சில அத்தியாயங்கள் முடிவடைவதில்லை ஆனாலும் அவை நம் வாழ்க்கைக்கதையை அழகாக்குகின்றன

சில அத்தியாயங்கள் முடிவடைவதில்லை ஆனாலும் அவை நம் வாழ்க்கைக்கதையை அழகாக்குகின்றன

வாழ்க்கை என்பது நாம் நினைத்தபடி எழுதிக்கொண்டே செல்லும் ஒரு புத்தகம் அல்ல.

சில பக்கங்களை நாம் மகிழ்ச்சியுடன் எழுதுகிறோம்.

சில பக்கங்கள் கண்ணீரால் நனைந்து விடுகின்றன.

சில அத்தியாயங்கள் நம் விருப்பத்திற்கு மாறாக திடீரென முடிந்து விடுகின்றன.

இன்னும் சில அத்தியாயங்கள் முடிவே இல்லாமல், நம் மனத்தின் ஓரத்தில் திறந்த புத்தகமாகவே கிடக்கின்றன.

அவற்றை மூட முயன்றாலும் முடியாது.

மறக்க முயன்றாலும் மறக்க முடியாது.

காலம் கடந்து சென்றாலும், அந்த நினைவுகள் ஏதோ ஒரு தருணத்தில் மீண்டும் வந்து நம்மைத் தொட்டுச் செல்கின்றன.
    
ஆனால் வாழ்க்கையின் அழகு என்னவென்றால், முடிவடையாத அத்தியாயங்கள்கூட நம் வாழ்க்கைக்கதையை அர்த்தமுள்ளதாகவும் அழகாகவும் மாற்றுகின்றன.

“முடிவடையவில்லை” என்பதையே நாம் பெரும்பாலும் “தோல்வி” என்று புரிந்துகொள்கிறோம்.

ஒரு உறவு முடிவுக்கு வரவில்லை என்றால் அது வேதனை. ஒரு கனவு நிறைவேறவில்லை என்றால் அது தோல்வி.

ஒரு முயற்சிக்கு எதிர்பார்த்த பலன் கிடைக்கவில்லை என்றால் அது வீணான உழைப்பு என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் வாழ்க்கையை சிறிது தொலைவில் இருந்து பார்த்தால் உண்மை வேறொன்றாகத் தெரியும்.

எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு முடிவு இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
    
சில அனுபவங்களின் மதிப்பு அவை எங்கே முடிந்தன என்பதில் இல்லை அவை நம்மை எங்கே கொண்டு சென்றன என்பதில்தான் இருக்கிறது.

நாம் வாழ்வில் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும் நம்முடைய கதையின் இறுதிவரை வருவதற்காக வருவதில்லை.

சிலர் ஒரு பருவத்திற்காக வருகிறார்கள்.

சிலர் ஒரு பாடத்தை கற்றுக்கொடுக்க வருகிறார்கள்.

சிலர் நம்முடைய பலத்தை நமக்கே காட்டிவிட்டு விலகிச் செல்கிறார்கள்.

இன்னும் சிலர் நம்முடைய பலவீனங்களை வெளிப்படுத்தி, நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ளச் செய்கிறார்கள்.

அவர்கள் நம்முடன் தொடர்ந்து பயணிக்கவில்லை என்பதற்காக அவர்களின் வருகை அர்த்தமற்றதாகிவிடாது.

மாறாக, அவர்கள் விட்டுச் சென்ற தடங்களே நம்முடைய அடுத்த பயணத்திற்கான பாதையை உருவாக்கியிருக்கலாம்.

ஒரு மனிதன் நம் வாழ்க்கையில் இருந்து விலகிச் சென்றிருக்கலாம்.
    
ஆனால் அவர் நமக்குள் உருவாக்கிய நினைவுகள் விலகாமல் இருக்கலாம்.

