காலம் கற்றுத் தரும் பாடங்களுக்கு… நம்மையே மன்னிப்போம்

காலம் கற்றுத் தரும் பாடங்களுக்கு… நம்மையே மன்னிப்போம்

வாழ்க்கையில் நாம் செய்யும் மிகப் பெரிய தவறுகளில் ஒன்று, இன்று நமக்குத் தெரிந்த அறிவைக் கொண்டு நேற்றைய நம்மைத் தீர்ப்பது.

“அப்போது நான் ஏன் இதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை?”, “அப்போது ஏன் அந்த முடிவை எடுத்தேன்?”, “அந்த மனிதரை ஏன் இவ்வளவு நம்பினேன்?”, “அந்த வாய்ப்பை ஏன் தவறவிட்டேன்?”, “அப்போது ஏன் அமைதியாக இருந்தேன்?” என்று நாம் கடந்த காலத்தைத் திரும்பிப் பார்த்து, சில நேரங்களில் நம்மையே குற்றவாளியாக்கிக் கொள்கிறோம்.

ஆனால் ஒரு சிறிய உண்மையை நாம் மறந்துவிடுகிறோம்.

நேற்றைய நமக்குத் தெரிந்தது, நேற்றைய அனுபவத்தின் அளவுதான்.

இன்று நமக்குத் தெரியும் உண்மை, இன்று நாம் பெற்ற அனுபவத்தின் விளைவு.

அதனால், இன்று கிடைத்த தெளிவை வைத்து, நேற்று இருந்த நம்மைத் தண்டிப்பது நியாயமல்ல.

காலம் என்பது வெறும் நாட்கள், மாதங்கள், வருடங்கள் நகர்வதல்ல.
    
அது நம்முடைய வாழ்க்கையின் அமைதியான ஆசிரியன்.

அது வகுப்பறையில் பாடம் நடத்தாது.

கரும்பலகையில் எதையும் எழுதாது.

தேர்வு தேதியையும் அறிவிக்காது.
    
ஆனால் வாழ்க்கையின் நிகழ்வுகளையே பாடங்களாக மாற்றி, அனுபவங்களின் வழியாக நமக்குப் புரிதலை அளிக்கிறது.

சில பாடங்களை பெற்றோர் சொல்லிக் கொடுக்கலாம்.
   
சிலவற்றை ஆசிரியர்கள் கற்றுத் தரலாம்.

சிலவற்றை நண்பர்கள் அறிவுறுத்தலாம்.

ஆனால் சில உண்மைகள் மட்டும் வாழ்ந்து பார்த்தால்தான் புரியும்.

அன்பின் மதிப்பு, அதை இழந்த பிறகுதான் சில நேரங்களில் புரிகிறது.

ஆரோக்கியத்தின் அருமை, உடல் சோர்ந்த பிறகுதான் புரிகிறது.

நேரத்தின் மதிப்பு, அது நம்மை விட்டு விலகிய பிறகுதான் தெரிகிறது.

ஒரு நல்ல மனிதரின் அருமை, அவர் நம் அருகில் இல்லாதபோதுதான் உணரப்படுகிறது.

அமைதியின் விலை, தேவையற்ற வாதங்களில் நம்மை நாமே களைத்த பிறகுதான் தெரிகிறது.

“போதும்” என்ற சொல்லின் அழகு, எவ்வளவு சேர்த்தாலும் மனம் நிறையாத நிலையை அனுபவித்த பிறகுதான் புரிகிறது.

இதுதான் வாழ்க்கையின் விசித்திரமான பள்ளிக்கூடம்.

அதில் முதலில் பாடம் நடத்தப்படுவதில்லை.

முதலில் தேர்வு வருகிறது.

நாம் தவறுகிறோம்.

விழுகிறோம்.

வலிக்கிறது.

அழுகிறோம்.

பின்னர் அந்த அனுபவத்திலிருந்து ஒரு சிறிய உண்மை பிறக்கிறது.
    
