மௌனம் என்றால் என்ன?

மௌனம் என்றால் என்ன?

பேசாமல் இருப்பதா? 

எதிர்த்து வாதிடாமல் இருப்பதா?

      

தன்னிடம் நிகழ்ந்த அநீதிக்கு பதில் சொல்லாமல் ஒதுங்கிச் செல்வதா?

 

அல்லது எல்லாவற்றையும் பார்த்தும், கேட்டும், புரிந்தும், சில தருணங்களில் வார்த்தைகளைத் தேர்ந்தெடுக்காமல் இருப்பதா?

வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தைத் தாண்டிய பிறகு நாம் உணரத் தொடங்கும் மிகப்பெரிய உண்மைகளில் ஒன்று  எல்லாவற்றிற்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதுதான்.

இளமையில் நம்முடைய மனம் தன்னை நிரூபித்துக்கொள்ள விரும்புகிறது. 

ஒருவர் நம்மைப் பற்றி தவறாகப் பேசினால் உடனே விளக்கம் கொடுக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. 

ஒருவர் நம்முடைய எண்ணத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் விமர்சித்தால், அவருக்கு உண்மையை எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம். 

ஒருவர் நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டால், அந்தப் புரிதலை உடனடியாகச் சரிசெய்ய வேண்டும் என்று எண்ணுகிறோம்.

ஆனால் காலம் நமக்குக் கற்றுத் தரும் பாடம் வேறொன்று.

சில உண்மைகள் விளக்கப்படுவதற்காகப் பிறந்தவை அல்ல

வாழப்படுவதற்காகப் பிறந்தவை.

நம்முடைய உண்மையை எல்லோரிடமும் நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயம் நமக்கில்லை. 

ஏனெனில் உண்மைக்கு எப்போதும் சத்தம் தேவையில்லை. 

ஒரு மலர் மலரும்போது அது தனது மணத்தைப் பற்றி யாரிடமும் விளம்பரம் செய்வதில்லை.

    

சூரியன் உதிக்கும்போது "நான் ஒளி தருகிறேன்" என்று அறிவிப்பதில்லை. 

நதி ஓடும்போது தனது பயணத்தை யாரிடமும் நியாயப்படுத்துவதில்லை.

அவை தங்கள் இயல்பில் இருப்பதன் மூலமே தங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.

அதேபோல, மனிதனின் உண்மையான உயரமும் அவன் எவ்வளவு பேசுகிறான் என்பதில் மட்டும் இல்லை.

எப்போது பேச வேண்டும், எப்போது பேசாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதை அவன் அறிந்திருப்பதிலும் இருக்கிறது.

மௌனம் என்பது பலவீனம் என்று நாம் பல நேரங்களில் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறோம். 

ஒருவர் எதிர்த்து பேசவில்லை என்றால் அவர் தோற்றுவிட்டார் என்று நினைக்கிறோம். 

ஒருவர் வாதத்தில் இறங்கவில்லை என்றால் அவரிடம் பதில் இல்லை என்று முடிவு செய்கிறோம். 

ஒருவர் தன்னைப் பற்றி சொல்லப்படும் தவறான கருத்துகளுக்கு பதிலளிக்கவில்லை என்றால் அவர் அஞ்சுகிறார் என்று கருதுகிறோம்.

ஆனால் உண்மையில், சில நேரங்களில் மௌனம் என்பது பதிலளிக்க இயலாத நிலை அல்ல.

     

பதிலளிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பதை உணர்ந்த நிலை.

ஒரு மனிதன் தன்னுடைய மன அமைதியின் மதிப்பை உணர்ந்துவிட்டால், எல்லா விவாதங்களிலும் வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற ஆசை அவனுக்குள் குறையத் தொடங்கும்.

ஏனெனில் அவன் புரிந்துகொள்கிறான்  சில வெற்றிகள் தோல்வியை விட மோசமானவை.

ஒருவருடன் நீண்ட நேரம் வாதிட்டு அவரை வென்றுவிட்டதாகக் கருதலாம். 

ஆனால் அந்த வெற்றிக்குப் பிறகு மனதில் அமைதி இல்லையென்றால், அந்த வெற்றியின் பயன் என்ன?

சில நேரங்களில் நாம் ஒருவரை வாயால் வெல்லலாம்.

ஆனால் அந்த வெற்றிக்காக நம்முடைய அமைதியை இழந்துவிடலாம்.

