வாழ்க்கையின் நடுவில் சிக்கித் தவிக்கும் மனிதன்

வாழ்க்கையின் நடுவில் சிக்கித் தவிக்கும் மனிதன்

இந்த உலகம் உண்மையிலேயே விசித்திரமானது.

ஒருபுறம் எல்லாவற்றையும் பெற்றிருப்பவர்களைப் பார்க்கிறோம்.

மறுபுறம், அடிப்படைத் தேவைகளுக்காகவே தினமும் போராடிக் கொண்டிருப்பவர்களைப் பார்க்கிறோம்.

இவை இரண்டுக்கும் நடுவில், ஒரு பெரிய மனிதக்கூட்டம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

அவர்களிடம் பசியைத் தீர்க்க உணவு இருக்கிறது ஆனால் விரும்பிய உணவை வாங்கும் வசதி இல்லை.

தலைக்கு மேல் கூரை இருக்கிறது ஆனால் அந்த வீட்டைத் தங்களுக்குப் பிடித்தபடி அமைத்துக் கொள்ளும் பொருளாதாரச் சுதந்திரம் இல்லை.

வாழ்க்கை ஓடுகிறது ஆனால் வாழ்க்கையை ரசிப்பதற்கான ஓய்வு இல்லை.

இதுதான் நம்மில் பெரும்பாலானோரின் வாழ்க்கை.

சமுதாயத்தின் உச்சியில் இருப்பவர்கள் தங்களுக்கு இன்னும் எதைப் பெறலாம் என்று சிந்திக்கிறார்கள்.

சமுதாயத்தின் அடித்தளத்தில் இருப்பவர்கள் நாளைய உணவை எப்படிப் பெறுவது என்று சிந்திக்கிறார்கள்.

ஆனால் நடுவில் இருப்பவர்களின் நிலை மிகவும் வித்தியாசமானது.

அவர்கள் கீழே விழுந்துவிடக்கூடாது என்ற பயத்துடனும், மேலே செல்ல வேண்டும் என்ற ஆசையுடனும் வாழ்கிறார்கள்.

அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு விசித்திரமான பதற்றம் இருக்கிறது.

“இப்போது இருப்பது போதுமா?”

என்று அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அதே நேரத்தில்,

“இதைவிடக் கீழே போய்விடக் கூடாது”

என்ற அச்சமும் அவர்களை விடுவதில்லை.

அதனால் அவர்கள் வாழ்வதைவிட, வாழ்க்கையைப் பாதுகாப்பதற்காகவே அதிகமாக உழைக்கிறார்கள்.

பாயாசத்தில் சர்க்கரை இல்லாத குறையும், சோற்றுக்குத் தொட்டுக்கொள்ள எதுவும் இல்லாத குறையும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா ?

ஒரு சிறிய உதாரணத்தை எடுத்துக் கொள்வோம்.

ஒருவருடைய வீட்டில் விருந்து.

மேசையில் பாயாசம் இருக்கிறது. ஆனால் அதில் சர்க்கரை குறைவு.

அவர் மனதில்,

“பாயாசத்திற்கே சர்க்கரை இல்லை!”

என்ற ஆதங்கம்.

அதே நேரத்தில் இன்னொரு வீட்டில், பாயாசம் இருக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

சாதம் மட்டும் இருக்கிறது.

அதற்குத் தொட்டுக்கொள்ள ஒரு கறி கூட இல்லை.

அங்கே,

“இன்று சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்வது?”

என்பதே கவலை.

இருவருக்கும் தங்களுடைய கவலை உண்மையானதே.

முதலாவது மனிதனின் பிரச்சினையை நாம் சிறியது என்று சொல்ல முடியாது.

இரண்டாவது மனிதனின் பிரச்சினையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்து, “உனக்கு என்ன குறை?” என்று கேட்பதும் நியாயமல்ல.

