‘போதும்’ என்று சொல்லத் தெரிந்த மனம்

‘போதும்’ என்று சொல்லத் தெரிந்த மனம்

“எவர்களுக்குப் ‘போதும்’ என்ற எண்ணம் போதாததாக இருக்கிறதோ, அவர்களுக்கு எதுவுமே போதுமானதாக இருப்பதில்லை.

ஆசைக்கு எல்லையில்லாத போது, அபரிமிதமான செல்வமும் வறுமையாகவே தோன்றும்.
     
‘போதும்’ என்ற மனமே ஒரு ஒழுக்கம்.”

இந்தச் சில வரிகளுக்குள் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய உண்மை ஒன்று ஒளிந்திருக்கிறது.

மனிதன் பிறக்கும் போது அவனிடம் எதுவுமே இருப்பதில்லை.

ஆனால் வளர வளர அவன் தேவைகளைப் பெருக்கிக் கொள்கிறான்.

முதலில் உணவு வேண்டும்.
     
பின்னர் நல்ல உடை வேண்டும். அதன் பிறகு ஒரு வீடு வேண்டும்.
     
வீடு கிடைத்ததும் பெரிய வீடு வேண்டும்.

ஒரு வாகனம் கிடைத்ததும் இன்னும் சிறந்த வாகனம் வேண்டும்.

ஒரு தொலைபேசி போதும் என்று நினைத்தவன், புதிய மாடல் வந்ததும் அதையும் வாங்க விரும்புகிறான்.

இங்கே பிரச்சினை பொருட்களில் இல்லை.

“இன்னும் வேண்டும்” என்று ஓயாமல் கேட்கும் மனதில்தான் பிரச்சினை இருக்கிறது.

வாழ்க்கைக்கு தேவையானவை அதிகரிப்பது இயல்பு.

ஆனால் தேவைக்கும் ஆசைக்கும் இடையிலான எல்லையை நாம் மறந்து விடும்போது, வாழ்க்கை ஒரு முடிவில்லாத ஓட்டமாகி விடுகிறது.

தேவை வேறுஆசை வேறு

அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது இதுதான்.

தேவை என்பது வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கானது.

ஆசை என்பது வாழ்க்கையை ஒப்பிடுவதற்கானது.

ஒரு குடும்பத்திற்கு வசதியான வீடு தேவை. ஆனால் அடுத்த வீட்டுக்காரரின் வீட்டைவிட பெரிய வீடு வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஆசையின் தொடக்கம்.

குழந்தைகளுக்குச் சிறந்த கல்வி தேவை.

ஆனால் மற்றவர்களின் குழந்தைகளைவிட உயர்ந்த நிலையில் நம் குழந்தைகள் இருக்க வேண்டும் என்ற போட்டி மனநிலையாக மாறும்போது, தேவையை ஆசை விழுங்கிவிடுகிறது.

உடலைப் பாதுகாக்க நல்ல உணவு தேவை.

ஆனால் சுவைக்காக அளவில்லாமல் உண்ணத் தொடங்கும்போது, தேவை ஆசையாக மாறுகிறது.

ஒரு நல்ல உடை தேவை. ஆனால் ஒவ்வொரு விழாவுக்கும் புதிய உடை வேண்டும்; மற்றவர்கள் என்ன அணிந்திருக்கிறார்கள் என்பதைப் பார்த்து நாமும் வாங்க வேண்டும் என்ற நிலை வந்தால், அது தேவையல்ல.

இதனால்தான் வாழ்க்கையில் ஒரு கட்டத்தில் நாம் நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்:

“எனக்கு உண்மையில் எவ்வளவு தேவை?”

இந்தக் கேள்விக்கு நேர்மையாகப் பதில் சொல்லத் தொடங்கும் நாளிலிருந்து மனத்தில் ஒரு புதிய அமைதி பிறக்கிறது.

‘போதும்’ என்பது சோம்பேறித்தனம் அல்ல

சிலர் ‘போதும்’ என்று சொல்வதை முன்னேற்றத்திற்கு எதிரானதாக நினைக்கிறார்கள்.

