தன்னை அறிதல் உண்மையான சுதந்திரத்திற்கான முதல் படி

தன்னை அறிதல்  உண்மையான சுதந்திரத்திற்கான முதல் படி

மனிதன் வாழ்க்கையில் எத்தனையோ முடிவுகளை எடுக்கிறான்.

எங்கு படிக்க வேண்டும், என்ன தொழில் செய்ய வேண்டும், யாரைத் திருமணம் செய்ய வேண்டும், எங்கு வாழ வேண்டும், எவ்வளவு பணம் சம்பாதிக்க வேண்டும், பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தை எவ்வாறு அமைக்க வேண்டும் என்று எண்ணற்ற முடிவுகளை நாள்தோறும் எடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறான்.
   
ஆனால் இத்தனை முடிவுகளுக்கும் நடுவில் மிக முக்கியமான ஒரு முடிவை மட்டும் பல நேரங்களில் மறந்துவிடுகிறான்.

“நான் யார்? என்னை நான் உண்மையில் அறிந்திருக்கிறேனா?”

தன்னைப் பற்றி அறிந்துகொள்வது என்பது வெறுமனே தனது பெயர், வயது, தொழில், கல்வி, குடும்பம், விருப்பங்கள் போன்றவற்றைத் தெரிந்துகொள்வதல்ல.

அவை நம்மைப் பற்றிய வெளிப்புற அடையாளங்கள் மட்டுமே.
    
உண்மையான சுயஅறிவு என்பது நமது எண்ணங்களையும், உணர்வுகளையும், ஆசைகளையும், அச்சங்களையும், பலவீனங்களையும், எதிர்பார்ப்புகளையும், பழக்கங்களையும், எதிர்வினைகளையும் நாம் நேர்மையாகக் கவனித்து புரிந்துகொள்வதாகும்.

நாம் ஏன் கோபப்படுகிறோம்?

ஏன் சில வார்த்தைகள் நம்மை மிகவும் காயப்படுத்துகின்றன?

ஏன் சில மனிதர்களின் வெற்றியைப் பார்த்தால் நமக்குள் பொறாமை எழுகிறது?

ஏன் ஒருவர் நம்மை விமர்சித்தால் உடனே நம்மை நியாயப்படுத்த முயல்கிறோம்?

ஏன் ஒரே தவறை மீண்டும் மீண்டும் செய்கிறோம்?

ஏன் நம்மை மதிக்காத ஒருவரிடம்கூட மீண்டும் மீண்டும் அங்கீகாரத்தைத் தேடுகிறோம்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு வெளியில் பதிலைத் தேடிக்கொண்டிருப்பதைவிட, நமக்குள் திரும்பிப் பார்த்தால் பல பதில்கள் கிடைக்கத் தொடங்குகின்றன.

நமது எதிர்வினைகள் நம்மைப் பற்றி சொல்லும் கதைகள்

அன்றாட வாழ்க்கையில் ஒருவர் நம்மிடம் கடுமையாகப் பேசுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
   
உடனே நாமும் கடுமையாகப் பதிலளிக்கிறோம்.

அந்த நேரத்தில் நம்முடைய கவனம் முழுவதும் அந்த மனிதரின் தவறில்தான் இருக்கும்.

“அவர் ஏன் அப்படிப் பேச வேண்டும்?”

“அவருக்கு என்ன உரிமை?”

“நான் மட்டும் ஏன் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்?”

என்று நம்மை நாமே நியாயப்படுத்திக் கொள்கிறோம்.

ஆனால் சுயவிழிப்புணர்வு கொண்ட ஒருவர் அங்கே இன்னொரு கேள்வியைக் கேட்பார்:

“அவர் பேசிய வார்த்தைகள் என்னுள் ஏன் இவ்வளவு பெரிய எதிர்வினையை உருவாக்கின?”

இந்த ஒரு கேள்வியே நம்மை வெளி உலகிலிருந்து உள் உலகத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறது.

அந்த வார்த்தைகள் நமது அகந்தையைத் தொட்டிருக்கலாம்.
    
நாம் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்ற ஆழமான தேவையைத் தொட்டிருக்கலாம்.

