நாம் கவனம் செலுத்தும் வரை எண்ணங்கள் அனைத்தும் நடுநிலையானவையே

நாம் கவனம் செலுத்தும் வரை  எண்ணங்கள் அனைத்தும் நடுநிலையானவையே

“நாம் கவனம் செலுத்தும் வரை அனைத்து எண்ணங்களும் நடுநிலையானவையே” என்ற இந்த ஒரு வரி, பார்ப்பதற்கு மிகவும் எளிமையானதாக இருந்தாலும், மனித மனத்தின் இயல்பையும், நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் அனுபவிக்கும் பல துன்பங்களின் வேரையும் ஆழமாகத் தொட்டுச் செல்கிறது.

நமது மனத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் எண்ணற்ற எண்ணங்கள் தோன்றுகின்றன. 

சில எண்ணங்கள் கடந்த காலத்தைப் பற்றியவை. 

சில எதிர்காலத்தைப் பற்றியவை.

     

சில நம்மைப் பற்றியவை. 

சில மற்றவர்களைப் பற்றியவை.

    

சில பயத்தை உருவாக்குகின்றன.

  

சில மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன.

சில கோபத்தைத் தூண்டுகின்றன.

    

சில நம்பிக்கையை  விதைக்கின்றன. 

ஆனால் அந்த எண்ணங்கள் தோன்றும் அந்த முதல் கணத்தில் அவற்றுக்கு நல்லது, கெட்டது என்ற முத்திரை பெரும்பாலும் இருப்பதில்லை.

எண்ணம் என்பது வெறும் எண்ணம்தான். 

அதற்கு நாம் கொடுக்கும் கவனமும், பொருளும், விளக்கமுமே அதற்கு ஒரு உணர்ச்சி நிறத்தை அளிக்கின்றன.

இதனைப் புரிந்துகொள்வது நமது வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு முக்கியமான கதவைத் திறக்கிறது.

ஒரு காலையில் நாம் வீட்டை விட்டு வெளியே வருகிறோம். 

எதிரில் ஒருவர் நம்மைப் பார்த்தும் பார்க்காதது போலச் செல்கிறார்.

 

அந்த நிகழ்வு மட்டும் உண்மை.

    

அவர் நம்மைப் பார்த்தாரா, பார்க்கவில்லையா என்பது கூட நமக்குத் தெளிவாகத் தெரியாமல் இருக்கலாம். 

ஆனால் அடுத்த கணமே நமது மனம் ஒரு கதையை உருவாக்கத் தொடங்குகிறது.

“அவர் என்னை மதிப்பதில்லை.”

“நான் ஏதாவது தவறு செய்திருக்க வேண்டும்.”

“அவருக்கு என்னைப் பிடிக்கவில்லை.”

“நான் எப்போதுமே இப்படித்தான் மற்றவர்களால் புறக்கணிக்கப்படுகிறேன்.”

இப்போது அந்தச் சிறிய நிகழ்வு ஒரு பெரிய மனக்கதையாக மாறிவிட்டது.

உண்மையில் நடந்தது ஒருவர் நம்மைக் கடந்து சென்றார்.

மனத்தில் நடந்தது அவர் ஏன் அப்படிச் செய்தார் என்பதற்கான நூறு விளக்கங்கள்.

இதுதான் எண்ணத்தின் மீது நாம் செலுத்தும் கவனத்தின் சக்தி.

அவர் நம்மைக் கவனிக்காமல் சென்றிருக்கலாம்.

அவருக்கு வேறு ஒரு கவலை இருந்திருக்கலாம்; 

அவர் நம்மைக் கவனித்திருக்காமலும் இருக்கலாம். 

ஆனால் நாம் ஒரு குறிப்பிட்ட விளக்கத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அதில் கவனம் செலுத்தும்போது, அந்த எண்ணம் மெதுவாக உணர்ச்சியாகிறது. 

உணர்ச்சி பின்னர் மனநிலையாகிறது. 

மனநிலை நமது நடத்தையை மாற்றுகிறது. 

நமது நடத்தை உறவை மாற்றக்கூடும்.

அதாவது, ஒரு சிறிய எண்ணம்  கவனத்தின் மூலம்  ஒரு பெரிய வாழ்க்கை அனுபவமாக மாறிவிடுகிறது.

இதுதான் இந்த வரியின் ஆழமான பொருள்.

எண்ணம் பிரச்சினையல்ல அதனுடன் நாம் ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் உறவுதான் பிரச்சினை.

பலர் தங்களுடைய மனத்தில் தோன்றும் எதிர்மறையான எண்ணங்களுக்காகவே தங்களைத் தண்டித்துக்கொள்கிறார்கள்.

