அமைதியான மனம் தெளிவான முடிவுகளின் பிறப்பிடம்

அமைதியான மனம்  தெளிவான முடிவுகளின் பிறப்பிடம்

“நாம் எவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறோமோ, அவ்வளவு தெளிவாகச் சிந்திப்போம்.

எமது முடிவுகள் பதற்றமான எதிர்வினையிலிருந்து வராமல், அமைதியான மனநிலையிலிருந்தே வரட்டும்.”

எளிமையாகத் தோன்றும் இந்த இரண்டு வரிகளுக்குள், மனித வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய உண்மை ஒன்று ஒளிந்திருக்கிறது.
    
வாழ்க்கையில் நாம் எதிர்கொள்ளும் பல பிரச்சினைகள் உண்மையில் பிரச்சினைகளாக இருப்பதில்லை.

அவற்றைப் பற்றிப் பதற்றத்தோடும் அவசரத்தோடும் நாம் எடுக்கும் முடிவுகளே பின்னர் பெரிய பிரச்சினைகளாக மாறுகின்றன.

ஒரு சம்பவம் நிகழ்கிறது. யாரோ ஒருவர் நம்மிடம் கடுமையாகப் பேசுகிறார்.

எதிர்பார்த்த உதவி கிடைக்கவில்லை.

பணியிடத்தில் ஒருவர் நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்.
    
குடும்பத்தில் ஒரு கருத்து வேறுபாடு ஏற்படுகிறது.
   
தொலைபேசியில் வந்த ஒரு செய்தி நம்மை அதிர்ச்சியடையச் செய்கிறது.

எதிர்பார்த்த பணம் வரவில்லை. உடல்நலம், பிள்ளைகளின் எதிர்காலம், உறவுகளின் நிலை, பொருளாதாரச் சுமைகள் போன்றவை மனதில் அலைகளை எழுப்புகின்றன.

அந்த நேரத்தில் நமது மனம் முதலில் தேடுவது தீர்வை அல்ல எதிர்வினையை.

“அப்படியா? அப்படியென்றால் நானும் அப்படித்தான் பேசுவேன்.”

“இனி அவரிடம் நான் பேசவே மாட்டேன்.”

“இந்த வேலையே வேண்டாம்; உடனே விட்டுவிடுகிறேன்.”

“இப்போது இந்த முடிவை எடுக்காவிட்டால் எல்லாம் போய்விடும்.”

இவ்வாறான எண்ணங்கள் பல நேரங்களில் உண்மையின் அடிப்படையில் பிறப்பதில்லை.
    
அவை அந்தக் கணத்தின் உணர்ச்சியின் அடிப்படையில் பிறக்கின்றன.

அதனால்தான் அமைதி என்பது வெறுமனே பேசாமல் இருப்பது அல்ல.

நமது எதிர்வினைக்கும் முடிவுக்கும் இடையில் சிறிது இடைவெளியை உருவாக்கிக் கொள்வது.

அந்தச் சிறிய இடைவெளிதான் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

ஒருவர் நம்மை அவமதிக்கும் வார்த்தையைப் பேசும்போது உடனடியாக அதற்குப் பதில் கொடுப்பது எளிது.

ஆனால் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்து, “அவர் ஏன் இவ்வாறு பேசினார்? அவர் சொன்னதில் உண்மையின் ஒரு பகுதி இருக்கிறதா? நான் இப்போது பேசுவது என் அறிவா, என் கோபமா?” என்று நம்மையே கேட்டுக் கொள்வது சற்று கடினம்.

ஆனால் அந்தக் கடினமான சில விநாடிகளே நம்மை பல வருடங்களுக்கான வருத்தத்திலிருந்து காப்பாற்றக்கூடும்.

நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் இதை மிகச் சாதாரணமான நிகழ்வுகளிலேயே காணலாம்.

குடும்பத்தில் கணவன் மனைவிக்குள் கருத்து வேறுபாடு ஏற்படுகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

ஒரு சிறிய விஷயம் பேசத் தொடங்கி, பழைய சம்பவங்கள் எல்லாம் வெளியில் வருகின்றன.
     