நம்மைப் பற்றிய ஒரு மறைமுகமான குறை உணர்வைத் தூண்டியிருக்கலாம்.

கடந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட ஏதோ ஒரு காயத்தை நினைவுபடுத்தியிருக்கலாம்.

அப்போது நாம் புரிந்துகொள்வது, பிரச்சினை எப்போதும் வெளியில் மட்டும் இல்லை அதன் ஒரு பகுதி நமக்குள்ளும் இருக்கலாம் என்பதுதான்.

இது நம்மை குற்றவாளியாக்குவதற்கான சிந்தனை அல்ல.

மாறாக, நம்முடைய வாழ்க்கையின் கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் நம் கைகளில் எடுத்துக்கொள்ளும் ஆரம்பம்.

எதை நாம் பாதுகாக்க முயற்சி செய்கிறோம்?

மனிதன் தன்னுடைய உடைமைகளை மட்டும் பாதுகாப்பதில்லை.

அவன் தனது கருத்துக்களையும், புகழையும், கௌரவத்தையும், அடையாளத்தையும், உறவுகளையும், நம்பிக்கைகளையும் பாதுகாக்க முயல்கிறான்.

சில நேரங்களில் ஒருவர் நமது கருத்தை எதிர்த்தாலே நமக்குக் கோபம் வருகிறது. ஏன்?

அவர் நமது கருத்தை மட்டும் எதிர்க்கிறாரா?

அல்லது அந்தக் கருத்துடன் நாம் உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் “நான் சரியானவன்” என்ற அடையாளத்தையும் அவர் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறாரா?

இதைக் கவனிக்கத் தொடங்கும்போது ஒரு முக்கியமான உண்மை நமக்குப் புரியும்.

நாம் பல நேரங்களில் உண்மையைப் பாதுகாப்பதில்லை நம்மைப் பற்றிய ஒரு கற்பனையான உருவத்தையே பாதுகாத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

“நான் நல்ல மனிதன்.”

“நான் எப்போதும் சரியாகத்தான் செய்வேன்.”

“என்னை யாரும் குறைத்து மதிக்கக் கூடாது.”

“என்னை எல்லோரும் மதிக்க வேண்டும்.”

என்ற எண்ணங்கள் நம்முள் வேரூன்றியிருக்கலாம்.

யாராவது அந்த உருவத்தைத் தொட்டுவிட்டால் நம்முள் எதிர்ப்பு எழுகிறது.

சுயவிழிப்புணர்வு என்பது அந்த எதிர்ப்பை அடக்குவது அல்ல.
    
“நான் ஏன் இவ்வாறு எதிர்க்கிறேன்?” என்று அதை அமைதியாகக் கவனிப்பது.

அந்தக் கவனிப்பில்தான் மாற்றம் பிறக்கிறது.

மீண்டும் மீண்டும் நிகழும் வாழ்க்கை

நம்முடைய வாழ்க்கையை சிறிது பின்நோக்கிப் பார்த்தால், சில நிகழ்வுகள் மீண்டும் மீண்டும் நடைபெறுவதைப் பார்க்கலாம்.

ஒரே மாதிரியான மனிதர்களிடம் நாம் தொடர்ந்து ஏமாற்றமடைகிறோம்.

ஒரே மாதிரியான உறவுச் சிக்கல்கள் மீண்டும் வருகின்றன.

ஒரே மாதிரியான கோபம்.

ஒரே மாதிரியான மனக்கசப்பு.

ஒரே மாதிரியான பயம்.

ஒரே மாதிரியான தாமதம்.

ஒரே மாதிரியான தவறுகள்.

ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் நாம் காரணத்தை வெளியில் தேடுகிறோம்.

“அவனால்தான்.”

“அவளால்தான்.”

“காலம் சரியில்லை.”

“சூழ்நிலைதான் காரணம்.”

“எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை.”

சில நேரங்களில் இவை உண்மையாக இருக்கலாம்.

ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் காரணம் வெளியில் மட்டுமே இருக்கிறது என்றால், நமது வாழ்க்கையில் நமக்குச் சொந்தமான பங்கை நாம் பார்க்காமல் போய்விடுகிறோம்.

