காலத்தின் மூன்று முகங்கள்

காலத்தின் மூன்று முகங்கள்

மனித வாழ்க்கை என்பது காலத்தின் மூன்று பரிமாணங்களில் நடைபெறும் ஒரு அற்புதமான பயணம்.

கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்ற இம்மூன்றும் ஒவ்வொரு மனிதனின் வாழ்வையும் வேறு வேறு விதங்களில் தொட்டுச் செல்கின்றன.

இவற்றில் ஒவ்வொன்றும் நமக்கு வெவ்வேறு பாடங்களைக் கற்பிக்கின்றன.

வெவ்வேறு வகையில் நம்மை வழிநடத்துகின்றன.

இம்மூன்று காலங்களையும் சரியான கோணத்தில் புரிந்துகொள்வதே ஒரு நிறைவான வாழ்க்கைக்கான அடிப்படை ரகம்
கடந்த காலம் என்பது ஒரு மூடப்பட்ட நூல்.

அதன் பக்கங்களை மீண்டும் திருத்தி எழுத யாராலும் இயலாது.

ஆனால் அதை வாசிக்கவும், அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளவும் நமக்கு முழு உரிமையுண்டு.

பல மனிதர்கள் கடந்த காலத்தின் வலியில் சிக்கிக்கொண்டு, தங்கள் நிகழ்காலத்தையும் இழந்து நிற்கிறார்கள். 

வருந்தல், குற்ற உணர்வு, வெட்கம்  இவை கடந்த காலத்தின் நிழல்கள்.
   
இந்த நிழல்களில் தொடர்ந்து நிற்பவருக்கு ஒளி காண்பது கடினமாகும்.

ஒரு விவசாயி கடந்த ஆண்டின் பயிர் நஷ்டத்தை நினைத்து அழுது கொண்டே இருந்தால், இந்த ஆண்டு விதை விதைக்க மறந்துவிடுவான்.

கடந்த காலத்தின் தவறுகள் நம்மை வலுவடையச் செய்வதற்கே பிறந்தன.

நம்மை அடக்கி ஒடுக்குவதற்காக அல்ல.

தோல்வி ஒரு ஆசிரியன்அவனிடம் பாடம் கற்றால் போதும், அவனுடனே வாழ வேண்டியதில்லை.

கடந்தது கடந்தது தான் அது திரும்பாது.

ஆனால் அது கொடுத்த அனுபவம் என்றும் நம்முடனே இருக்கும்.

கடந்த காலத்தை வெறுப்பது தவறு.
   
ஏனென்றால், நாம் இன்று இருக்கும் இடம் கடந்த காலத்தின் விளைவே.
   
நம் துயரங்கள் நம்மை ஆழமாக்கின.

நம் தோல்விகள் நம்மை தாழ்மையாக்கின.

நம் தவறுகள் நம்மை விவேகமுடையவர்களாக்கின.
   
ஆகவே, கடந்த காலத்தை வழிகாட்டும் விளக்காக வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமே தவிர, தொடர்ந்து சுமக்கும் சுமையாக அல்ல.

கடந்த காலத்தை சரிசெய்ய முயலுவதை விடுத்து, அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு முன்னேறுவதே புத்திசாலித்தனம்.

நிகழ்காலம் மட்டுமே நமக்குக் கிட்டியிருக்கும் உண்மையான செல்வம்.

கடந்த காலம் நினைவில் மட்டுமே உண்டு.

எதிர்காலம் கற்பனையில் மட்டுமே உண்டு.

ஆனால் இந்த கணம் இப்போது இங்கே இருக்கும் இந்த நிமிடம் மட்டுமே உண்மையானது.
   
திருவள்ளுவர் "நெருப்பினுள் தூங்கும் பொருள்" என்று வாழ்வின் நொடியையனத்த தன்மையை உணர்த்தினார்.

மனிதர்கள் பெரும்பாலும் கடந்ததை நினைத்து வருந்தியும், வரவிருப்பதை நினைத்து கவலைப்பட்டும் நிகழ்காலத்தை வீணடிக்கிறார்கள்.

ஒரு குழந்தை மழையில் விளையாடும்போது கடந்த காலத்தை நினைக்கவில்லை.
   
எதிர்காலத்தை திட்டமிடவில்லை.
   
அது நிகழ்காலத்தில் முழுவதுமாக வாழ்கிறது.

அதனாலேயே குழந்தையின் முகத்தில் அந்த மகிழ்ச்சி பொங்கி வழிகிறது.

"இப்போது" என்ற இந்த நொடி மீண்டும் வராது.

ஆகவே இதை முழுமையாக அனுபவிக்க வேண்டும்.
   
அன்பானவர்களுடன் கழிக்கும் நேரம், இயற்கையின் அழகை உணரும் தருணம், வேலையில் முழு கவனம் செலுத்தும் நிமிடம்  இவை அனைத்தும் நிகழ்காலம் தரும் அற்புதமான பரிசுகள்.

நிகழ்காலத்தை அனுபவிக்க கற்றுக்கொண்டவர் தான் உண்மையான செல்வந்தன்.
   