“எனக்கு ஏன் இப்படிப்பட்ட எண்ணங்கள் வருகின்றன?”

“நான் ஏன் எப்போதும் மோசமாகவே நினைக்கிறேன்?”

“என்னுடைய மனம் ஏன் அமைதியாக இருப்பதில்லை?”

என்று தங்களைத் தாங்களே குற்றம் சாட்டிக் கொள்கிறார்கள்.

ஆனால் எண்ணங்கள் தோன்றுவது மனித மனத்தின் இயல்பு.

வானத்தில் மேகங்கள் தோன்றுவதைப் போல மனத்தில் எண்ணங்கள் தோன்றுகின்றன.

    

எல்லா மேகங்களையும் நாம் உருவாக்குவதில்லை. 

அதுபோல எல்லா எண்ணங்களையும் நாம் திட்டமிட்டு உருவாக்குவதில்லை.

ஒரு நினைவு திடீரென வந்து போகலாம்.

ஒரு பழைய சம்பவம் நினைவுக்கு வரலாம்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு யாரோ கூறிய ஒரு வார்த்தை திடீரென மனதில் ஒலிக்கலாம்.

நாளை என்ன நடக்கும் என்ற பயம் தோன்றலாம்.

கடந்த காலத்தில் செய்த தவறைப் பற்றிய வருத்தம் எழலாம்.

இவை அனைத்தும் மனத்தின் இயல்பான இயக்கங்கள்.

எண்ணம் தோன்றியதற்காக நாம் குற்றவாளிகள் அல்ல. 

ஆனால் அந்த எண்ணத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு எவ்வளவு நேரம் வாழ்கிறோம் என்பது நமது விழிப்புணர்வுடன் தொடர்புடையது.

ஒரே நிகழ்வு  இரண்டு மனிதர்கள்  இரண்டு உலகங்கள்

ஒரே மழை பெய்கிறது.

ஒருவருக்கு அது மகிழ்ச்சி.

“இன்று நல்ல மழை! இயற்கை அழகாக இருக்கிறது.”

மற்றொருவருக்கு அது தொந்தரவு.

“அடடா! இன்றுதான் வெளியே போக வேண்டும்; இந்த மழை எல்லாவற்றையும் கெடுத்துவிட்டதே!”

மழை யாரையும் குறிவைத்து பெய்யவில்லை.

மழைக்கு நல்லது, கெட்டது என்ற தீர்ப்பு இல்லை.

ஆனால் மனித மனம் தனது தேவைகள், எதிர்பார்ப்புகள், அனுபவங்கள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அதற்கு ஒரு பொருளைக் கொடுக்கிறது.

இதுபோலத்தான் வாழ்க்கையின் பெரும்பாலான நிகழ்வுகளும்.

நிகழ்வு ஒன்று.

அதற்கான நமது விளக்கம் ஒன்று.

அந்த விளக்கத்திலிருந்து உருவாகும் உணர்ச்சி ஒன்று.

இந்த மூன்றையும் பிரித்துப் பார்க்கத் தொடங்கினால் மனத்தின் பல குழப்பங்கள் மெதுவாகத் தெளிவடையத் தொடங்கும்.

கணவன் மனைவிக்குள் ஏற்படும் பல பிரச்சினைகளையும் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

கணவன் வீட்டிற்கு சற்று தாமதமாக வருகிறார்.

மனைவியின் மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றுகிறது:

“என்னைப் பற்றி அவருக்கு அக்கறையே இல்லை.”

அந்த எண்ணம் மீண்டும் மீண்டும் நினைக்கப்படுகிறது.

பின்னர் அது கோபமாக மாறுகிறது.

கணவன் வீட்டிற்குள் வந்தவுடன் ஒரு சாதாரண கேள்விக்கே கடுமையான பதில் வருகிறது.

கணவனும் அதை வேறு விதமாக எடுத்துக்கொள்கிறார்.

“என்ன செய்தாலும் இவருக்கு திருப்தியில்லை.”

இப்போது இரண்டு மனங்களிலும் இரண்டு கதைகள் உருவாகிவிட்டன.

உண்மை என்ன?

அவர் தாமதமாக வந்தார்.

அதற்கு அப்பால் உருவான பெரும்பாலானவை விளக்கங்கள்.

ஒருவேளை போக்குவரத்து நெரிசல் இருந்திருக்கலாம். 

வேலையில் அவசரநிலை ஏற்பட்டிருக்கலாம். 

நண்பரைச் சந்தித்திருக்கலாம். அல்லது உண்மையிலேயே கவனக்குறைவாக இருந்திருக்கலாம்.