ஒரே மாதிரியான நிகழ்வு மீண்டும் மீண்டும் நடந்தால், ஒருமுறை நின்று கேட்க வேண்டும்:

“இந்த நிகழ்வில் என்னுடைய பங்கு என்ன?”

இந்தக் கேள்வி மிகவும் சக்திவாய்ந்தது.

ஏனெனில் பிறரை மாற்றுவது நமது கையில் இருக்காமல் இருக்கலாம்.
    
ஆனால் நமது அணுகுமுறையை மாற்றுவது நமது கையில் இருக்கிறது.

இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கை என்றால் என்ன?

காலையில் எழுந்தவுடன் தொலைபேசியைப் பார்க்கிறோம்.
    
பின்னர் அவசரமாகத் தயாராகிறோம்.

வேலைக்குச் செல்கிறோம்.

வேலை செய்கிறோம்.

வீடு திரும்புகிறோம்.

உண்கிறோம்.

தொலைக்காட்சி அல்லது கைபேசியைப் பார்க்கிறோம்.

சமூக ஊடகங்களில் பிறருடைய வாழ்க்கையைப் பார்க்கிறோம்.
   
இரவு தூங்குகிறோம். மறுநாள் மீண்டும் அதே வாழ்க்கை.

ஆண்டுகள் கடந்து செல்கின்றன.

வாழ்க்கை நகர்கிறது.

ஆனால் நாம் வாழ்கிறோமா அல்லது வெறுமனே வாழ்க்கையை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறோமா?

இது மிகவும் முக்கியமான கேள்வி.

நாம் பல செயல்களை உணர்வுடன் செய்வதில்லை.

பழக்கத்தின் காரணமாகச் செய்கிறோம்.

சில வார்த்தைகளைப் பழக்கமாகச் சொல்கிறோம்.

சில மனிதர்களிடம் பழக்கமாக கோபப்படுகிறோம்.

சில சூழ்நிலைகளில் பழக்கமாக பயப்படுகிறோம்.

சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கேற்ப முடிவெடுக்கிறோம்.

இதுதான் இயந்திரத்தனமான வாழ்க்கை.

ஒரு தூண்டுதல் வருகிறது  உடனே ஒரு எதிர்வினை.

யாரோ விமர்சிக்கிறார் கோபம்.

யாரோ பாராட்டுகிறார்  மகிழ்ச்சி.

யாரோ புறக்கணிக்கிறார்  மனவருத்தம்.

யாரோ வெற்றி பெறுகிறார்  ஒப்பீடு.

யாரோ தோல்வியடைகிறார்  மறைமுகமான திருப்தி.

இந்த எதிர்வினைகளுக்கிடையில் நமக்கு இடைவெளியே இல்லாமல் போகிறது.

சுயவிழிப்புணர்வு அந்த இடைவெளியை உருவாக்குகிறது.

நிகழ்வுக்கும் எதிர்வினைக்கும் இடையில் ஒரு சிறிய விழிப்புணர்வு இடைவெளி உருவானவுடன், மனிதன் சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுக்கத் தொடங்குகிறான்.

கோபத்திலிருந்து விழிப்புணர்வுக்கு

ஒருவர் கோபமாகப் பேசும்போது, முன்பு நாம் உடனடியாகப் பதில் கொடுத்திருக்கலாம்.

ஆனால் ஒருநாள் நம்முடைய உள்ளத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினால்,

கோபம் எழும் அந்தச் சில விநாடிகளை நாம் கவனிக்கத் தொடங்குவோம்.

“எனக்குள் கோபம் எழுகிறது.”

“என் உடல் இறுக்கமாகிறது.”

“என் குரலை உயர்த்த வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.”

“நான் உடனே பதிலடி கொடுக்க விரும்புகிறேன்.”

என்று கவனிக்க முடியும்.

அந்தக் கவனிப்பே மாற்றத்தின் தொடக்கம்.

கோபம் இல்லாமல் போக வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்த வேண்டியதில்லை. கோபத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அப்போது கோபம் நம்மை இயக்குவதற்குப் பதிலாக, கோபத்தைப் பற்றி நாம் முடிவு எடுக்கத் தொடங்குகிறோம்.