ஒரு நட்பு முறிந்திருக்கலாம் ஆனால் அந்த நட்பு நமக்கு மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ளக் கற்றுத்தந்திருக்கலாம்.

ஒரு காதல் முடிந்திருக்கலாம் ஆனால் அந்த காதல் நமக்கு அன்பின் ஆழத்தை உணர்த்தியிருக்கலாம்.

ஒரு உறவு காயப்படுத்தியிருக்கலாம் ஆனால் அந்தக் காயம் நமக்கு நம்முடைய எல்லைகளை அறியச் செய்திருக்கலாம்.

ஆகவே, முடிந்துவிட்ட உறவுகளைக் கூட “வீணானவை” என்று அழைக்க முடியாது.

அவை நம் வாழ்க்கைப் புத்தகத்தில் அழியாத பக்கங்களாக இருக்கின்றன.

நம்மில் பலர் கடந்த காலத்தைப் பற்றி ஒரு தவறான எதிர்பார்ப்பை வைத்திருக்கிறோம்.

“அதை மறந்துவிட்டால் தான் நான் முன்னேற முடியும்” என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் மறப்பது முன்னேற்றத்தின் ஒரே வழி அல்ல.

சில நினைவுகளுடன் வாழக் கற்றுக்கொள்வதும் ஒரு முதிர்ச்சி.
    
கடந்த காலத்தை அழிப்பது அவசியமில்லை அதனுடன் நமக்குள்ள உறவை மாற்றிக் கொள்வதே அவசியம்.
    
ஒருகாலத்தில் கண்ணீர் வரவைத்த நினைவு, காலம் சென்றபின் ஒரு புன்னகையை வரவழைக்கலாம்.
    
ஒருகாலத்தில் “ஏன் இது எனக்கு நடந்தது?” என்று கேட்ட சம்பவம், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு “அது நடந்ததால்தான் நான் இன்று இப்படியாக இருக்கிறேன்” என்ற புரிதலைத் தரலாம்.

வாழ்க்கையில் சில கதவுகள் நமக்காக மூடப்படுகின்றன.

நாம் அந்தக் கதவின் முன் நின்று நீண்ட நேரம் அழுகிறோம். “ஏன் இது மூடப்பட்டது?” என்று கேட்கிறோம்.

ஆனால் சில நேரங்களில் அந்தக் கதவு மூடப்படவில்லை என்றால் நமக்கான புதிய கதவு திறக்கவே முடியாது.

ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்காமல் போனது, இன்னொரு வாய்ப்புக்கான இடத்தை உருவாக்கியிருக்கலாம்.

ஒரு மனிதர் நம்மைவிட்டு சென்றது, நம்மை நாமே கண்டுபிடிப்பதற்கான தனிமையைத் தந்திருக்கலாம்.

ஒரு கனவு நொறுங்கியது, நமக்குள் இன்னொரு பெரிய கனவுக்கான இடத்தை உருவாக்கியிருக்கலாம்.

அதனால்தான் வாழ்க்கையில் நடந்த எல்லாவற்றுக்கும் உடனடியாக அர்த்தம் தேட வேண்டியதில்லை.

சில நிகழ்வுகளின் பொருள் காலத்தோடு தான் வெளிப்படும்.

இன்று புரியாத ஒன்று நாளை புரியலாம்.

இன்று தாங்க முடியாத வலி நாளை நம்முடைய மிகப்பெரிய வலிமையாக மாறலாம்.

இன்று தோல்வியாகத் தோன்றுவது, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நம்முடைய வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான திருப்பமாகத் தெரிந்துகொள்ளலாம்.

ஒரு மரத்தின் ஒவ்வொரு வளையமும் அதன் வயதை மட்டுமல்ல, அது கடந்து வந்த பருவங்களையும் சொல்கிறது.
    
வறட்சி இருந்ததா? மழை அதிகமாக இருந்ததா? காற்று எவ்வளவு தாக்கியது? மரம் எத்தனை தடைகளைத் தாண்டியது? அனைத்தும் அதன் உடலில் பதிந்திருக்கும்.