அந்த உண்மைதான் காலம் நமக்குக் கொடுக்கும் பட்டம்.

அதனால், கடந்த காலத்தில் நாம் அறியாததை நினைத்து இன்று நம்மையே குற்றம் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

அப்போது தெரியவில்லை என்பதற்காக உங்களை மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள்.

ஏனெனில், அப்போது உங்களிடம் இன்று உள்ள அனுபவம் இல்லை.

ஒரு இளம் மனிதன் வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்தில் பணத்தையே வெற்றியின் அளவுகோலாக நினைக்கலாம்.

அதிகமாக சம்பாதிக்க வேண்டும், பெரிய வீடு வேண்டும், நல்ல கார் வேண்டும், சமூகத்தில் ஒரு நிலை வேண்டும் என்று ஓடலாம்.

அந்த ஓட்டத்தில் உடலையும், உறவுகளையும், மன அமைதியையும் மறந்துவிடலாம்.

ஆனால் ஆண்டுகள் கடந்து செல்லும்போது அவனுக்குள் ஒரு புதிய புரிதல் பிறக்கலாம்.

“வாழ்க்கை என்பது சம்பாதிப்பது மட்டுமல்ல; சம்பாதித்ததை ரசிப்பதற்கான நேரமும் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி.”

இந்த உண்மையை யாராவது அவனிடம் இருபது வயதில் சொல்லியிருக்கலாம்.

அவன் கேட்டிருக்கலாம்.

ஆனால் முழுமையாகப் புரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

ஏனெனில் சில உண்மைகளை காதுகள் கேட்கும்.

ஆனால் மனம் அனுபவித்தால்தான் ஏற்றுக்கொள்ளும்.

அன்றாட வாழ்க்கையில் இதை நாம் எண்ணற்ற இடங்களில் காண்கிறோம்.

ஒரு தாய் தன் குழந்தையைப் பார்த்து, “இவ்வளவு நேரம் தொலைபேசியில் இருக்காதே” என்று அறிவுறுத்துகிறாள்.        
      
குழந்தைக்கு அது ஒரு கட்டுப்பாடாகத் தோன்றுகிறது.
   
ஆண்டுகள் கழித்து, அதே குழந்தை தன் சொந்த வாழ்க்கையை நடத்தும்போது, தாயின் அந்த வார்த்தைகளில் இருந்த அன்பை புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஒரு தந்தை மகனிடம், “எல்லோரையும் உடனே நம்பிவிடாதே” என்று சொல்கிறார்.
   
மகனுக்கு அது பழைய தலைமுறையின் பயமாகத் தோன்றலாம்.

வாழ்க்கையில் ஒருமுறை ஏமாற்றப்பட்ட பிறகு, அந்த ஒரு வாக்கியம் எவ்வளவு ஆழமான அனுபவத்திலிருந்து வந்தது என்பதை அவன் புரிந்துகொள்கிறான்.

ஒரு நண்பன் இன்னொரு நண்பனிடம், “கோபத்தில் முடிவு எடுக்காதே” என்று கூறுகிறான்.
   
அப்போது அந்த அறிவுரை சாதாரணமாகத் தோன்றலாம்.
    
ஆனால் ஒரு கோபமான முடிவு பல வருட உறவை உடைத்துவிட்ட பிறகு, அந்த வார்த்தையின் எடையை உணர முடிகிறது.

இதுதான் காலத்தின் கற்பித்தல்.

அது நம்மை அவசரப்படுத்தாது.

அது நம்மை வற்புறுத்தாது.

அது நம்மைத் திட்டாது.

அது காத்திருக்கிறது.

நாம் அனுபவிக்கிறோம். பின்னர் புரிந்துகொள்கிறோம்.

அதனால் வாழ்க்கையில் நாம் செய்த சில தவறுகளைப் பார்த்து “நான் எவ்வளவு முட்டாளாக இருந்திருக்கிறேன்!” என்று நம்மையே தாழ்த்திக் கொள்ள வேண்டாம்.