“அன்று நீ இப்படிச் செய்தாய்”, “அப்போது நான் சொன்னதை நீ கேட்கவில்லை” என்று பல வருடங்களாக மனதில் இருந்த குறைகளும் வெளியே வருகின்றன.

குரல் உயர்கிறது. வார்த்தைகள் காயப்படுத்துகின்றன.

அந்த நேரத்தில் இருவரில் ஒருவர் மட்டும் அமைதியாகிவிட்டால் என்ன நடக்கும்?

பிரச்சினை உடனடியாகத் தீர்ந்து விடாது. ஆனால் அது மேலும் பெரிதாகாமல் தடுக்கப்படும்.

அமைதி என்பது தோல்வியல்ல.
    
சில நேரங்களில் உறவை காப்பாற்றுவதற்காகச் சொல்லாமல் விடப்படும் ஒரு வார்த்தையே மிகச் சிறந்த வார்த்தையாக இருக்கலாம்.

கோபத்தில் சொல்லப்படும் ஒரு வாக்கியம் பல வருட உறவைப் பிளக்கக்கூடும்.

ஆனால் அமைதியாக இருக்கும் ஒரு நிமிடம், அதே உறவை மீண்டும் சிந்திக்கச் செய்யக்கூடும்.

இதே உண்மை பெற்றோர் பிள்ளைகள் உறவிலும் பொருந்துகிறது.

ஒரு பிள்ளை எதிர்பார்த்த மதிப்பெண் பெறவில்லை.

உடனே பெற்றோர் கோபப்படுகிறார்கள். “உன்னால் ஒன்றும் முடியாது”, “நீ எப்போதும் இப்படித்தான்”, “மற்ற பிள்ளைகளைப் பாரு” என்று ஒப்பீடுகளும் குற்றச்சாட்டுகளும் தொடங்குகின்றன.

அந்த நேரத்தில் பெற்றோர் முதலில் தங்களுக்குள் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டிய கேள்வி

“இப்போது என் பிள்ளைக்கு என்ன தேவை என் கோபமா, என் வழிகாட்டுதலா?”

இந்த ஒரு கேள்வி பல குடும்பங்களின் உரையாடலை மாற்றிவிடும்.

பிள்ளை தவறு செய்திருக்கலாம். தவறைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியிருக்கலாம்.

ஆனால் கோபத்திலிருந்து வரும் அறிவுரை பெரும்பாலும் எதிர்ப்பை உருவாக்கும்.

அன்பிலிருந்து வரும் அமைதியான அறிவுரை மாற்றத்தை உருவாக்கும்.

இன்றைய காலத்தில் சமூக ஊடகங்களும் நமது அமைதியைச் சோதிக்கும் மிகப் பெரிய காரணிகளில் ஒன்றாகிவிட்டன.

ஒருவர் நம்மைப் பற்றிய ஒரு கருத்தை எழுதுகிறார்.

நமக்குப் பிடிக்கவில்லை. உடனே பதில் எழுதுகிறோம்.
    
இன்னொருவர் அதற்கு எதிராக எழுதுகிறார்.

நாம் இன்னும் கடுமையாகப் பதிலளிக்கிறோம்.

சில நிமிடங்களில் ஒரு சிறிய கருத்து மோதல், பெரிய சண்டையாக மாறிவிடுகிறது.

அப்போது ஒரு எளிய பழக்கம் நம்மை காப்பாற்றலாம்:

“இதை இப்போது பதில் சொல்ல வேண்டுமா?”

என்று நம்மையே கேட்டுக் கொள்வது.

பல நேரங்களில் பதில் சொல்லாமல் இருப்பது பயத்தினால் அல்ல.

நம்முடைய மன அமைதிக்கு நாம் கொடுக்கும் மதிப்பினால்.

நமது வாழ்க்கையில் பணம் தொடர்பான முடிவுகளிலும் அமைதியின் முக்கியத்துவம் மிகப் பெரியது.

திடீரென ஒரு முதலீட்டு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

“இப்போது செய்யாவிட்டால் இந்த வாய்ப்பு மீண்டும் கிடைக்காது” என்று ஒருவர் நம்மை அவசரப்படுத்துகிறார்.

பயத்திலும் பேராசையிலும் முடிவெடுக்கிறோம். பின்னர் வருத்தப்படுகிறோம்.