உண்மை தெரியாமல் மனம் தீர்ப்பு வழங்கும்போது பிரச்சினை ஆரம்பிக்கிறது.

ஆகவே அடுத்த முறை வீட்டில் ஒரு சிறிய நிகழ்வு நடந்தால், உடனே தீர்ப்பளிப்பதற்குப் பதிலாக நம்மிடம் நாம் கேட்கலாம்:

“நான் இப்போது உண்மையைப் பார்க்கிறேனா?

அல்லது உண்மைக்கு மேலாக என் மனம் ஒரு கதையை எழுதுகிறதா?”

இந்த ஒரு கேள்வியே பல உறவுகளைப் பாதுகாக்கக்கூடும்.

பிள்ளைகளை வளர்ப்பதிலும் இந்த உண்மை முக்கியமானது.

ஒரு குழந்தை தேர்வில் குறைந்த மதிப்பெண் பெறுகிறது.

பெற்றோர் உடனே

“நீ படிப்பதே இல்லை.”

“உன்னால் ஒன்றும் ஆகாது.”

“மற்ற பிள்ளைகளைப் பார்!”

என்று கூறினால், ஒரு நிகழ்வுக்கு ஒரு அடையாளத்தை உருவாக்குகிறார்கள்.

குறைந்த மதிப்பெண் என்பது ஒரு நிகழ்வு.

“நான் திறமையற்றவன்” என்பது குழந்தையின் மனத்தில் உருவாக்கப்படும் கதை.

இரண்டுக்கும் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் உள்ளது.

“இந்தத் தேர்வில் உனக்கு குறைந்த மதிப்பெண் வந்திருக்கிறது. எங்கே சிரமம் என்று பார்ப்போம்” என்று கூறினால் அதே நிகழ்வு ஒரு கற்றல் வாய்ப்பாக மாறுகிறது.

இதுதான் கவனத்தின் திசை மாற்றும் சக்தி.

சமூக ஊடகங்களிலும் எண்ணங்கள் நம்மை ஆளுகின்றன.

இன்றைய மனிதனின் வாழ்க்கையில் சமூக ஊடகங்கள் மிகப்பெரிய பங்கு வகிக்கின்றன.

ஒருவர் தனது அழகான வீட்டின் படத்தை வெளியிடுகிறார்.

நாம் பார்க்கிறோம்.

“அவர்களுடைய வாழ்க்கை எவ்வளவு நன்றாக இருக்கிறது!”

என்று நினைக்கிறோம்.

மற்றொருவர் வெளிநாட்டுப் பயணத்தின் படங்களை வெளியிடுகிறார்.

“எல்லோரும் வாழ்க்கையை அனுபவிக்கிறார்கள்; நான் மட்டும் இப்படித்தான் இருக்கிறேன்.”

என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் நாம் பார்க்கும் சில விநாடிகளின் படங்களுக்கும், அந்த மனிதரின் முழு வாழ்க்கைக்கும் இடையில் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

அவர் காட்டுவது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி.

நாம் அதைப் பார்த்து நமது முழு வாழ்க்கையோடு ஒப்பிடுகிறோம்.

இதில்தான் துன்பம் உருவாகிறது.

ஒரு படம் நடுநிலை.

அதற்கு நாம் கொடுக்கும் பொருள்தான் நமது மனநிலையை உருவாக்குகிறது.

கடந்த கால நினைவுகளும் இதே விதிதான்.

சிலரால் கடந்த காலத்தை விட்டுவிட முடியாது.

“அவர் அப்போது என்னிடம் அப்படிப் பேசினார்.”

“நான் அப்போது அந்த முடிவை எடுத்திருக்கக் கூடாது.”

“அந்த வாய்ப்பை நான் தவறவிட்டுவிட்டேன்.”

“அப்போது வேறு விதமாக நடந்திருந்தால் என் வாழ்க்கையே மாறியிருக்கும்.”

என்று மனம் தொடர்ந்து பழைய கதைகளை மீண்டும் மீண்டும் இயக்குகிறது.

கடந்த காலம் மாறாது.

ஆனால் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய நமது பார்வை மாறலாம்.

நேற்று நாம் செய்த தவறு, இன்று நமக்கு ஒரு பாடமாகத் தோன்றலாம்.

நேற்று நம்மை உடைத்த சம்பவம், இன்று நம்மை வலிமையாக்கிய அனுபவமாகத் தோன்றலாம்.

காலம் சம்பவத்தை மாற்றாமல் இருக்கலாம் ஆனால் சம்பவத்தின் அர்த்தத்தை மாற்றும் அளவுக்கு நம்மை வளர்க்கிறது.

