வாழ்க்கையின் நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுப்போம்

வாழ்க்கையின் நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுப்போம்

வாழ்க்கையில் பல நிறங்கள் உண்டு.

எமக்குரிய நிறத்தை நாம் தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் அந்த நிறம், நம்மை இன்னும் சிறந்த மனிதர்களாக மாற்றக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.

இந்த ஒரு சிந்தனைக்குள் மனித வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய உண்மை ஒன்று அடங்கியிருக்கிறது.

வானவில் ஏழு நிறங்களைக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு நிறத்திற்கும் தனித்தன்மை உண்டு.

ஒன்று மற்றொன்றைப் போல இருப்பதில்லை.

ஆனால் அவை ஒன்றாக இணையும் போதுதான் வானவில் அழகாகிறது.

அதுபோலத்தான் மனித வாழ்க்கையும்.

வாழ்க்கை எப்போதும் ஒரே நிறத்தில் இருப்பதில்லை.

சில நாட்கள் மகிழ்ச்சியின் நிறத்தில் இருக்கும்.

சில நாட்கள் துயரத்தின் நிறத்தில் இருக்கும்.

சில நாட்கள் வெற்றியின் நிறத்தில் இருக்கும்.

சில நாட்கள் தோல்வியின் நிறத்தில் இருக்கும்.

சில காலங்கள் நம்பிக்கையால் நிறைந்திருக்கும்.

இன்னும் சில காலங்கள் குழப்பத்தாலும் ஏமாற்றத்தாலும் நிரம்பியிருக்கும்.

ஆனால் வாழ்க்கையில் என்ன நிறம் வருகிறது என்பதை எல்லா நேரங்களிலும் நாம் தீர்மானிக்க முடியாது.

ஆனால் அந்த நிறத்தை நாம் எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்கிறோம் என்பதைத் தீர்மானிக்க முடியும்.

அதுதான் மனிதனுக்குக் கிடைத்திருக்கும் மிகப்பெரிய சுதந்திரம்.

ஒரே சூழ்நிலை இரண்டு மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் நிகழலாம்.

ஒருவன் அதைத் தன் வாழ்க்கையின் முடிவாகக் கருதலாம்.

இன்னொருவன் அதையே ஒரு புதிய தொடக்கமாகக் கருதலாம்.

நிகழ்வு ஒன்றுதான்.

ஆனால் அதை பார்க்கும் பார்வை வேறுபட்டிருக்கிறது.

அதனால்தான் வாழ்க்கையின் நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்பது வெளியில் இருந்து ஒரு நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது அல்ல.

அது நமது எண்ணங்களை, அணுகுமுறையை, மனப்பாங்கை, செயல்களைத் தேர்ந்தெடுப்பது.

நாம் எந்த நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம் என்பது நம்முடைய வாழ்க்கை எப்படிப்பட்டதாக மாறுகிறது என்பதை தீர்மானிக்கிறது.

ஒரு மனிதன் எப்போதும் குறைகளை மட்டுமே பார்க்கத் தொடங்கினால், அவனுடைய வாழ்க்கை குறைகளின் நிறத்தில் மாறிவிடும்.

எல்லாவற்றிலும் பிறரைப் போட்டியாளர்களாகப் பார்த்தால், வாழ்க்கை போட்டியின் நிறத்தைப் பெறும்.

எல்லாவற்றையும் பணத்தின் அளவுகோலால் அளக்கத் தொடங்கினால், வாழ்க்கை பொருளாதாரத்தின் நிறத்தில் மட்டுமே தோன்றும்.

ஆனால் அன்பைத் தேர்ந்தெடுத்தால் வாழ்க்கையில் மனிதநேயத்தின் நிறம் தோன்றும்.

நன்றியுணர்வைத் தேர்ந்தெடுத்தால் வாழ்க்கையில் நிறைவு தோன்றும்.

மன்னிப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தால் மனத்தில் அமைதி தோன்றும்.

நேர்மையைத் தேர்ந்தெடுத்தால் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை உருவாகும்.

பிறருக்கு உதவும் மனதைத் தேர்ந்தெடுத்தால் வாழ்க்கையில் அர்த்தம் உருவாகும்.

இதுதான் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான உண்மை.

