அறிவு, திறமை, மனப்பான்மை, ஞானம் பேசுவதற்கு முன் நம்மை வழிநடத்தும் நான்கு நிலைகள்

அறிவு, திறமை, மனப்பான்மை, ஞானம்  பேசுவதற்கு முன் நம்மை வழிநடத்தும் நான்கு நிலைகள்

“அறிவு – எதைச் சொல்வது என்று தீர்மானிக்கிறது.

திறமை – எவ்வாறு சொல்வது என்று தீர்மானிக்கிறது.

மனப்பான்மை – எவ்வளவு சொல்வது என்று தீர்மானிக்கிறது.

ஞானம் – சொல்வதா வேண்டாமா என்று தீர்மானிக்கிறது.”

மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது இது நான்கு வரிகளைக் கொண்ட ஒரு சிந்தனைப்பகுதி மட்டுமே என்று தோன்றலாம். 

ஆனால் ஆழமாகப் பார்க்கும்போது, மனிதனுடைய அன்றாட வாழ்க்கையை நெறிப்படுத்தக்கூடிய மிகப் பெரிய வாழ்க்கைப் பாடம் இதனுள் மறைந்திருக்கிறது. 

நாம் பேசுகின்ற ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் பின்னால் நமது அறிவு, அனுபவம், திறமை, மனநிலை, குணம், பொறுமை, புரிதல் ஆகியவை செயல்படுகின்றன.

மனிதன் பிறந்தது முதல் பேசக் கற்றுக்கொள்கிறான். 

ஆனால் எப்போது பேச வேண்டும், என்ன பேச வேண்டும், எப்படிப் பேச வேண்டும், எவ்வளவு பேச வேண்டும், பேசாமல் இருப்பது எப்போது சிறந்தது என்பதைக் கற்றுக்கொள்வதற்குத்தான் ஒரு முழு வாழ்க்கை தேவைப்படுகிறது.

வாழ்க்கையில் பல பிரச்சினைகள் நாம் அறியாதவற்றால் மட்டும் உருவாகுவதில்லை. 

பல நேரங்களில் அறிந்ததை எப்போது, எப்படி பயன்படுத்துவது என்று தெரியாததாலேயே பிரச்சினைகள் உருவாகின்றன.

அதனால்தான் அறிவு மட்டும் போதாது. அறிவோடு திறமையும் வேண்டும். 

திறமையோடு சரியான மனப்பான்மையும் வேண்டும்.

    

இவை அனைத்திற்கும் மேலாக, எப்போது பேச வேண்டும், எப்போது மௌனமாக இருக்க வேண்டும் என்பதை உணர்த்தும் ஞானமும் வேண்டும்.

அறிவு எதைச் சொல்வது?

அறிவு என்பது வெறுமனே புத்தகங்களைப் படிப்பது அல்ல.

    

நாம் கற்றுக் கொண்ட தகவல்கள், வாழ்க்கையில் பெற்ற அனுபவங்கள், மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ளும் திறன், ஒரு சூழ்நிலையை மதிப்பிடும் ஆற்றல் ஆகிய அனைத்தும் அறிவின் ஒரு பகுதியாகும்.

ஒரு வீட்டில் கணவன் மனைவிக்குள் ஒரு கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டிருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். 

இருவரும் தங்களுடைய கருத்தைச் சொல்ல விரும்புகிறார்கள்.

    

அப்போது அறிவு முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி

“இப்போது நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்?”

என்பதாக இருக்க வேண்டும்.

நமக்குத் தெரிந்த எல்லாவற்றையும் அந்த நேரத்தில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. உண்மை தெரிந்திருக்கிறது என்பதற்காக ஒவ்வொரு உண்மையையும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் சொல்ல வேண்டும் என்ற கட்டாயமும் இல்லை.

ஒரு நண்பன் நம்மிடம் வந்து தனது பிரச்சினையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறான். 