அதேபோல் பொருளாதார நெருக்கடி ஏற்பட்டால், “எப்படியாவது இதை உடனே சரி செய்ய வேண்டும்” என்ற பதற்றத்தில் தவறான கடன், தேவையற்ற செலவு அல்லது ஆபத்தான முடிவு எடுக்கப்படலாம்.

அமைதியான மனநிலை நமக்கு வேறு கேள்விகளை எழுப்பும்

“என்னிடம் உண்மையில் எவ்வளவு இருக்கிறது?”

“எனக்கு எவ்வளவு தேவை?”

“இந்த முடிவின் விளைவு என்ன?”

“இதை ஒரு வாரம் கழித்து எடுத்தாலும் இதே முடிவைத்தானா நான் எடுப்பேன்?”

இத்தகைய கேள்விகள்தான் தெளிவான சிந்தனையின் அடையாளங்கள்.

அதேபோல் வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தொழில் வாழ்க்கையிலும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட முடிவுகள் பல பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்துகின்றன.

ஒரு மேலாளர் நம்மை விமர்சித்துவிட்டார்.

மனம் புண்படுகிறது.

“இனி இங்கே வேலை செய்ய முடியாது” என்று உடனே முடிவு செய்து விடுகிறோம்.

ஆனால் அந்த விமர்சனம் நியாயமானதா?

அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள ஏதாவது இருக்கிறதா?

அந்தச் சம்பவம் மட்டும் நம்முடைய முழு பணியிட அனுபவத்தைத் தீர்மானிக்க வேண்டுமா?

என்று அமைதியாக சிந்தித்திருந்தால், நம்முடைய முடிவு வேறுபட்டிருக்கலாம்.

ஒரு சம்பவத்தின் போது நாம் உணரும் உணர்ச்சி உண்மையாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அந்த உணர்ச்சி சொல்லும் முடிவு அவசியமாக உண்மையானதாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

இதுவே நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான வாழ்க்கைப் பாடங்களில் ஒன்று.

அமைதி என்றால் வாழ்க்கையில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல் இருப்பது என்று அர்த்தமல்ல.
   
கோபம் வரலாம். பயம் வரலாம்.
   
ஏமாற்றம் வரலாம். துக்கம் வரலாம். பொறாமையும் வரலாம்.

மனிதனாக இருப்பதால் உணர்ச்சிகள் வருவது இயல்பே.

ஆனால் உணர்ச்சி வருவது நமது கட்டுப்பாட்டில் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

அந்த உணர்ச்சியின் அடிப்படையில் உடனடியாகச் செயல்படுவது மட்டும் நமது தேர்வாக இருக்கலாம்.

இதுதான் மன முதிர்ச்சி.

கடலில் புயல் வீசும்போது அதன் அடிப்பகுதி அமைதியாக இருக்கலாம்.

மேற்பரப்பில் அலைகள் எழலாம் ஆனால் ஆழத்தில் ஒரு அமைதி இருக்கிறது.

மனித மனமும் அப்படித்தான்.

வாழ்க்கையின் மேற்பரப்பில் நிகழ்வுகள் அலைகளை எழுப்பிக் கொண்டே இருக்கும்.

யாரோ பாராட்டுவார்கள் யாரோ விமர்சிப்பார்கள்.

இன்று வெற்றி கிடைக்கும் நாளை தோல்வி வரலாம்.

ஒருவர் நம்மை அணுகுவார் இன்னொருவர் விலகிச் செல்வார்.
   
நாம் திட்டமிட்டது நடக்கும் சில நேரங்களில் முற்றிலும் எதிர்பாராத ஒன்று நிகழும்.

இவற்றையெல்லாம் நிறுத்துவது நம்மால் முடியாது.

ஆனால் அவற்றின் நடுவிலும் நமது உள்ளத்தில் ஒரு அமைதியான இடத்தை உருவாக்கிக் கொள்வது நம்மால் முடியும்.

அந்த அமைதியான இடத்தில்தான் தெளிவு பிறக்கிறது.

