நேரத்தை நம்புங்கள்; வாழ்க்கையை நிர்பந்திக்காதீர்கள்

நேரத்தை நம்புங்கள்; வாழ்க்கையை நிர்பந்திக்காதீர்கள்

“அது நடப்பதாக இருந்தால், கண்டிப்பாக நடக்கும்.

நீங்கள் அதை நிர்பந்திக்கவோ, நிரூபிக்கவோ அல்லது அதற்காகக் கவலைப்படவோ தேவையில்லை.
    
அது இயல்பாக நகரட்டும், இருக்கட்டும், உங்களைத் தேடி வரட்டும்.

உங்களுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் நீங்கள் ஈர்த்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.
     
உங்கள் வாழ்க்கையின் சரியான காலநேரத்தை நம்புங்கள்.”

மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது இந்தக் கருத்து, “நமக்கென்று விதிக்கப்பட்டது நம்மைத் தேடி வரும்” என்ற ஒரு சாதாரண நம்பிக்கையாகத் தோன்றலாம்.
    
ஆனால் அதன் ஆழத்திற்குள் சென்றால், இது விதியைப் பற்றிய ஒரு கூற்று மட்டுமல்ல அவசரப்படாமல் வாழ்வது, தேவையற்ற கவலையை விடுவது, நம்மால் செய்ய வேண்டியதைச் செய்துவிட்டு வாழ்க்கையின் இயல்பான ஓட்டத்தை நம்புவது பற்றிய மிக முக்கியமான வாழ்வியல் உண்மையாகிறது.

மனிதனுடைய மிகப் பெரிய பிரச்சினைகளில் ஒன்று, வாழ்க்கையை அது நிகழும் வேகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததுதான்.

நாம் நினைத்தது உடனே நடக்க வேண்டும்.

நாம் விரும்பிய மனிதர் உடனே நம்மைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நாம் செய்த முயற்சிக்கு உடனே வெற்றி கிடைக்க வேண்டும்.

நாம் விதைத்த விதை மறுநாளே மரமாகி நிழல் தர வேண்டும்.
     
நம்முடைய குழந்தைகள் நாம் நினைத்தபடி வளர வேண்டும். நம்முடைய தொழில் நாம் எதிர்பார்த்தபடி உயர வேண்டும்.
   
நம்முடைய உறவுகள் நாம் விரும்பியபடி இருக்க வேண்டும்.

ஆனால் வாழ்க்கை அப்படிச் செயல்படுவதில்லை.

விதைக்கு அதன் காலம் உண்டு.
மரத்திற்கு அதன் காலம் உண்டு.
மலருக்கு அதன் காலம் உண்டு.
மனிதனுக்கும் அவனுடைய காலம் உண்டு.

இதைத்தான் நாம் பல நேரங்களில் மறந்து விடுகிறோம்.

ஒரு விவசாயி நிலத்தில் விதையை விதைத்தவுடன், மறுநாள் காலை சென்று மண்ணைத் தோண்டிப் பார்த்து “விதை முளைத்துவிட்டதா?” என்று பார்க்க மாட்டான்.

அவன் தண்ணீர் ஊற்றுவான்.
     
தேவையான பராமரிப்பைச் செய்வான்.

களையை அகற்றுவான்.

வானத்தைப் பார்ப்பான்.

மழையை எதிர்பார்ப்பான்.

பிறகு காத்திருப்பான்.

அந்தக் காத்திருப்பு சோம்பேறித்தனமான காத்திருப்பு அல்ல.

அது நம்பிக்கையுடன் கூடிய பொறுமை.

நமது வாழ்க்கையிலும் இதே உண்மைதான்.

நாம் ஒரு வேலையைத் தேடுகிறோம்.
   
விண்ணப்பிக்கிறோம். நேர்முகத் தேர்வுகளுக்குச் செல்கிறோம்.
    
பதில் வரவில்லை என்றால், ஒவ்வொரு நாளும் மின்னஞ்சலைத் திறந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.
    
“என்ன ஆயிற்று? ஏன் இன்னும் பதில் வரவில்லை? எனக்கு ஏன் கிடைக்கவில்லை?” என்று மனதைத் தின்றுகொள்கிறோம்.

