வாழ்க்கை என்பது ஒரு திட்டமிடப்பட்ட வரைபடம் அல்ல.

வாழ்க்கை என்பது ஒரு திட்டமிடப்பட்ட வரைபடம் அல்ல.

    

அது ஒரு தொடர்ச்சியான ஓட்டம்.

    

நாம் விரும்பியவை உடனே நடக்காதபோது விரக்தியடைகிறோம், ஆனால் அந்தத் தாமதங்களுக்குப் பின்னால் ஒரு பேரண்டத்தின் நேர்த்தியான கணக்கீடு இருக்கிறது. 

அதை உணர்ந்தால், நம் வாழ்வின் தரம் முற்றிலும் மாறிவிடும். 

ஈர்ப்பு விதி (Law of Attraction) மற்றும் வாழ்வின் நேர்மறை அதிர்வு நிலையை (Vibrational Stance) விளக்கும் மிக ஆழமான தத்துவத்தை உள்ளடக்கியுள்ளன.

    

அதன் உட்பொருளை வாழ்வியலோடு இணைத்து பார்க்கையில்,

 

​காலத்தின் கணிப்பும் மனதின் முதிர்ச்சியும் தெரிகிறது.

​வாழ்க்கையில் சில கதவுகள் நமக்குத் திறக்கப்படுவதில்லை என்பதற்காக நாம் வருத்தப்படுகிறோம். 

ஆனால், உண்மை என்னவென்றால், அந்தக் கதவுக்குப் பின்னால் இருக்கும் பொறுப்புகளைச் சுமக்கவோ அல்லது அந்த வெற்றியைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவோ நம்முடைய தற்போதைய மனநிலை தயாராக இருப்பதில்லை. 

ஒரு செடி வளர்வதற்கு முன்பே அதில் மலர்களை எதிர்பார்க்க முடியாது. 

செடி வளர வேண்டும், வேர்கள் வலுவடைய வேண்டும், தண்டு உறுதியாக வேண்டும்.

அதன் பிறகே மலர்கள் பூக்கும்.

    

இதுதான் இயற்கை விதி. 

நம் வாழ்விலும் சில காரியங்கள் தள்ளிப்போகின்றன என்றால், நாம் இன்னும் அந்த நிலையை அடைவதற்கான முதிர்ச்சியைப் பெறவில்லை அல்லது அந்தச் சூழல் நமக்குச் சாதகமாக இன்னும் கனியவில்லை என்று பொருள்.

    

நாம் இருக்கும் நிலையை உணர்ந்து, "இப்போது நான் இதற்குத் தயாராக இல்லை" என்று சில விஷயங்களை அனுமதிப்பதில்லை என்பதில் ஒரு தெளிவு இருக்கிறது. 

இது தோல்வி அல்ல, மாறாக ஒரு தற்காப்பு மற்றும் தயாரிப்பு நிலை.

​ஒவ்வொரு நிகழ்வும் ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசையில்தான் நிகழ்கின்றன. 

ஒரு கட்டிடத்தின் அடித்தளம் போடாமல் மேற்கூரை அமைக்க முடியாது என்பது போல, நம் வாழ்வின் ஒவ்வொரு சிறு அனுபவமும் அடுத்த பெரிய மாற்றத்திற்கான அடித்தளமாகும்.

   

இன்று நாம் சந்திக்கும் தடைகள், நாளை நாம் அடையப்போகும் உயரத்திற்குத் தேவையான மனவலிமையைத் தருகின்றன.

    

"அனைத்தும் சரியான வரிசையிலேயே நடக்கின்றன" என்ற எண்ணம் நம் மனதிற்குள் ஆழமாகப் பதியும்போது, தேவையற்ற பதற்றங்களும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தலும் மறைந்துவிடுகின்றன. 

காலம் என்பது வெறும் கடிகார முட்கள் அல்ல; அது ஒவ்வொன்றையும் அதற்கே உரிய பக்குவத்தில் மலரச் செய்யும் ஒரு மௌனமான சக்தி.

​அதிர்வு நிலையின் ரகசியம் என்பது மற்றும் தற்போதைய திருப்தி

​"இப்போது இருக்கும் நிலையை நான் ரசிக்கிறேன்" என்று சொல்லும் அந்த நொடியில், ஒரு மனிதனின் அக உலகம் அமைதியடைகிறது.

    

பெரும்பாலான மனிதர்கள் கடந்த காலத்தின் நினைவுகளிலும், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலைகளிலும் வாழ்வதால், நிகழ்காலத்தின் அழகைத் தவறவிட்டு விடுகிறார்கள். 

ஆனால், மிகச்சிறந்த அதிர்வு நிலை என்பது, இன்று நம்மிடம் இருப்பவற்றைக் கொண்டு மகிழ்ச்சியாக இருப்பதுதான். 

இது பேராசை இல்லாத நிலை அல்ல. 

மாறாக, "நான் எங்கு செல்ல வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும், ஆனால் அங்கிருக்கும்போது கிடைக்கப்போகும் மகிழ்ச்சியை விட, அங்கு செல்லும் பயணத்தில் கிடைக்கும் அனுபவங்களை நான் அதிகம் நேசிக்கிறேன்" என்ற மனப்பக்குவம். 

இந்த மனநிலைதான் பிரபஞ்சத்தோடு நம்மை இணைக்கும் பாலமாக அமைகிறது.

​ஒருவர் எப்போது "இப்போது இருப்பதில் திருப்தியாகவும், வரப்போவதைப் பெற ஆர்வமாகவும் இருக்கிறேன்" என்று கூறுகிறாரோ, அப்போது அவர் மிக உயர்ந்த அதிர்வு நிலைக்கு (High Vibrational Frequency) உயர்கிறார்.

    

திருப்தி என்பது தேக்க நிலை அல்ல.

அது ஒரு அமைதியான தொடக்கம்.

    

வரப்போவதைப் பற்றிய ஆர்வம் ஒரு குழந்தையைப் போன்ற உற்சாகத்தைத் தருகிறது. 

இந்த இரண்டு உணர்வுகளும் இணையும்போது, ஈர்ப்பு விதி மிக வலிமையாகச் செயல்படத் தொடங்குகிறது. 

நாம் எதை எதிர்க்கிறோமோ அது நம்மைத் துரத்தும்.

எதை ரசிக்கிறோமோ அது நம்மைத் தேடி வரும். 

வாழ்க்கை ஒரு போராட்டமாகத் தெரிவதற்குப் பதிலாக, ஒரு அழகிய விரிவாக (Expansion) மாறத் தொடங்குவது 

இந்த இடத்தில்தான்.

​பிரபஞ்ச விரிவும் வாழ்வியல் பாடமும் சரியானவைகளை போதிக்கின்றன.

​நாம் ஒரு குறுகிய வட்டத்திற்குள் நின்று கொண்டு உலகைப் பார்க்கிறோம், 

ஆனால் பிரபஞ்சம் என்பது எல்லையற்றது. 