ஒரு பிரச்சினை வந்தவுடன் உடனடியாக முடிவு எடுக்காமல், ஒரு இரவு தூங்கிவிட்டு மறுநாள் சிந்திப்பது சில நேரங்களில் மிகச் சிறந்த தீர்வாக இருக்கலாம்.

கோபத்தில் எழுதப்பட்ட செய்தியை உடனடியாக அனுப்பாமல், சில நிமிடங்கள் காத்திருப்பது நல்லது.

பெரிய முடிவெடுக்கும் முன் நம்பிக்கைக்குரிய ஒருவரிடம் ஆலோசனை கேட்பது நல்லது.

மனதில் குழப்பம் அதிகமாக இருக்கும்போது தனியாக சிறிது நேரம் நடப்பது, அமைதியாக அமர்வது, இயற்கையைப் பார்ப்பது, ஆழமாக மூச்சை இழுத்து விடுவது போன்ற எளிய செயல்களும் மனத்தின் வேகத்தை குறைக்க உதவும்.

ஏனெனில் வேகமான மனம் எல்லாவற்றையும் அவசரமாக்குகிறது.
    
அமைதியான மனம் எது உண்மையில் அவசரம் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறது.

வாழ்க்கையில் நாம் அடிக்கடி “என்ன செய்வது?” என்று கேட்கிறோம்.

ஆனால் சில நேரங்களில் அதற்கு முன் கேட்க வேண்டிய கேள்வி

“நான் எந்த மனநிலையில் இருந்து இதைச் செய்யப் போகிறேன்?”

என்பதாகும்.

பயம் கொண்ட மனநிலையிலிருந்து எடுக்கப்படும் முடிவு ஒன்று.

நம்பிக்கையுள்ள மனநிலையிலிருந்து எடுக்கப்படும் முடிவு மற்றொன்று.

கோபத்திலிருந்து எடுக்கப்படும் முடிவு ஒன்று.

அமைதியிலிருந்து எடுக்கப்படும் முடிவு மற்றொன்று.

அதே சூழ்நிலைதான். ஆனால் மனநிலை மாறும்போது நாம் பார்க்கும் உலகமே மாறிவிடுகிறது.

அதனால்தான் வாழ்க்கையில் எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் உடனடியாகத் தீர்வு தேட வேண்டிய அவசியமில்லை.

சில பிரச்சினைகளுக்கு முதலில் தேவைப்படுவது தீர்வு அல்ல தெளிவு.

தெளிவு வந்துவிட்டால் பல தீர்வுகள் தானாகவே நமக்குத் தெரியத் தொடங்கும்.

ஒரு கண்ணாடி தொடர்ந்து அசைந்து கொண்டிருந்தால் அதில் நமது முகம் தெளிவாகத் தெரியாது.
    
கண்ணாடி அமைதியாக நிற்கும்போது மட்டுமே உருவம் தெளிவாகப் பிரதிபலிக்கும்.

நமது மனமும் அதுபோலத்தான்.

எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்போது, பயம், கோபம், ஆசை, ஏமாற்றம் ஆகியவை ஒன்றோடு ஒன்று கலந்திருக்கும்போது, உண்மையைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடியாது.

மனம் சிறிது அமைதியாகும்போது தான் நாம் நம்மையும், மற்றவர்களையும், சூழ்நிலையையும் வேறு கோணத்தில் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

அப்போது “அவர் என்னைத் தாக்கினார்” என்பதற்குப் பதிலாக, “அவருடைய நிலைமை என்னவாக இருந்திருக்கும்?” என்று கேட்கத் தொடங்குகிறோம்.

“நான் தோல்வியடைந்துவிட்டேன்” என்பதற்குப் பதிலாக, “இந்த அனுபவம் என்னைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது?” என்று சிந்திக்கிறோம்.

“எல்லாம் முடிந்துவிட்டது” என்பதற்குப் பதிலாக, “இங்கிருந்து நான் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று பார்க்கிறோம்.

இதுவே அமைதியின் சக்தி.

அமைதியான மனம் பிரச்சினைகளை மறுப்பதில்லை.
    
அவற்றை நேருக்கு நேர் பார்க்கிறது.

ஆனால் பிரச்சினையோடு சேர்ந்து பதற்றப்படாமல், அதிலிருந்து ஒரு படி பின்னால் நின்று பார்க்கிறது.