ஆனால் சில சமயங்களில் நமக்குக் கிடைக்காத ஒரு வேலை, நம்மை இன்னும் பொருத்தமான ஒரு வாய்ப்பை நோக்கி அழைத்துச் சென்றிருக்கலாம்.

அந்த நேரத்தில் நமக்குத் தோன்றுவது தோல்வி.

பின்னாளில் திரும்பிப் பார்க்கும்போது அது திசைமாற்றம் என்று புரிகிறது.

வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய உண்மைகளில் ஒன்று இதுதான்:

அப்போது நடந்தது ஏன் என்று புரியாது.

பின்னால் நடந்ததைப் பார்த்தால்தான்
அப்போது நடந்ததன் அர்த்தம் புரியும்.

ஒரு கதவு மூடப்பட்டபோது நாம் துயரப்படுகிறோம்.

ஆனால் சில சமயங்களில் அந்தக் கதவு மூடப்படாமல் இருந்திருந்தால், நம்முடைய வாழ்க்கையின் அடுத்த கதவை நாம் பார்த்திருக்கவே மாட்டோம்.

இதனால் “முயற்சி செய்ய வேண்டாம்; எல்லாம் தானாக நடக்கும்” என்று இந்தக் கருத்தை எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.

அது இந்தப் பத்தியின் உண்மை நோக்கமே அல்ல.

வாழ்க்கையை நம்புவது என்பது முயற்சியை விட்டுவிடுவது அல்ல.

முயற்சி செய்த பிறகு அதன் முடிவை நிர்பந்திக்காமல் இருப்பதுதான்.

இதில் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

நாம் செய்ய வேண்டியதைச் செய்ய வேண்டும். நமது கடமையைச் செய்ய வேண்டும்.

நமது திறமையை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். வாய்ப்புகளைத் தேட வேண்டும். கதவுகளைத் தட்ட வேண்டும். தவறுகளில் இருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஆனால் கதவைத் திறப்பது நமது கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத நேரங்களில், அந்தக் கதவின் முன் நின்றுகொண்டு நம்மையே குற்றம் சாட்டிக்கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

இன்றைய மனித வாழ்க்கையில் “கவலை” என்பது ஒரு நிரந்தர துணையாகிவிட்டது.

நேற்று நடந்ததைப் பற்றி வருத்தம்.

இன்று நடப்பதைப் பற்றி குழப்பம்.

நாளை என்ன நடக்கும் என்ற பயம்.

இவ்வாறு மனிதன் வாழ்வின் மூன்று காலங்களிலும் சிக்கிக்கொள்கிறான்.

கடந்த காலம் அவனை இழுக்கிறது.

எதிர்காலம் அவனைத் தள்ளுகிறது.

நிகழ்காலம் மட்டும் அவனிடமிருந்து தப்பிக்கிறது.

இதுதான் நமது வாழ்க்கையின் விசித்திரம்.

நாம் வாழ வேண்டிய ஒரே நேரம் “இப்போது”. ஆனால் நாம் பெரும்பாலும் வாழ்வது “நேற்று” அல்லது “நாளை”.

“நான் அப்போது அப்படிச் செய்திருக்கக்கூடாது.”

“அவர் என்னைப் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்.”

“அந்த வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருந்தால்…”

“நாளைக்கு என்ன ஆகுமோ?”

இப்படிப்பட்ட எண்ணங்கள் நமது மனத்தின் சக்தியை மெதுவாகச் சிதைத்துவிடுகின்றன.

வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தை நம்புவது என்பது இந்த மன அழுத்தத்திலிருந்து ஒரு படி பின்வாங்குவதாகும்.

நடக்க வேண்டியதை நடக்க விடுங்கள்.

ஆனால் அதற்கு முன், நீங்கள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்து விடுங்கள்.

ஒரு மாணவன் தேர்வுக்கு முன் படிக்காமல், “எனக்கு கிடைக்க வேண்டிய மதிப்பெண் கிடைக்கும்” என்று சொல்வது வாழ்க்கையை நம்புவது அல்ல.

அது பொறுப்பைத் தவிர்ப்பது.

ஆனால் அவன் முழுமையாகப் படித்து, தேர்வை நன்றாக எழுதி, முடிவுக்காக அளவுக்கு மீறிக் கவலைப்படாமல் இருப்பது வாழ்க்கையை நம்புவது.