செல்வம், புகழ், அந்தஸ்து எல்லாம் இருந்தாலும் நிகழ்காலத்தில் ஆழ்ந்து இருக்க முடியாதவனுக்கு மகிழ்ச்சி கிடைக்காது.

புத்தர் கூறினார் "நீ இப்போது இருக்கும் இடம்தான் நீ இருக்க வேண்டிய இடம்." 

மனதை நிகழ்காலில் நிறுத்துவதே தியானத்தின் உள்ளாரம்.

அதுவே அமைதியின் ஊற்றுகண்.
   
கடந்த காலத்தின் நினைவுகளும், எதிர்காலத்தின் கவலைகளும் இல்லாத ஒரு கணம் அதுவே உண்மையான விடுதலை.

எதிர்காலம் என்பது இன்னும் எழுதப்படாத நூல்.

அதன் பக்கங்களை நாமே எழுதுகிறோம் இன்றாடம் நாம் எடுக்கும் முடிவுகளால், நாம் கொள்ளும் பழக்கங்களால், நாம் செலுத்தும் உழைப்பால். 

எதிர்காலம் தானாக வருவதில்லை.
   
அதை நாமே உருவாக்குகிறோம். 

ஒரு கட்டிடம் திடீரென்று எழுவதில்லை.

ஒவ்வொரு செங்கலும் வைக்கப்படும்போதே அது வடிவம் பெறுகிறது.

அதுபோலவே, இன்று நாம் வைக்கும் ஒவ்வொரு செங்கலும் நமது நாளைய வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கிறது.

சாதனையாளர்கள் எதிர்காலத்தில் நம்பிக்கை வைத்தவர்கள் மட்டுமல்ல.

அந்த நம்பிக்கையை இன்றே செயலாக மாற்றியவர்கள்.

அப்துல் கலாம் தன் சிறுவயதின் வறுமையை எதிர்காலத்தை நோக்கிய தீவிர உழைப்பால் வென்றார்.

நெல்சன் மண்டேலா சிறையில் இருந்தாலும் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கையை இழக்கவில்லை.

இவர்கள் காட்டும் பாடம்: இன்றைய உழைப்பே நாளைய விதி.

எதிர்காலத்தை உருவாக்க இரண்டு விஷயங்கள் தேவை.

தெளிவான கனவு, மற்றும் அன்றாட கடமை.

கனவு இல்லாதவன் திசை தெரியாமல் அலைவான்.

கடமை இல்லாதவன் கனவில் மட்டுமே வாழ்வான்.

ஒரு விதை மண்ணில் விழும்போது அதற்கு மரமாக மாற வேண்டும் என்ற "கனவு" இருக்கிறது.

ஆனால் அந்த கனவு நிறைவேற தினமும் நீரும் வெயிலும் வேண்டும்.

அதுபோலவே, மனிதனுக்கும் பெரிய லட்சியத்துடன் சிறிய சிறிய நடவடிக்கைகள் தேவை.

எதிர்காலம் குறித்த கவலை வேண்டாம்.

குறித்த திட்டம் வேண்டும்.

கவலை சக்தியை வடிக்கும்.

திட்டம் சக்தியை வழிநடத்தும்.
   
எதிர்காலத்தை பயத்துடன் நோக்காமல் வாய்ப்பின் கதவாக நோக்குவதே நேர்மறை சிந்தனையின் சாரம்.

மனித வாழ்வில் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய தொடக்கம்.

ஒவ்வொரு தொடக்கமும் எதிர்காலத்தை மாற்றும் வல்லமை கொண்டது.

கடந்த காலம், நிகழ்காலம், எதிர்காலம் என்ற மூன்றையும் சரியான விகிதத்தில் வாழ்வதே ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை.

கடந்த காலத்திலிருந்து படிப்பினை பெறவேண்டும்.

ஆனால் அதில் மூழ்கி விடக்கூடாது.
   
நிகழ்காலத்தை முழுமையாக அனுபவிக்க வேண்டும்.

ஆனால் திட்டமிடலை மறந்துவிடக்கூடாது.
   
எதிர்காலத்தை கட்டமைக்க வேண்டும்.

ஆனால் இப்போதை தியாகம் செய்யக்கூடாது.

இந்த மூன்றின் சமநிலையே ஒரு நிறைவான மனித வாழ்க்கையின் அடையாளம்.

ஒரு ஆற்றை நினைத்துப் பாருங்கள்.

அது கடந்த நீரை நினைத்து அழுவதில்லை.

வரவிருக்கும் நீரை எதிர்நோக்கி கவலைப்படுவதில்லை.

அது இப்போது பாய்கிறது  மலைகளை வளைந்து, கற்களை கடந்து, பாலைவனத்தை கடந்து, கடலை நோக்கி.

அந்த ஆறே நமக்கு வாழ்க்கையின் பாடம் சொல்கிறது. 

கடந்ததை கரையில் விட்டுவிடு.

இப்போதை முழுமையாக வாழு.
  
நாளையை உன் கரங்களால் படைப்பாய்.

"நேற்று வரலாறு. நாளை மர்மம்.
இன்று ஒரு பரிசு அதனாலேயே
இதை 'நிகழ்காலம்' என்கிறோம்."

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்