அவனுக்கு அந்த நேரத்தில் தீர்வு தேவையா? ஆறுதல் தேவையா? அல்லது அவனை யாராவது அமைதியாகக் கேட்க வேண்டும் என்ற தேவையா? இதை அறிந்து கொள்வதே அறிவு.

அதேபோல, ஒரு குழந்தை தவறு செய்திருக்கும்போது, “நீ எப்போதுமே இப்படித்தான்!” என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக, “இந்தத் தவறிலிருந்து நீ என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம்?” என்று கேட்பது அறிவின் வெளிப்பாடு.

அறிவு நமக்கு தகவலைத் தருகிறது. 

ஆனால் அந்தத் தகவலை வாழ்க்கைக்கு ஏற்ற வகையில் பயன்படுத்தத் தெரிந்தால்தான் அது உண்மையான அறிவாகிறது.

திறமை  எவ்வாறு சொல்வது?

ஒரே கருத்தை இரண்டு மனிதர்கள் சொல்லும்போது, ஒருவருடைய வார்த்தை மனதைத் திறக்கலாம்; இன்னொருவருடைய வார்த்தை மனதை மூடிவிடலாம்.

இதுதான் திறமையின் வித்தியாசம்.

“நீ தவறு செய்கிறாய்” என்று ஒருவரிடம் சொல்லலாம்.

அதே கருத்தை,

“இந்த விஷயத்தை இன்னொரு கோணத்தில் பார்த்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்” என்றும் சொல்லலாம்.

கருத்து ஒன்றுதான். ஆனால் சொல்லும் முறை மாறிவிட்டது.

இதுதான் தொடர்பாடல் திறமை.

வீட்டிலும், பணியிடத்திலும், நண்பர்கள் மத்தியிலும், சமூகத்திலும் நாம் சந்திக்கும் பெரும்பாலான பிரச்சினைகள் கருத்து வேறுபாட்டால் மட்டுமல்ல கருத்தை வெளிப்படுத்தும் முறையினாலும் உருவாகின்றன.

ஒரு பெற்றோர் குழந்தையிடம் தொடர்ந்து, “நீ ஒன்றுக்கும் உதவாதவன்” என்று கூறினால், அந்த வார்த்தைகள் குழந்தையின் மனத்தில் ஆழமாகப் பதியும். 

அதே பெற்றோர், “இந்தப் பகுதியில் நீ இன்னும் முயற்சி செய்ய வேண்டும்; உன்னால் முடியும்” என்று கூறினால், அதே விமர்சனம் ஊக்கமாக மாறிவிடுகிறது.

அதனால் திறமை என்பது வெறும் பேச்சுத் திறமை அல்ல. 

மற்றவரின் மனநிலையைப் புரிந்து கொண்டு, நமது கருத்து அவரிடம் சரியான முறையில் சென்றடையச் செய்வதே உண்மையான திறமை.

மனப்பான்மை  எவ்வளவு சொல்வது?

அடுத்த நிலை இன்னும் நுட்பமானது.

ஒரு விஷயத்தை சரியாகச் சொல்லத் தெரிந்தாலும், எவ்வளவு சொல்ல வேண்டும் என்று தெரியாமல் போனால், நமது பேச்சு மீண்டும் பிரச்சினையாகிவிடும்.

சிலர் ஒரு சிறிய விஷயத்தைப் பற்றி நீண்ட நேரம் பேசுவார்கள்.

    

சொல்ல வேண்டியதைவிட பத்து மடங்கு சொல்வார்கள்.

ஆரம்பத்தில் கேட்பவர் ஆர்வமாக இருப்பார். 

சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு சலிப்படைவார். 

இறுதியில் சொல்ல வந்த கருத்தே காணாமல் போய்விடும்.

சில நேரங்களில் ஒரு வார்த்தை போதும்.

சில நேரங்களில் ஒரு வாக்கியம் போதும்

சில நேரங்களில் ஒரு சிறிய புன்னகை போதும்.

சில வேளைகளில் ஒருவருடைய கையைப் பிடித்துக் கொள்வது மட்டுமே போதும்.