ஒரு தொழிலதிபர் தனது தொழிலை வளர்ப்பதற்காக உழைக்க வேண்டும்.

புதிய முயற்சிகளைச் செய்ய வேண்டும்.

சந்தையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

தவறுகளைத் திருத்த வேண்டும்.
     
ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் “எப்போது நான் பெரிய வெற்றி பெறுவேன்?” என்று தன்னைத் தானே வாட்டிக்கொண்டால், அவனுடைய பயணத்தின் மகிழ்ச்சியே அழிந்துவிடும்.

வாழ்க்கையில் சில விஷயங்கள் முயற்சியால் வருகின்றன.

சில விஷயங்கள் நேரத்தால் வருகின்றன.

சில விஷயங்கள் மற்ற மனிதர்களின் முடிவுகளால் வருகின்றன.

சில விஷயங்கள் நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாத சூழ்நிலைகளால் வருகின்றன.

இந்த வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்வதே மன அமைதியின் ஆரம்பம்.

உதாரணமாக, ஒருவரிடம் நாம் அன்பாக இருக்கிறோம்.

ஆனால் அவர் நம்மிடம் அதே அளவு அன்புடன் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.

அங்கேதான் பிரச்சினை தொடங்குகிறது.

நமது அன்பு நமது தேர்வு.

அவருடைய பதில் அவருடைய தேர்வு.

அன்பைக் கொடுக்கலாம்; ஆனால் அன்பைப் பெறுவதைக் கட்டாயப்படுத்த முடியாது.

நட்பை வழங்கலாம்; ஆனால் நட்பை நிர்பந்திக்க முடியாது.

மரியாதையை வழங்கலாம்; ஆனால் மற்றவரிடமிருந்து மரியாதையைப் பறித்துக்கொள்ள முடியாது.

ஒருவரை நம்முடன் இருக்க அழைக்கலாம்.

ஆனால் அவருடைய மனதை சங்கிலியால் கட்டிவைக்க முடியாது.

இதுதான் “நிர்பந்திக்காதீர்கள்” என்ற கருத்தின் ஆழமான பொருள்.

நிர்பந்தம் இருக்கும் இடத்தில் அன்பு மெதுவாகக் குறைகிறது.

நம்பிக்கை இருக்கும் இடத்தில் உறவு சுவாசிக்கத் தொடங்குகிறது.

நமது வாழ்க்கையில் பல உறவுகள் முறிவதற்குக் காரணம் அன்பு இல்லாததல்ல. அதிகமான எதிர்பார்ப்புதான்.

“நான் உனக்காக இவ்வளவு செய்தேன் நீ எனக்காக என்ன செய்தாய்?”

என்ற கணக்கு ஆரம்பித்துவிட்டால் அன்பு ஒரு வியாபாரமாகிவிடுகிறது.

உண்மையான அன்பு, “நான் கொடுத்தேன்; ஆகவே நீ திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும்” என்று சொல்லாது.

அது தன்னுடைய இயல்பினால் கொடுக்கும்.

மலர் வாசனை கொடுக்கும்போது, அதை நுகர்பவர் யார் என்று விசாரிப்பதில்லை.

சூரியன் ஒளி கொடுக்கும்போது, “என்னை மதிக்கிறாயா?” என்று கேட்பதில்லை.

நதி ஓடும்போது, “என்னைப் பாராட்டுகிறாயா?” என்று கேட்பதில்லை.

இயற்கையின் அழகே அதன் இயல்பில் இருக்கிறது.

மனிதனும் தன்னுடைய இயல்பில் வாழத் தொடங்கும்போது, வாழ்க்கையின் சுமை குறையத் தொடங்குகிறது.

“உங்களைத் தேடி வரட்டும்” என்ற கருத்தையும் நாம் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அது மாயமான முறையில் எல்லாம் நம்மைத் தேடி வரும் என்று பொருளல்ல.

நாம் நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொண்டிருக்கும்போது, நமக்குப் பொருத்தமான வாய்ப்புகளை அடையாளம் காணும் திறன் வளர்கிறது என்பதே அதன் நடைமுறை உண்மை.

ஒரு மனிதன் தனது திறமையை வளர்த்துக்கொண்டால், வாய்ப்பு வந்தபோது அதை பயன்படுத்த முடியும்.