நாம் எதை இழப்பு என்று கருதுகிறோமோ, அது உண்மையில் ஒரு பெரிய மாற்றத்திற்கான இடைவெளி மட்டுமே. 

"அனைத்தும் விரிவடைந்து கொண்டிருக்கின்றன" என்பது இயற்கையின் மாறாத உண்மை.

    

ஒரு விதை அழிந்துதான் மரமாக விரிவடைகிறது. 

அதேபோல் நம்முடைய பழைய சிந்தனைகளும், சில வாய்ப்புகளும் முடிவுக்கு வருவது, புதிய பிரம்மாண்டமான வாய்ப்புகள் உருவாவதற்கான அறிகுறியாகும்.

    

நாம் செல்லும் பாதையை நம்பி, அந்தப் பயணத்தை ரசிக்கத் தொடங்கினால், இலக்கை அடைவது என்பது ஒரு கூடுதல் போனஸாக மட்டுமே இருக்கும்.

​வாழ்வின் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் அதன் போக்கில் ஏற்றுக் கொள்வதே ஞானம். 

நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத விஷயங்களை காலத்தின் கையில் விட்டுவிட்டு, நம்முடைய அதிர்வு நிலையை (Vibration) மட்டும் நேர்மறையாக வைத்திருப்பது அவசியமானது. 

"எல்லாம் சரியான நேரத்தில் நடக்கும்" என்ற ஆழ்ந்த நம்பிக்கை, ஒரு மனிதனுக்குத் தரும் நிதானம் ஈடு இணையற்றது. 

அந்த நிதானமே அவனைச் சரியான முடிவுகளை எடுக்க வைக்கும், சரியான மனிதர்களை அவனிடம் கொண்டு சேர்க்கும்.

    

வாழ்வை ரசிப்பதும், அதே சமயம் வளர்ச்சியை நோக்கி ஆவலோடு காத்திருப்பதும் ஒரு கலை. 

இந்தக் கலையைக் கற்றுக் கொண்டவர்கள் வாழ்க்கையை வாழ்வதில்லை, அவர்கள் வாழ்க்கையை ஒரு கவிதையாகச் செதுக்குகிறார்கள். 

எங்கும் ஓடத் தேவையில்லை, எதையும் கட்டாயப்படுத்தத் தேவையில்லை.

அமைதியாக இருந்து ஆழமாக நம்பினால், பிரபஞ்சம் நமக்கான அரியணையைச் சரியான நேரத்தில் அலங்கரிக்கும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

மனதோடுதான் நான் பேசுவேன் . . .

மனதோடுதான் நான் பேசுவேன் . . .

​வாழ்க்கை எனும் இந்த வலையினுள் விழுந்த நாமனைவரும் அவ்வலையிலிருந்து வெளியேறும் ஓர் இலக்கை நோக்கியே நகர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

​ஆயினும் நாம் அவ்வலையினுள் விழுந்ததிலிருந்து அதிலிருந்து வெளியேறும் நாள் வரை நாம் எமக்கு என பல பாத்திரங்களை வகுத்து அவற்றை உலகமேடையில் அரங்கேற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம் . .

​நாம் விரும்பியோ விரும்பாமலோ இந்நாடகம் அரங்கேறியபடிதான் இருக்கிறது.

ஆனால் நாம் மனமிசைந்து நடித்தால் அவ்வலைக்குள் நாம் கழிக்கும் காலங்கள் மிகவும் மகிழ்வாக முடியக்கூடியதாக இருக்கும்.

​சிக்கல்கள் இல்லா வாழ்க்கை மனிதருக்கு அமைந்து விடுவது இல்லை.

​பின் எப்படி சிலர் மட்டும் எமது பார்வையில் சிக்கல்களே இல்லாமல் வாழ்ந்து விடுவது போலத் தென்படுகிறார்கள்?

​அதைத்தான் பாரதி சொன்ன "காட்சிப் பிழை" என்று கொள்ள வேண்டும்.

​தமக்கு முன்னால் விழும் சிக்கல்களின் முடிச்சை அவிழ்ப்பதையே ஒரு சவாலாக எடுத்து அதில் வெற்றி காணுவதை மகிழ்வாக எண்ணுவோர்கள் வாழ்வில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வது போலத்தான் தென்படும்.

​அதற்காக அவர்கள் வாழ்வில் எதுவித சிக்கல்களுமே இல்லை என்று எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது.

​எதனை வாழ்வில் மிகப்பெரியதாக நினைக்கிறோமோ அதைவிடப் பெரிய விடயத்தை எதிர்கொள்ளும் போது முந்தையது அதன் முன்னால் மிகச் சிறிதாகி விடுகிறது.

​ப்ப்பூ! இதென்ன பிரமாதம் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.

​எனக்குத் தெரிந்த நண்பர் ஒருவர் தான் வெளிநாடு வந்து விட்டு தானும் தன்னுடைய குடும்பத்தினரும் ஒன்றாக ஏதாவது வெளிநாட்டில் வாழ வேண்டும் என்று எண்ணி அதற்கான முயற்சிகளை எடுத்தார்.

​அம்முயற்சிகள் ஏறத்தாழ நான்கு தடவைகள் தோல்வியுற்றன.
   
அவருக்கு பணச்சிக்கல் ஏற்பட்டது.
​கலங்கவில்லை.

முகத்தில் புன்னகை மாறாமலே காட்சியளித்தார்.

தன்னுடைய முயற்சிகளை மீண்டும் தீவிரமாக்கினார்.

முன்னைய விடக் கடினமாக உழைத்து மீண்டும் முயற்சிப்பதற்கு ஏற்ற நிதிகளைத் திரட்டிக் கொண்டு மீண்டும் முயன்றார்.

​என்னே ஆச்சரியம் தனது முயற்சியில் வெற்றி கண்டு வெளிநாடொன்றில் தன்னோடு தன் குடும்பத்தினரையும் இணைத்து புது வாழ்வைத் தொடங்கினார்.

​ஏன் அங்கு கூட "எனக்கு அதிர்ஷ்டம் இல்லை" என்று அவரை விட நல்ல நிலையில் இருந்து முனகுவோர் மத்தியில் தானே தனது சொந்த வியாபாரத்தை நிறுவி தன்னுடைய குழந்தைகளுக்கு மேம்பட்ட கல்விச் செல்வத்தை அளித்து தனது வாழ்க்கைத் தரத்தையும் உயர்த்திக் கொண்டார்.

​அப்போதும் அவர் முகத்தில் அதே புன்னகை ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது.

​தான் தன்னுடைய முயற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தபோது தனக்கு இடையூறு செய்யாமல் ஒத்தாசையாக இருந்தவர்களை அவர் எப்போதும் மறந்ததில்லை.

​இது நடந்து ஏறத்தாழ ஒரு நாற்பது வருடங்களுக்கு மேலாக இருக்கும்.
   
இன்றும் அப்போது நான் அவருக்கு ஏதோ சில சிறு உதவிகளைச் செய்தேன் என்பதற்காக என்னுடன் எப்போதும் தொடர்பில் இருக்கிறார்.

