நாம் பிரம்மத்திலிருந்து தனித்தவர்கள் அல்ல

“நாம் பிரம்மத்திலிருந்து தனித்தவர்கள் அல்ல; நாமே எம்மை அனுபவமாக விரிவுபடுத்திக் கொள்ளும் பிரம்மம்” என்ற  தத்துவக் கருத்து, ஆத்வைத வேதாந்தத்தின் மையச் சிந்தனையை மிக எளிமையாக வெளிப்படுத்துகிறது.

 

இதன் அடிப்படைப் பொருள் என்னவெனில், நாம் உலகத்தைப் பிரித்து பார்க்கும் போதெல்லாம் தோன்றும் “நான்” மற்றும் “இது” என்ற இருமை உணர்வு உண்மையில் மாயை.

    

உண்மையான நிலை ஒன்றே அது பரப்ரம்மம். 

அந்தப் பரப்ரம்மமே அனைத்திலும் இருக்கிறது.

அதே பரப்ரம்மமே நாமாகவும் வெளிப்படுகிறது. 

இந்த உண்மையை அறிதல் வெறும் தத்துவப் பயிற்சி அல்ல.

அது வாழ்க்கையை அமைதியுடனும் ஆனந்தத்துடனும் வாழ வழிகாட்டும் ஒரு ஆழமான ஆன்மீக அனுபவமாகும்.

சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கை பெரும்பாலும் ஆசை, பயம், போட்டி, ஒப்பீடு, எதிர்பார்ப்பு ஆகியவற்றால் நிரம்பியதாக உள்ளது. 

“நான்” என்ற தனித்த அடையாளம் மிகவும் வலுவாக இருப்பதால், நாம் எப்போதும் நம்மை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டு, வெற்றி தோல்வி என்ற அளவுகோலினால் வாழ்க்கையை மதிப்பிடுகிறோம். 

இதனால் மனஅழுத்தம், பொறாமை, துக்கம் போன்றவை உருவாகின்றன. 

ஆனால், “நாம் பிரம்மத்திலிருந்து தனித்தவர்கள் அல்ல” என்ற உண்மையை உள்ளார்ந்த முறையில் புரிந்துகொள்ளும்போது, இந்த இருமை உணர்வு மெதுவாக கரைந்து விடுகிறது. 

மற்றவர்களின் வெற்றி நமக்கெதிரானதல்ல.

அது ஒரே அண்ட சித்தத்தின் வெளிப்பாடு என்பதைக் காண ஆரம்பிக்கிறோம். 

இந்தப் புரிதல் மனதில் அமைதியை உருவாக்கும் முதல் படியாகும்.

ஆன்மீகக் கோணத்தில் பார்க்கும்போது, வாழ்க்கையின் அனைத்து அனுபவங்களும் சுகமும் துக்கமும் பிரம்மத்தின் விளையாட்டாகக் கருதப்படுகின்றன. 

நாம் அனுபவிப்பது எல்லாம் ஒரு தனி “நான்” அனுபவிப்பது அல்ல.

    

மாறாக, பிரம்மம் தன்னையே அனுபவிக்கிறது. 

இந்த எண்ணம் ஒருவரை தன்னலம் குறைந்தவராக மாற்றுகிறது. 

ஏனெனில், நாம் மற்றவர்களைப் பிரித்துப் பார்க்காமல், அவர்களிலும் அதே தெய்வீகத்தை உணர ஆரம்பிக்கிறோம். 

இதனால் கருணை, பொறுமை, அன்பு போன்ற பண்புகள் இயல்பாக வளர்கின்றன.

இதை வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்துவது எப்படி?

    

முதலில், நம் எண்ணங்களைக் கவனிக்கத் தொடங்க வேண்டும்.

    

“நான்”, “எனது” என்ற பற்றுகளை அடிக்கடி சோதிக்க வேண்டும்.

    

உதாரணமாக, ஒரு விஷயம் நமக்கு விருப்பமில்லாமல் நடந்தால், உடனே கோபம் அல்லது மனவேதனை எழுகிறது. 

அந்த நேரத்தில், “இந்த அனுபவமும் பிரம்மத்தின் வெளிப்பாடு.

இது என்னை ஏதோ கற்றுக் கொடுக்க வருகிறது” என்று நினைத்தால், அந்த எதிர்மறை உணர்வு குறைகிறது. 