ஆனால் அந்தத் தடங்களைக் கண்டு நாம் அந்த மரத்தை அழகற்றது என்று சொல்லமாட்டோம்.

மாறாக, அந்தக் காயங்களும் தடங்களும் சேர்ந்து அதன் வரலாற்றை அழகாக்குகின்றன.
    
அதுபோலவே மனிதனின் வாழ்க்கையிலும் காயங்கள், பிரிவுகள், தோல்விகள், நிறைவேறாத கனவுகள், சொல்லப்படாத வார்த்தைகள் ஆகியவை வாழ்க்கையின் அழகை அழிப்பவை அல்ல  வாழ்க்கையின் ஆழத்தை உருவாக்குபவை.

நாம் வாழ்வில் சிலரிடம் சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லாமல் விட்டிருக்கலாம்.

சிலரிடம் மன்னிப்பு கேட்க முடியாமல் போயிருக்கலாம்.
   
சிலரிடம் நன்றி சொல்லத் தவறியிருக்கலாம்.

சில கனவுகளை நிறைவேற்றாமல் விட்டிருக்கலாம்.

சில பாதைகளில் இன்னும் நாம் நடந்து கொண்டிருக்கலாம்.

இவை அனைத்தும் “முடிவடையாத அத்தியாயங்கள்”.

ஆனால் ஒவ்வொரு முடிவின்மையும் வேதனையானதாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

சில முடிவின்மைகள் நம்முள் ஒரு அமைதியான பிரார்த்தனையாக மாறுகின்றன.

சிலவை ஒரு நினைவாக வாழ்கின்றன.

சிலவை நம்மை இன்னும் சிறந்த மனிதராக மாற்றும் உந்துதலாக இருக்கின்றன.

வாழ்க்கையின் ஒரு பெரிய உண்மை என்னவென்றால், எல்லா கேள்விகளுக்கும் பதில் கிடைக்காது. எல்லா பிரிவுகளுக்கும் விளக்கம் கிடைக்காது.

எல்லா காயங்களுக்கும் மன்னிப்பு கிடைக்காது.

எல்லா கனவுகளுக்கும் நிறைவேற்றம் கிடைக்காது.
    
ஆனாலும் வாழ்க்கை தொடர்ந்து நகர்கிறது.

இதுதான் வாழ்க்கையின் அதிசயம்.
    
முழுமையான பதில்கள் கிடைத்த பிறகுதான் நாம் வாழ வேண்டும் என்று வாழ்க்கை காத்திருக்கவில்லை.

பதில் இல்லாத கேள்விகளுடனும், முடிவில்லாத கதைகளுடனும், சில காயங்களுடனும், சில கனவுகளுடனும் நாம் முன்னேற வேண்டும்.

முதுமையின் ஒரு அழகு இதை நமக்கு மெதுவாக கற்றுக்கொடுக்கிறது.

இளமையில் நாம் எல்லாவற்றிற்கும் முடிவு வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம்.

யார் நம்முடன் இருப்பார்கள்?

யார் விலகுவார்கள்?

எந்தக் கனவு நிறைவேறும்?

எந்தப் பாதை வெற்றியைத் தரும்?
    
எல்லாவற்றையும் முன்கூட்டியே தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறோம்.
    
ஆனால் வயது செல்லச் செல்ல, வாழ்க்கை ஒரு கணிதப் பிரச்சினை அல்ல என்பதை உணர்கிறோம்.
    
அதில் எல்லா விடைகளும் முன்கூட்டியே கொடுக்கப்படவில்லை.

சில விடைகளை நாம் வாழ்ந்த பிறகுதான் கண்டுபிடிக்கிறோம்.

நம்முடைய வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்த்தால், “முடிந்தவை” மட்டுமல்ல, “முடியாமல் போனவைகளும்” நம்மை உருவாக்கியிருப்பதை உணர முடியும்.