​எதற்காக இதனைக் கூறுகிறேன் என்றால் வாழ்க்கையில் சலிப்பு எனும் குதிரையில் நாம் சவாரி செய்யக்கூடாது.

​முயற்சி எனும் குதிரையைத் தெரிவு செய்து அதனை உழைப்பு எனும் கடிவாளத்தினோடு செலுத்த வேண்டும்.

​ஆனால் நாம் பயணிக்கும் அந்தப்பயணத்தில் எம்முன்னே எதிர்ப்படும் தருணங்களில் உள்ள நல்லவற்றை ரசித்து மகிழும் மனப்பாண்பை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

​இதையெல்லாம் காலங்கடந்து உணர்ந்து கொண்ட ஒரு முட்டாள் நான் எனும் யோக்கிதையின் அடிப்படையிலேயே உங்களுடன் மனந்திறக்கிறேன்.

​எப்படியும் வாழலாம் என்பது ஒரு அந்தம், இப்படித்தான் வாழ வேண்டும் என்பது மறு அந்தம்.

இரு அந்தங்களிலும் வாழும் வாழ்க்கை மிகவும் சிக்கலானது.

​ஆனால் இதன் இரண்டுக்குமிடையே எமக்குகந்த கலவையில் வாழ்வை வாழப்பழகிக் கொள்வதே எமது அறிவின் அடையாளம்.

​எமது முதுகில் இருக்கும் அழுக்கு என்றுமே எமது கண்களுக்குப் புலப்படுவதில்லை

ஆனால் அடுத்தவரின் அழுக்குகளைக் கண்டுபிடிப்பதில் நாம் வல்லவர்களாகி விடுகிறோம்.

​மனித வாழ்வு என்பது மிருகத்திற்கும், தெய்வத்திற்கும் இடைப்பட்டதாகும்.

நாம் மிருகமாக மாறுவது சுலபம் ஆனால் தெய்வமாக மாறுவது முடியாத காரியம்.

​வாழ்வின் போக்கு மிருகப்பாதையிலிருந்து தெய்வப்பாதையை நோக்கிய பயணமாக இருப்பின் அதுவே நாம் வாழ்வில் சரியான இலக்கை நோக்கிப் பயணிக்கத் தொடங்கி விட்டோம் என்பதன் அறிகுறி.

​வாழ்க்கை அனுபவிக்கப்பட வேண்டியது, . .

ஆனந்தப்பட வேண்டியது
,
ஆராதிக்கப் பட வேண்டியது

ஆனால் எமது அனுபவிப்புக்கள்
ஆனந்தம்,ஆராதிப்பு அனைத்துமே மனிதம் எனும் எல்லைக் கோட்டைத் தாண்டாமல் வாழப் பழகிக் கொள்வதே சரியான வாழ்க்கை நெறியாகும்
.
​எனக்குக் கிடைத்த சந்தர்ப்பங்களின் கனத்தைப் புரியாமல் கைநழுவ விட்ட அனுபவங்கள் பலவுண்டு
.
ஆனால் வாழ்க்கைப் பாதையில் என்னை விட்டு வெகுதூரம் போன பின் தான் அதனை அடையாளம் காணக்கூடிய அளவில் அறிவுமுதிர்ச்சி அற்ற நிலையிலிருந்தேன்

​இப்போ மட்டும் என்ன ?
அறிவு முதிர்ந்து விட்டதா?
இல்லையே!

ஆனால் அதனை நோக்கிய ஒரு பயணத்தில் பல உண்மைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்த் தெளிவாகின்றன
.
​அத்தெளிந்த உண்மைகளை என் அன்பு உள்ளங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டே பயணிப்பது மனதுக்கு இதமாக இருக்கிறது
.
​மீண்டும் பேசுவேன்
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

இப்போது – இங்கே: ஆன்மீகமும் வாழ்வியல் உண்மையும்

இப்போது – இங்கே: ஆன்மீகமும் வாழ்வியல் உண்மையும்

வாழ்க்கையின் ஆழமான உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளும் போது, நாம் அடையும் மிக முக்கியமான உணர்வு “இப்போது” மற்றும் “இங்கே” என்பதே. கடந்த காலம் நினைவுகளாக மட்டுமே உள்ளது.

எதிர்காலம் இன்னும் உருவாகவில்லை. 

ஆனால் தற்போதைய தருணம் ஒன்றே நம்மை உயிரோடு, விழிப்போடு, உண்மையோடு வைத்திருக்கும் ஒரே இடம்.  

கடந்த காலம் என்பதுநினைவின் சுமை.

கடந்த காலம் நம்மை வடிவமைத்தாலும், அது இன்றைய தருணத்தில் உயிரோடு இல்லை.

     

நாம் அடைந்த வெற்றிகளும் தோல்விகளும், சந்தோஷங்களும் துக்கங்களும் அனைத்தும் நினைவுகளாக மட்டுமே இருக்கின்றன. 

அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து வருந்துவது, நம்மை தற்போதைய வாழ்விலிருந்து விலக்கி விடுகிறது. 

கடந்ததை ஏற்றுக்கொள்வது அவசியம், ஆனால் அதில் சிக்கிக் கொள்ளாமல் விடுவதே ஆன்மீகப் பயணத்தின் முதல் படி.  

எதிர்காலம்  என்பதோ கற்பனையின் மாயை.

எதிர்காலம் இன்னும் வரவில்லை.

    

அது நம்முடைய கற்பனைகளில், திட்டங்களில், பயங்களில் மட்டுமே உள்ளது. 

எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலை, நம்மை இன்றைய தருணத்தில் இருந்து பிரித்து விடுகிறது.

     

ஆன்மீகக் கோணத்தில், எதிர்காலம் என்பது “இப்போது” உருவாக்கும் விதையின் விளைவு. 

நாம் இன்றைய தருணத்தில் விழிப்போடு வாழ்ந்தால், எதிர்காலம் தானாகவே நல்லதாய் உருவாகும்.  

தற்போதைய தருணம் ஒன்றே உயிரின் உண்மை, நிஜம்.

“இப்போது” மற்றும் “இங்கே” என்பதே நம்முடைய உண்மையான வாழ்க்கை. 

நாம் சுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு மூச்சும், நாம் உணரும் ஒவ்வொரு உணர்வும், நாம் காணும் ஒவ்வொரு காட்சியும் அனைத்தும் தற்போதைய தருணத்தில் மட்டுமே நிகழ்கின்றன. 

இதுவே ஆன்மீக விழிப்புணர்வின் மையம். 

தியானம், பிரார்த்தனை, இசை, இயற்கை அனுபவம் இவை அனைத்தும் நம்மை “இப்போது” என்ற தருணத்தில் நிலைநிறுத்துகின்றன.  

ஆன்மீகக் கோணத்தில் “இப்போது”

பல ஆன்மீக மரபுகள், குறிப்பாக புத்தம், யோகா, வேதாந்தம் ஆகியவை, தற்போதைய தருணத்தில் வாழ்வதையே உண்மையான விடுதலையாகக் கூறுகின்றன. 