இதுவே சுயவிழிப்புணர்வின் சக்தி.

உறவுகளில் சுயஅறிவின் முக்கியத்துவம்

குடும்ப வாழ்க்கையிலும் இதன் பயன் அளவற்றது.

கணவன் மனைவியிடையே ஏற்படும் பல பிரச்சினைகள் உண்மையான பிரச்சினையைவிட எதிர்பார்ப்புகளால் பெரிதாகின்றன.

“அவர் என்னைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

“அவள் நான் சொல்வதை உடனே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.”

“அவர் என்னை மதிக்க வேண்டும்.”

“நான் செய்ததை அவர் பாராட்ட வேண்டும்.”

என்ற எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவேறாதபோது மனக்கசப்பு உருவாகிறது.

ஆனால் நாம் நம்மையே கேட்டுப் பார்த்தால்:

“எனக்கு ஏன் இந்த அளவு அங்கீகாரம் தேவைப்படுகிறது?”

“நான் எதிர்பார்ப்பதை நான் மற்றவருக்குக் கொடுக்கிறேனா?”

“அவரை அவர் இருப்பது போல ஏற்றுக்கொள்கிறேனா?”

என்ற கேள்விகள் எழும்.

அப்போது உறவுகளை மாற்றுவதற்கு முன்பு, நம்முடைய அணுகுமுறையை மாற்ற வேண்டியிருப்பதை உணரலாம்.

பிள்ளைகளை வளர்ப்பதிலும் இது அவசியம்

பெற்றோர்களாக இருக்கும் நாம் பல நேரங்களில் நமது நிறைவேறாத கனவுகளைப் பிள்ளைகளின் வாழ்க்கையில் நிறைவேற்ற முயல்கிறோம்.

“நான் அடையாததை என் பிள்ளை அடைய வேண்டும்.”

“நான் சந்தித்த கஷ்டங்களை என் பிள்ளை சந்திக்கக் கூடாது.”

என்பது அன்பிலிருந்து தோன்றிய எண்ணமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் சில நேரங்களில் அது பிள்ளையின் சொந்த வாழ்க்கையை வாழ விடாமல் செய்யக்கூடும்.

சுயஅறிவு கொண்ட பெற்றோர் தங்களைத் தாங்களே கேட்டுக்கொள்வார்கள்:

“நான் என் பிள்ளையின் நலனை விரும்புகிறேனா, அல்லது என் கனவை அவன் மூலம் நிறைவேற்ற விரும்புகிறேனா?”

இந்த வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வது ஒரு குடும்பத்தின் முழு சூழலையே மாற்றக்கூடும்.

சமூக ஊடகங்களும் ஒப்பீட்டின் உலகமும்

இன்றைய வாழ்க்கையில் மற்றொரு பெரிய சவால் ஒப்பீடு.

நாம் நமது வாழ்க்கையை மற்றவர்களின் வெளிப்படுத்தப்பட்ட வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிடுகிறோம்.

அவர் வெளிநாடு சென்றார்.

அவள் பெரிய வீடு வாங்கினாள்.

அவர் புதிய கார் வாங்கினார்.

அவருடைய பிள்ளைகள் பெரிய பதவிகளில் இருக்கிறார்கள்.

அவர்களின் வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகத் தெரிகிறது.

இவ்வாறு ஒப்பிட்டுக்கொண்டே சென்றால், நம்மிடம் இருப்பவை சிறியதாகத் தோன்றத் தொடங்கும்.

ஆனால் சுயவிழிப்புணர்வு கேட்கும்:

“நான் உண்மையில் விரும்புவது இதுதானா?

அல்லது பிறர் விரும்புவதைக் கண்டு நானும் அதை விரும்பத் தொடங்கிவிட்டேனா?”

இந்தக் கேள்வி நம்மை சமூகத்தின் ஓட்டத்திலிருந்து நமது சொந்த பாதைக்குத் திருப்புகிறது.

சுயவிழிப்புணர்வு என்பது சுயவிமர்சனம் அல்ல

தன்னை அறிதல் என்றால் தன்னுடைய குறைகளை மட்டும் தேடுவது அல்ல.