“எனக்கு இருப்பது போதும்” என்று சொன்னால் வளர்ச்சி நின்றுவிடும் என்று கருதுகிறார்கள்.

அது தவறான புரிதல்.

‘போதும்’ என்பது முயற்சியை நிறுத்துவது அல்ல.

‘போதும்’ என்பது பேராசைக்கு ஒரு எல்லை வரைவது.

ஒருவர் தனது தொழிலில் முன்னேறலாம்.

அதிகமாக சம்பாதிக்கலாம். பெரிய கனவுகளைக் காணலாம். புதிய வீடு வாங்கலாம்.

உலகம் சுற்றிப் பார்க்கலாம். இவை அனைத்தும் தவறல்ல.

ஆனால் அவற்றை அடைந்த பின்னரும்,

“இது போதாது; இன்னும் வேண்டும்; இன்னொருவரிடம் இருப்பது எனக்கும் வேண்டும்”

என்று மனம் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தால், அவர் எவ்வளவு பெற்றாலும் உள்ளுக்குள் ஏழையாகவே இருப்பார்.

அதற்கு மாறாக, அதிகம் பெற்ற ஒருவர்,

“எனக்குத் தேவையானதைப் பெற்றுவிட்டேன் இனி என்னிடம் இருப்பதை அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையாக மாற்ற வேண்டும்”

என்று நினைத்தால், அவருடைய செல்வம் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தமாகிறது.

ஒப்பீடு தான் ‘போதும்’ என்ற மனதின் மிகப்பெரிய எதிரி

இன்றைய வாழ்க்கையில் ‘போதும்’ என்ற உணர்வை அழித்து வருவது பெரும்பாலும் ஒப்பீடுதான்.

நேற்று வரை நம்முடைய வாழ்க்கை நன்றாக இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் இன்று சமூக ஊடகங்களில் ஒருவர் புதிய வீடு வாங்கியிருப்பதைப் பார்க்கிறோம்.

இன்னொருவர் வெளிநாட்டுப் பயணத்தின் புகைப்படத்தைப் பதிவிடுகிறார்.

மற்றொருவர் விலையுயர்ந்த காருடன் நிற்கிறார்.

இன்னொருவர் தனது வெற்றியைப் பற்றி எழுதுகிறார்.

அவற்றைப் பார்த்தவுடன், நம்மிடம் இருப்பவை திடீரென்று சிறியதாகத் தோன்றுகின்றன.

நேற்று வரை மகிழ்ச்சியாக இருந்த வீடு இன்று போதாததாகிறது.

நேற்று வரை நன்றாக இருந்த கார் இன்று பழையதாகத் தெரிகிறது.

நேற்று வரை சந்தோஷமாக இருந்த வாழ்க்கை இன்று குறைவானதாகத் தோன்றுகிறது.

உண்மையில் நமது வாழ்க்கையில் எதுவும் குறையவில்லை.

மாறியது நமது பார்வை மட்டுமே.

அதனால்தான் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையை அளவுகோலாக வைத்து நமது வாழ்க்கையை அளக்கக் கூடாது.

ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்க்கை வேறு.

ஒவ்வொருவருக்கும் பயணம் வேறு.

ஒவ்வொருவருக்கும் கிடைத்த வாய்ப்புகள் வேறு.

அப்படியிருக்க, மற்றவரின் அத்தியாயத்தைப் பார்த்து நமது புத்தகத்தை ஏன் குறைவானதாக நினைக்க வேண்டும்?

அபரிமிதமான செல்வமும் வறுமையாகத் தோன்றும்

இந்தப் பத்தியின் ஆழமான கருத்து இதுதான்.

ஆசைக்கு எல்லை இல்லாதபோது, செல்வத்திற்கு அளவு இருந்தாலும் திருப்திக்கு அளவு இருக்காது.