ஒருவன் தனது மனதைத் தயார்படுத்திக்கொண்டால், வாழ்க்கையில் வரும் மாற்றங்களை எதிர்கொள்ள முடியும்.

ஒருவன் நல்ல மனிதர்களை மதித்து வாழ்ந்தால், அவனைச் சுற்றி நல்ல உறவுகள் உருவாகும் வாய்ப்பு அதிகரிக்கும்.

ஒருவன் நேர்மையாக உழைத்தால், அவனுடைய உழைப்பு ஒருநாள் ஏதாவது ஒரு வடிவத்தில் பயனளிக்கலாம்.

அதனால் “ஈர்ப்பு” என்பது வெறும் மந்திரச் சொல் அல்ல.

நாம் எப்படிப்பட்ட மனிதராக மாறுகிறோமோ, அதற்கேற்ப நமது வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் விதமும், தேர்வு செய்யும் விதமும், வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தும் விதமும் மாறுகிறது.

இதனால்தான் நம்மை மாற்றுவது மிகவும் முக்கியமானது.

வாழ்க்கையில் பலர் வெளியில் உள்ள உலகத்தை மாற்ற முயற்சி செய்கிறார்கள்.

“அவர் மாற வேண்டும்.”

“சூழ்நிலை மாற வேண்டும்.”

“அவர்கள் என்னைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

“உலகம் எனக்கு சாதகமாக இருக்க வேண்டும்.”

ஆனால் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய மாற்றம் எப்போது தொடங்குகிறது தெரியுமா?

“முதலில் நான் மாறுகிறேன்” என்று ஒருவர் சொல்லும் தருணத்தில்தான்.

நாம் பொறுமையாக மாறும்போது, காத்திருப்பதற்கான நமது திறன் மாறுகிறது.

நாம் தெளிவாக மாறும்போது, எதைத் தேடுகிறோம் என்பது புரிகிறது.

நாம் மனதளவில் வலிமையாக மாறும்போது, நிராகரிப்புகள் நம்மை உடைக்க முடியாது.

நாம் நம்மை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, மற்றவர்களின் அங்கீகாரத்திற்காக அலைவது குறைகிறது.

இதுவே உண்மையான “ஈர்ப்பு”.

வாழ்க்கையின் சரியான நேரத்தை நம்புவது என்பது கடிகாரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை நிறுத்துவது.

ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் வாழ்க்கையில் தனித்தனி பருவங்கள் இருக்கின்றன.

ஒருவருக்கு இருபது வயதில் கிடைக்கும் வெற்றி, இன்னொருவருக்கு நாற்பது வயதில் கிடைக்கலாம்.

ஒருவருக்கு இளமையில் காதல் கிடைக்கலாம்; மற்றொருவருக்கு வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் உண்மையான துணை கிடைக்கலாம்.

ஒருவருக்கு ஆரம்பத்திலேயே தொழில் வெற்றி கிடைக்கலாம்; இன்னொருவர் பல தோல்விகளுக்குப் பிறகுதான் தன் பாதையை கண்டுபிடிக்கலாம்.

அதனால் மற்றவர்களின் கடிகாரத்தைக் கொண்டு நமது வாழ்க்கையை அளக்கக்கூடாது.

அவருடைய வசந்தம் வந்துவிட்டதால்
எனது குளிர்காலம் என்றென்றும் நீடிக்கும் என்று அர்த்தமில்லை.

இயற்கையைப் பாருங்கள்.

குளிர்காலத்தில் மரம் வெறுமையாகத் தெரியும்.

அதைப் பார்த்து “இந்த மரம் இறந்துவிட்டது” என்று நாம் சொல்லமாட்டோம்.

ஏனென்றால் அதன் உள்ளே வாழ்க்கை இன்னும் இருக்கிறது என்பதை நாம் அறிவோம்.

சில காலங்களில் நமது வாழ்க்கையும் அப்படித்தான் இருக்கும்.

வெளியில் எதுவும் நடக்காதது போலத் தோன்றும்.

முயற்சிகள் பலன் தராதது போல இருக்கும்.

கதவுகள் மூடப்பட்டிருக்கும்.

நண்பர்கள் விலகியிருப்பார்கள்.

நாம் எங்கு செல்கிறோம் என்பதே புரியாமல் இருக்கலாம்.