“நான் இப்படித்தான்.”

“என்னிடம் குறைகள்தான் அதிகம்.”

“என்னால் மாற்ற முடியாது.”

என்று தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்வதும் சுயஅறிவு அல்ல.

உண்மையான சுயவிழிப்புணர்வு என்பது நம்மை நியாயந்தீர்ப்பின்றி பார்ப்பது.

நம்முடைய பலத்தையும் பலவீனத்தையும் சமமாக ஏற்றுக்கொள்வது.

நாம் தவறு செய்திருந்தால் அதை ஒப்புக்கொள்வது.

நாம் பயப்படுகிறோம் என்றால் அதை மறைக்காமல் புரிந்துகொள்வது.

நமக்குள் பொறாமை இருக்கிறது என்றால் அதை வெட்கப்படாமல் கவனிப்பது.

அகந்தை எழுந்தால் அதை உணர்வது.

அன்பு பிறந்தால் அதை உணர்வது.

இதுவே நம்மை நம்முடன் உண்மையான உறவுக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது.

தினசரி வாழ்க்கையில் சுயவிழிப்புணர்வை வளர்ப்பது எப்படி?

இதற்காக மலையடிவாரத்திற்குச் சென்று பல ஆண்டுகள் தியானம் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. வாழ்க்கையே நமக்கான பயிற்சிக் களம்.

காலையில் எழுந்தவுடன் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து:

“இன்று நான் எப்படி வாழ விரும்புகிறேன்?”

என்று கேட்டுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு கோபமான தருணத்திற்குப் பிறகு:

“என்ன நடந்தது? நான் ஏன் இவ்வளவு பாதிக்கப்பட்டேன்?”

என்று சிந்திக்கலாம்.

ஒருவரைப் பற்றி பொறாமை ஏற்பட்டால்:

“அவரிடம் இருப்பதில் என்னை உண்மையில் கவர்வது என்ன?”

என்று கேட்கலாம்.

ஒரு முடிவெடுக்கும்போது:

“இது என் உண்மையான விருப்பமா?

அல்லது பிறர் எதிர்பார்ப்புக்காக நான் இதைச் செய்கிறேனா?”

என்று ஆராயலாம்.

இரவு தூங்குவதற்கு முன்:

“இன்று நான் எங்கு விழிப்புடன் இருந்தேன்? எங்கு பழைய பழக்கத்திற்கேற்ப நடந்துகொண்டேன்?”

என்று சில நிமிடங்கள் சிந்திக்கலாம்.

இத்தகைய சிறிய கேள்விகளே காலப்போக்கில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்.

உண்மையான சுதந்திரம் எங்கே இருக்கிறது?

சுதந்திரம் என்றால் நமக்கு விருப்பமானதை எல்லாம் செய்வது என்று பொதுவாக நினைக்கிறோம்.

ஆனால் உண்மையான சுதந்திரம் அதைவிட ஆழமானது.

கோபம் வந்தவுடன் கோபப்படாமல் இருக்க முடிவெடுப்பது சுதந்திரம்.

பயம் இருந்தாலும் சரியானதைச் செய்வது சுதந்திரம்.

பிறர் பாராட்டாவிட்டாலும் நமது மதிப்பை உணர்வது சுதந்திரம்.

பிறர் வாழ்க்கையுடன் நமது வாழ்க்கையை ஒப்பிடாமல் இருப்பது சுதந்திரம்.

கடந்த காலம் நம்மை உருவாக்கியிருந்தாலும், அது நமது எதிர்காலத்தை முழுமையாக நிர்ணயிக்க அனுமதிக்காமல் இருப்பது சுதந்திரம்.

நம்முடைய எண்ணங்கள், உணர்வுகள், பழக்கங்கள் ஆகியவை நம்மை இழுத்துச் செல்லாமல், அவற்றை நாம் கவனித்து தேவையானதைத் தேர்ந்தெடுப்பதே உண்மையான சுதந்திரம்.

அதனால்தான் சுயவிழிப்புணர்வு உண்மையான சுதந்திரமாக மாறுகிறது.