ஒருவரிடம் ஒரு கோடி இருந்தால், அவர் மகிழ்ச்சியாக இருப்பார் என்று நாம் நினைக்கலாம்.

ஆனால் அவருடைய மனம் இரண்டு கோடியை விரும்பினால்?

இரண்டு கோடி கிடைத்ததும் ஐந்து கோடி வேண்டும்.

ஐந்து கோடி கிடைத்ததும் பத்து கோடி வேண்டும்.

அந்த எண்ணம் தொடர்ந்துகொண்டே போனால், அவருடைய செல்வம் எவ்வளவு பெரிதாக இருந்தாலும், அவரது மனம் எப்போதும் பற்றாக்குறையையே உணரும்.

இதுதான் விசித்திரமான வாழ்க்கை.

பொருள் பெருகுகிறது;
ஆனால் போதாமை பெருகுகிறது.

வீடு பெரிதாகிறது; அமைதி சிறிதாகிறது.

வங்கிக் கணக்கு பெரிதாகிறது; மனநிம்மதி குறைகிறது.

வசதிகள் பெருகுகின்றன; ஓய்வு குறைகிறது.

தொடர்புகள் பெருகுகின்றன; உண்மையான உறவுகள் குறைகின்றன.

இதற்குக் காரணம் வெளியில் இல்லை.

மனத்தின் அளவுகோல் மாறிவிட்டது.

அன்றாட வாழ்க்கையில் ‘போதும்’ எங்கே தேவைப்படுகிறது?

காலை எழுந்தவுடன் நம்முடைய வாழ்க்கையை கவனித்துப் பாருங்கள்.

அலைபேசியைத் திறக்கிறோம்.

செய்திகள் வருகின்றன.

விளம்பரங்கள் வருகின்றன.

புதிய பொருட்கள் பற்றிய தகவல்கள் வருகின்றன.

தள்ளுபடிகள் வருகின்றன.

“இதை வாங்குங்கள்; அது உங்களிடம் இருக்க வேண்டும்” என்று உலகம் தொடர்ந்து நம்மிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது.

நாம் வாங்குகிறோம்.

சில நாட்கள் மகிழ்ச்சி.

பின்னர் அது சாதாரணமாகிவிடுகிறது.

மீண்டும் புதிய பொருள் தேவைப்படுகிறது.

இதுதான் நுகர்வு வாழ்க்கையின் சுழற்சி.

அதிலிருந்து வெளியே வருவதற்கு ஒரு சிறிய சொல் போதும்:

“இது எனக்கு உண்மையில் தேவையா?”

இந்த ஒரு கேள்வி பல தேவையற்ற செலவுகளையும், பல தேவையற்ற ஆசைகளையும் நம்மிடமிருந்து விலக்கிவிடும்.

உணவிலும் ‘போதும்’ ஒரு ஒழுக்கம்

நாம் உண்ணும் உணவிலும் இந்தப் பாடம் பொருந்துகிறது.

உடலுக்குத் தேவையான அளவு உணவு போதும்.

ஆனால் நாக்கின் ஆசைக்கு அளவே இல்லை.

ஒரு உணவு பிடித்துவிட்டால் இன்னும் கொஞ்சம்.

வயிறு நிறைந்துவிட்டாலும் சுவைக்காக இன்னும் கொஞ்சம்.

அந்த “இன்னும் கொஞ்சம்” தான் பல நேரங்களில் உடலுக்கு சுமையாகிறது.

இதிலிருந்தும் ஒரு வாழ்க்கைப் பாடம் கிடைக்கிறது.

உடல் “போதும்” என்று சொல்லும் இடத்தில் நாக்கின் ஆசையை நிறுத்தத் தெரிந்ததே ஒழுக்கம்.

அதுபோலத்தான் வாழ்க்கையிலும்.

மனம் “போதும்” என்று சொல்லும் இடத்தில் ஆசைக்கு இடம் கொடுக்காமல் நிறுத்திக் கொள்ளும் திறனே உண்மையான சுயக்கட்டுப்பாடு.