அதனால் வாழ்க்கையின் முதிர்ச்சி என்ன சொல்கிறது என்றால்

"எல்லா போர்களிலும் வெற்றி பெற வேண்டியதில்லை சில போர்களில் இருந்து விலகிச் செல்வதே வெற்றி."

நாம் வாழ்வில் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும் நம்மைப் புரிந்துகொள்வதற்காகப் பிறந்தவர்கள் அல்ல. 

சிலர் நம்முடைய வார்த்தைகளைக் கேட்பார்கள் ஆனால் அதன் பொருளைப் புரிந்துகொள்ள மாட்டார்கள். 

சிலர் நம்முடைய உண்மையை அறிந்திருந்தும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள விரும்ப மாட்டார்கள். 

சிலர் தங்களுடைய முன்முடிவுகளின் கண்ணாடி வழியாக மட்டுமே நம்மைப் பார்ப்பார்கள்.

அப்படிப்பட்டவர்களிடம் எவ்வளவு விளக்கம் கொடுத்தாலும் என்ன பயன்?

நாம் உண்மையைச் சொல்வோம்.

   

அவர்கள் தங்களுக்கு ஏற்ற உண்மையைத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்.

நாம் அன்புடன் பேசுவோம். அவர்கள் அதில் பலவீனத்தைப் பார்ப்பார்கள்.

நாம் பொறுமையுடன் நடப்போம்.

     

அவர்கள் அதை இயலாமை என்று கருதலாம்.

நாம் மன்னிப்போம். 

அவர்கள் அதை மறந்துவிட்டோம் என்று நினைக்கலாம்.

அப்படியானால் நாம் தொடர்ந்து நம்மை விளக்கிக்கொண்டே இருக்க வேண்டுமா?

இல்லை.

நம்மை உண்மையாக அறிந்தவர்களிடம் அதிக விளக்கம் தேவையில்லை. 

நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளத் தீர்மானித்தவர்களிடம் எந்த விளக்கமும் போதாது.

இதுவே மௌனத்தின் ஆழமான தத்துவம்.

ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். 

எல்லா மௌனமும் உயர்ந்த மௌனம் அல்ல.

அநீதியைப் பார்த்தும் பயத்தால் பேசாமல் இருப்பது ஒரு வகையான மௌனம். 

தன்னுடைய உரிமையைப் பாதுகாக்க முடியாமல் அமைதியாக இருப்பதும் ஒரு மௌனம்.

    

மனத்தில் வெறுப்பை வைத்துக்கொண்டு வெளியில் பேசாமல் இருப்பதும் மௌனமே.

அவை முதிர்ச்சியின் மௌனமாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

உண்மையான மௌனம் என்பது பயத்தில் பிறப்பதல்ல தெளிவில் பிறப்பது.

அது ஓட்டமல்ல. 

அது ஒதுக்கல் அல்ல. 

அது கோழைத்தனம் அல்ல.

அது, "இந்த வார்த்தைகளை இப்போது பேசினால் என்ன மாறும்?" என்று தன்னிடம் கேட்கும் உள்ளார்ந்த அறிவு.

ஒரு வார்த்தை ஒரு உறவை உருவாக்கலாம். 

அதே ஒரு வார்த்தை ஒரு உறவை உடைக்கவும் முடியும். 

ஒரு கோபத்தின் தருணத்தில் உச்சரிக்கப்படும் சில சொற்கள் பல ஆண்டுகள் கழித்தும் மற்றொருவரின் மனத்தில் காயமாக இருக்கலாம்.

அதனால் பேசுவதற்கு முன் சிந்திப்பது அறிவு.

ஆனால் பேச வேண்டிய இடத்தில் பேசாமல் இருப்பதும் சில நேரங்களில் தவறாகிவிடும்.

அதனால் மௌனம் என்பது ஒரு பொதுவான தீர்வு அல்ல. 

அது சூழ்நிலைக்கேற்ப பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு உள்ளார்ந்த கருவி.

நமக்கு அன்பான ஒருவர் தவறான பாதையில் செல்கிறார் என்றால், "அவருடைய வாழ்க்கை நான் ஏன் பேச வேண்டும்?" என்று மௌனமாக இருப்பது அன்பல்ல.

     

அங்கே உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும்.

ஒருவருக்கு அநீதி நடக்கும்போது அதை பார்த்தும் "எனக்கு என்ன?" என்று அமைதியாக இருப்பது உயர்ந்த மௌனம் அல்ல. 

அங்கே குரல் கொடுக்க வேண்டும்.