வாழ்க்கையை மாற்றும் மிகப்பெரிய முடிவு

நமது வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கு எப்போதும் வெளியில் பெரிய மாற்றம் தேவைப்படுவதில்லை.

வேலை மாற வேண்டியிருக்கலாம்.

இடம் மாற வேண்டியிருக்கலாம்.

சில உறவுகளில் எல்லைகளை அமைக்க வேண்டியிருக்கலாம்.

சில பழக்கங்களை விட்டுவிட வேண்டியிருக்கலாம்.

ஆனால் இவை அனைத்திற்கும் அடிப்படையில் நிகழ வேண்டிய மிகப் பெரிய மாற்றம் நமக்குள்ளேயே நிகழ வேண்டும்.

நம்மை நாம் பார்க்கும் விதம் மாற வேண்டும்.

நம்முடைய எதிர்வினைகளை கவனிக்கத் தொடங்கும்போது, நாம் நம்முடைய வாழ்க்கையின் பார்வையாளராகவும் ஆகிறோம்.

நாம் எதைப் பாதுகாக்கிறோம் என்பதை அறிந்துகொள்ளும்போது, தேவையற்ற சண்டைகள் குறைகின்றன.

நாம் எதைப் பயப்படுகிறோம் என்பதை அறிந்துகொள்ளும்போது, பயத்தின் பிடி தளர்கிறது.

நாம் ஏன் மீண்டும் மீண்டும் அதே தவறுகளைச் செய்கிறோம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, அந்தச் சுழற்சியிலிருந்து வெளியே வரத் தொடங்குகிறோம்.

நமது ஆசைகள் எங்கிருந்து வருகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்போது, பிறர் வாழ்க்கையை நகலெடுப்பதை நிறுத்துகிறோம்.

நமது மதிப்பு வெளிப்புற அங்கீகாரத்தில் இல்லை என்பதை உணரும்போது, மனம் மெதுவாக அமைதியடைகிறது.

வாழ்க்கையில் நாம் பலவற்றைத் தேடுகிறோம் பணம், பதவி, புகழ், அன்பு, பாதுகாப்பு, வெற்றி, அமைதி.

ஆனால் இவற்றைத் தேடும் பயணத்தில் நம்மையே தொலைத்துவிட்டால், நாம் அடையும் அனைத்தும் இருந்தாலும் உள்ளுக்குள் ஒரு வெறுமை இருக்கலாம்.

எனவே, வாழ்க்கையில் ஒருநாள் நம்மோடு நாமே அமைதியாக அமர்ந்து ஒரு கேள்வியைக் கேட்போம்:

“நான் என்னைப் பற்றி உண்மையில் எவ்வளவு அறிந்திருக்கிறேன்?”

அந்தக் கேள்விக்கு உடனடியாக பதில் கிடைக்காமல் இருக்கலாம்.

பரவாயில்லை.

கேள்வியுடன் வாழத் தொடங்குவோம்.

நமது கோபத்தைப் பார்ப்போம்.

நமது பயத்தைப் பார்ப்போம்.

நமது ஆசைகளைப் பார்ப்போம்.

நமது எதிர்பார்ப்புகளைப் பார்ப்போம்.

நமது பழக்கங்களைப் பார்ப்போம்.

நமது உறவுகளைப் பார்ப்போம்.

முக்கியமாக — நம்மை நாமே நேர்மையாகப் பார்ப்போம்.

அப்போது நாம் அறிந்துகொள்வோம்:

வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கான மிகப்பெரிய சக்தி வெளியில் எங்கோ இல்லை.

அது நமக்குள்ளேயே இருக்கிறது.

தன்னை அறிந்துகொள்ளத் தொடங்கும் மனிதன், உலகத்தை மாற்றுவதற்கு முன்பாக தனது உலகத்தையே மாற்றத் தொடங்குகிறான்.

அந்த மாற்றத்தின் முதல் படி  சுயவிழிப்புணர்வு.

அதன் அடுத்த படி  தேர்வு செய்யும் சுதந்திரம்.

அந்தச் சுதந்திரத்தின் இறுதி பரிசு அமைதியான, அர்த்தமுள்ள, உண்மையான வாழ்க்கை.

“உங்களால் முடியும்”

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்