும், அமைதியாகவும் மாறும்.

    

ஏற்றங்களும் இறக்கங்களும் நடுவே சமநிலையை காத்து, இன்ப துன்பங்களை சமமாக ஏற்று, பற்றில்லாத மனதுடன் வாழ்வதே உண்மையான சந்தோஷ வாழ்க்கை.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்