நம்முடைய எல்லைகள் மீறப்படும்போது, நம்முடைய மரியாதை அவமதிக்கப்படும்போது, நம்முடைய உரிமை பறிக்கப்படும்போது மௌனம் எப்போதும் தீர்வு அல்ல.

ஆனால், நம்மைத் தொடர்ந்து இழிவுபடுத்த முயலும் ஒருவரிடம் மீண்டும் மீண்டும் நம்மை நிரூபிக்க வேண்டிய நிலை வந்தால், அங்கே மௌனம் மிகப்பெரிய பதிலாக மாறலாம்.

ஏனெனில் சில மனிதர்கள் உண்மையை அறிய விரும்புவதில்லை அவர்கள் தங்களுடைய கருத்தை மட்டுமே வெல்ல விரும்புகிறார்கள்.

அப்படிப்பட்ட சூழலில் நாம் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் மற்றொரு வாதத்திற்கான கதவாகிவிடும்.

ஒரு வார்த்தை.

அதற்கு மறுபதில்.

அதற்கு மறுபதில்.

இறுதியில் உண்மை எங்கே இருக்கிறது என்பதை இருவருமே மறந்துவிடுகிறோம்.

அங்கே மௌனம் ஒரு கதவை மூடுகிறது.

"இந்த உரையாடல் இனி என்னை எங்கும் அழைத்துச் செல்லாது" என்று அது நமக்குச் சொல்கிறது.

வாழ்க்கையில் சில உறவுகளும் இப்படித்தான்.

ஒருகாலத்தில் ஒருவரிடம் நம்முடைய ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் பகிர்ந்திருக்கலாம். 

ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல அவர்களுடன் பேசுவதற்கு முன்பு ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அளந்து பார்க்க வேண்டிய நிலை வந்திருக்கலாம்.

அது உறவு வளர்ந்ததன் அடையாளமல்ல உறவின் இயல்பு மாறிவிட்டதன் அறிகுறியாக இருக்கலாம்.

அப்போது நாம் செய்ய வேண்டியது எல்லாவற்றையும் விளக்கி உறவை உயிர்ப்பிக்க முயல்வது மட்டுமல்ல.

சில நேரங்களில் சிறிது தூரம் தேவை.

சில நேரங்களில் மௌனம் தேவை.

சில நேரங்களில் பிரிவு கூட தேவை.

ஏனெனில் ஒவ்வொரு உறவையும் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதில்லை.

சில உறவுகளிலிருந்து நம்முடைய மன அமைதியைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

இதைக் கற்றுக்கொள்வது எளிதல்ல.

நாம் மனிதர்கள். 

அன்பு இருக்கும் இடத்தில் எதிர்பார்ப்பு இருக்கும். 

எதிர்பார்ப்பு இருக்கும் இடத்தில் ஏமாற்றம் வரும். 

ஏமாற்றம் வரும் இடத்தில் கேள்விகள் எழும்.

"நான் இவ்வளவு செய்தேன் அவர் ஏன் இப்படிச் செய்தார்?"

"நான் உண்மையாக இருந்தேன்; அவர் ஏன் என்னைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டார்?"

"நான் அன்பாக நடந்தேன்.ஏன் எனக்கு அன்பு கிடைக்கவில்லை?"

இப்படிப் பல கேள்விகள் மனதைத் துளைக்கின்றன.

ஆனால் எல்லா கேள்விகளுக்கும் மற்றவர்கள் பதில் தர வேண்டியதில்லை.

சில கேள்விகளுக்கு காலமே பதில் தரும்.

சில கேள்விகளுக்கு வாழ்க்கையே பதில் தரும்.

சில கேள்விகளுக்கு நம்முடைய மௌனமே பதிலாக மாறிவிடும்.

வயது செல்லச் செல்ல மனிதன் இன்னொரு உண்மையையும் கற்றுக்கொள்கிறான்.

நம்மைப் பற்றி மற்றவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

நாம் நல்லவராக இருந்தாலும் ஒருவர் நம்மை மோசமானவர் என்று நினைக்கலாம். 

நாம் நேர்மையாக இருந்தாலும் ஒருவர் நம்மை நடிக்கிறோம் என்று கருதலாம். 

நாம் அன்பாக இருந்தாலும் ஒருவர் அதில் ஏதோ சுயநலம் இருக்கிறது என்று சந்தேகிக்கலாம்.

அப்படியிருக்கையில், ஒவ்வொருவருடைய கருத்தையும் திருத்திக்கொண்டே வாழ்வது எப்படி சாத்தியம்?

அது வாழ்க்கை அல்ல.