அந்த நேரத்தில் உங்களுக்குக் கிடைத்த அறிவு, அந்த நேரத்தில் உங்களுக்குக் கிடைத்த சூழ்நிலை, அந்த நேரத்தில் உங்களுக்குள் இருந்த மனநிலை அவற்றின் அடிப்படையில்தான் நீங்கள் முடிவு எடுத்திருக்கிறீர்கள்.

இன்று நீங்கள் வேறுவிதமாக முடிவு செய்திருப்பீர்கள்.

அது உங்கள் தோல்வியின் அடையாளமல்ல.

அது உங்கள் வளர்ச்சியின் அடையாளம்.

ஒரு குழந்தை நடக்கக் கற்றுக்கொள்ளும்போது விழுகிறது.

விழுந்ததற்காக குழந்தையை யாரும் குற்றம் சொல்லமாட்டார்கள்.
     
“நீ ஏன் முதலில் இருந்தே சரியாக நடக்கவில்லை?” என்று கேட்பதில்லை. ஏனெனில் நடப்பது ஒரு கற்றல் என்பதை நாம் அறிவோம்.

வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

மனித உறவுகளைப் புரிந்துகொள்வதும் ஒரு கற்றல்.

மனிதர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதும் ஒரு கற்றல்.

எப்போது பேச வேண்டும், எப்போது அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்பதும் ஒரு கற்றல்.

எதைப் பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும், எதை விட்டுவிட வேண்டும் என்பதும் ஒரு கற்றல்.

எப்போது போராட வேண்டும், எப்போது விலக வேண்டும் என்பதும் ஒரு கற்றல்.

எல்லாவற்றையும் இருபது வயதில் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று வாழ்க்கை எந்த விதியும் விதிக்கவில்லை.

ஆனால் நாம் நம்மிடமே அத்தகைய கொடூரமான எதிர்பார்ப்பை வைத்திருக்கிறோம்.

“நான் இதை முன்பே தெரிந்திருக்க வேண்டும்.”

“நான் இப்படிச் செய்திருக்கக் கூடாது.”

“அவரை நம்பியிருக்கக் கூடாது.”

“அந்த வாய்ப்பை விட்டிருக்கக் கூடாது.”

“அந்த உறவை காப்பாற்றியிருக்க வேண்டும்.”

“அப்போது இன்னும் கொஞ்சம் முயற்சி செய்திருக்க வேண்டும்.”

இப்படிப் பல “இருக்க வேண்டும்” என்ற வார்த்தைகளால் நம்முடைய நிகழ்காலத்தை நாமே சிறையில் அடைத்துக் கொள்கிறோம்.

ஆனால் கடந்த காலத்திற்கு ஒரு விசித்திரமான தன்மை உண்டு.

அது நடந்துவிட்ட பிறகு மட்டுமே மிகவும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தபோது குழப்பமாக இருந்த பாதை, பின்னால் திரும்பிப் பார்க்கும்போது நேரான பாதையாகத் தெரிகிறது.

அப்போது புரியாத மனிதர்களின் நடத்தைக்கு இன்று காரணம் தெரிகிறது.

அப்போது ஏன் ஒரு வாய்ப்பு தவறியது என்பது இன்று புரிகிறது.

அப்போது ஏன் ஒரு உறவு முடிந்தது என்பதும் இன்று வேறொரு கோணத்தில் தெரிகிறது.

சில நேரங்களில் நாம் “இழப்பு” என்று நினைத்த ஒன்று, பின்னாளில் “பாதுகாப்பு” என்று புரிகிறது.

சில நேரங்களில் “தோல்வி” என்று அழைத்த ஒன்று, பின்னாளில் “திசைமாற்றம்” என்று தெரிகிறது.

