நிலையற்ற காலங்களில் நம்பிக்கையின் வெளிச்சம்

நிலையற்ற காலங்களில் நம்பிக்கையின் வெளிச்சம்

உலகம் என்றும் ஒரே நிலையில் தங்கியிருந்ததில்லை. 

காற்று மாறும், பருவம் மாறும், மனித வாழ்க்கையும் மாறும். 

இன்று இன்பம் என்று சிரிப்பவன், நாளை துன்பம் என்று கண்ணீர் சிந்துகிறான். 

இன்று உயர்வில் இருப்பவன், நாளை தாழ்வில் விழுகிறான்.

     

இதுவே வாழ்க்கையின் இயல்பு.

    

இந்த மாறுதல்களின் நடுவில்தான் மனிதன் தன்னை உணர்கிறான், தன்னை கண்டுபிடிக்கிறான்,

தன்னை வடிவமைக்கிறான்.

     

குழப்பங்கள் வரும்போது அவை நம்மை அடையாளப்படுத்தக்கூடாது என்பது ஆழமான உண்மை.

     

ஏனென்றால், நாம் நம் சூழ்நிலைகளால் மட்டும் உருவாகவில்லை நம் தேர்வுகளால், நம் விழுமியங்களால், நம் நம்பிக்கையால் உருவாகிறோம்.

குழப்பங்கள் வரையறுக்காது  நாமே வரையறுக்கிறோம்.

வாழ்வில் வரும் குழப்பங்கள் இரண்டு வகையானவை. 

ஒன்று வெளிப்புறக் குழப்பங்கள்  பொருளாதார நெருக்கடி, உறவுகளில் பிளவு, தொழிலில் தோல்வி, இயற்கை சீற்றங்கள்.

 

மற்றொன்று உள்ளகக் குழப்பங்கள் சந்தேகம், பயம், தன்னம்பிக்கையின்மை, திசை தெரியாத தவிப்பு. இவை இரண்டும் சேரும்போது மனிதன் சிதைந்துபோவதாக உணர்கிறான்.

    

ஆனால் வரலாற்றை திரும்பிப் பார்த்தால், மிகப்பெரிய இக்கட்டான தருணங்களில்தான் மிகப்பெரிய மனிதர்கள் உருவாகியிருக்கிறார்கள். 

நெல்சன் மண்டேலா சிறையில் இருந்தபோது குழப்பம் அவரை வரையறுக்கவில்லை.

அவரது நம்பிக்கையும் விழுமியங்களும் அவரை வரையறுத்தன. 

தமிழ் மக்களின் வரலாறும் இதற்கு சாட்சி. 

தலைமுறை தலைமுறையாக பேரிடர்களை கண்டும், இடிந்துபோகாமல், தன் மொழியையும் கலாச்சாரத்தையும் விழுமியங்களையும் காத்து நின்றது ஒரு இனம். 

குழப்பங்கள் கடந்து போகும்  ஆனால் நாம் அக்குழப்பங்களுக்கு எப்படி பதிலளித்தோம் என்பதே நம்மை வரையறுக்கும்.

நம்பிக்கையில் வேரூன்றுதல் முக்கியம். 

ஒரு மரம் புயலில் வளைந்தாலும் விழுவதில்லை என்றால், அதற்குக் காரணம் அதன் வேர்கள் ஆழமாக பூமியில் பதிந்திருப்பதுதான்.

    

அதேபோல, மனிதனும் நம்பிக்கையில் வேரூன்றி இருந்தால் எந்த புயலும் அவனை வீழ்த்த முடியாது. 

இங்கு நம்பிக்கை என்பது வெறும் மத நம்பிக்கை மட்டுமல்ல  வாழ்வின் மீதான நம்பிக்கை, மனிதனின் நன்மையின் மீதான நம்பிக்கை, தன்னையே நம்புதல், நாளை நல்லதாகும் என்ற நம்பிக்கை என்று பல அடுக்குகள் கொண்டது. 

குடும்பத்தில் கடனும் கஷ்டமும் சூழும்போது, பெற்றோர் குழந்தைகளுக்கு முன்னால் தளர்வதில்லை.

"இது கடந்து போகும்" என்று சொல்லி, அமைதியாக உழைக்கிறார்கள். 

அந்த அமைதி வெறுமையிலிருந்து வருவதில்லை நம்பிக்கையிலிருந்து வருகிறது.

    

நம்பிக்கை என்பது மூடி வைக்கப்பட்ட விளக்கு போன்றது.

   

காற்று எவ்வளவு வீசினாலும், அது உள்ளிருந்து எரிந்துகொண்டே இருக்கும்.

விழுமியங்களில் உறுதியாக நிற்றல் ஒரு ஆற்றல்.

 

ஆட்டம் காணாத அடையாளம்

நெருக்கடியான காலங்களில் மனிதர்கள் பல வழிகளில் சோதிக்கப்படுகிறார்கள்.

    

நேர்மையிலிருந்து விலகுவதற்கான சூழல்கள் உருவாகும், கொள்கையை விட்டுக் கொடுக்கும் சந்தர்ப்பங்கள் வரும், சுயலாபத்திற்காக பிறரை காட்டிக்கொடுக்கும் வாய்ப்புகள் தோன்றும். 