பணத்திலும் ‘போதும்’ தேவை

பணம் வாழ்க்கைக்கு அவசியம்.

பணம் இல்லாமல் பல அடிப்படைத் தேவைகளைக் கூட நிறைவேற்ற முடியாது.

ஆகவே பணத்தை வெறுக்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால் பணம் நமக்காக இருக்க வேண்டுமே தவிர, நாம் பணத்திற்காக வாழத் தொடங்கக் கூடாது.

ஒரு குடும்பத்தின் தேவைகள் நிறைவேறுகின்றன.

குழந்தைகளின் கல்வி பாதுகாப்பாகிறது.

வீட்டுச் செலவுகள் சமாளிக்கப்படுகின்றன.

சிறிதளவு சேமிப்பு இருக்கிறது.

அப்படியானால் வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில்,

“இனி இன்னும் எவ்வளவு சம்பாதிப்பது?” என்பதோடு,
“இனி எதற்காக வாழ்வது?” என்பதையும் கேட்க வேண்டும்.

ஏனெனில் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் பணம் வாழ்க்கையின் தரத்தை உயர்த்துவதைக் காட்டிலும், வாழ்க்கையின் நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளத் தொடங்கலாம்.

அதிகமாக சம்பாதிக்க ஓடிக்கொண்டே இருப்பவர், அந்தப் பணத்தை அனுபவிக்க வேண்டிய நேரத்தையே இழந்துவிடலாம்.

உறவுகளிலும் ‘போதும்’ வேண்டும்

ஆசை என்பது பொருட்களுக்குள் மட்டும் இல்லை.

உறவுகளிலும் நாம் அளவில்லாமல் எதிர்பார்க்கிறோம்.

“அவர் என்னைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

“அவர் என்னை மதிக்க வேண்டும்.”

“அவர் நான் விரும்பியபடி நடக்க வேண்டும்.”

“அவர் எனக்காக இதைச் செய்ய வேண்டும்.”

இப்படி எதிர்பார்ப்புகள் பெருகும்போது, அன்பு கூட சுமையாகிவிடுகிறது.

சில நேரங்களில் உறவுகளில் அமைதியைத் தரும் மிகப்பெரிய சொல்:

“இவ்வளவு அன்பு கிடைத்ததே போதும்.”

ஒருவர் நம்மை நினைத்துக் கொள்கிறார் என்றால் அது ஒரு வரம்.

ஒருவர் நம்முடன் இருக்கிறார் என்றால் அது ஒரு வரம்.

ஒருவர் நம்முடைய குறைகளையும் தாண்டி நம்மை நேசிக்கிறார் என்றால் அது இன்னும் பெரிய வரம்.

அதை உணரத் தெரிந்தால், உறவுகள் கணக்குப் புத்தகமாக மாறாது.

வாழ்க்கையில் ‘போதும்’ என்று சொல்லக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்

‘போதும்’ என்பது இழப்பின் சொல் அல்ல.

அது நன்றியுணர்வின் சொல்.

“என்னிடம் எதுவும் இல்லை” என்று பார்க்கும் மனம் எப்போதும் ஏழை.

“என்னிடம் இருப்பவை போதுமானவை” என்று உணரும் மனம் எப்போதும் செல்வந்தன்.

ஒரு வீட்டில் அதிகமான பொருட்கள் இருந்தால் அது வளமான வீடு என்று சொல்ல முடியாது.

அந்த வீட்டில் சிரிப்பு இருந்தால், அன்பு இருந்தால், ஒருவருக்கொருவர் நேரம் இருந்தால், அதுவே உண்மையான செல்வம்.

ஒரு மனிதனிடம் வங்கியில் அதிக பணம் இருக்கலாம்.

ஆனால் அவனுக்கு அமைதியாக உறங்க முடியவில்லை என்றால் அந்தச் செல்வத்தின் பயன் என்ன?

ஒருவரிடம் உலகையே சுற்றிப் பார்க்கும் வசதி இருக்கலாம்.