“நான் உன்னுடன் இருக்கிறேன்” என்ற ஒரு உணர்வு, நூறு அறிவுரைகளைவிட ஆழமானதாக இருக்கலாம்.

இதுதான் மனப்பான்மையின் முதிர்ச்சி.

நமது பேச்சு மற்றவருக்கு என்ன விளைவை ஏற்படுத்தும் என்பதை எண்ணிப் பார்த்து அளவோடு பேசுவது வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய நாகரிகம்.

ஞானம் சொல்வதா வேண்டாமா?

இந்த நான்கு வரிகளில் மிகவும் ஆழமானது கடைசி வரி.

“ஞானம் – சொல்வதா வேண்டாமா என்று தீர்மானிக்கிறது.”

அறிவுள்ளவன் பலவற்றை அறிந்திருப்பான்.

திறமை உள்ளவன் அதை அழகாகச் சொல்லத் தெரிந்திருப்பான்.

மனப்பான்மை உள்ளவன் அளவோடு சொல்லத் தெரிந்திருப்பான்.

ஆனால் ஞானமுள்ளவன், “இதை இப்போது சொல்வதால் என்ன பயன்?” என்று முதலில் சிந்திப்பான்.

இதுதான் மௌனத்தின் மகத்துவம்.

ஒவ்வொரு உண்மைக்கும் ஒரு நேரம் உண்டு. 

ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் ஒரு இடம் உண்டு. 

சில உண்மைகளைச் சொன்னால் பிரச்சினை தீரலாம். 

அதே உண்மையைத் தவறான நேரத்தில் சொன்னால் பிரச்சினை பெரிதாகலாம்.

ஒருவர் கோபத்தில் இருக்கும்போது அவரிடம் நியாயத்தை விளக்குவது பல நேரங்களில் பயனற்றதாக இருக்கலாம். 

அவர் அமைதியான பிறகு அதே கருத்தைச் சொன்னால் அது அவரால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படலாம்.

ஆகவே உண்மை பேசுவது மட்டும் ஞானம் அல்ல உண்மையை எப்போது பேச வேண்டும் என்பதையும் அறிதலே ஞானம்.

குடும்ப வாழ்க்கையில் இந்த நான்கு நிலைகள்

நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் இதன் முக்கியத்துவத்தை முதலில் காணக்கூடிய இடம் குடும்பம்.

கணவன் மனைவிக்கிடையே சிறிய கருத்து வேறுபாடு ஏற்படலாம்.

     

பெற்றோர் பிள்ளைகள் இடையே தலைமுறை வித்தியாசம் இருக்கலாம். 

சகோதரர்களுக்குள் சொத்து, பணம் அல்லது குடும்பப் பொறுப்பு தொடர்பான கருத்து வேறுபாடு ஏற்படலாம்.

அந்த நேரத்தில் நாம் என்ன செய்கிறோம்?

“நான் சொல்வதுதான் சரி” என்று நிரூபிக்க முயல்கிறோமா?

அல்லது “இந்த உறவு இந்த விவாதத்தைவிட முக்கியமானது” என்று சிந்திக்கிறோமா?

ஒரு குடும்ப உறவை வெற்றி தோல்வி என்ற அளவில் பார்க்கத் தொடங்கும்போது, அன்பு தோல்வியடைகிறது.

சில சமயங்களில் நாம் ஒரு விவாதத்தில் வெற்றி பெறலாம்.

    

ஆனால் அந்த வெற்றிக்காக ஒரு அன்பான உறவை இழந்துவிட்டால், உண்மையில் நாம் வெற்றி பெற்றோமா?

இதைத்தான் ஞானம் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

நட்பிலும் இதே உண்மை

நண்பர்களுக்கிடையில் வெளிப்படைத்தன்மை அவசியம்.

    

ஆனால் வெளிப்படைத்தன்மை என்ற பெயரில் எல்லாவற்றையும் நேரடியாகச் சொல்லிவிடுவது அறிவுடைமை அல்ல.