அந்த நேரத்தில் வாழ்க்கை நம்மை அழித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால் சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நம்மை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

மண்ணுக்குள் இருக்கும் விதைக்கு மேலிருந்து பார்க்கும் மனிதனுக்குத் தெரியும் வளர்ச்சி இல்லை.

ஆனால் மண்ணுக்குள் வேர் வளர்கிறது.

அதனால் அமைதியான காலத்தை வீணான காலம் என்று நினைக்காதீர்கள்.

சில காலங்கள் நம்மை முன்னேற்றுவதற்காக அல்ல;
நம்மைத் தயார்படுத்துவதற்காக வருகின்றன.

இதைப் புரிந்துகொண்டால் காத்திருப்பதற்கே ஒரு புதிய அர்த்தம் கிடைக்கிறது.

காத்திருப்பு என்பது வெறுமை அல்ல.

காத்திருப்பு என்பது தயாரிப்பு.

காத்திருப்பு என்பது நம்பிக்கை.

காத்திருப்பு என்பது நம்மை நாமே அறிந்துகொள்ளும் காலம்.

காத்திருப்பின் போது நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி “எப்போது அது நடக்கும்?” என்பதல்ல.

“அது நடக்கும் நேரத்திற்கு நான் தயாராக இருக்கிறேனா?” என்பதே.

இந்த ஒரு கேள்வி நமது வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடியது.

ஒரு நல்ல வாய்ப்பு நம்மைத் தேடி வந்தாலும், நாம் தயாராக இல்லாவிட்டால் அதைத் தவறவிடலாம்.

ஒரு நல்ல உறவு வாழ்க்கையில் வந்தாலும், நமது பழைய காயங்களை குணப்படுத்தாமல் இருந்தால் அதைத் தாங்க முடியாமல் போகலாம்.

ஒரு பெரிய பொறுப்பு கிடைத்தாலும், அதற்குத் தேவையான மனப்பக்குவம் இல்லாவிட்டால் அது நமக்கு சுமையாகிவிடலாம்.

எனவே வாழ்க்கை நமக்குத் தேவையானதைத் தருவதற்கு முன், சில சமயங்களில் அதைப் பெறக்கூடிய மனிதராக நம்மை உருவாக்குகிறது.

இதுதான் வாழ்க்கையின் நுண்ணிய அழகு.

நாம் பல நேரங்களில் “எனக்கு அது ஏன் கிடைக்கவில்லை?” என்று கேட்கிறோம்.

ஆனால் வாழ்க்கை அமைதியாக நம்மிடம் கேட்கிறது:

“அது கிடைத்தால் அதைத் தாங்குவதற்குத் தயாராக இருக்கிறாயா?”

வெற்றி என்பது கிடைப்பது மட்டுமல்ல.

அதைத் தாங்குவதற்கான மனப்பக்குவமும் வெற்றியின் ஒரு பகுதியே.

அதேபோல இழப்பும் எப்போதும் தோல்வி அல்ல.

சில இழப்புகள் நம்மை நமக்கே திரும்பக் கொண்டுவருகின்றன.

சில பிரிவுகள் நமது தனிமையை வெளிப்படுத்துகின்றன.

சில தோல்விகள் நமது அகந்தையை உடைக்கின்றன.

சில தாமதங்கள் நமது பொறுமையை உருவாக்குகின்றன.

சில நிராகரிப்புகள் நம்மை இன்னும் பொருத்தமான பாதைக்குத் திருப்புகின்றன.

அதனால் வாழ்க்கையில் வரும் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் உடனடியாக தீர்ப்பு வழங்கிப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

சில கதைகளின் முடிவு இன்னும் எழுதப்படாமல் இருக்கலாம்.

இன்று ஒரு பக்கம் மட்டுமே நமக்குத் தெரியும்.

முழு புத்தகத்தையும் படித்த பிறகுதான் அதன் அர்த்தம் புரியும்.

இதுவே வாழ்க்கையின் மீது நம்பிக்கை வைப்பது.

ஆனால் இந்த நம்பிக்கைக்கு இன்னொரு முக்கியமான பக்கம் இருக்கிறது.

நம்பிக்கை என்பது பொறுப்பில்லாத காத்திருப்பு அல்ல.