ஆனால் அருகில் அமர்ந்து பேசுவதற்கு ஒருவரும் இல்லையென்றால் அந்தப் பயணத்தின் நிறைவு எங்கே?

வாழ்க்கையின் செல்வம் எவ்வளவு வைத்திருக்கிறோம் என்பதில் இல்லை
எவ்வளவு வைத்திருப்பதை மனம் நிறைவுடன் அனுபவிக்கிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது.

‘போதும்’ என்ற மனம் வாழ்க்கையை எளிதாக்குகிறது

நமக்குத் தேவையில்லாததை வாங்காதபோது பணம் மிச்சமாகிறது.

தேவையில்லாதவர்களுடன் போட்டியிடாதபோது மனம் அமைதியாகிறது.

தேவையில்லாத எதிர்பார்ப்புகளை விட்டுவிடும்போது உறவுகள் இலகுவாகின்றன.

தேவையில்லாத எண்ணங்களை விட்டுவிடும்போது மனம் தெளிவாகிறது.

தேவையில்லாத ஓட்டத்தை நிறுத்தும்போது வாழ்க்கையின் அழகு தெரிகிறது.

அதனால்தான் ‘போதும்’ என்பது வெறும் பொருளாதாரக் கொள்கை அல்ல.

அது ஒரு வாழ்க்கை ஒழுக்கம்.

எப்போது நிறுத்த வேண்டும்?

எதை விட்டுவிட வேண்டும்?

எவ்வளவு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்?

எவ்வளவு பேச வேண்டும்?

எவ்வளவு எதிர்பார்க்க வேண்டும்?

எப்போது அமைதியாக இருக்க வேண்டும்?

இந்த எல்லாவற்றையும் கற்றுக்கொடுக்கும் ஆசிரியர்தான் ‘போதும்’ என்ற உணர்வு.

வயது செல்லச் செல்ல புரியும் உண்மை

வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்தில் நாம் சேர்ப்பதைப் பற்றி சிந்திக்கிறோம்.

நடுத்தர வயதில் சாதிப்பதைப் பற்றி சிந்திக்கிறோம்.

ஆனால் காலம் நம்மை மெதுவாக முதிர்ச்சியடையச் செய்யும்போது, ஒரு நாள் புரிகிறது:

நாம் சேர்த்தவை அனைத்தும் நம்முடன் வரப்போவதில்லை.

வீடு இருக்கும்.

பொருட்கள் இருக்கும்.

பணம் இருக்கும்.

பதவிகள் மாறிவிடும்.

ஆனால் நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் உண்மையாக வாழ்ந்த தருணங்களே நம்முடன் இருக்கும்.

ஒரு குடும்பத்துடன் சிரித்த மாலை.

ஒரு நண்பனுடன் பகிர்ந்த தேநீர்.

ஒரு துயரத்தில் ஒருவருக்குக் கொடுத்த ஆறுதல்.

ஒரு குழந்தையின் கையைப் பிடித்துச் சென்ற நடை.

ஒருவருக்கு செய்த சிறிய உதவி.

இவைகள்தான் வாழ்க்கையின் உண்மையான சேமிப்புகள்.

அவற்றை வாங்க முடியாது.

விற்க முடியாது.

அவற்றின் மதிப்பை பணத்தால் அளக்க முடியாது.

இறுதியில் நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி

ஒரு நாள் வாழ்க்கை நம்மிடம் கேட்கும்:

“நீ எவ்வளவு சேர்த்தாய்?”

என்று மட்டும் அல்ல.

அது இன்னொரு கேள்வியையும் கேட்கும்:

“நீ சேர்த்தவற்றில் எவ்வளவு உனக்கு உண்மையான மகிழ்ச்சியைத் தந்தது?”

அப்போது நாம் புரிந்துகொள்வோம்.

வாழ்க்கை முழுவதும் “இன்னும் வேண்டும்” என்று ஓடியது எவ்வளவு?

“போதும்” என்று நின்று ரசித்தது எவ்வளவு?