ஏனென்றால் மனிதனுடைய துன்பம் அவனுடைய அனுபவத்தில் தான் அளவிடப்படுகிறது.

ஒருவருக்கு ஆயிரம் பவுண்ட் இழப்பு பெரிய துயரமாக இருக்கலாம்.

இன்னொருவருக்கு ஐம்பது பவுண்ட் இழப்பே அந்த மாதத்தையே தடுமாறச் செய்யலாம்.

பணத்தின் அளவு வேறாக இருக்கலாம் ஆனால் மனதில் ஏற்படும் அதிர்ச்சி உண்மையானதே.

இதில்தான் மனித வாழ்க்கையின் நுணுக்கம் இருக்கிறது.

நடுவில் இருப்பவனின் கண்ணுக்குத் தெரியாத பயம் என்ன ?

சமுதாயத்தின் மிகப் பெரிய துன்பங்களில் ஒன்று, “நடுவில் இருப்பவனின் பயம்” என்று நான் நினைக்கிறேன்.

அவன் ஏழை அல்ல.

ஆனால் பணக்காரனும் அல்ல.

அவன் பட்டினி கிடப்பதில்லை.

ஆனால் பணத்தைப் பற்றி கவலைப்படாமல் வாழவும் முடியாது.

அவனுக்கு வீடு இருக்கிறது.

ஆனால் இ.எம்.ஐ , வாழ்வின் அன்றாட தேவைகள் என்று மாதம் முடிவதற்குள் பல கணக்குகள் அவனை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

பிள்ளைகள் படிக்கிறார்கள்.

அவர்களுக்கு நல்ல கல்வி கொடுக்க வேண்டும்.

அவர்களுக்கு நல்ல எதிர்காலம் வேண்டும்.

அவர்களுக்காகச் சேமிக்க வேண்டும்.

அதே நேரத்தில் தன் வயதான பெற்றோரையும் கவனிக்க வேண்டும்.

தனது எதிர்காலத்திற்கும் சேமிக்க வேண்டும்.

இவ்வளவு பொறுப்புகளுக்கிடையில், ஒருநாள் வேலை போய்விட்டால் என்ன செய்வது?

உடல் நலம் பாதிக்கப்பட்டால்?

வருமானம் குறைந்துவிட்டால்?

வீட்டுக் கடனைத் திருப்பிச் செலுத்த முடியாவிட்டால்?

என்ற எண்ணங்கள் அவனை உள்ளுக்குள் துரத்திக் கொண்டே இருக்கும்.

அவன் வெளியில் பார்க்கும்போது எல்லாம் நன்றாகத்தான் தெரியும்.

ஆனால் அவனுடைய இரவுத் தூக்கத்தைப் பற்றி யாருக்குத் தெரியும்?

இதுதான் “நடுவில் சிக்கித் தவிக்கும் மனிதன்”.

மற்றவருடைய வாழ்க்கையைப் பார்த்து நமது வாழ்க்கையை அளப்பது எப்படி பாதிக்கிறது ?

இந்தப் பிரச்சினையை இன்னும் சிக்கலாக்குவது சமூக ஊடக உலகம்.

முன்பு நாம் நமது அயலவரோடு மட்டுமே நம்மை ஒப்பிட்டுக் கொண்டோம்.

இன்று உலகம் முழுவதையும் நம்மோடு ஒப்பிடுகிறோம்.

ஒருவர் புதிய வீடு வாங்குகிறார்.

மற்றொருவர் புதிய கார் வாங்குகிறார்.

இன்னொருவர் வெளிநாட்டுப் பயணம் செல்கிறார்.

வேறொருவர் தனது பிள்ளையின் பல்கலைக்கழக வெற்றியைப் பகிர்கிறார்.

மற்றொருவர் தனது ஓய்வூதிய வாழ்க்கையை வெளிநாட்டில் அனுபவிக்கிறார்.