நிறைவேறாத ஆசை நமக்கு பொறுமையைக் கற்றுத் தந்திருக்கலாம்.
   
கிடைக்காத அன்பு நமக்கு அன்பின் மதிப்பைக் கற்றுத் தந்திருக்கலாம்.
    
இழந்த நட்பு நமக்கு மனித உறவுகளின் நுட்பத்தை கற்றுத்தந்திருக்கலாம்.

தோல்வி நமக்கு பணிவைக் .கற்றுத்தந்திருக்கலாம்.
    
தனிமை நமக்கு நம்முடன் பேச .கற்றுத்தந்திருக்கலாம்.
    
காத்திருப்பு நமக்கு நேரத்தின் அர்த்தத்தை உணர்த்தியிருக்கலாம்.

அதனால், கடந்த காலத்தின் முடிவடையாத அத்தியாயங்களைப் பார்த்து நம்மை நாமே குற்றம் சாட்ட வேண்டாம்.

“அப்போது நான் இன்னும் கொஞ்சம் புத்திசாலியாக இருந்திருக்கலாம்”, “அந்த முடிவை வேறு விதமாக எடுத்திருக்கலாம்”, “அந்த மனிதரை இழக்காமல் இருந்திருக்கலாம்” என்று மீண்டும் மீண்டும் நம்மைத் தண்டிப்பதில் வாழ்க்கை இல்லை.

அந்த நாளில் நமக்குத் தெரிந்த அறிவாலும், இருந்த மனநிலையாலும், கிடைத்த சூழ்நிலையாலும் நாம் எடுத்த முடிவுகள்தான் அவை. இன்று நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் அறிவு அப்போது நமக்கு இருந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

கடந்த காலத்தின் நம்மை, இன்றைய நம்முடைய அறிவால் தீர்ப்பளிப்பது நியாயமல்ல.
    
அன்றைய நம்மால் முடிந்ததை நாம் செய்திருக்கலாம்.

தவறியிருந்தால் அந்தத் தவறிலிருந்து கற்றுக்கொள்வதே போதும்.

வாழ்க்கை நம்மைத் தண்டிப்பதற்காக கடந்த காலத்தை நினைவூட்டுவதில்லை மீண்டும் அதே தவறைச் செய்யாமல் இருக்க நினைவூட்டுகிறது.

சில அத்தியாயங்கள் முடிவடையாமல் இருப்பதற்குக் காரணம், அவை இன்னும் நம்முள் ஏதோ ஒன்றை கற்றுக்கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்பதுதான்.
    
ஒரு நினைவு இன்னும் நம்மைத் தொந்தரவு செய்கிறது என்றால், அதைப் பற்றி நம்முள் இன்னும் ஏதோ புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கலாம்.

ஒரு இழப்பு இன்னும் வலிக்கிறது என்றால், அந்த மனிதர் நம் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு முக்கியமானவர் என்பதை அது சொல்லிக்கொண்டிருக்கலாம்.

ஒரு கனவு இன்னும் நம்மை அழைக்கிறது என்றால், அது நம் உள்ளத்தின் உண்மையான ஆசையாக இருக்கலாம்.

ஆனால் முடிவில்லாத அத்தியாயம் என்பதற்காக அதே பக்கத்தில் வாழ்நாள் முழுவதும் நின்றுகொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.

ஒரு புத்தகத்தில் ஒரு அத்தியாயம் முடிவடையாமல் இருந்தாலும், அடுத்த பக்கத்தை எழுத முடியும்.
    
அதுதான் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய நம்பிக்கை.

நம்முடைய கடந்த காலத்தை மதிக்கலாம்; ஆனால் அதில் குடியேறிவிடக் கூடாது.
    
நினைவுகளை நேசிக்கலாம் ஆனால் அவற்றால் நிகழ்காலத்தை இழக்கக் கூடாது.