“இப்போது” வாழ்வது என்பது மனதை கடந்த நினைவுகளிலிருந்தும் எதிர்காலக் கவலைகளிலிருந்தும் விடுவித்து, சுத்தமான விழிப்புணர்வில் நிலைநிறுத்துவதாகும். 

இதுவே ஆனந்தத்தின் மூலாதாரம்.  

மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கைக்கு அதுவே  வழிகாட்டி.

நன்றியுணர்வு: 

தற்போதைய தருணத்தில் நாம் பெற்றிருக்கும் சிறிய விஷயங்களுக்குக் கூட நன்றி கூறுதல்.  

விழிப்புணர்வு: 

ஒவ்வொரு செயலும், ஒவ்வொரு சுவாசமும், ஒவ்வொரு உறவுமும் முழுமையாக உணர்ந்து வாழ்தல்.  

விடுவித்தல்: 

கடந்த காலத்தின் சுமையையும் எதிர்காலத்தின் பயத்தையும் விடுவித்து, இன்றைய தருணத்தில் நிலைநிறுத்துதல்.  

அன்பு: 

“இப்போது” வாழ்வது, நம்மை அன்போடு, கருணையோடு, மகிழ்ச்சியோடு வாழ வைக்கிறது.  

வாழ்க்கையின் உண்மையான செல்வம் “இப்போது” மற்றும் “இங்கே” என்பதே. 

கடந்த காலம் நினைவுகளின் களஞ்சியம்.

எதிர்காலம் கற்பனையின் ஓவியம்.

    

ஆனால் தற்போதைய தருணம் 

 உயிரின் உண்மை, ஆன்மாவின் விழிப்பு, மகிழ்ச்சியின் மூலாதாரம்.

    

நாம் உண்மையாக உயிரோடு இருப்பது, நாம் உண்மையாக மகிழ்ச்சியோடு இருப்பது, நாம் உண்மையாக ஆன்மீகமாக இருப்பது அனைத்தும் “இப்போது” மற்றும் “இங்கே” என்பதிலேயே உள்ளது.  

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

மனப்பாங்கின் சக்தி மற்றும் வாழ்க்கை மாற்றம்

மனப்பாங்கின் சக்தி மற்றும் வாழ்க்கை மாற்றம்

மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தூண்களில் ஒன்று மனப்பாங்கு.
   
எமது சிந்தனை, அணுகுமுறை, நம்பிக்கை ஆகியவை எம்மைச் சுற்றியுள்ள நிகழ்வுகளை மட்டுமல்ல, எமது வாழ்க்கையின் தரத்தையும் தீர்மானிக்கின்றன.
    
ஒரு நல்ல நாளுக்கும், ஒரு மோசமான நாளுக்கும் இடையிலான வித்தியாசம் பெரும்பாலும் எமது மனப்பாங்கிலேயே உள்ளது.

இதே பெயரில்
மனப்பாங்கு என்பது வெளிப்புற சூழ்நிலைகளுக்கு நாம் அளிக்கும் உள்நிலைப் பதில்.

ஒரே நிகழ்வு ஒருவருக்கு சவாலாகத் தோன்றலாம்; மற்றொருவருக்கு அது வாய்ப்பாகத் தோன்றலாம்.

இதன் காரணம் அவர்களின் மனப்பாங்கு.

நேர்மறையான மனப்பாங்கு கொண்டவர்கள் சவால்களை வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்பாகக் காண்கிறார்கள்.

எதிர்மறையான மனப்பாங்கு கொண்டவர்கள் அதே சூழ்நிலையை தடையாகக் கருதுகிறார்கள்.

சிந்தனை என்பது சுற்றியுள்ளவற்றை உணர்ந்து, அவற்றுக்கு பதிலளிக்கும் நிலை.
   
எமது மனம் ஒரு சக்திவாய்ந்த கருவி.

அதை நேர்மறையான எண்ணங்களால் நிரப்பினால், எமது வாழ்க்கை மாறத் தொடங்கும்.
   
எதிர்மறையான எண்ணங்கள் எம்மைத் தாழ்த்தும்.

நேர்மறையான எண்ணங்கள் எம்மை உயர்த்தும்.

இதனால், எமது சிந்தனையை எவ்வாறு வடிவமைக்கிறோம் என்பதே எமது வாழ்க்கையின் திசையை நிர்ணயிக்கிறது.

நம்பிக்கை என்பது மனப்பாங்கின் முக்கிய அங்கம்.

“எம்மால் முடியும்” என்ற நம்பிக்கை, எம்மை முன்னேற்றப் பாதையில் செலுத்துகிறது.

நம்பிக்கை இல்லாமல் எந்த முயற்சியும் முழுமையடையாது.
    
நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் பாதி வெற்றியை அடைந்தவர்கள்.
    
அவர்கள் தங்கள் ஆன்மாவின் நோக்கை நோக்கி முன்னேறுகிறார்கள்.

வாழ்க்கையை மாற்ற விரும்பினால், முதலில் மனப்பாங்கை மாற்ற வேண்டும்.
    
மனப்பாங்கு மாற்றம் சிந்தனை மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்; சிந்தனை மாற்றம் செயல்களை மாற்றும்.
   
செயல்கள் வாழ்க்கையை மாற்றும். இதுவே வாழ்க்கை மாற்றத்தின் அடிப்படைச் சுழற்சி.

நேர்மறை சிந்தனை:
தினசரி வாழ்க்கையில் நல்ல எண்ணங்களை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

சவால்களை வாய்ப்பாகக் காணுதல்:
சவால்களை எதிர்கொள்ளும் போது, அதில் உள்ள பாடங்களை உணர வேண்டும்.

நம்பிக்கை வளர்த்தல்:
எம்மால் முடியும் என்ற நம்பிக்கையை மனதில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

சுயபரிசோதனை:
தினசரி சிந்தனைகளை ஆராய்ந்து, எதிர்மறை எண்ணங்களை நீக்க வேண்டும்.

மனப்பாங்கே அனைத்தும். அது எமது வாழ்க்கையின் தரத்தையும், எமது ஆன்மாவின் பயணத்தையும் தீர்மானிக்கிறது.

நேர்மறையான மனப்பாங்கு கொண்டவர்கள் வாழ்க்கையை வளமாகவும் அர்த்தமுள்ளதாகவும் மாற்றுகிறார்கள்.

நம்பிக்கை, சிந்தனை, அணுகுமுறை ஆகியவை இணைந்து எம்மை முன்னேற்றப் பாதையில் செலுத்துகின்றன.
    
ஆகவே, எமது வாழ்க்கையை மாற்ற விரும்பினால், முதலில் எமது மனப்பாங்கை மாற்ற வேண்டும். மனப்பாங்கின் சக்தியை உணர்ந்து, அதை நேர்மறையாக வடிவமைத்தால், எமது வாழ்க்கை ஒளிமயமாகும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

கோபம், வார்த்தைகள் மற்றும் வாழ்க்கை

கோபம், வார்த்தைகள் மற்றும் வாழ்க்கை

மனித வாழ்க்கையில் கோபம் என்பது இயல்பான உணர்ச்சி.
   