அது பிறருடைய பார்வைக்காக வாழப்படும் ஒரு நாடகம்.

ஒரு கட்டத்தில் மனிதன் தன்னிடம் கேட்க வேண்டும்

"நான் யார் என்பதை நான் அறிந்திருக்கிறேனா?"

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் உள்ளுக்குள் தெளிவாக வந்துவிட்டால், வெளியில் எழும் ஒவ்வொரு விமர்சனத்திற்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய தேவை குறையும்.

அதுவே உள்ளார்ந்த சுதந்திரத்தின் தொடக்கம்.

மௌனம் என்பது அப்போது ஒரு சுவர் அல்ல ஒரு கண்ணாடி.

அதில் நாம் பிறரைப் பார்க்கவில்லை.

நம்மையே பார்க்கிறோம்.

நம்முடைய கோபத்தைப் பார்க்கிறோம்.

நம்முடைய அகந்தையைப் பார்க்கிறோம்.

நம்முடைய காயங்களைப் பார்க்கிறோம்.

நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகளைப் பார்க்கிறோம்.

மற்றவர்கள் செய்த தவறுகளை மட்டுமல்ல நம்முடைய எதிர்வினைகளையும் பார்க்கிறோம்.

அங்கேதான் மௌனம் தியானமாகிறது.

வெளியில் சத்தம் குறைந்தபோது உள்ளே இருக்கும் சத்தம் கேட்கத் தொடங்குகிறது.

அதுவரை நாம் பிறரைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தோம்.

   

மௌனத்தில் நம்மைப் பற்றி யோசிக்கத் தொடங்குகிறோம்.

"அவர் ஏன் அப்படிச் செய்தார்?" என்ற கேள்வி மெதுவாக "நான் ஏன் இவ்வளவு பாதிக்கப்பட்டேன்?" என்று மாறுகிறது.

"அவர் என்னைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை" என்ற குற்றச்சாட்டு, "நான் ஏன் என்னை அவரால் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தேன்?" என்ற சுயவிசாரணையாக மாறுகிறது.

அந்த மாற்றமே மனிதனின் வளர்ச்சி.

வாழ்க்கையில் நம்மை காயப்படுத்தியவர்களைப் பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தால், அவர்கள் நம்மை விட்டு விலகிய பிறகும் நம் மனத்திற்குள் தொடர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்.

அவர்களைப் பற்றிய கோபத்தை விடுவிப்பது அவர்களுக்காக நாம் செய்யும் உதவி அல்ல.

அது நமக்காக நாம் செய்யும் விடுதலை.

அதனால்தான் சில நேரங்களில் பதில் சொல்லாமல் இருப்பதும் ஒரு பதிலாகிறது.

மன்னிப்பதும் ஒரு பதிலாகிறது.

விலகிச் செல்வதும் ஒரு பதிலாகிறது.

மீண்டும் திரும்பிப் பார்க்காமல் முன்னேறுவதும் ஒரு பதிலாகிறது.

ஆனால் அந்த மௌனம் கசப்புடன் இருக்கக்கூடாது.

"ஒருநாள் அவர்களுக்கு நான் யார் என்று புரியும்" என்ற எதிர்பார்ப்போடு நாம் மௌனமாக இருந்தால், அது இன்னும் அவர்களுடைய அங்கீகாரத்தை எதிர்பார்க்கும் மனமே.

உண்மையான மௌனம் சொல்வது

"அவர்கள் என்னைப் புரிந்துகொண்டாலும் சரி; புரிந்துகொள்ளாவிட்டாலும் சரி. நான் என்னை அறிந்திருக்கிறேன்."

இதுதான் விடுதலை.

இதுதான் மன முதிர்ச்சி.

இதுதான் வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுக்கும் ஒரு அரிய பரிசு.

எனவே, அன்பானவர்களே,

மௌனத்தைப் பயப்பட வேண்டாம்.

ஆனால் மௌனத்தை தவறாகப் பயன்படுத்தவும் வேண்டாம்.

பேச வேண்டிய இடத்தில் துணிவுடன் பேசுங்கள்.

உண்மையைச் சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் உண்மையைச் சொல்லுங்கள்.

அன்பை வெளிப்படுத்த வேண்டிய இடத்தில் அன்பை மறைக்காதீர்கள்.

அநீதிக்கு எதிராக குரல் கொடுக்க வேண்டிய இடத்தில் மௌனமாக நிற்காதீர்கள்.