நாம் கதவைத் திறந்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

வாய்ப்புகளைத் தேட வேண்டும்.

முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

தவறுகளை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நம்மை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

அதே நேரத்தில் முடிவுகளைப் பற்றிய அளவுக்கு மீறிய பற்றை விட வேண்டும்.

வாழ்க்கை ஒரு நதியைப் போன்றது.

நதி தன் பாதையைத் தேடிக்கொண்டு ஓடுகிறது.

ஒரு பாறை வந்தால் அதை உடைத்தே ஆக வேண்டும் என்று நிர்பந்திப்பதில்லை.

சில சமயம் அதைச் சுற்றி ஓடுகிறது.

சில சமயம் மெதுவாகிறது.

சில சமயம் வேகமாகிறது.

ஆனால் அது கடலை நோக்கிய பயணத்தை நிறுத்துவதில்லை.

நாமும் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்.

தடைகள் வந்தால் நின்றுவிட வேண்டியதில்லை.

பாதை மாறலாம்.

வேகம் மாறலாம்.

திட்டம் மாறலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கையின் மீது உள்ள நம்பிக்கை மட்டும் குறையக்கூடாது.

நமக்கானது நம்மைத் தேடி வரும் என்ற நம்பிக்கையுடன், நாமும் நம்முடைய பாதையில் நேர்மையாக நடந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்.

இறுதியில் வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் மிகப் பெரிய பாடம் இதுதான்:

எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை.

சிலவற்றைச் செய்ய வேண்டும்.

சிலவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

சிலவற்றை விட்டுவிட வேண்டும்.

சிலவற்றுக்காகக் காத்திருக்க வேண்டும்.

சிலவற்றை மறந்துவிட வேண்டும்.

சிலவற்றை நம்ப வேண்டும்.

இந்த ஆறு உண்மைகளைப் புரிந்துகொண்ட மனிதனின் மனம் மெதுவாக அமைதியடைகிறது.

அவன் வாழ்க்கையைப் பிடித்து இழுப்பதை நிறுத்துகிறான்.

அவன் வாழ்க்கையுடன் நடக்கத் தொடங்குகிறான்.

அப்போது அவனுக்கு ஒரு புதிய உண்மை புரிகிறது.

வாழ்க்கை எப்போதும் நமக்கு எதிராக இயங்கிக்கொண்டிருக்கவில்லை.

சில சமயங்களில் அது நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறது.

ஆகவே, இன்று நீங்கள் எதிர்பார்த்த ஒன்று நடக்கவில்லை என்றால், உடனே அது உங்கள் வாழ்க்கைக்கான மறுப்பு என்று நினைக்காதீர்கள்.

ஒரு கதவு மூடப்பட்டிருக்கலாம்.

ஒரு பதில் தாமதமாகலாம்.

ஒரு கனவு இன்னும் நிறைவேறாமல் இருக்கலாம்.

ஒரு உறவு இன்னும் தெளிவாகாமல் இருக்கலாம்.

ஒரு வாய்ப்பு இன்னும் வராமல் இருக்கலாம்.

அதற்காக உங்களை நீங்கள் குறைத்து மதிப்பிடாதீர்கள்.

உங்கள் பயணத்தை மற்றவர்களுடைய பயணத்தோடு ஒப்பிடாதீர்கள்.

உங்கள் வாழ்க்கையின் கடிகாரத்தை மற்றவர்களின் கடிகாரத்துடன் ஒத்திசைக்க முயற்சி செய்யாதீர்கள்.

உங்களுக்கான நேரம் உங்களுக்கே உரியது.

முயற்சி செய்யுங்கள்.

நேர்மையாக வாழுங்கள்.

உங்களை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

அன்பாக இருங்கள்.

உங்கள் கடமையைச் செய்யுங்கள்.

வாய்ப்புகளைத் தேடுங்கள்.

பின்னர்—

சிலவற்றை வாழ்க்கையிடம் ஒப்படைத்துவிடுங்கள்.

ஏனெனில் எல்லாவற்றையும் நாமே திட்டமிட வேண்டிய வாழ்க்கை அல்ல இது.

சில அழகான சந்திப்புகள் திட்டமிடப்படாமல் வருகின்றன.

சில அற்புதமான வாய்ப்புகள் எதிர்பாராத கதவுகளில் இருந்து வருகின்றன.