நமது வாழ்க்கையை உருவாக்குவது நமக்கு நடக்கும் சம்பவங்கள் மட்டும் அல்ல.

அந்தச் சம்பவங்களுக்கு நாம் அளிக்கும் பதில்களும் நமது வாழ்க்கையை உருவாக்குகின்றன.

காலையில் எழுந்தவுடன் ஒரு மனிதன் தனது நாளை எவ்வாறு தொடங்குகிறான் என்பதில்கூட வாழ்க்கையின் நிறம் இருக்கிறது.

“இன்றும் என்ன பிரச்சினை வரப்போகிறதோ?” என்று அச்சத்தோடு நாளைத் தொடங்குபவன், வராத பிரச்சினைகளையும் முன்கூட்டியே மனதில் உருவாக்கிக் கொள்கிறான்.

“இன்று என்னால் முடிந்ததை சிறப்பாகச் செய்வேன்” என்று நம்பிக்கையோடு நாளைத் தொடங்குபவன், அதே வாழ்க்கையை வேறு ஒரு கோணத்தில் பார்க்கிறான்.

காலை நேரத்தில் வீட்டில் ஒருவருடன் ஏற்பட்ட சிறிய கருத்து வேறுபாடு கூட நாள் முழுவதையும் பாதிக்கக்கூடும்.

அந்த ஒரு சம்பவத்தை மனதில் பிடித்துக்கொண்டு, சந்திக்கும் ஒவ்வொருவரிடமும் கோபத்தை வெளிப்படுத்தினால், ஒரு சிறிய நிகழ்வு முழு நாளின் நிறத்தையே மாற்றிவிடும்.

ஆனால் “இது ஒரு சிறிய விஷயம்; இதற்காக என் மன அமைதியை நான் இழக்கப் போவதில்லை” என்று முடிவு செய்துவிட்டால், அந்த நிகழ்வு அங்கேயே முடிந்துவிடுகிறது.

இதுதான் வாழ்க்கையின் நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது.

நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும் நமக்கு ஒரு வாய்ப்பை வழங்குகிறார்கள்.

சிலர் நம்மை நேசிப்பார்கள்.

சிலர் நம்மை விமர்சிப்பார்கள்.

சிலர் நம்மை புரிந்துகொள்ள மாட்டார்கள்.

சிலர் நம்மைத் தவறாக மதிப்பிடுவார்கள்.

சிலர் நம்முடைய வெற்றியைப் பார்த்து மகிழ்வார்கள்.

சிலர் நம்முடைய தோல்வியைப் பார்த்து மகிழலாம்.

இவற்றையெல்லாம் நாம் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

ஆனால் அவர்களின் நடத்தைக்கு நாம் எப்படி பதிலளிக்கிறோம் என்பதை நாம் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

ஒருவர் நம்மிடம் கோபமாகப் பேசினால், அதே கோபத்துடன் பதிலளிப்பது மிகவும் எளிது.

ஆனால் அந்தக் கோபத்தைத் தொடர்ந்து எடுத்துச் செல்லாமல் அமைதியாக இருப்பது ஒரு பெரிய மனிதத் தன்மை.

ஒருவர் நம்மை அவமதித்தால், பதிலுக்கு அவரை அவமதிப்பது எளிது.

ஆனால் “அவருடைய வார்த்தைகள் என் மதிப்பை நிர்ணயிக்காது” என்று மனதில் சொல்லிக்கொண்டு முன்னேறுவது முதிர்ச்சி.

ஒருவர் நமக்கு உதவி செய்தால் நன்றி கூறுவது மனிதநேயம்.

நமக்கு உதவி செய்ய முடியாத ஒருவரைப் புரிந்துகொள்வதும் மனிதநேயம்.

நம்மைத் தவறாக நடத்திய ஒருவரை மன்னிப்பது கூட மனிதநேயத்தின் உயர்ந்த நிலைகளில் ஒன்று.

அதனால்தான் நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் நிறம் நம்மைச் சிறந்த மனிதர்களாக மாற்றுகிறதா என்பதை அடிக்கடி கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

நமது வாழ்க்கையில் வெற்றி என்பது பணம், பதவி, புகழ் ஆகியவற்றால் மட்டும் அளக்கப்படுவதில்லை.