இழந்தவர்களை நினைக்கலாம் ஆனால் நம்முடன் இருக்கும் மனிதர்களை மறந்துவிடக் கூடாது.
    
நிறைவேறாத கனவுகளை நினைக்கலாம்; ஆனால் இன்னும் நமக்குள் இருக்கும் புதிய கனவுகளை கொல்லக் கூடாது.

வாழ்க்கை நமக்கு எப்போதும் “முடிவு” என்ற வார்த்தையைத் தராது.

சில சமயம் அது “தொடர்ச்சி” என்ற வார்த்தையை மட்டுமே தருகிறது.
    
அந்தத் தொடர்ச்சியை ஏற்றுக்கொள்வதே ஞானத்தின் தொடக்கம்.

நதியைப் பாருங்கள். அது எந்த இடத்திலும் தன்னுடைய முழு பயணத்தையும் முடித்துவிட்டதாக நினைப்பதில்லை.

ஒரு இடத்தில் கல் தடுக்கும் அது வளைந்து செல்கிறது.

ஒரு இடத்தில் கரை மாறுகிறது அது திசை மாறுகிறது.

ஒரு இடத்தில் வேகம் குறைகிறது இன்னொரு இடத்தில் வேகம் அதிகரிக்கிறது.

ஆனால் அது ஓடுவதை நிறுத்துவதில்லை.

மனித வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.
    
சில அத்தியாயங்கள் நம்மைத் தடுத்து நிறுத்தலாம்; ஆனால் நம் வாழ்க்கை முழுவதும் அங்கேயே முடங்கிவிடக் கூடாது.

ஒரு நாள் நாம் திரும்பிப் பார்த்தபோது, ஒருகாலத்தில் நம்மை அழ வைத்த சம்பவங்களுக்கே நன்றி சொல்லும் நிலை வரலாம்.

ஏனென்றால் அவை இல்லாமல் இருந்திருந்தால், நாம் இன்றைய நாமாக இருந்திருக்க முடியாது.
    
நம்முடைய ஆழம் சில நேரங்களில் நம்முடைய மகிழ்ச்சியால் உருவாகவில்லை நம்முடைய துயரங்களால் உருவாகிறது.
    
நம்முடைய கருணை, நம்முடைய பொறுமை, நம்முடைய புரிதல், நம்முடைய அமைதி இவை அனைத்திற்கும் பின்னால் நாம் கடந்து வந்த சில கண்ணீரான அத்தியாயங்கள் இருக்கலாம்.

அதனால், வாழ்க்கையில் இன்னும் முடிவடையாத ஏதாவது ஒரு அத்தியாயம் உங்களிடம் இருந்தால், அதை வெறுக்காதீர்கள்.
    
அதைத் தூக்கி எறிய முயற்சிக்காதீர்கள்.

அது உங்கள் வாழ்க்கைப் புத்தகத்தின் ஒரு பகுதி என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

அந்த அத்தியாயம் உங்களை வரையறுக்கவில்லை.ஆனால் அது உங்களை வடிவமைத்திருக்கலாம்.

சில மனிதர்கள் நம் வாழ்க்கையில் இருந்து சென்றுவிடலாம் அவர்கள் விட்டுச் சென்ற பாடங்கள் நம்முடன் இருக்கலாம்.

சில கனவுகள் நனவாகாமல் போகலாம்; அவை நமக்குள் உருவாக்கிய முயற்சியின் தீ இன்னும் எரியலாம்.

சில உறவுகள் தொடராமல் போகலாம் அவை நமக்கு அன்பின் அர்த்தத்தை கற்றிருக்கலாம்.

சில கதைகள் முடிவடையாமல் இருக்கலாம் அவற்றின் அர்த்தம் மட்டும் நம் வாழ்நாளெல்லாம் தொடரலாம்.

இறுதியில், ஒரு அழகான வாழ்க்கை என்பது பிரச்சினைகளே இல்லாத வாழ்க்கை அல்ல.