ஒரு நண்பனுடைய தவறைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டிய நேரம் வரலாம். 

அப்போது அவனை அவமானப்படுத்தாமல், அவனுடைய தன்மானத்தைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும்.

நண்பனின் தவறை எல்லோருக்கும் முன்பாகச் சொல்வது அறிவாக இருக்கலாம்; 

ஆனால் தனியாக அழைத்து அன்போடு சொல்வதே ஞானமாக இருக்கலாம்.

நாம் சொல்வது சரியா என்பதோடு, யாரிடம், எப்போது, எந்த இடத்தில் சொல்கிறோம் என்பதும் முக்கியம்.

சமூக ஊடகங்களின் காலத்தில் இந்தப் பாடம் இன்னும் அவசியம்

இன்றைய உலகில் ஒரு மனிதன் பேசுவதற்கு வாய்ப்புகள் அளவற்றவை. 

ஒரு காலத்தில் நமது கருத்தைச் சொல்ல சிலரையே சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. 

இன்று ஒரு கைப்பேசி போதும் நமது வார்த்தைகள் ஆயிரக்கணக்கானவர்களைச் சென்றடையலாம்.

இதனால் அறிவுக்கும் ஞானத்திற்கும் இடையிலான வித்தியாசம் இன்னும் முக்கியமாகிறது.

ஒரு செய்தியைப் பார்த்தவுடன் உடனடியாகப் பகிர்கிறோம்.

ஒரு கருத்தைப் பார்த்தவுடன் உடனடியாக எதிர்க்கிறோம்.

ஒருவர் எழுதிய ஒரு வார்த்தையை வைத்து அவரைப் பற்றி முடிவு செய்கிறோம்.

சில நேரங்களில் கோபத்தில் எழுதப்பட்ட ஒரு பதிவு பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் நம்மைத் தொடர்ந்து வரக்கூடும்.

அதனால் சமூக ஊடகங்களில் ஒரு பொன்னான விதி நமக்குத் தேவை

“எழுதுவதற்கு முன் சிந்தி.

 அனுப்புவதற்கு முன் மீண்டும் படி. கோபத்தில் இருந்தால் சிறிது நேரம் காத்திரு.”

நாம் சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லும் சுதந்திரம் நமக்கு இருக்கலாம். 

ஆனால் சொல்லாமல் இருப்பதற்கான சுதந்திரமும் நமக்கு இருக்கிறது.

அந்த இரண்டாவது சுதந்திரத்தைப் பயன்படுத்தத் தெரிந்தவனே முதிர்ந்த மனிதன்.

பணியிடத்தில் அறிவும் ஞானமும்

ஒரு அலுவலகத்தில் ஒரு தவறு நடந்துவிட்டது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

யாருடைய தவறு என்பதை உடனடியாகக் கண்டுபிடித்து அனைவருக்கும் முன்பாகச் சொல்வது எளிது.

ஆனால் பிரச்சினை எவ்வாறு ஏற்பட்டது, மீண்டும் அது ஏற்படாமல் இருப்பதற்கு என்ன செய்யலாம் என்று பேசுவது பயனுள்ளதாகும்.

ஒரு நல்ல தலைவன் தவறைச் செய்த மனிதனை மட்டும் தேடமாட்டான் தவறு உருவாகிய முறையையும் ஆராய்வான்.

ஒரு ஊழியர் தவறு செய்திருக்கும்போது அவனை எல்லோருக்கும் முன்பாகத் தாழ்த்துவது அதிகாரமாக இருக்கலாம். 

ஆனால் அவனைத் தனியாக அழைத்து தவறை விளக்கி, திருத்திக்கொள்ள வாய்ப்பளிப்பது தலைமைத்துவம்.

அதனால்தான் அறிவு நல்ல நிர்வாகத்தை உருவாக்கலாம் ஆனால் ஞானம்தான் நல்ல மனித உறவுகளை உருவாக்குகிறது.