நாம் அவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அவர்களின் வாழ்க்கையின் வெளிப்புறத்தை மட்டும் பார்க்கிறோம்.

ஆனால் அவர்களின் வாழ்க்கையின் உள்ளுறையை நாம் பார்க்கவில்லை.

அந்த வீட்டிற்குப் பின்னால் எவ்வளவு கடன் இருக்கிறது?

அந்த காருக்குப் பின்னால் எவ்வளவு மாதத் தவணை இருக்கிறது?

அந்த வெளிநாட்டுப் பயணத்திற்குப் பின்னால் எவ்வளவு வருடச் சேமிப்பு இருக்கிறது?

அந்த சிரிக்கும் புகைப்படத்திற்குப் பின்னால் என்ன கண்ணீர் இருக்கிறது?

எதுவும் தெரியாது.

ஆனால் நமது வாழ்க்கையை அவர்களின் வெளிப்புற வாழ்க்கையோடு ஒப்பிட்டுக் கொண்டு, நமது வாழ்க்கை குறைவானது என்று முடிவு செய்து விடுகிறோம்.

இங்குதான் அமைதியான வாழ்க்கை, அமைதியற்ற வாழ்க்கையாக மாறுகிறது.

“இன்னும் கொஞ்சம்” என்ற மனதின் முடிவில்லாத பயணம் நெருடுகிறது.

மனிதனுக்கு தேவைகள் இருக்கின்றன.

அவை இயல்பானவை.

நல்ல வீடு வேண்டும்.

நல்ல கார் வேண்டும்.

பிள்ளைகள் நன்றாகப் படிக்க வேண்டும்.

வயதான காலத்தில் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும்.

இவை தவறான ஆசைகள் அல்ல.

ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் தேவை ஆசையாகவும், ஆசை ஒப்பீடாகவும், ஒப்பீடு பேராசையாகவும் மாறிவிடுகிறது.

நமக்கு ஒரு வீடு இருக்கிறது.

ஆனால் மற்றவருடைய வீடு பெரியதாகத் தெரிகிறது.

நமக்கு ஒரு கார் இருக்கிறது.

ஆனால் மற்றவருடைய கார் புதியதாகத் தெரிகிறது.

நமது பிள்ளைகள் நன்றாகப் படிக்கிறார்கள்.

ஆனால் இன்னொருவருடைய பிள்ளை இன்னும் அதிகம் சாதித்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது.

அப்போது நமக்கு கிடைத்திருப்பவை எல்லாம் சிறியதாகத் தோன்றத் தொடங்குகின்றன.

கிடைத்தவற்றின் மதிப்பு குறைவதில்லை; ஒப்பீட்டின் அளவு பெரிதாகிறது.

இதுதான் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய மன அழுத்தங்களில் ஒன்று.

வீழ்ந்து விடுவோமோ என்ற பயம்

மேலே செல்ல விரும்புவது நல்லது.

ஆனால் மேலே சென்ற பிறகு கீழே விழுந்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தில் வாழ்வது வேதனையானது.

சிலர் தங்களுடைய வேலையில் மிகவும் திறமையானவர்கள்.

ஆனால் வேலையை இழந்து விடுவோமோ என்ற பயம்.

சிலர் நல்ல பொருளாதார நிலையில் இருக்கிறார்கள்.

ஆனால் அந்த நிலை எப்போதும் நீடிக்குமா என்ற பயம்.

சிலர் நல்ல குடும்ப வாழ்க்கையில் இருக்கிறார்கள்.

ஆனால் இந்த உறவு நாளையும் இதேபோல் இருக்குமா என்ற பயம்.

சிலர் நல்ல உடல் நிலையில் இருக்கிறார்கள்.

ஆனால் வயது அதிகரிக்கும்போது என்ன நடக்கும் என்ற பயம்.

அதாவது,

நாம் அனுபவிக்க வேண்டிய இன்றைய வாழ்க்கையை, நாளைய பயம் திருடிக் கொண்டிருக்கிறது.