ஆனால் அந்த கோபத்தின் போது நாம் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகள், பிறர் மனதில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடியவை.

கோபம் தற்காலிகமானது.

அது சில நிமிடங்களில் மறைந்து விடும்.

ஆனால் கோபத்தில் கூறப்பட்ட வார்த்தைகள், பிறர் மனதில் நீண்ட காலம் வலியை ஏற்படுத்தும்.
   
இதுவே “கோபத்தின் போது வார்த்தைகளில் நிதானம் தேவை” எனும் கருத்தின் அடிப்படை.

கோபம் என்பது ஒரு சூழ்நிலைக்கான உடனடி எதிர்வினை.

அது மனிதனின் மனநிலையை சிதைக்கும்.

ஆனால் கோபம் நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்காது.

சில நிமிடங்களில் அது குறைந்து விடும்.

ஆனால் அந்தக் குறுகிய நேரத்தில் நாம் பேசும் வார்த்தைகள், பிறர் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்து விடும்.

வார்த்தைகள் என்பது வெறும் ஒலி அல்ல..

அது பிறர் மனதில் உணர்ச்சிகளை உருவாக்கும் சக்தி கொண்டது.
கோபத்தில் பேசப்பட்ட வார்த்தைகள், பிறர் மனதில் ஆறாத காயங்களை ஏற்படுத்தும்.
   
உதாரணமாக, குடும்பத்தில் கோபத்தின் போது ஒருவர் மற்றவரை அவமதிக்கும் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினால், அந்த வார்த்தைகள் மறக்க முடியாத வலியை ஏற்படுத்தும்.

கோபம் மறைந்தாலும், அந்த வார்த்தைகள் வாழ்நாள் முழுவதும் நினைவில் நிற்கும்.

குடும்பத்தில் கோபம் ஏற்பட்டாலும், வார்த்தைகளில் நிதானம் காட்டுவது அவசியம்.

பெற்றோர் குழந்தைகளிடம் கோபத்தில் கடுமையான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினால், அது குழந்தையின் மனதில் ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்தும்.

அதேபோல், தம்பதியரிடையே கோபத்தில் பேசப்பட்ட வார்த்தைகள், உறவின் நம்பிக்கையை சிதைக்கும்.

நண்பர்களிடையே கோபம் ஏற்பட்டாலும், வார்த்தைகளில் நிதானம் காட்டுவது உறவை நிலைநிறுத்தும்.

கோபத்தில் பேசப்பட்ட வார்த்தைகள், நட்பை முறிக்கும்.

சமூகத்தில் ஒருவரை அவமதிக்கும் வார்த்தைகள், அந்த நபரின் மனதில் நீண்ட காலம் வலியை ஏற்படுத்தும்.

தொழில் சூழலில் கோபம் ஏற்பட்டாலும், வார்த்தைகளில் நிதானம் காட்டுவது மிக முக்கியம்.
.   
மேலாளர் அல்லது சக ஊழியர் கோபத்தில் கடுமையான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினால், அது பணியிட உறவுகளை பாதிக்கும்.

தொழில் வளர்ச்சிக்கும் தடையாக இருக்கும்.

கோபத்தின் போது வார்த்தைகளில் நிதானம் காட்டுவது, பிறர் மனதில் காயம் ஏற்படாமல் காக்கும்.
    
நிதானம் என்பது சிந்தனைக்கு இடமளிக்கும்.

கோபம் குறைந்த பிறகு, நிதானமாக பேசப்பட்ட வார்த்தைகள் உறவுகளை வலுப்படுத்தும்.

“கோபம் தீர்ந்து விடும். வார்த்தைகள் வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கும்” என்ற கருத்து, வாழ்க்கையின் அனைத்து நிகழ்வுகளிலும் பொருந்தும்.

கோபம் தற்காலிகமானது.

ஆனால் வார்த்தைகள் நிரந்தரமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.

எனவே, கோபத்தின் போது வார்த்தைகளில் நிதானம் காட்டுவது, மனித உறவுகளை பாதுகாக்கும் முக்கியமான வழி.
   
வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் இந்தக் கருத்தை நடைமுறைப்படுத்தினால், உறவுகள் வலுவாகவும், மனம் அமைதியாகவும் இருக்கும்.

சக்தி சக்திதாசன்

காற்றின் ஓசை: வாழ்க்கையின் வழிகாட்டி

காற்றின் ஓசை: வாழ்க்கையின் வழிகாட்டி

மனித வாழ்க்கை என்பது ஓர் இடைவிடாத பயணம். 

அந்தப் பயணத்தில் நாம் அடையும் அனுபவங்கள், சந்திக்கும் மனிதர்கள், எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் அனைத்தும் நம்மை வடிவமைக்கின்றன. 

ஆனால், சில நேரங்களில் நாம் வாழ்க்கையின் வேகத்தில் மூழ்கி, நம்முள் ஒலிக்கும் உண்மையான குரலைக் கேட்க மறந்து விடுகிறோம். 

மரங்களின் வழியாக வீசும் காற்றின் ஓசை, வெறும் இயற்கையின் இசை அல்ல.

அது நம் மூதாதையர்களின் அறிவுரைகள், நம் உள்ளத்தின் சிந்தனைகள், நம் வாழ்வின் வழிகாட்டுதலாகும்.  

இயற்கையின் குரல் மற்றும் மூதாதையர்களின் அறிவுரை

காற்றின் ஓசை மூலம் நமக்கு நினைவூட்டுவது, வாழ்க்கை என்பது வெறும் ஓட்டம் அல்ல, அது ஒரு சிந்தனைப் பயணம். நம் மூதாதையர்கள் எப்போதும் எச்சரிப்பது போல, வாழ்க்கையின் வேகத்தை கட்டுப்படுத்தி, அடுத்தவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதை கவனித்து உள்வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

    

மற்றவர்களின் அனுபவங்கள், அறிவுரைகள், சிந்தனைகள் அனைத்தும் நம் வாழ்வை வளப்படுத்தும். 

மரங்களின் வழியாக வீசும் காற்று, அந்த அறிவுரைகளை நமக்குச் சொல்கிறது.  

"நான் யார்?" என்ற கேள்வியின் ஆழத்தை அறிந்தவர் சொற்பமே !

மனிதனின் மிகப் பெரிய தேடல், "நான் யார்?" என்ற கேள்விக்கான விடை. 

இந்தக் கேள்வி வெறும் தத்துவ சிந்தனை அல்ல.

அது நம் வாழ்வின் அடிப்படை. 

நாம் யார் என்பதை அறிந்தால், எமது வாழ்க்கையின் நோக்கம், எமது செயல்களின் அர்த்தம், எமது உறவுகளின் மதிப்பு அனைத்தும் தெளிவாகும். 