நாம் எத்தனை பேருக்கு நம்பிக்கையாக இருந்தோம்?

எத்தனை பேருடைய கண்ணீரைத் துடைத்தோம்?

எத்தனை பேருக்கு ஒரு நல்ல வார்த்தை சொன்னோம்?

எத்தனை முறை நம்மால் கோபப்பட முடிந்தபோதும் அமைதியைத் தேர்ந்தெடுத்தோம்?

எத்தனை முறை பழிவாங்க முடிந்தபோதும் மன்னிப்பைத் தேர்ந்தெடுத்தோம்?

இவைகளும் வாழ்க்கையின் வெற்றியை அளக்கும் அளவுகோல்கள்.

சாதாரணமாக நாம் பெரிய முடிவுகள்தான் வாழ்க்கையை மாற்றுகின்றன என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் உண்மையில், நமது அன்றாட வாழ்க்கையின் சிறிய சிறிய தேர்வுகள்தான் நம்மை உருவாக்குகின்றன.

காலையில் எழுந்தவுடன் கைப்பேசியை எடுத்துப் பிறருடைய வாழ்க்கையைப் பார்ப்பதா அல்லது சில நிமிடங்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி சிந்திப்பதா?

ஒருவர் செய்த தவறை நாள் முழுவதும் பேசிக்கொண்டிருப்பதா அல்லது அதை மறந்துவிட்டு நமது பணியைச் செய்வதா?

பிறர் பெற்ற வெற்றியைப் பார்த்து பொறாமைப்படுவதா அல்லது “அவருக்கும் கிடைத்திருக்கிறது; எனக்கும் கிடைக்கும்” என்று நம்புவதா?

ஒரு தோல்விக்குப் பிறகு “என்னால் முடியாது” என்று முடிவு செய்வதா அல்லது “இன்னும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது” என்று நினைப்பதா?

இந்தச் சிறிய தேர்வுகள்தான் நமது வாழ்க்கையின் பெரிய நிறத்தை உருவாக்குகின்றன.

ஒரு விதை மண்ணுக்குள் புதைக்கப்படும் போது, அது இருளையே பார்க்கிறது.

ஆனால் அந்த இருளை முடிவாக நினைக்காமல், அதற்குள் இருந்து வெளிச்சத்தை நோக்கி வளரத் தொடங்குகிறது.

மனித வாழ்க்கையிலும் சில காலங்கள் இப்படித்தான் இருக்கும்.

நாம் எவ்வளவு முயன்றாலும் கதவுகள் திறக்காமல் இருக்கலாம்.

நாம் நம்பியவர்கள் நம்மை ஏமாற்றலாம்.

நாம் எதிர்பார்த்த வாய்ப்புகள் நம்மை விட்டு விலகலாம்.

நாம் செய்த உழைப்புக்கான பலன் தாமதமாகலாம்.

அப்போது வாழ்க்கையின் நிறம் இருண்டதாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் அந்த இருளுக்குள் கூட நம்பிக்கையின் ஒரு சிறிய நிறத்தை நாம் வைத்திருக்க முடியும்.

“இந்த நிலையும் கடந்து போகும்” என்ற எண்ணமே சில நேரங்களில் மனிதனைத் தாங்கும் மிகப்பெரிய சக்தியாக மாறுகிறது.

வாழ்க்கையில் எல்லா நாட்களும் வசந்தமாக இருக்காது.

சில நாட்கள் மழை பெய்யும்.

சில நாட்கள் புயல் வீசும்.

சில நாட்கள் வறட்சி வரும்.

ஆனால் எந்த பருவமும் நிரந்தரமானதல்ல.

அதுபோலவே துயரமும் நிரந்தரமல்ல.

தோல்வியும் நிரந்தரமல்ல.

தனிமையும் நிரந்தரமல்ல.

வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் நம்மைச் சுற்றியிருந்தவர்கள் பலர் விலகிச் செல்லலாம்.

நம்முடைய உடல் வயதாகலாம்.
   
நம்முடைய வசதிகள் குறையலாம்.
   
நாம் ஒருகாலத்தில் பெருமையாகக் கருதிய பல விஷயங்கள் பின்னர் முக்கியமற்றவையாகத் தோன்றலாம்.