இதுதான் மிகவும் சோகமான உண்மை.

நாளை வராதிருக்கலாம்.

ஆனால் நாளைக்கான பயம் இன்று நம்மைத் தின்றுவிடுகிறது.

சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கை ஒரு சமநிலைக் கயிறு என்பதை மறந்து வேடிக்கை

சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையை ஒரு கயிற்றின் மேல் நடப்பதற்கு ஒப்பிடலாம்.

ஒருபுறம் குடும்பப் பொறுப்புகள்.

மறுபுறம் பொருளாதாரத் தேவைகள்.

ஒருபுறம் பிள்ளைகளின் எதிர்காலம்.

மறுபுறம் தன் முதுமையின் பாதுகாப்பு.

ஒருபுறம் சமூகத்தின் எதிர்பார்ப்புகள்.

மறுபுறம் தன் உள்ளத்தின் ஆசைகள்.

ஒருபுறம் மற்றவர்களின் வெற்றி.

மறுபுறம் தன்னுடைய வாழ்க்கையின் உண்மை.

இவற்றின் நடுவில் அவன் நடக்கிறான்.

சில நேரங்களில் கால் தடுமாறுகிறது.

சில நேரங்களில் மனம் சோர்கிறது.

சில நேரங்களில்,

“நான் எதற்காக இவ்வளவு ஓடுகிறேன்?”

என்று தன்னையே கேட்கிறான்.

ஆனால் மறுநாள் காலை எழுந்தவுடன் மீண்டும் ஓடத் தொடங்குகிறான்.

ஏனென்றால் அவனுக்குப் பின்னால் ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது.

அவனை நம்பி சில உயிர்கள் இருக்கின்றன.

ஆனால் உண்மையான செல்வம் எது?

ஒரு கட்டத்தில் நாம் நின்று சிந்திக்க வேண்டிய கேள்வி இதுதான்:

எவ்வளவு இருந்தால் போதும்?

இந்தக் கேள்விக்கு உலகம் ஒரு பதிலைத் தராது.

ஏனென்றால் உலகம் எப்போதும்,

“இன்னும் கொஞ்சம்...”

என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்.

ஆனால் வாழ்க்கை ஒருநாள் நம்மிடம்,

“உனக்கு கிடைத்ததை நீ அனுபவித்தாயா?”

என்று கேட்கும்.

அப்போது நம்மிடம் பணம் இருக்கலாம்.

சொத்து இருக்கலாம்.

வங்கி கணக்கில் சேமிப்பு இருக்கலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கையை ரசிக்க நேரம் இல்லாமல் போயிருந்தால்?

குடும்பத்தோடு பேச நேரமில்லாமல் போயிருந்தால்?

நண்பர்களுடன் சிரிக்க முடியாமல் போயிருந்தால்?

நமது உள்ளத்தோடு நாமே உரையாடாமல் போயிருந்தால்?

அந்தச் செல்வத்தின் அர்த்தம் என்ன?

வாழ்க்கையின் இறுதியில் நாம் சேர்த்துக் கொண்டவற்றை விட, நாம் அனுபவித்த தருணங்களே நம்மோடு பயணிக்கும்.

நமக்கு இல்லாததை எண்ணுவதற்குப் பதிலாக, இருப்பதை உணர்வோம்

இதன் பொருள் முன்னேற்றத்தை விட்டுவிட வேண்டும் என்பதல்ல.

முயற்சியை நிறுத்த வேண்டும் என்பதுமல்ல.

ஆசைகளைத் துறக்க வேண்டும் என்பதுமல்ல.

மாறாக, முயற்சிக்கும் போது மன அமைதியை இழக்காமல் இருக்க வேண்டும்.

நாம் மேலே செல்லலாம்.

ஆனால் மற்றவரைத் தள்ளிவிட்டு மேலே செல்ல வேண்டியதில்லை.