சில மனிதர்கள் நமது வாழ்க்கையில் எப்போது நுழைவார்கள் என்று நமக்குத் தெரியாது.

சில மாற்றங்கள் நமது வாழ்க்கையை முற்றிலுமாக மாற்றிவிடுகின்றன.

அதனால், வாழ்க்கை இன்னும் முழுமையாகப் புரியவில்லை என்பதற்காக பயப்படாதீர்கள்.

முழுமையாகப் புரிந்துவிட்டால் அதற்கு வாழ்க்கை என்று பெயர் இருக்காது.

வாழ்க்கை என்பது அறியப்படாததோடு நடக்கும் ஒரு பயணம்.

அந்தப் பயணத்தில் நமது கடமை, ஒவ்வொரு அடியையும் விழிப்புடன் எடுத்து வைப்பது.

அடுத்த மைல் எங்கே என்று தெரியாவிட்டாலும், இன்று எடுக்க வேண்டிய அடியை எடுக்க வேண்டும்.

நாளை என்ன வரும் என்று தெரியாவிட்டாலும், இன்று நம்மால் முடிந்ததைச் செய்ய வேண்டும்.

அதன்பின் வாழ்க்கையை நம்ப வேண்டும்.

ஒருநாள் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நாம் கவலைப்பட்ட பல விஷயங்கள் தேவையற்றவையாக இருந்திருப்பதை உணரலாம்.

நாம் பயந்த பல கதவுகள் திறந்திருக்கலாம்.

நாம் இழந்ததாக நினைத்த பல விஷயங்கள் வேறு வடிவில் நம்மைத் தேடி வந்திருக்கலாம்.

நாம் தாமதம் என்று நினைத்தது, உண்மையில் சரியான நேரத்திற்கான காத்திருப்பு என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

அப்போது வாழ்க்கையிடம் நாம் ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் சொல்லலாம்:

“நான் உன்னை நம்பியிருக்க வேண்டும்.

நீ உன் நேரத்தில் எல்லாவற்றையும் அழகாகச் செய்துவிட்டாய்.”

எனவே, இன்று உங்கள் மனதில் ஒரு கனவு இருந்தால் அதை நேசியுங்கள்.

அதற்காக உழையுங்கள்.

அதை நோக்கி நடந்து செல்லுங்கள்.

ஆனால் அதைக் கைப்பற்றுவதற்காக உங்கள் அமைதியை இழந்துவிடாதீர்கள்.

நீங்கள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்துவிட்டு, மீதியை வாழ்க்கையின் கைகளில் வையுங்கள்.

விதையை விதைப்பது உங்கள் வேலை.

அதை மரமாக்குவது இயற்கையின் வேலை.

நிழலில் அமர்வதற்கான நேரம் வந்துவிடும்.

அதுவரை—

அவசரப்படாதீர்கள்.

ஒப்பிடாதீர்கள்.

கவலைப்படாதீர்கள்.

நிர்பந்திக்காதீர்கள்.

உங்களை நீங்கள் நம்புங்கள்.

உங்கள் பயணத்தை நம்புங்கள்.

முக்கியமாக—

உங்கள் வாழ்க்கையின் சரியான காலநேரத்தை நம்புங்கள்.

ஏனெனில் வாழ்க்கையில் சில விஷயங்கள் நாம் விரும்பிய நேரத்தில் வருவதில்லை.

அவை நமக்குத் தேவையான நேரத்தில் வருகின்றன.

அந்த வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் நாளிலிருந்து, காத்திருப்பும் இனிமையாகிறது.
    
தாமதமும் அர்த்தமுள்ளதாகிறது தனிமையும் ஆசிரியராகிறது தோல்வியும் வழிகாட்டியாகிறது வாழ்க்கையும் ஒரு சுமையாக இல்லாமல், நம்மை மெதுவாகச் செதுக்கும் ஒரு அற்புதமான சிற்பியாக மாறுகிறது.

நடக்க வேண்டியது நடக்கும்.
வர வேண்டியது வரும்.

விட வேண்டியது விலகும்.
நாம் செய்ய வேண்டியது
விழிப்புடன் வாழ்ந்து,
நம்பிக்கையுடன் நடந்து,
அமைதியுடன் காத்திருப்பதே.

" உங்களால் முடியும் "

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்