எனவே கடந்த கால நினைவு வந்தால் அதை விரட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை.

அதைப் பார்க்கலாம்.

“இது ஒரு நினைவு” என்று அறிந்துகொள்ளலாம்.

அதனுடன் மீண்டும் வாழத் தொடங்க வேண்டியதில்லை.

எதிர்காலப் பயமும் இதே மன இயக்கத்தின் ஒரு வடிவம்

“நாளை என்ன ஆகும்?”

“என் வேலை நிலைக்குமா?”

“என் பிள்ளைகளின் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும்?”

“நான் முதுமையில் எப்படி வாழ்வேன்?”

இவ்வாறான எண்ணங்கள் எல்லோரிடமும் வருகின்றன.

எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிந்திப்பது தவறல்ல.

ஆனால் ஒரு சிந்தனை திட்டமிடலாக இருக்கும் வரை அது பயனுள்ளது.

அதே சிந்தனை மீண்டும் மீண்டும் சுழன்று, நம்மை நிகழ்காலத்திலிருந்து பிரித்துவிட்டால் அது கவலையாக மாறுகிறது.

திட்டமிடுதல் எதிர்காலத்தை உருவாக்க உதவும்.

கவலை எதிர்காலத்தை வாழ்ந்து முடித்துவிடும்.

நடக்காத ஆயிரம் நிகழ்வுகளை மனதில் வாழ்ந்து பார்த்து, இன்று வாழ வேண்டிய ஒரு நாளை நாம் இழந்து விடக்கூடாது.

கவனம் என்பது ஒரு விளக்கு போன்றது

இருண்ட அறையில் ஒரு சிறிய விளக்கை ஏற்றுகிறோம்.

அந்த விளக்கு எதை நோக்கி விழுகிறதோ அது தெளிவாகத் தெரிகிறது.

மனமும் அப்படித்தான்.

நாம் எதன் மீது தொடர்ந்து கவனம் செலுத்துகிறோமோ அது நமது மன உலகில் பெரிதாகிறது.

பிரச்சினையின் மீது மட்டும் கவனம் செலுத்தினால் பிரச்சினை பெரிதாகத் தெரியும்.

வாய்ப்பின் மீது கவனம் செலுத்தினால் வாய்ப்பு பெரிதாகத் தெரியும்.

குறையின் மீது கவனம் செலுத்தினால் குறை பெரிதாகத் தெரியும்.

நன்றியின் மீது கவனம் செலுத்தினால் வாழ்க்கையில் ஏற்கெனவே இருக்கும் நன்மைகள் தெரியத் தொடங்கும்.

இதனால் பிரச்சினைகள் மறைந்து விடுவதில்லை.

ஆனால் பிரச்சினையைப் பார்க்கும் நமது பார்வை மாறுகிறது.

அதுவே வாழ்க்கையை மாற்றும் முதல் படி.

அப்படியானால் எதிர்மறை எண்ணங்களை எப்படி அணுகுவது?

அவற்றுடன் போராட வேண்டிய அவசியமில்லை.

“எனக்கு எதிர்மறையான எண்ணம் வரக்கூடாது” என்று கட்டுப்படுத்த முயன்றால், அதே எண்ணத்திற்குத்தான் நாம் அதிக கவனம் கொடுக்கிறோம்.

அதற்குப் பதிலாக:

“இந்த எண்ணம் இப்போது என் மனத்தில் தோன்றுகிறது”

என்று அமைதியாக கவனிக்கலாம்.

“நான் தோல்வியடைவேன்” என்ற எண்ணம் வந்தால்,

“நான் தோல்வியடைவேன் என்ற எண்ணம் எனக்கு வருகிறது”

என்று பார்க்கலாம்.

இந்த இரண்டிற்கும் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

முதல் வாக்கியம் நானே தோல்வி.

இரண்டாவது தோல்வியைப் பற்றிய ஒரு எண்ணம் என்னுள் தோன்றுகிறது.

இந்தச் சிறிய இடைவெளியில்தான் சுதந்திரம் இருக்கிறது.

நாம் எண்ணம் அல்ல.

எண்ணத்தைப் பார்க்கும் விழிப்புணர்வும் நம்முள் இருக்கிறது.

வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய மாற்றம் எண்ணங்களை நிறுத்துவதில் அல்ல.

மனம் ஒருபோதும் முழுமையாக எண்ணமற்றதாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது தேவையில்லை.

கடல் அலை இல்லாமல் இருப்பதில்லை.

வானம் மேகம் இல்லாமல் இருப்பதில்லை.

மனம் எண்ணம் இல்லாமல் இருப்பதில்லை.