காற்றின் ஓசை, இந்தக் கேள்வியை மறக்காமல் தொடர்ந்து தேட வேண்டும் என்று நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.  

இன்றைய உலகம் வேகமாக நகர்கிறது. 

தொழில்நுட்பம், வேலை, போட்டி, ஆசைகள் இவை அனைத்தும் நம்மை ஓர் இடைவிடாத ஓட்டத்தில் தள்ளுகின்றன. 

ஆனால், அந்த வேகத்தில் நாம் நம்மை இழந்து விடக்கூடாது.

     

காற்றின் ஓசை நமக்கு சொல்லும் அறிவுரை, "சற்று நின்று சிந்தி, உன் உள்ளத்தின் குரலைக் கேள்." வாழ்க்கையின் உண்மையான மகிழ்ச்சி, நம்முள் அமைதியை அடைவதில்தான் உள்ளது.  

மற்றவர்களின் குரலைக் கேட்பது

வாழ்க்கையில் நாம் தனியாக இல்லை என்பதை வலியுறுத்துகிறது.

ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அனுபவங்களின் மூலம் நமக்கு ஏதோ ஒன்றைக் கற்றுத்தருகிறார்கள்.

    

மற்றவர்களின் குரலைக் கேட்பது, அவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்வது, அவர்களின் அறிவை உள்வாங்கிக் கொள்வது இவை அனைத்தும் நம் வாழ்வை வளப்படுத்தும். 

காற்றின் ஓசை, அந்தக் கவனத்தை நமக்குக் கற்றுத்தருகிறது.  

அறிவின் தேடல் மற்றும் நல்வாழ்வு

நல்வாழ்வு என்பது வெறும் பொருளாதார வளம் அல்ல.

அது மன அமைதி, ஆன்மிக நிறைவு, சமூக ஒற்றுமை ஆகியவற்றின் கூட்டுத்தொகை.

     

காற்றின் ஓசை நமக்கு அறிவுறுத்துவது, அறிவின் தேடலை நிறுத்தாமல் தொடர வேண்டும் என்பதே. 

அறிவு என்பது புத்தகங்களில் மட்டுமல்ல, இயற்கையிலும், மனிதர்களின் அனுபவங்களிலும், நம் உள்ளத்தின் சிந்தனைகளிலும் உள்ளது.  

மரங்களின் வழியாக வீசும் காற்றின் ஓசை, நம் வாழ்வின் வழிகாட்டியாகும். 

அது நமக்கு நினைவூட்டுவது, வாழ்க்கையின் வேகத்தை கட்டுப்படுத்தி, மற்றவர்களின் குரலைக் கேட்டு, "நான் யார்?" என்ற கேள்விக்கான விடையைத் தேடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்பதே. 

அந்த தேடலே நம் வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாகவும், நல்வாழ்வை நிறைவாகவும் மாற்றும்.  

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

நானேதான்..... ஆம் . . . நானேதான்

நானேதான்..... ஆம் . . . நானேதான்

​காலச்சக்கரத்தின் சுழற்சி கனவேகத்தில் நடக்கின்றது. 

எதை எதையோ தேடிக்கொண்டே ஒவ்வொருவரின் வாழ்வும் ஒவ்வொரு திசையில் நிகழ்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது.

​நாம் இவ்வுலகில் வாழ்ந்து மடிவதற்கு எம் ஒவ்வொருவருக்கும் கிடைக்கும் சந்தர்ப்பம் ஒன்றேயொன்றுதான். 

பிறப்பும், இறப்பும் எமது கையில் இல்லை. 

இடைப்பட்ட வாழ்வில் சில முக்கியமான கட்டங்களில் நாமெடுக்கும் சில முடிவுகளினால் எமது வாழ்வின் போக்கு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

​அம்முடிவுகளை நாமெடுப்பதன் காரணத்திற்கான சூழல்கள்கூட சிலசமயங்களில் எமது கட்டுப்பாட்டை மீறி நடக்கிறது.

    

இத்தகைய ஒரு நிலையில்தான் எமது வாழ்க்கையின் எதிர்கால இலட்சியக் கோட்டைகள் நிர்மாணிக்கப்படுகின்றன. 

அதை நோக்கிய எமது முனைப்பான முன்னெடுப்புக்களும் நடந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.

​எம் ஒவ்வொருவரினுள்ளும் ஏதோ ஒரு திறமை பிறந்திருக்கிறது. 

அது எம்முள் நாமறியாமலே உறைந்திருக்கிறது. 

அதன் இருப்பிடத்தை, அதன் உறைவிடத்தை அறிந்து கொள்வதே நாம் கல்வி கற்பதன் முக்கிய நோக்கமாகிறது.

​ஆரம்பக் கல்வி எழுள்ளத்தின் தூசிகளைத் தட்டி எமது மனதின் பகுதிகளைத் தெளிவு படுத்தவே உதவுகிறது. 

அவ்வுதவியின் மூலம் எமது திறமை என்ன என்பதை அறிந்து அதனை மேம்படுத்துவதன் மூலமே எமது வாழ்வை நாம் உயர்த்திக் கொள்ளலாம்.

​பல சமயங்களில் எமது திறமைகளை இனங்கண்டு கொள்ளாது அடுத்தவரின் திறமைகளைக் கண்டு அதைப்போல நாம் ஏன் செய்யக்கூடாது எனும் தவறான புரிதலினால் எமது வாழ்வின் பல வருடங்களை வீணடித்து விடுகிறோம்.

​நம்பிக்கை வாழ்வில் இருக்க வேண்டியது அவசியம். 

நம்பிக்கை இல்லாதவர் வாழ்வில் வெற்றியடைவது அபூர்வம்.

    

ஆனால் அந்நம்பிக்கையின் பேரால் அறிவை வளர்த்துக்கொள்ளும் சந்தர்ப்பங்களைத் தவற விடுவது மூடத்தனம்.

​நாம் ஒன்றைக் கண்மூடித்தனமாக நம்பிக்கொண்டிருப்பதினால் அடுத்தவர் சொல்லும் ஒரு விடயத்திலுள்ள உண்மைகளை நிறுத்துப்பார்க்கும் தன்மையிலேயோ அன்றி அடுத்தவர் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கையை அலசிப் பார்க்கும் தன்மையிலோ தவறி விடுவோமாகில் எமது அறிவின் வளர்ச்சியைத் தடுத்து விடுகிறோம்.

​ஒரேயொரு விடயத்தை நம்பி மற்றைய அனைத்தையும் ஒதுக்கி விடுவது எமது மனச்சுதந்திரத்திற்கு பூட்டுப் போட்டு விடுவதைப் போலாகும்..

​ஓரிடத்தில் நான் படித்த ஒரு சிறு நிகழ்வு நினைவுக்கு வருகிறது.

   

அமெரிக்க பழங்குடி மக்களில் ஒருவர் தனது பேரப்பிள்ளையிடம் வாழ்வுப்போதனைகளைக் கூறிக்கொண்டிருந்தார். 