இத்தகைய நேரங்களில்தான் விழுமியங்களின் வலிமை தெரியும். 

ஒரு மருத்துவர் கடும் உழைப்பிலும் நோயாளியை கவனமாக பார்க்கிறார்.

அது அவரது தொழில்நுட்பம் மட்டுமல்ல, அவரது விழுமியம். 

ஒரு ஆசிரியர் ஊதியம் குறைவாக இருந்தாலும் மாணவர்களை நேசத்துடன் கற்பிக்கிறார்.

அது கடமை உணர்வு மட்டுமல்ல, விழுமியம். 

விழுமியங்கள் என்பவை வாழ்வின் திசைகாட்டிகள். 

அவை இருக்கும்போது, சூழ்நிலை எவ்வளவு இருண்டாலும் நாம் தவறான திசையில் போவதில்லை.

     

அவை இல்லாதபோது, வசதியான காலங்களிலும் கூட நாம் தொலைந்துபோகிறோம்.

மற்றவர்களுக்கு நம்பிக்கை தரும் மனிதராதல் உறவுகளின் உன்னத நோக்கம்.

மனிதன் தனியாக வாழும் உயிரினமல்ல. 

அவன் உறவுகளில் வாழ்கிறான், சமூகத்தில் வாழ்கிறான். 

எனவே, நம்முடைய உள்ளகச் சமநிலை மற்றவர்களை நேரடியாக பாதிக்கிறது. 

ஒரு தாய் சோர்வாக இருக்கும்போது குழந்தை பயப்படுகிறது. 

ஒரு தலைவன் தத்தளிக்கும்போது குழு தடுமாறுகிறது. 

ஒரு நண்பன் அமைதியாக உறுதுணையாக நிற்கும்போது மற்றொருவன் எழுந்து நிற்கிறான்.

    

நம்பிக்கையைத் தரும் அமைதியான மனிதர் என்பவர் வாழ்வின் எல்லா பிரச்சனைகளுக்கும் விடை தெரிந்தவர் அல்ல. 

அவர் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்தக்கூடியவர் அல்ல.

    

ஆனால், அவர் அமைதியாக இருக்கிறார், தளராமல் நிற்கிறார்,

    

மற்றவர்களை விட்டுவிட மாட்டார் என்ற உறுதியை தருகிறார். 

இந்த அமைதியான தன்மை ஒரு பரிசு அது மற்றவர்களுக்குப் பரவுகிறது, 

அவர்களையும் உயர்த்துகிறது.

நிலையற்ற உலகில் நிலையான மனிதனாக  ஒரு தத்துவச் சிந்தனை

இன்றைய உலகம் வேகமாக மாறுகிறது. 

தொழில்நுட்பம், அரசியல், சமூக அமைப்புகள், பொருளாதாரம்  எல்லாமே நிலையற்றவை. 

இந்த நிலையற்ற உலகில் மனிதனுக்கு ஒரே ஒரு உறுதியான இடம் இருக்கிறது.

அது அவனுடைய உள்ளம். வெளி உலகம் எவ்வளவு அலைகிறதோ, அவ்வளவும் நம் உள்ளமும் அலைக்கழிக்கப்படும் என்று அர்த்தமில்லை. 

உள்ளத்தில் நம்பிக்கையை வளர்க்கலாம், விழுமியங்களை நடையாக மாற்றலாம், அமைதியை ஒரு தேர்வாக தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

    

தமிழ் மரபு இதை நன்கு அறிந்திருந்தது. 

"யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்" என்ற பொருளில் உலகை அணைக்கும் மனப்பரப்பு, 

"அறனே உரவோர்க்கு அழகு" என்ற விழுமிய வலிமை, "இன்னாச்செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண நன்னயம் செய்து விடல்" என்ற மன்னிக்கும் ஆற்றல் இவை எல்லாம் நிலையற்ற காலங்களில் நிலையாக நிற்பதன் வழிகளைச் சொல்கின்றன.

நிலையற்ற காலங்கள் நம்மை சோதிக்கும். 

குழப்பங்கள் கேள்விகளை எழுப்பும். 

ஆனால் அவை நம்மை வரையறுக்க நாம் அனுமதிக்கக்கூடாது.

    

நம்பிக்கையில் வேரூன்றி, விழுமியங்களில் உறுதியாக நின்று, மற்றவர்களுக்கு அமைதியின் தூண்களாக நாம் மாற வேண்டும். 

இந்த மூன்றும் ஒரு மனிதனின் வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக மட்டுமல்ல, மற்றவர்களின் வாழ்வையும் வளப்படுத்துவதாக மாற்றுகின்றன. 

புயலுக்குப் பிறகு வானம் தெளிவடைவதுபோல, கஷ்டங்களுக்குப் பிறகு வாழ்வும் தெளிவடையும்.

அந்த நம்பிக்கையுடன் முன்னேறுவோம். 

ஏனென்றால், காலம் மாறலாம், சூழ்நிலை மாறலாம் ஆனால் நாம் யார் என்பதை நாமே தீர்மானிக்கிறோம்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்