ஆனால் கடல் அலைகளைத் தாங்கிக்கொள்கிறது.

வானம் மேகங்களை அனுமதிக்கிறது.

அதைப் போல நாமும் எண்ணங்களை வரவிட்டு, போகவிடக் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு எண்ணம் வந்தது.

அதைப் பார்த்தோம்.

அது உண்மையா என்று ஆராய்ந்தோம்.

தேவையானதை எடுத்துக்கொண்டோம்.

தேவையற்றதை விட்டுவிட்டோம்.

இதுவே மன முதிர்ச்சி.

நாம் தினமும் செய்யக்கூடிய ஒரு சிறிய பயிற்சி

இன்று யாராவது நம்மிடம் ஒரு வார்த்தை பேசும்போது உடனடியாக பதில் சொல்லாமல் ஒரு கணம் நிற்போம்.

“இந்த வார்த்தை என்னுள் என்ன எண்ணத்தை உருவாக்கியது?” என்று பார்ப்போம்.

கோபம் வந்தால்:

“கோபம் இருக்கிறது.”

வருத்தம் வந்தால்:

“வருத்தம் இருக்கிறது.”

பயம் வந்தால்:

“பயம் இருக்கிறது.”

என்று கவனிப்போம்.

அதனைத் தொடர்ந்து,

“இந்த உணர்ச்சியை உருவாக்கிய எண்ணம் என்ன?”

என்று நம்மிடம் கேட்போம்.

பின்னர்

“அந்த எண்ணம் முழுமையான உண்மையா? அல்லது என் மனத்தின் ஒரு விளக்கமா?”

என்று ஆராய்வோம்.

இந்தச் சிறிய இடைவெளி வளர வளர, நமது வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய அமைதி பிறக்கும்.

“நாம் கவனம் செலுத்தும் வரை அனைத்து எண்ணங்களும் நடுநிலையானவையே” என்பது எண்ணங்களைப் பற்றிய ஒரு கருத்து மட்டுமல்ல.

அது வாழ்க்கையைப் பார்ப்பதற்கான ஒரு கண்ணாடி.

ஒரு எண்ணம் நம்மை ஆளத் தொடங்கும் முன் அதை நாம் கவனிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஒரு நிகழ்வு நம்மை காயப்படுத்தும் முன், அந்த நிகழ்வைப் பற்றிய நமது விளக்கத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.

ஒருவர் நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டால், அதற்காக நாமும் நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியதில்லை.

கடந்த காலம் நம்மைத் துன்புறுத்தினால், அது இன்று நம்முடைய எஜமானனாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

எதிர்காலம் நம்மை பயமுறுத்தினால், அது இன்னும் வராத நாளாக இருப்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

எண்ணங்கள் கதவுகளைத் தட்டலாம்.

எந்தக் கதவைத் திறப்பது என்பதை நாம் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

மனத்தில் தோன்றும் ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் நம்ப வேண்டியதில்லை.

ஒவ்வொரு எண்ணத்துடனும் போராட வேண்டியதுமில்லை.

சில எண்ணங்களைப் பார்க்கலாம்.

சிலவற்றைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

சிலவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.

சிலவற்றை அமைதியாகக் கடந்து செல்லலாம்.

ஏனெனில் இறுதியில்,

எண்ணம் நமது வாழ்க்கையை நிர்ணயிப்பதில்லை.

அந்த எண்ணத்திற்கு நாம் கொடுக்கும் கவனமும் அர்த்தமுமே

நமது அனுபவத்தை உருவாக்குகின்றன.

நமது மனம் ஒரு தோட்டம் போன்றது.

எண்ணங்கள் விதைகள்.

கவனம் தண்ணீர்.

எதை நாம் தொடர்ந்து நீரூட்டுகிறோமோ அது வளர்கிறது.

ஆகவே வாழ்க்கை முழுவதும் மலர்களே மலர வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதைவிட,

எந்த விதைக்கு நான் தண்ணீர் ஊற்றுகிறேன்?

என்று தினமும் நம்மிடம் கேட்டுக்கொள்வோம்.

அந்தக் கேள்விக்கான நேர்மையான பதிலே,

நமது நாளையும்…

நமது மனதையும்…

இறுதியில் நமது வாழ்க்கையையும் மாற்றத் தொடங்கும்.

“எண்ணங்களை மாற்ற முடியாத தருணங்களிலும்,

எண்ணங்களின் மீது செலுத்தும் கவனத்தை மாற்ற முடியும்.

அந்த மாற்றமே உள்ளத்தின் சுதந்திரத்தின் தொடக்கம்.”

" உங்களால் முடியும் "

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்