அப்போது அவர் தனது பேரக்குழந்தையிடம் "மகனே நான் எனது மனதில் இரண்டு ஓநாய்கள் இருப்பதாக உணர்கிறேன். ஒன்று "ஆத்திரம்" "பழிவாங்கும் உணர்ச்சி" " கோபம்" ஆகிய குணங்களையுடையதாகவும், மற்றொன்று "அன்பு", "கருணை", "மன்னிக்கும்படி மனப்பான்மை" கொண்டதாகவும் உள்ளன.

    

அவையிரண்டும் எப்போதும் ஒன்றுடன் ஒன்று சண்டையிட்டுக் கொண்டேயிருக்கின்றன" என்றார்.

​பேரக்குழந்தை அவரிடம் "தாத்தா அச்சண்டையில் அவற்றில் எது வெற்றிபெறப்போகிறது ? " என்று கேட்டான். 

அதற்கு அவரோ " மகனே நான் எதற்குத் தீனி போட்டு வளர்க்கிறேனோ அதுவே வெற்றியடையும்" என்றாராம்.

​உண்மைதான் எமது செயல்களுக்கு, எமது வாழ்வின் போக்குகளுக்கு, நாம் வாழும் முறைகளுக்கு நாமே பொறுப்பாகிறோம். 

எமக்கு நிகழ்பவைகளுக்கு, நாம் வாழ்வில் அடைந்த நிலைகளுக்கு சந்தர்ப்பங்களையும், சூழ்நிலைகளையும் காரணம் காட்டுவது மிகவும் சுலபம். 

ஆனால் உண்மையை எமது உள்ளத்துக்கு ஒளிக்காமல் ஒப்புக் கொள்வோமாகில் அனைத்துக்கும் நாமும், எமது மனக்கட்டுப்பாடுமே அடிப்படையாகிறோம்.

வாழ்க்கை என்பது நாம் பயணிக்கும் பாதை மட்டுமல்ல, அந்தப் பாதையில் நாம் சிதறவிடும் சுவடுகளும்தான். 

பல நேரங்களில் நாம் கடந்த கால கசப்புகளையும், இழந்த வாய்ப்புகளையும் எண்ணி வருந்துவதிலேயே நிகழ்காலத்தின் பொன்னான நிமிடங்களை அடகு வைத்து விடுகிறோம். 

உடைந்த கண்ணாடியைச் சீர் செய்ய நினைப்பவன், அதன் கூர்மையான விளிம்புகளால் காயப்படுவதைப் போல, கசப்பான நினைவுகளைச் சுமப்பவன் தன் நிம்மதியைத் தானே சிதைத்துக் கொள்கிறான். 

மாற்ற முடியாததைக் கடந்து செல்வதே மன முதிர்ச்சியின் முதல் படி.

​சுய ஒழுக்கம் என்பது ஒருவனைத் தளைப்படுத்தும் சங்கிலி அல்ல.

    

அது அவனைச் சரியான திசையில் வழிநடத்தும் கடிவாளம்.

    

கட்டுப்பாடற்ற மனம், திசை தெரியாது ஓடும் காட்டாறு போன்றது. 

அது அழிவையே தரும். 

ஆனால், செம்மைப்படுத்தப்பட்ட மனமோ, தரிசு நிலத்தையும் செழிக்க வைக்கும் நீரோடைக்கு நிகரானது. 

நம் எண்ணங்களின் தூய்மையே நம் செயல்களின் தரத்தைத் தீர்மானிக்கிறது. 

சிந்தனைச் சிதறல்களைக் களைந்து, இலக்கின் மீது கவனத்தைக் குவிப்பவனுக்கு வெற்றி என்பது எட்டாக்கனி அல்ல.

​உறவுகளுக்கிடையிலான புரிதல் என்பது இன்றைய இயந்திரத்தனமான உலகில் அரிதாகி வருகிறது. 

மற்றவர் நிலையில் இருந்து ஒரு விஷயத்தை அணுகும் 'பரிவு' (Empathy) நம்மிடம் குறைந்து கொண்டே போகிறது. 

நாம் சொல்வதுதான் வேதம் என்று பிடிவாதம் பிடிப்பதை விட, மற்றவர் சொல்லும் நியாயங்களுக்குச் செவிசாய்ப்பது நம் அறிவை விசாலமாக்கும். 

விவாதித்து வெல்வதை விட, பகிர்ந்து புரிந்து கொள்வதே உயரிய பண்பு. 

அதுவே சமூக அமைதிக்கு வித்திடும்.

​தோல்வி என்பது ஒரு முடிவு அல்ல,

அது ஒரு பாடத்தின் ஆரம்பம். 

கீழே விழுந்தவன் எல்லாம் தோற்றவன் அல்ல, விழுந்த இடத்திலேயே கிடப்பவனே தோற்றவன். 

ஒவ்வொரு சறுக்கலும் நம்மிடம் உள்ள பலவீனத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, நம்மைப் பலப்படுத்தவே வருகிறது.

    

காயங்கள் தழும்புகளாக மாறும் போதுதான், அந்தப் போராட்டத்தின் வலிமை நமக்குத் தெரிய வரும்.

    

விடாமுயற்சி என்னும் ஆயுதம் ஏந்தியவனுக்கு எந்தத் தடையும் ஒரு படிக்கட்டுதான்.

​பகிர்ந்துண்ணும் பண்பு மனிதத்தை அடுத்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்கிறது. 

நம்மிடம் உள்ள பொருளோ, அறிவோ மற்றவருக்குப் பயன்படும் போதுதான் அதன் மதிப்பு முழுமையடைகிறது. 

கடலில் சேரும் நதியை விட, தாகம் தீர்க்கும் சிறு ஊற்றே மேலானது.

    

சுயநலத்தின் குறுகிய வட்டத்தில் சிக்கிக் கொள்ளாமல், பொதுநலத்தின் பரந்த வெளியில் சிறகடிப்பதே ஒரு நிறைவான வாழ்க்கையின் அடையாளம். 

நாம் கொடுப்பதாலேயே நாம் மேன்மையடைகிறோம்.

​தேடல் என்பது வெளியுலகில் இல்லை.

அது நமக்குள்ளேயே நிகழ வேண்டிய பயணம். 

"நான் யார்?" என்ற கேள்விக்கான விடையை நோக்கி நாம் நகரும் போது, புறவுலகின் ஆரவாரங்கள் அர்த்தமற்றதாகிவிடும்.

    

அமைதியான மனமே பிரபஞ்சத்தின் ரகசியங்களை உணரும் தகுதி பெற்றது. 

நம்மை நாம் செதுக்கிக் கொள்ளும் சிற்பிகளாக மாறினால், நம் வாழ்க்கை ஒரு கலைப்படைப்பாகத் திகழும் என்பதில் ஐயமில்லை.

​அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

வாழ்க்கைப் பயணம் என்பது ஒரு நீண்ட நதி போன்றது.

வாழ்க்கைப் பயணம் என்பது ஒரு நீண்ட நதி போன்றது. 