சில நேரங்களில் நம்மை விட்டு ஒருவர் விலகியது, நம் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய துயரமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் காலம் கடந்த பிறகு, அந்தப் பிரிவு நம்மை நாமே கண்டுபிடிக்க வைத்த ஒரு வாய்ப்பாக இருந்திருக்கலாம்.

இதனால் கடந்த காலத்தை அழகுபடுத்த வேண்டும் என்பதல்ல.

தவறுகளை நியாயப்படுத்த வேண்டும் என்பதுமல்ல.

தவறிலிருந்து கற்றுக்கொள்வதே முக்கியம்.

தன்னை மன்னிப்பது என்பது செய்த தவறை சரி என்று சொல்வதல்ல.

அந்தத் தவறிலிருந்து கற்றுக்கொண்ட பிறகு, அதற்காக வாழ்நாள் முழுவதும் தன்னைத் தண்டிக்காமல் இருப்பது.

இந்த வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒரு மனிதன் தன் கடந்த காலத்தை நினைத்து வருந்தலாம்.

அது இயல்பு.

ஆனால் அந்த வருத்தம் அவனுக்கு ஒரு பாடமாக மாற வேண்டும்; சங்கிலியாக மாறக்கூடாது.

“நான் தவறு செய்தேன்” என்பது ஒரு உண்மை.

“அதனால் நான் மோசமான மனிதன்” என்பது அவசியமான உண்மை அல்ல.

“நான் தவறான முடிவு எடுத்தேன்” என்பது ஒரு அனுபவம்.

“என்னால் ஒருபோதும் சரியான முடிவு எடுக்க முடியாது” என்பது மனம் உருவாக்கும் ஒரு பொய்யான தீர்ப்பு.

வாழ்க்கையில் ஒவ்வொருவருக்கும் மறுபடியும் கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.

இன்று நமக்குத் தெரிந்த உண்மை, நாளை இன்னும் ஆழமான உண்மையாக மாறலாம்.

நாம் அறிந்ததாக நினைக்கும் விஷயங்களில்கூட காலம் புதிய அர்த்தங்களைத் திறந்து காட்டுகிறது.

இளமையில் “சுதந்திரம்” என்றால் யாரும் தடுக்காமல் வாழ்வது என்று நினைக்கலாம்.

பின்னர் புரியும் சிலவற்றைச் செய்யாமல் இருக்கத் தெரிந்திருப்பதும் சுதந்திரம்தான்.

இளமையில் “வெற்றி” என்றால் பிறரை விட முன்னால் செல்வது என்று நினைக்கலாம்.

பின்னர் புரியும் நேற்றைய நம்மைவிட இன்று சிறந்தவராக இருப்பதே உண்மையான வெற்றி.

இளமையில் “செல்வம்” என்றால் வங்கிக் கணக்கில் இருக்கும் தொகை என்று நினைக்கலாம்.

பின்னர் புரியும் நிம்மதியாக உறங்கும் இரவும், அன்பாகப் பேசும் சில மனிதர்களும், ஆரோக்கியமான உடலும், அமைதியான மனமும் அளவிட முடியாத செல்வங்கள்.

இளமையில் “உறவு” என்றால் எப்போதும் அருகில் இருப்பது என்று நினைக்கலாம்.

பின்னர் புரியும் சிலர் தூரத்தில் இருந்தாலும் மனதிற்கு அருகில் இருக்கிறார்கள்.

சிலர் அருகில் இருந்தாலும் மனதிலிருந்து மிகவும் தொலைவில் இருக்கிறார்கள்.

இவை எல்லாம் புத்தகத்தில் படித்தால் முழுமையாகப் புரியாது.

வாழ்க்கையே புத்தகமாகும்போது அதன் எழுத்துக்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

அதனால்தான் வயது அதிகரிப்பது மட்டும் முதிர்ச்சி அல்ல.

அனுபவத்திலிருந்து அர்த்தத்தைப் பெறுவதுதான் முதிர்ச்சி.

பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்த ஒருவர் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொண்டிருப்பார் என்று அவசியமில்லை.