அப்போது வாழ்க்கையின் உண்மையான நிறம் நமக்குப் புரியத் தொடங்குகிறது.

நமக்கு எவ்வளவு இருக்கிறது என்பதல்ல முக்கியம் நம்மிடம் இருப்பதை எவ்வாறு வாழ்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.

வாழ்க்கையின் இறுதிப்பகுதியில் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நாம் சேர்த்த பணத்தைவிட, நாம் பகிர்ந்த அன்புதான் நினைவில் நிற்கும்.

நாம் பெற்ற பதவிகளைவிட, நம்மால் உயர்த்தப்பட்ட மனிதர்கள்தான் நினைவில் நிற்பார்கள்.

நாம் கட்டிய வீடுகளைவிட, அந்த வீடுகளில் வாழ்ந்த அன்பான தருணங்கள்தான் மனதில் நிலைத்திருக்கும்.

நாம் பெற்ற பாராட்டுகளைவிட, நம்மை உண்மையாக நேசித்த சில மனிதர்களின் முகங்கள்தான் நினைவில் இருக்கும்.

அதனால் வாழ்க்கையின் நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அது நமக்கு மட்டும் அழகாகத் தெரியும் நிறமாக இருக்கக் கூடாது.

நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களின் வாழ்க்கையையும் சிறிது அழகாக்கும் நிறமாக இருக்க வேண்டும்.

நமது வார்த்தைகள் ஒருவரை உயர்த்தினால், நாம் நல்ல நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறோம்.

நமது செயல்கள் ஒருவருக்கு நம்பிக்கையை அளித்தால், நாம் நல்ல நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறோம்.

நமது இருப்பு ஒருவருக்கு பாதுகாப்பாக இருந்தால், நாம் நல்ல நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறோம்.

நம்மைச் சந்தித்த பிறகு ஒருவர் “இந்த உலகில் இன்னும் நல்ல மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்” என்று நினைத்தால், அதைவிட பெரிய வெற்றி வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

நாம் எல்லோரும் இந்த உலகத்தை மாற்ற முடியாது.

ஆனால் நம்மைச் சந்திக்கும் ஒருவரின் உலகத்தைச் சிறிதளவாவது மாற்ற முடியும்.

ஒரு புன்னகையால்.

ஒரு அன்பான வார்த்தையால்.

ஒரு சிறிய உதவியால்.

ஒரு பொறுமையான கேட்பதனால்.

ஒரு மன்னிப்பால்.

ஒரு ஊக்கத்தால்.

சில நேரங்களில் நம்மால் கொடுக்கப்படும் ஒரு சிறிய நம்பிக்கை வார்த்தை, ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

அதனால்தான் வாழ்க்கையின் நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்பது ஒரு தனிப்பட்ட முடிவு மட்டுமல்ல.

அது நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் உலகத்தின் மீதான நமது பொறுப்பும் கூட.

நாம் எப்போதும் மகிழ்ச்சியான நிறத்தை மட்டுமே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று இதன் பொருள் அல்ல.

சோகத்தை மறைக்க வேண்டியதில்லை.

தோல்வியை மறுக்க வேண்டியதில்லை.

வலி வந்தால் வலிக்கிறது என்று ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

கண்ணீர் வந்தால் கண்ணீர் வரட்டும்.

சோர்வு வந்தால் சிறிது ஓய்வு எடுக்க வேண்டும்.

ஆனால் அந்த உணர்வுகள் நம்முடைய முழு வாழ்க்கையையும் நிர்ணயிக்க அனுமதிக்கக்கூடாது.

இருண்ட நிறம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே.

அதை முழு வாழ்க்கையாக மாற்றிவிடக்கூடாது.

மழையைப் பார்த்து வானத்தை வெறுப்பது போல, ஒரு துயரத்தைப் பார்த்து வாழ்க்கையையே வெறுக்கக் கூடாது.

இன்று வாழ்க்கை நமக்கு கொடுத்த நிறம் நமக்குப் பிடிக்காமல் இருக்கலாம்.

பரவாயில்லை.

நாளைய நிறத்தை நாம் மாற்ற முடியும்.

நமது எண்ணத்தை மாற்றுவதன் மூலம்.