அதில் பல கிளை நதிகள் வந்து இணையும், சில இடங்களிலேயே பிரிந்து செல்லும். 

​வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும் ஒரு காரணத்திற்காகவே நம்மிடம் வருகிறார்கள். 

"எல்லாமே அழகானதாகவும், நிலையானதாகவும் மாறிவிட வேண்டிய அவசியமில்லை" என்ற வரிகள் வாழ்வின் மிகப்பெரிய உண்மையை உரக்கச் சொல்கின்றன. 

நாம் சந்திக்கும் அனைவரும் வாழ்நாள் முழுவதும் நம்மோடு பயணிப்பார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பதுதான் நமது ஏமாற்றங்களுக்குக் காரணமாகிறது. 

சில உறவுகள் ஒரு பருவகால மலர்களைப் போன்றவை.

அவை பூத்துக் குலுங்கும் அந்தச் சிறிய காலப்பகுதியில் நமக்கு எல்லையற்ற மகிழ்ச்சியைத் தரும்.

    

அந்த உறவுகள் நிரந்தரமானவை அல்ல என்றாலும், அவை தரும் அனுபவங்கள் நம் வாழ்வின் போக்கைத் தீர்மானிக்கின்றன.

​நமது வாழ்வில் சில மனிதர்கள் வருகிறார்கள், அவர்கள் நமக்கு ஒரு கண்ணாடியைப் போலச் செயல்படுகிறார்கள். 

எது சரி, எது தவறு என்பதை அவர்கள் அறிவுரைகளால் சொல்லாமல், தங்களின் செயல்கள் மூலமோ அல்லது அவர்களால் நமக்கு ஏற்படும் காயங்கள் மூலமோ உணர்த்துகிறார்கள். 

நாம் யாராக மாற முடியும் என்பதைக் காட்டும் தூண்டுகோலாக அவர்கள் இருக்கிறார்கள். 

ஒருவேளை அவர்கள் நம்மிடம் காட்டிய அன்போ அல்லது அவர்கள் இழைத்த துரோகமோ, நம்மை நாமே சுயபரிசோதனை செய்துகொள்ளத் தூண்டுகிறது. 

இந்தச் சுயபரிசோதனைதான் "நம்மையே நாம் நேசிக்கக் கற்றுத் தர" உதவுகிறது. 

மற்றவர்களை நேசிப்பதை விடவும், நம்மை நாமே முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு நேசிப்பதுதான் ஒரு மனிதன் அடையக்கூடிய மிகச்சிறந்த முதிர்ச்சி.

​சில நேரங்களில் நமது வாழ்வு மிகுந்த சோர்வோடும், தனிமையோடும் இருக்கும்.

    

அப்போது எதிர்பாராமல் வரும் ஒரு நபர், நமக்கு இதமான உணர்வைத் தந்துவிட்டுச் செல்வார். 

அவர்கள் நீண்ட காலம் தங்கியிருக்க மாட்டார்கள், ஆனால் அந்தச் சிறிய தருணம் நமக்கு ஒரு பெரிய மருந்தாக அமையும். 

இரவு நேரங்களில் நம்மோடு நடந்து வந்து, நமது வாழ்வின் கதைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளும் ஒருவராக அவர்கள் இருக்கலாம்.

    

மனம் பாரமாக இருக்கும்போது நமது கதைகளைக் கேட்க ஒரு காது கிடைப்பது என்பது மிகப்பெரிய வரம். 

அவர்கள் நமது ரகசியங்களைச் சுமப்பவர்களாகவோ அல்லது நமது சுமைகளைப் பகிர்ந்து கொள்பவர்களாகவோ ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டும் வருகிறார்கள்.

அந்தப் பயணம் முடிவடைந்ததும் அவர்கள் விலகிச் செல்வது விதியின் பயன்.

​"எல்லாரும் எப்போதும் நிலைத்திருக்கப் போவதில்லை" என்பதை உணர்ந்துகொள்வது ஒரு ஆன்மீகத் தெளிவு. 

ஒரு ரயில் பயணத்தில் சக பயணியுடன் நாம் கொள்ளும் நட்பு போன்றதுதான் பல உறவுகள். அவர்கள் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்ததும், அவர்கள் விடைபெற்றுத்தான் ஆக வேண்டும். 

அவர்கள் நம்மை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டார்கள் என்பதற்காக நாம் அங்கே தேங்கி நின்றுவிடக் கூடாது. 

மாறாக, அவர்கள் நமக்குக் கொடுத்த நினைவுகளுக்காகவும், அவர்கள் கற்றுத் தந்த பாடங்களுக்காகவும் மனதார நன்றி சொல்ல வேண்டும்.

ஒரு உறவு முறிந்தாலும் அல்லது ஒரு நபர் பிரிந்து சென்றாலும், அவர்கள் நமக்குள் ஏற்படுத்திய மாற்றம் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும். 

அந்த மாற்றத்தை மூலதனமாகக் கொண்டு நாம் தொடர்ந்து முன்னேறிச் செல்ல வேண்டும்.

​வாழ்க்கை என்பது தேங்கி நிற்கும் குட்டை அல்ல.

அது ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் ஆறு. 

வழியில் சந்திக்கும் கற்களையும், கரைகளையும் கடந்துதான் அது கடலை அடைய வேண்டும். 

நம் வாழ்வில் வந்து சென்ற மனிதர்கள் அந்தப் பயணத்திற்குத் தேவையான ஆற்றலை அல்லது திசையை நமக்குக் காட்டியிருப்பார்கள். 

அவர்கள் இல்லாத வெற்றிடத்தை வருத்தத்தால் நிரப்புவதை விட, அவர்கள் விட்டுச் சென்ற நற்பண்புகளால் நிரப்ப வேண்டும்.

    

கடந்த கால மனிதர்களைப் பற்றிய நன்றியுணர்வு நம்மை இன்னும் வலிமையானவர்களாக மாற்றும்.

    

அவர்கள் நமக்குத் தந்த வலிகள் நம்மைப் பக்குவப்படுத்தும்.

    

அவர்கள் தந்த அன்பு நம்மை அடுத்தவர்களுக்கு அன்பு காட்டத் தூண்டும்.

​முடிவாக, மனித உறவுகள் என்பது ஒரு காலக்கட்டத்தின் தேவை.

    

அவர்கள் நிரந்தரம் இல்லை என்பது தோல்வி அல்ல, அதுதான் இயற்கை. 

ஒவ்வொரு மனிதரும் ஏதோ ஒரு வகையில் நமது ஆன்மாவைச் செதுக்கும் சிற்பிகளே. 

அவர்கள் செதுக்கி முடித்ததும் நகர்ந்து விடுவார்கள். 

நாம் அழகிய சிலையாகித் தொடர்ந்து முன்னேற வேண்டும்.

    

இந்தத் தெளிவு இருந்தால், ஒவ்வொரு சந்திப்பும் இனிமையானதாக இருக்கும்,

    

ஒவ்வொரு பிரிவும் கசப்பற்றதாக இருக்கும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்