நாம் செல்வத்தைச் சேர்க்கலாம்.

ஆனால் செல்வத்திற்காக உறவுகளை இழக்க வேண்டியதில்லை.

நாம் நல்ல வாழ்க்கையை உருவாக்கலாம்.

ஆனால் அந்த வாழ்க்கையை அனுபவிக்க மறந்துவிடக் கூடாது.

நமக்கு இன்னும் கிடைக்காதவற்றைப் பற்றி சிந்திப்பதற்கு முன், ஏற்கனவே கிடைத்தவற்றைப் பார்த்து ஒரு நிமிடம் நன்றி கூறுவோம்.

குடும்பம் இருக்கிறதா?

நன்றி.

நண்பர்கள் இருக்கிறார்களா?

நன்றி.

உடல் இயங்குகிறதா?

நன்றி.

காலை எழுந்து சூரியனைப் பார்க்க முடிகிறதா?

நன்றி.

ஒருவரிடம் அன்பாகப் பேச முடிகிறதா?

அதுவும் ஒரு செல்வம்தான்.

வாழ்க்கை ஒரு போட்டி அல்ல ஞாபகத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

நாம் மறந்து போகும் மிகப் பெரிய உண்மை.

வாழ்க்கை ஒரு போட்டி அல்ல.

ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் பாதை.

ஒருவர் வேகமாக ஓடுகிறார்.

இன்னொருவர் மெதுவாக நடக்கிறார்.

மற்றொருவர் வழியில் ஓய்வெடுக்கிறார்.

இன்னொருவர் விழுந்து மீண்டும் எழுகிறார்.

அவரவர் பயணம் அவரவருக்கானது.

மற்றவருடைய உயரத்தைப் பார்த்து நமது உயரத்தை அளக்கத் தேவையில்லை.

நேற்றைய நம்மைவிட இன்று நாம் சிறிது நல்லவராக இருந்தால் போதும்.

நேற்றைவிட இன்று சிறிது அமைதியாக இருந்தால் போதும்.

நேற்றைவிட இன்று ஒருவருக்கு சிறிது அதிகமாக அன்பு கொடுத்திருந்தால் போதும்.

நேற்றைவிட இன்று நமது மனம் சிறிது தெளிவாக இருந்தால் போதும்.

அதுவே முன்னேற்றம்.

இறுதியில் எல்லோரும் ஒரே பயணிகள்தான்

சமுதாயத்தின் உச்சியில் இருப்பவனும் ஒருநாள் கீழே இறங்க வேண்டியவன்.

சமுதாயத்தின் அடியில் இருப்பவனும் ஒருநாள் இந்த உலகத்தை விட்டு செல்ல வேண்டியவன்.

நடுவில் இருப்பவனும் அதே பாதையில் செல்கிறான்.

பிறப்பில் நமக்குள் பெரிய வித்தியாசங்கள் இருக்காமல் இருக்கலாம்.

வாழ்க்கைப் பயணத்தில் வித்தியாசங்கள் உருவாகின்றன.

ஆனால் மரணம் அந்த வித்தியாசங்களின் எல்லாவற்றையும் அழித்துவிடுகிறது.

அதனால் வாழ்க்கையின் உண்மையான வெற்றி,

“நான் எவ்வளவு உயர்ந்தேன்?”

என்பதில் மட்டும் இல்லை.

“நான் உயர்ந்தபோது எத்தனை பேரை என்னுடன் உயர்த்தினேன்?”

என்பதிலும் இருக்கிறது.

நாம் பெற்ற உணவை மட்டும் எண்ணாமல், பசியோடு இருப்பவனுக்கு எத்தனை முறை உணவு கொடுத்தோம் என்பதையும் எண்ண வேண்டும்.

நாம் பெற்ற அன்பை மட்டும் எண்ணாமல், எத்தனை பேருக்கு அன்பாக இருந்தோம் என்பதையும் எண்ண வேண்டும்.