வாழ்க்கையின் மிகச் சிறந்த முடிவுகள் பல நேரங்களில் நாம் மிகுந்த உற்சாகத்தில் இருந்தபோது எடுக்கப்பட்டவை அல்ல.

நாம் அமைதியாக நம்மையே கேட்டுக் கொண்ட தருணங்களில் எடுக்கப்பட்டவை.

எனவே அன்பினியோரே, வாழ்க்கை அடுத்த முறை உங்களைச் சோதிக்கும்போது உடனடியாகப் பதிலளிக்க வேண்டாம்.

ஒரு கணம் நின்று கொள்ளுங்கள்.

ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

உங்களுக்குள் கேளுங்கள்:

“இப்போது நான் எதிர்வினையாற்றுகிறேனா, அல்லது தெளிவாகப் பதிலளிக்கிறேனா?”

இந்த இரண்டிற்கும் இடையே மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

எதிர்வினை என்பது சூழ்நிலை நம்மை இயக்குவது.

பதில் என்பது நமது விழிப்புணர்வு நம்மை இயக்குவது.

வாழ்க்கை நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் முழுவதுமில்லை.
    
மனிதர்களின் செயல்களையும், காலத்தின் நகர்வையும், நிகழ்வுகளின் போக்கையும் நாம் நிர்ணயிக்க முடியாது.

ஆனால் அவற்றை எதிர்கொள்ளும் போது நமது மனநிலையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான ஒரு சுதந்திரம் நமக்குள் இருக்கிறது.

அந்தச் சுதந்திரத்தை நாம் கண்டுபிடிக்கும் நாளிலிருந்து வாழ்க்கை மெதுவாக மாறத் தொடங்குகிறது.

அமைதி என்பது ஓர் ஓட்டம் அல்ல.

அது வாழ்க்கையை இன்னும் தெளிவாகப் பார்க்கும் ஒரு உயர்ந்த நிலை.

சில நேரங்களில் பேசாமல் இருப்பது ஞானம்.

சில நேரங்களில் உடனடியாக முடிவெடுக்காமல் இருப்பது ஞானம்.

சில நேரங்களில் “எனக்குத் தெரியவில்லைஇன்னும் சிந்திக்க வேண்டும்” என்று சொல்வதும் ஞானம்.

ஏனெனில் காலம் சில உண்மைகளை நமக்கு எடுத்துச் சொல்கிறது அமைதி சில உண்மைகளை நமக்குள்ளேயே காட்டுகிறது.

இறுதியில் நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டியது இதுதான்

பதற்றம் நம்மை வேகமாகச் செயல்படச் செய்யலாம்
ஆனால் அமைதிதான் சரியான திசையில் நடக்கச் செய்கிறது.

வாழ்க்கையில் எல்லா கதவுகளையும் உடனே திறக்க வேண்டியதில்லை.

சில கதவுகளின் முன் அமைதியாக நின்றால் போதும்.

எந்தக் கதவு திறக்கப்பட வேண்டும் என்பதையும், எந்தக் கதவைத் திறக்காமல் விட்டுவிட வேண்டும் என்பதையும், அந்த அமைதியே ஒருநாள் நமக்குச் சொல்லும்.

அதனால்,

எண்ணங்கள் எழட்டும்; அவற்றால் நாம் இழுத்துச் செல்லப்பட வேண்டாம்.

உணர்ச்சிகள் வரட்டும் அவற்றை நமது எஜமானர்களாக்க வேண்டாம்.

சூழ்நிலைகள் மாறட்டும்; நமது உள்ளத்தின் அமைதியை அவற்றிடம் ஒப்படைக்க வேண்டாம்.

அமைதியாக இருங்கள்.

சிறிது காத்திருங்கள்.

தெளிவாகப் பாருங்கள்.

பிறகு முடிவு எடுங்கள்.

ஏனெனில்...

அமைதியான மனதில் பிறக்கும் ஒரு சிறிய முடிவு,
பதற்றமான மனதில் பிறக்கும் ஆயிரம் முடிவுகளைவிட
ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை அழகாக மாற்றக்கூடியது.

" உங்களால் முடியும் "

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்