நமது பழக்கத்தை மாற்றுவதன் மூலம்.

நமது நட்பைத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலம்.

நமது வார்த்தைகளை மாற்றுவதன் மூலம்.

நமது எதிர்பார்ப்புகளைச் சரிசெய்வதன் மூலம்.

நமது கடந்த காலத்தை மன்னிப்பதன் மூலம்.

நமது நிகழ்காலத்தை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம்.

நமது எதிர்காலத்தை நம்புவதன் மூலம்.

வாழ்க்கை என்பது நமக்கு வழங்கப்பட்ட வெற்று ஓவியத் தாள் அல்ல.

ஏற்கனவே சில கோடுகள் வரையப்பட்டிருக்கின்றன.

சில கறைகள் இருக்கலாம்.

சில அழகான பகுதிகளும் இருக்கலாம்.

சில இடங்களில் நாம் தவறாக வரைந்திருக்கலாம்.

ஆனால் ஓவியம் இன்னும் முடிவடையவில்லை.

நமது கையில் இன்னும் தூரிகை இருக்கிறது.

அதனால் இன்று முதல் நாம் எப்படிப்பட்ட நிறத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கப் போகிறோம் என்று சிந்திப்போம்.

பொறாமையின் நிறமா?

கோபத்தின் நிறமா?

பழிவாங்குதலின் நிறமா?

குறைகளின் நிறமா?

அல்லது...

அன்பின் நிறமா?

நன்றியின் நிறமா?

மன்னிப்பின் நிறமா?

நம்பிக்கையின் நிறமா?

மனிதநேயத்தின் நிறமா?

அமைதியின் நிறமா?

நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் நிறம் நம்முடைய முகத்தில் மட்டும் தெரியக்கூடாது.

அது நமது வார்த்தைகளில் தெரிய வேண்டும்.

நமது நடத்தையில் தெரிய வேண்டும்.

நமது உறவுகளில் தெரிய வேண்டும்.

நம்முடைய சிந்தனையில் தெரிய வேண்டும்.

மற்றவர்கள் நம்மை நினைவுகூரும்போது அந்த நிறம் அவர்களின் நினைவிலும் இருக்க வேண்டும்.

வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுக்கும் நிறங்களை எல்லாம் நாம் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது.

ஆனால் நமது வாழ்க்கை எந்த நிறத்தில் வாழப்பட வேண்டும் என்பதை நாம் பெருமளவில் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

எனவே வாழ்க்கையை குறைகளின் கருமை நிறத்தில் வரையாமல், நம்பிக்கையின் நிறத்தில் வரைவோம்.

பிறரை வீழ்த்துவதன் நிறத்தில் அல்ல; பிறரை உயர்த்துவதன் நிறத்தில் வாழ்வோம்.

கோபத்தின் நிறத்தில் அல்ல; புரிதலின் நிறத்தில் வாழ்வோம்.

பழிவாங்குதலின் நிறத்தில் அல்ல; மன்னிப்பின் நிறத்தில் வாழ்வோம்.

பயம் நிறைந்த நிறத்தில் அல்ல; நம்பிக்கை நிறைந்த நிறத்தில் வாழ்வோம்.

ஏனெனில் இறுதியில் வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுத்த நிறத்தைவிட,

நாம் வாழ்க்கைக்குக் கொடுத்த நிறம்தான் நம்முடைய உண்மையான அடையாளமாக மாறுகிறது.

நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையை ஒருநாள் திரும்பிப் பார்க்கும்போது,

“நான் எவ்வளவு பெற்றேன்?” என்று மட்டும் கேட்காமல்,

“நான் வாழ்ந்ததால் இந்த உலகம் சிறிதளவாவது அழகானதாயிற்றா?”

என்று நம்மையே கேட்டுப் பார்ப்போம்.

அந்தக் கேள்விக்கு நமது மனம் அமைதியாக “ஆம்” என்று பதில் சொல்லும் அளவுக்கு வாழ்ந்துவிட்டால்,

அதுவே வாழ்க்கையின் மிக அழகான நிறம்.

அந்த நிறத்தை இன்று நாமே தேர்ந்தெடுப்போம்.

" உங்களால் முடியும் "

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்