நமக்குக் கிடைத்த வாழ்க்கையை மட்டும் எண்ணாமல், நமது வாழ்க்கையால் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு ஒளி வந்தது என்பதையும் எண்ண வேண்டும்.

வாழ்க்கையின் யதார்த்தத்தை ஏற்றுக் கொள்வோம்

ஆம்.

உலகம் சமமாக இல்லை.

சிலர் உச்சியில்.

பலர் அடியில்.

பலர் இரண்டுக்கும் நடுவில்.

சிலர் மேலே செல்லப் போராடுகிறார்கள்.

சிலர் கீழே விழாமல் இருக்கப் போராடுகிறார்கள்.

இன்னும் சிலர், கீழே விழுந்த பிறகு மீண்டும் எழுவதற்காகப் போராடுகிறார்கள்.

இதுதான் வாழ்க்கை.

ஆனால் இந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளுக்கு நடுவிலும் ஒரு மனிதனுக்குக் கிடைத்திருக்கும் மிகப் பெரிய சுதந்திரம் ஒன்று இருக்கிறது.

அது,

தனது வாழ்க்கையை எந்த மனநிலையுடன் வாழ வேண்டும் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்கும் சுதந்திரம்.

எல்லாவற்றையும் நம்மால் மாற்ற முடியாது.

ஆனால் எல்லாவற்றையும் பார்க்கும் நமது பார்வையை மாற்ற முடியும்.

நமது வருமானத்தை உடனடியாக இரட்டிப்பாக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் நமது நன்றியுணர்வை இரட்டிப்பாக்க முடியும்.

நமது வீட்டை பெரிதாக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அந்த வீட்டிற்குள் இருக்கும் அன்பைப் பெரிதாக்க முடியும்.

நமது வாழ்க்கையில் ஆண்டுகளைச் சேர்க்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அந்த ஆண்டுகளில் வாழ்க்கையைச் சேர்க்க முடியும்.

அதுதான் ஞானம்.

எனவே, அன்பினியோரே,

பாயாசத்தில் சர்க்கரை குறைவாக இருப்பதற்காக வருந்துபவரையும் குறை சொல்ல வேண்டாம்.

சோற்றுக்குத் தொட்டுக்கொள்ள எதுவும் இல்லாதவரின் துயரத்தையும் மறந்து விட வேண்டாம்.

நடுவில் சிக்கித் தவிப்பவரின் அச்சத்தையும் அலட்சியம் செய்ய வேண்டாம்.

ஒவ்வொருவரும் அவரவர் வாழ்க்கையின் சுமையைச் சுமந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நாம் பார்க்கும் மனிதன் சிரித்துக் கொண்டிருக்கலாம்.

ஆனால் அவனுக்குள் ஒரு போராட்டம் இருக்கலாம்.

அதனால்,

மற்றவர்களின் வாழ்க்கையைப் பார்த்து நமது வாழ்க்கையை மதிப்பிடாமல்,
நமக்குக் கிடைத்த வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொண்டு வாழ்வோம்.

முன்னேறுவோம்.

ஆனால் பதற்றத்தோடு அல்ல.

சம்பாதிப்போம்.

ஆனால் வாழ்க்கையை இழந்து அல்ல.

உயர்வோம்.

ஆனால் மனிதத்தன்மையை இழந்து அல்ல.

வாழ்வோம்.

வாழ்க்கை முடிவதற்கு முன்பே அதை வாழ்ந்து முடிப்போம்.

ஏனெனில் இறுதியில் நம்மிடம் எவ்வளவு இருந்தது என்பதைக் காட்டிலும்,

நம்மிடம் இருந்தவற்றைக் கொண்டு நாம் எவ்வளவு நிறைவாக வாழ்ந்தோம் என்பதே முக்கியம்.

" உங்களால் முடியும் "

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்