ஆனால் அவர் தன் அனுபவங்களை நேர்மையாகப் பார்த்து, அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொண்டால், ஒவ்வொரு வருடமும் அவருக்குள் ஒரு புதிய மனிதனை உருவாக்கும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் சில கதவுகள் மூடப்பட்டிருக்கலாம்.

சில கனவுகள் நிறைவேறாமல் போயிருக்கலாம்.

சில மனிதர்களை இழந்திருக்கலாம்.

சில முடிவுகள் நம்மை தவறான பாதைக்கு அழைத்திருக்கலாம்.

சில சந்தர்ப்பங்களில் நாம் பேச வேண்டிய இடத்தில் பேசாமல் இருந்திருக்கலாம்.

சில இடங்களில் பேசக்கூடாத வார்த்தைகளைப் பேசியிருக்கலாம்.

இவை அனைத்தும் நம் வாழ்க்கையின் பக்கங்கள்.

அவற்றை கிழித்தெறிந்து விட முடியாது.

ஆனால் அவற்றை வாசிக்கும் விதத்தை மாற்ற முடியும்.

ஒரு காலத்தில் நாம் “என் வாழ்க்கையின் தோல்விகள்” என்று பார்த்த பக்கங்களை, இன்று “என் வாழ்க்கையின் ஆசிரியர்கள்” என்று பார்க்கலாம்.

அப்போது மனம் மெதுவாக அமைதியடையும்.

நம்மையே மன்னிக்கும் அந்தத் தருணத்தில், நம் உள்ளத்தில் ஒரு பெரிய சுமை இறங்குகிறது.

ஏனெனில் மற்றவர்களை மன்னிப்பதைவிட சில நேரங்களில் நம்மையே மன்னிப்பது மிகவும் கடினம்.

மற்றவர் செய்த தவறை நாம் மறந்துவிடலாம்.

ஆனால் நம்மால் செய்த ஒரு தவறை மட்டும் மனம் பல ஆண்டுகள் கழித்தும் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுபடுத்திக் கொண்டிருக்கும்.

அந்த நினைவின் கதவை ஒருநாள் நாம் திறந்து, நம்முடைய கடந்த காலத்தைச் சந்திக்க வேண்டும்.

அங்கே இருக்கும் அந்த இளம் மனிதனைப் பார்த்து,

“உனக்குத் தெரிந்த அளவுக்குத்தான் நீ நடந்துகொண்டாய். உனக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டியதை அப்போது தெரியவில்லை.

ஆனால் இன்று தெரிகிறது.

அதுவே உன் வளர்ச்சி. இனி அந்தப் பாடத்தை மறக்காமல் முன்னேறு.”

என்று சொல்ல வேண்டும்.

அதுவே சுயமன்னிப்பு.

அதுவே உள்ளார்ந்த முதிர்ச்சி.

அதுவே வாழ்க்கையை மீண்டும் அணைத்துக்கொள்ளும் தருணம்.

காலம் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கும் மிகப்பெரிய பாடம் ஒருவேளை இதுதான்:

எல்லாவற்றையும் உடனே புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை.

சில கேள்விகளுக்கு பதில் வர வருடங்கள் தேவைப்படலாம்.

சில வலிகளுக்கு அர்த்தம் வர காலம் தேவைப்படலாம்.

சில பிரிவுகளின் பின்னணி புரிய ஆண்டுகள் தேவைப்படலாம்.

சில மனிதர்களின் உண்மையான முகம் தெரிய காலம் தேவைப்படலாம்.

சில நேரங்களில் நம்முடைய சொந்த முகத்தையே நமக்குப் புரிந்துகொள்ள காலம் தேவைப்படலாம்.

அதனால் இன்று உங்கள் கடந்த காலத்தை நினைத்து மனம் வலிக்கிறதா?

உங்களை நீங்கள் குற்றம் சொல்லாதீர்கள்.

அந்தக் காலத்தில் நீங்கள் அறிந்ததை வைத்து நீங்கள் வாழ்ந்தீர்கள்.