விமர்சனம் செய்வதிலும் ஒரு ஞானம் வேண்டும்

மற்றவர்களை விமர்சிப்பது எளிது.

அவர்களுடைய குறைகளைப் பார்ப்பதும் எளிது.

ஆனால் நம்முடைய குறைகளைப் பார்ப்பது கடினம்.

ஒருவரை விமர்சிப்பதற்கு முன் நாம் நம்மிடம் மூன்று கேள்விகளைக் கேட்கலாம்

நான் சொல்வது உண்மையா?

இதைச் சொல்வதால் அவருக்கு பயன் ஏற்படுமா?

இதை நான் சொல்ல வேண்டிய சரியான நேரமா?

இந்த மூன்று கேள்விகளுக்கும் பதில் கிடைக்கவில்லை என்றால், மௌனம் பல நேரங்களில் சிறந்த பதிலாக இருக்கலாம்.

மௌனம் என்பது பலவீனம் அல்ல

சிலர் பேசாமல் இருப்பவரை பலவீனமானவர் என்று நினைக்கிறார்கள்.

ஆனால் எல்லாவற்றுக்கும் பதில் சொல்லாமல் இருப்பதற்கு மிகுந்த உள் வலிமை தேவை.

கோபத்திற்கு கோபத்தால் பதில் சொல்லாமல் இருப்பது பலவீனம் அல்ல.

அவமானத்திற்கு உடனடியாகப் பதிலடி கொடுக்காமல் இருப்பது பலவீனம் அல்ல.

நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்ட ஒருவரை ஒவ்வொரு முறையும் திருத்திக்காட்ட வேண்டாம் என்று முடிவு செய்வது பலவீனம் அல்ல.

சில நேரங்களில் “என்னைப் பற்றிய உண்மையை காலம் சொல்லட்டும்” என்று அமைதியாக இருப்பதே மிகப்பெரிய பதிலாகிறது.

வாழ்க்கையின் வயது கூடும்போது புரியும் உண்மை

இளமையில் நாம் அதிகம் பேச விரும்புகிறோம்.

நமது கருத்தை அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம்.

நாம் அறிந்ததை மற்றவர்களும் அறிய வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம்.

வயது கூடும்போது வாழ்க்கை மெதுவாக நமக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கிறது.

எல்லாவற்றையும் நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

எல்லோரையும் திருத்த வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒவ்வொரு விவாதத்திலும் வெற்றி பெற வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை.

சில விஷயங்களை காலத்திடம் விட்டுவிடலாம்.

சில மனிதர்களை அவர்களுடைய பாதையில் செல்லவிடலாம்.

சில விவாதங்களை மௌனத்தால் முடித்துவிடலாம்.

இதுவே வாழ்க்கை அனுபவம் நமக்குத் தரும் முதிர்ச்சி.

அறிவிலிருந்து ஞானம் வரை

இந்த நான்கு வரிகளையும் மனிதனின் வாழ்க்கைப் பயணமாகப் பார்க்கலாம்.

அறிவு நமக்குச் சொல்கிறது

“என்ன உண்மை?”

திறமை கேட்கிறது:

“அதை எப்படி வெளிப்படுத்துவது?”

மனப்பான்மை சிந்திக்கிறது:

“எவ்வளவு அளவு வெளிப்படுத்துவது?”

ஞானம் இறுதியாகக் கேட்கிறது:

“இதை வெளிப்படுத்தவேண்டுமா?”

இந்த நான்கும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தால்தான் மனிதனுடைய பேச்சு மனிதநேயமாகிறது.

அறிவு இல்லாத பேச்சு வெறுமையாக இருக்கலாம்.

திறமை இல்லாத பேச்சு காயப்படுத்தலாம்.

மனப்பான்மை இல்லாத பேச்சு அளவுக்கு மீறலாம்.

ஞானம் இல்லாத பேச்சு தேவையற்ற பிரச்சினையை உருவாக்கலாம்.