அதுவே நமது வாழ்க்கையின் உண்மையான கணக்கு.

எனவே, ஆசைகளை அழித்துவிட வேண்டியதில்லை.

கனவுகளை விட்டுவிட வேண்டியதில்லை.

முன்னேற்றத்தை நிறுத்த வேண்டியதில்லை.

ஆனால் ஒவ்வொரு ஆசைக்கும் ஒரு கேள்வி கேளுங்கள்:

“இது எனக்கு தேவையா, அல்லது என் மனத்தின் முடிவில்லாத விருப்பமா?”

ஒவ்வொரு வாங்குதலுக்கும் முன் சிந்தியுங்கள்:

“இது என் வாழ்க்கையை வளப்படுத்துமா, அல்லது என் பொருட்களை மட்டுமே பெருக்குமா?”

ஒவ்வொரு நாளின் முடிவிலும் உங்களையே கேளுங்கள்:

“இன்று என்னிடம் இருப்பதற்காக நான் நன்றி கூறினேனா?”

அந்த நன்றியுணர்வு பிறக்கும் இடத்தில்தான் ‘போதும்’ என்ற மனம் பிறக்கிறது.

வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுத்திருப்பதைவிட, வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுக்காதவற்றைப் பற்றியே நாம் அதிகமாகச் சிந்திக்கிறோம்.

அதனால் தான் இருப்பவை தெரியாமல் போகின்றன.

கிடைத்தவை மதிப்பில்லாததாகத் தோன்றுகின்றன.

இல்லாதவை மட்டும் பெரிதாகத் தெரிகின்றன.

ஆனால் ஒருநாள் நாம் நின்று திரும்பிப் பார்த்தால் தெரியும்—

நாம் தேடிய பல விஷயங்கள் நமக்குத் தேவையில்லை.

நாம் கவலைப்பட்ட பல விஷயங்கள் இன்று அர்த்தமற்றவை.

நாம் இழந்ததாக நினைத்த பலவற்றைவிட, நம்மிடம் இருந்தவைதான் மிகப் பெரிய வரங்கள்.

அதனால் வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கு எப்போதும் அதிகம் தேவைப்படுவதில்லை.

சில நேரங்களில் ஒரு சிறிய மனமாற்றமே போதும்.

“இன்னும் வேண்டும்” என்பதற்குப் பதிலாக
“இருப்பது போதும்” என்று சொல்லிப் பாருங்கள்.

அந்த ஒரு வார்த்தை உங்கள் செலவைக் குறைக்கலாம்.

உங்கள் கவலையைக் குறைக்கலாம்.

உங்கள் ஒப்பீட்டை நிறுத்தலாம்.

உங்கள் உறவுகளை இனிமையாக்கலாம்.

உங்கள் வாழ்க்கையின் வேகத்தைக் குறைக்கலாம்.

முக்கியமாக

உங்கள் உள்ளத்தில் அமைதியைப் பெருக்கலாம்.

நிறைவான வாழ்க்கை என்பது எல்லாவற்றையும் பெற்ற வாழ்க்கையல்ல.

பெற்றிருப்பவற்றின் மதிப்பை உணர்ந்து வாழத் தெரிந்த வாழ்க்கையே நிறைவான வாழ்க்கை.

ஆசைக்கு எல்லை இல்லையென்றால் அரண்மனையிலும் வறுமை.

நன்றியுணர்வு இருந்தால் சிறிய குடிசையிலும் செல்வம்.

எனவே வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய மிகப் பெரிய ஞானம் இதுதான்:

“எனக்கு எல்லாம் தேவையில்லை.
எனக்குத் தேவையானவை இருக்கின்றன.

இருப்பவை போதும்.
இந்த வாழ்க்கையும் ஒரு வரமே.”

அந்த உணர்வு வந்துவிட்டால்,
வாழ்க்கை நம்மைத் துரத்தாது.

நாம்தான் வாழ்க்கையை ரசிக்கத் தொடங்குவோம்.

" உங்களால் முடியும் "

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்