இன்று நீங்கள் அறிந்ததை வைத்து நாளையை வாழுங்கள்.

கடந்த காலத்திடம் மன்னிப்பு கேட்க வேண்டியதில்லை.

அதிலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது.

ஆனால் அதற்கு நாம் தரும் அர்த்தத்தை மாற்ற முடியும்.

நேற்றைய தவறு, இன்றைய ஞானமாக மாறலாம்.

நேற்றைய கண்ணீர், இன்றைய கருணையாக மாறலாம்.

நேற்றைய தோல்வி, இன்றைய துணிச்சலாக மாறலாம்.

நேற்றைய தனிமை, இன்றைய சுயஅறிவாக மாறலாம்.

நேற்றைய குழப்பம், இன்றைய தெளிவாக மாறலாம்.

இதுதான் மனித வாழ்க்கையின் அழகு.

வாழ்க்கை நம்மை உடைக்க வரும் ஒவ்வொரு தருணத்திலும், நம்முள் அறியப்படாத ஒரு மனிதனை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

ஆகவே, காலம் உங்களுக்குக் கற்றுத்தந்த பாடங்களை மதியுங்கள்.

அவற்றை கற்றுக்கொள்ள எடுத்த காலத்திற்காக உங்களை வெறுக்காதீர்கள்.

தாமதமாகப் புரிந்துகொண்டதற்காக வெட்கப்படாதீர்கள்.

ஏனெனில் சில உண்மைகள் தாமதமாக வருவதில்லை.

அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு நாம் வளர்ந்தபோதுதான் அவை நம்மிடம் வருகின்றன.

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு வயதுக்கும் ஒரு அறிவு உண்டு.

குழந்தைப் பருவம் நம்பிக்கையைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

இளமை கனவுகளைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

நடுத்தர வயது பொறுப்பைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

முதிர்ந்த வயது அர்த்தத்தைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

அதற்குப் பின்னர் வரும் காலம்—எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமான ஒரு உண்மையைச் சொல்லுகிறது:

வாழ்ந்த வாழ்க்கையை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும், அதை அன்போடு ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்.

அதனால் இன்று ஒரு நிமிடம் உங்களுக்காக ஒதுக்குங்கள்.

கண்ணாடியில் உங்கள் முகத்தைப் பாருங்கள்.

அங்கே வயது தெரிந்தால் பரவாயில்லை.

கடந்த காலத்தின் அடையாளங்கள் தெரிந்தால் பரவாயில்லை.

சில தோல்விகளின் தடங்கள் இருந்தால் பரவாயில்லை.

அந்த முகத்தைப் பார்த்து ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்கள்:

“நான் உன்னை மன்னிக்கிறேன்.”

அப்போது உங்கள் மனம் மெதுவாகச் சொல்லும்:

“நன்றி… இனி நாம் முன்னேறலாம்.”

அதுதான் வாழ்க்கை.

காலம் நம்மை பின்னால் இழுப்பதற்காக வருவதில்லை.

நாம் நடந்த பாதையைப் புரிந்துகொண்டு, இன்னும் அமைதியாகவும், இன்னும் தெளிவாகவும், இன்னும் அன்பாகவும் முன்னேறுவதற்காக வருகிறது.

நேற்றைய உங்களைத் தீர்ப்பளிக்காதீர்கள்.

இன்றைய உங்களைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

நாளைய உங்களை அன்புடன் உருவாக்குங்கள்.

ஏனெனில் வாழ்க்கை என்பது தவறில்லாமல் வாழ்வதல்ல.

தவறுகளுக்குள் இருந்து உண்மையைத் தேடி, வலிகளுக்குள் இருந்து ஞானத்தைப் பெற்று, காலம் கற்றுத்தந்த பாடங்களோடு நம்மையே மன்னித்து மீண்டும் நடப்பதே வாழ்க்கை.

" உங்களால் முடியும் "

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்