ஆனால் அறிவோடும், திறமையோடும், நல்ல மனப்பான்மையோடும், ஞானத்தோடும் பேசப்படும் ஒரு வார்த்தை ஒருவருடைய வாழ்க்கையையே மாற்றக்கூடும்.

நமது அன்றாட வாழ்க்கைக்கான ஒரு சிறிய நடைமுறை

இன்றிலிருந்து நாம் ஒரு சிறிய பயிற்சியைத் தொடங்கலாம்.

யாரிடமாவது பேசுவதற்கு முன் சில விநாடிகள் நின்று நம்மிடம் கேட்போம்

“நான் சொல்லப் போவது உண்மையா?”

ஆம் என்றால் அடுத்த கேள்வி:

“இதை நான் எப்படி சொல்ல வேண்டும்?”

அதற்குப் பிறகு

“இவ்வளவு சொன்னால் போதுமா?”

இறுதியில்:

“இதை இப்போது சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறதா?”

இந்த நான்கு கேள்விகளும் நமது வாழ்க்கையில் பல தேவையற்ற பிரச்சினைகளைத் தவிர்க்க உதவும்.

நட்பில் நம்பிக்கை அதிகரிக்கலாம்.

பணியிடத்தில் மரியாதை அதிகரிக்கலாம்.

சமூகத்தில் நமது வார்த்தைகளுக்கு மதிப்பு அதிகரிக்கலாம்.

மிக முக்கியமாக, நமது மனத்திற்குள் அமைதி அதிகரிக்கலாம்.

ஏனெனில் வாழ்க்கையில் நாம் பேசும் வார்த்தைகளுக்குப் பொறுப்பேற்பதைவிட, சில நேரங்களில் நாம் பேசாமல் விட்ட வார்த்தைகளுக்குப் பொறுப்பேற்பதே உயர்ந்த பண்பு.

இறுதியில் மனிதனின் பெரிய அறிவு அவன் எவ்வளவு தெரிந்து வைத்திருக்கிறான் என்பதில் மட்டும் இல்லை.

அவன் தெரிந்தவற்றை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறான் என்பதிலும் உள்ளது.

அவன் எவ்வாறு பேசுகிறான் என்பதிலும் உள்ளது.

அவன் எவ்வளவு அளவோடு பேசுகிறான் என்பதிலும் உள்ளது.

அதற்கும் மேலாக, எப்போது மௌனமாக இருக்க வேண்டும் என்பதை அவன் அறிந்திருக்கிறானா என்பதில்தான் அவனுடைய உண்மையான முதிர்ச்சி வெளிப்படுகிறது.

எனவே,

அறிவு நமக்கு வார்த்தைகளைத் தரட்டும்.

திறமை அவற்றுக்கு அழகைக் கொடுக்கட்டும்.

மனப்பான்மை அவற்றுக்கு அளவைக் கொடுக்கட்டும்.

ஞானம் அவற்றுக்கு சரியான நேரத்தைக் கொடுக்கட்டும்.

அப்போதுதான் நமது பேச்சு வெறும் ஒலியாக இல்லாமல், மற்றொரு மனிதனின் மனத்தில் நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் சக்தியாக மாறும்.

வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் பேச வேண்டியதில்லை.

ஆனால் பேசும்போது, நமது வார்த்தைகள் நம்மை மட்டுமல்ல  நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களையும் உயர்த்தக்கூடியவையாக இருக்கட்டும்.

“அறிந்தவன் பேசுவான்;

புரிந்தவன் அளந்து பேசுவான்;

முதிர்ந்தவன் யோசித்துப் பேசுவான்

ஞானி — பேச வேண்டிய நேரத்தையும், பேசாமல் இருக்க வேண்டிய நேரத்தையும் அறிந்திருப்பான்.”

இதுவே இந்த நான்கு வரிகளின் ஆழமான வாழ்க்கைச் செய்தியாகும்.

" உங்களால் முடியும் "

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்