இவ்வாறு, ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் ஆன்மீகப் பார்வையில் பார்க்கும் பழக்கம் உருவானால், வாழ்க்கை மெதுவாக சமநிலைக்குத் திரும்பும்.

மேலும், தியானம் மற்றும் சுய ஆய்வு இந்தத் தத்துவத்தை உணர உதவும் முக்கியமான கருவிகள்.

    

தியானத்தின் போது, நாம் நம் எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் வெறும் சாட்சியாகக் கவனிக்கிறோம். 

அந்த நேரத்தில், “நான் இந்த எண்ணம் அல்ல; நான் இந்த உடல் அல்ல. 

நான் சாட்சியாக இருக்கும் அறிவு” என்ற புரிதல் உருவாகிறது. 

இந்த சாட்சி அறிவே பிரம்மம்.

    

இதை அடிக்கடி அனுபவிக்கும் போது, வெளிப்புற சூழ்நிலைகள் எவ்வாறு மாறினாலும், உள்ளார்ந்த அமைதி குலையாமல் இருக்கும்.

சாதாரண வாழ்க்கையில் இந்த உண்மையை கொண்டு வருவதற்கான இன்னொரு வழி, செயலில் ஈடுபடும் போது பற்றற்ற மனநிலையை வளர்த்துக் கொள்வது. 

நாம் எதையும் செய்கிறோம் என்றால், அதன் பலனைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், அதை ஒரு கடமையாக அல்லது அர்ப்பணிப்பாகச் செய்ய வேண்டும். 

“நான் செய்கிறேன்” என்ற அகங்காரம் குறைந்து, “இதுவும் பிரம்மத்தின் வழியாக நடக்கிறது” என்ற உணர்வு வந்தால், மனஅழுத்தம் குறையும். 

இதனால் வேலை கூட ஒரு தியானமாக மாறும்.

இந்தத் தத்துவம் மனித உறவுகளிலும் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். 

நாம் மற்றவர்களைத் தனி மனிதர்களாகப் பார்க்காமல், ஒரே சித்தத்தின் வெளிப்பாடாகப் பார்க்கும்போது, சண்டைகள் குறையும். 

மன்னிக்கும் மனப்பான்மை அதிகரிக்கும். 

ஏனெனில், மற்றவரின் தவறும் ஒரு அளவில் அறியாமையின் விளைவு என்பதை நாம் புரிந்துகொள்கிறோம். 

இந்தப் புரிதல் உறவுகளை நெருக்கமாகவும் அமைதியாகவும் மாற்றும்.

அதேபோல், வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மையையும் இந்தத் தத்துவம் எளிதாக ஏற்க உதவுகிறது. 

எல்லாம் மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது.

ஆனால் அந்த மாற்றங்களைப் பார்க்கும் சாட்சி மட்டும் மாறாது.

    

அந்த சாட்சியே பிரம்மம். 

இந்த உணர்வு உறுதியானபோது, இழப்புகள், தோல்விகள் போன்றவை நம்மை முழுமையாக உடைக்க முடியாது. 

அவை தற்காலிகமான அலைகள் போலவே தோன்றும்.

முடிவாக, “நாம் பிரம்மத்திலிருந்து தனித்தவர்கள் அல்ல” என்ற உண்மையை உணர்வது ஒரு அறிவியல் கருத்து அல்ல.

அது ஒரு வாழ்வியல் அனுபவம்.

    

அதை புத்தகங்களில் படிப்பது முதல் படி மட்டுமே. 

அதை தினசரி வாழ்க்கையில் உணர்ந்து, நடைமுறைப்படுத்தும் போது தான் அதன் உண்மையான பலன் கிடைக்கும். 

இந்தப் புரிதல் மனிதனை அச்சம் மற்றும் துன்பத்திலிருந்து விடுவித்து, இயல்பான அமைதியுடனும் ஆழமான ஆனந்தத்துடனும் வாழ வழிகாட்டுகிறது. 

வாழ்க்கை எப்படிப் போகிறதோ அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு, அதில் ஒவ்வொரு நொடியையும் பூரணமாக அனுபவிக்கும் திறனை இது அளிக்கிறது. 

அப்போது வாழ்க்கை ஒரு போராட்டமாக இல்லாமல், ஒரு தெய்வீக அனுபவமாக மாறுகிறது.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்