எந்தப் பக்கமும் கிழியாத வாழ்க்கையும் அல்ல. எல்லா கதைகளும் சந்தோஷமாக முடியும் வாழ்க்கையும் அல்ல.
    
கண்ணீரையும் புன்னகையையும், வருகையையும் பிரிவையும், வெற்றியையும் தோல்வியையும், தொடக்கத்தையும் முடிவின்மையையும் ஒன்றாகத் தாங்கிக்கொண்டு முன்னேறக் கற்றுக்கொண்ட வாழ்க்கையே அழகான வாழ்க்கை.

நாம் ஒருநாள் நம் வாழ்க்கைப் புத்தகத்தின் கடைசிப் பக்கத்தை அடையும் போது, எத்தனை அத்தியாயங்கள் முழுமையாக முடிந்தன என்பதைவிட, அவை அனைத்தும் சேர்ந்து எத்தகைய மனிதனாக நம்மை உருவாக்கின என்பதுதான் முக்கியம்.

ஆகவே, முடிவடையாத அத்தியாயங்களைப் பார்த்து வருந்தாதீர்கள்.

சில கதைகள் முடிவதற்காக எழுதப்படுவதில்லை.

சில கதைகள் நம்மை மாற்றுவதற்காக எழுதப்படுகின்றன.

சில சந்திப்புகள் வாழ்நாள் முழுவதும் தொடர்வதற்காக அல்ல ஒரு கணத்தில் நம் உள்ளத்தில் ஒரு விளக்கை ஏற்றுவதற்காக.

சில பிரிவுகள் நம்மை உடைப்பதற்காக அல்ல; நம்முள் மறைந்திருந்த வலிமையை நமக்கே காட்டுவதற்காக.

சில கனவுகள் நனவாகாமல் போவது, வாழ்க்கை நம்மை மறுத்துவிட்டதற்கான அடையாளமல்ல நமக்காக இன்னும் எழுதப்படாத ஒரு புதிய அத்தியாயம் இருக்கிறது என்பதற்கான அறிகுறியாக இருக்கலாம்.

எனவே, உங்கள் வாழ்க்கைப் புத்தகத்தில் இன்னும் திறந்த நிலையில் இருக்கும் அந்தப் பக்கங்களை அன்போடு பாருங்கள்.
    
அவற்றை மூட முடியவில்லை என்றால் பரவாயில்லை.
    
அவற்றோடு வாழ கற்றுக்கொள்ளுங்கள். அவற்றின் வலியை அறிவாக மாற்றுங்கள்.

நினைவுகளை நன்றியாக மாற்றுங்கள்.

இழப்புகளைப் புரிதலாக மாற்றுங்கள்.

தோல்விகளை அனுபவமாக மாற்றுங்கள்.

பின்னர், பேனாவை மீண்டும் உங்கள் கையில் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

அடுத்த பக்கம் இன்னும் வெறுமையாக இருக்கிறது.

அதில் என்ன எழுதப்பட வேண்டும் என்பதை தீர்மானிக்க வேண்டியவர் நீங்கள்.

ஏனென்றால், கடந்த அத்தியாயங்கள் உங்கள் கதையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே.

உங்கள் வாழ்க்கைக்கதை இன்னும் முடிவடையவில்லை.

அதனால் தான்—

சில அத்தியாயங்கள் முடிவடைவதில்லை;
ஆனாலும் அவை நம் வாழ்க்கைக்கதையை அழகாக்குகின்றன.

அவை முடிவில்லாத காயங்கள் அல்ல.

அவை நம்மை நாமாக உருவாக்கிய தடங்கள்.

அந்தத் தடங்களோடு கூட புன்னகையுடன் முன்னேறத் தெரிந்த நாளில்தான், வாழ்க்கையின் உண்மையான அழகை நாம் உணரத் தொடங்குகிறோம்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்