ஆனால், உங்கள் வார்த்தைகள் இனி எந்த மாற்றத்தையும் உருவாக்காது என்று தெளிவாகத் தெரியும் இடத்தில், உங்களுடைய அமைதியைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளுங்கள்.

உங்களைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பாதவரிடம் உங்களை நிரூபிக்க முயலாதீர்கள்.

உங்களை மதிக்காதவரிடம் உங்கள் மதிப்பை விளக்காதீர்கள்.

உங்கள் மன அமைதியை எடுத்துக்கொண்டு, முடிவில்லாத வாதங்களுக்குள் சென்று விடாதீர்கள்.

ஏனெனில் வாழ்க்கை மிகக் குறுகியது.

நாம் செலவழிக்கும் ஒவ்வொரு நிமிடமும் திரும்பி வராத செல்வம்.

அதை யாருடைய தவறான புரிதலைச் சரிசெய்வதற்காகவும் முழுவதுமாக செலவழிக்க வேண்டியதில்லை.

ஒரு நாள் நாம் திரும்பிப் பார்க்கும்போது புரியும் 

நம்மை காயப்படுத்திய ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் பதில் சொல்லியிருக்க வேண்டியதில்லை.

நம்மைப் பற்றி கூறப்பட்ட ஒவ்வொரு குற்றச்சாட்டுக்கும் விளக்கம் அளித்திருக்க வேண்டியதில்லை.

ஒவ்வொரு தவறான புரிதலையும் சரிசெய்ய வேண்டியதில்லை.

சிலவற்றை காலத்திடம் விட்டிருக்கலாம்.

சிலவற்றை இறைவனிடம் விட்டிருக்கலாம்.

சிலவற்றை மௌனத்திடம் விட்டிருக்கலாம்.

அப்போது நாம் அறிந்து கொள்வோம்

மௌனம் என்பது பேச முடியாதவர்களின் ஆயுதம் அல்ல.

பேசுவதன் எல்லையையும், மௌனத்தின் வலிமையையும் அறிந்தவர்களின் ஞானம்.

ஒரு சிறிய விதை மண்ணுக்குள் புதைக்கப்படும் போது, அது அழிந்துவிட்டது என்று தோன்றலாம்.

ஆனால் அந்த இருளுக்குள் அது தன்னுடைய அடுத்த பிறவிக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது.

அதுபோலவே சில நேரங்களில் நம்முடைய மௌனமும் வெளியில் தோல்வியைப் போலத் தோன்றலாம்.

ஆனால் அந்த மௌனத்தின் ஆழத்தில் நாம் நம்மை மீண்டும் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கலாம்.

எனவே, யாராவது உங்கள் மௌனத்தை பலவீனம் என்று நினைத்தால், அவர்களுடைய எண்ணத்தை மாற்றுவதற்காக உங்கள் அமைதியை உடைக்க வேண்டாம்.

காலம் பேசட்டும்.

உங்கள் செயல்கள் பேசட்டும்.

உங்கள் வாழ்க்கை பேசட்டும்.

ஏனெனில் வார்த்தைகள் சில நேரங்களில் மனிதர்களை நம்ப வைக்கலாம் ஆனால் வாழ்க்கை மட்டுமே உண்மையை நிரூபிக்க முடியும்.

இறுதியில் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது ஒன்றுதான்

எப்போது பேச வேண்டும் என்பது அறிவு.

எதைப் பேச வேண்டும் என்பது நிதானம்.

எப்படி பேச வேண்டும் என்பது பண்பு.

எப்போது பேசாமல் இருக்க வேண்டும் என்பது ஞானம்.

அந்த ஞானம் நமக்குள் மலரும்போது, பிறருடைய பார்வையால் நம்முடைய மன அமைதி அசைக்கப்படாது.

அப்போது மௌனம் வெறுமையாக இருக்காது.

அது ஒரு மொழியாகிவிடும்.

வார்த்தைகளால் சொல்ல முடியாத உண்மைகளின் மொழியாக.

மனம் புரிந்துகொண்ட முதிர்ச்சியின் மொழியாக.

வாழ்க்கை கற்றுத்தந்த ஞானத்தின் மொழியாக.

மௌனம்...

சில நேரங்களில் அது சொல்லப்படாத பதில்.

சில நேரங்களில் அது சொல்ல முடியாத உண்மை.

சில நேரங்களில் அது சொல்லியும் பயனில்லை என்ற புரிதல்.

ஆனால் அதன் உன்னதமான வடிவத்தில் 

அது தன்னையே புரிந்துகொண்ட ஒரு மனிதனின் அமைதியான குரல்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்