இருளுக்குள் உருவாகும் ஆன்மீக வீரன்

இருளுக்குள் உருவாகும் ஆன்மீக வீரன்

வாழ்க்கை எளிதாகும் போது ஓர் ஆன்மீக வீரன் உருவாவதில்லை.

இருளின் கீழ் ஆன்மா வீழ மறுக்கும் போதே அவன் உருவாகிறான்.

இந்த ஒரு வரிக்குள் மனித வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய ஆன்மீக உண்மை ஒன்று மறைந்திருக்கிறது.

நாம் பொதுவாக வாழ்க்கை நன்றாகச் செல்வதையே மகிழ்ச்சி என்று நினைக்கிறோம்.

பணம் இருக்க வேண்டும், உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்க வேண்டும், குடும்பத்தில் பிரச்சினை இருக்கக்கூடாது, நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் நம்மைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும், நாம் நினைத்தவை எல்லாம் நினைத்தபடியே நடக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம்.

இவை தவறான ஆசைகள் அல்ல.
    
மனித வாழ்க்கையில் இவையெல்லாம் தேவையானவையே.

ஆனால் ஒரு கேள்வி இருக்கிறது.

இவை அனைத்தும் இல்லாமல் போகும் போது நாம் யார்?

அதுதான் ஆன்மீகப் பயணத்தின் தொடக்கம்.

வாழ்க்கை நமக்கு சாதகமாக இருக்கும்போது அமைதியாக இருப்பது பெரிய சாதனை அல்ல.
    
எல்லாம் நம் விருப்பப்படி நடக்கும்போது மற்றவர்களை மன்னிப்பதும் எளிது.

நம்மிடம் பணம் இருக்கும்போது தானம் செய்வதும் எளிது.

நம்மைப் பாராட்டுகிறவர்களை நேசிப்பதும் எளிது.

ஆனால் வாழ்க்கை நம்மை எதிர்த்து நிற்கும் போது?

நாம் நம்பிய ஒருவர் நம்மை ஏமாற்றும்போது?

நாம் மிகவும் விரும்பிய ஒன்று நம்மிடம் இருந்து பறிக்கப்படும்போது?

நாம் செய்த முயற்சி தோல்வியடையும் போது?

தனிமை நம்மைச் சூழும்போது?

எதிர்காலம் தெரியாமல் இருள் சூழ்ந்தது போலத் தோன்றும்போது?

அப்போது நம் உள்ளத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதே நமது ஆன்மீக நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது.

துன்பம் எதிரி அல்ல

நாம் துன்பத்தைப் பார்த்தவுடன், "இது எனக்கு ஏன்?" என்று கேட்கிறோம்.

ஆனால் ஆன்மீகக் கண்ணோட்டத்தில் இன்னொரு கேள்வியைக் கேட்கலாம்.

"இந்த அனுபவம் என்னைக் கற்றுக்கொடுக்க வந்திருக்கிறது?"

இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் மிகப் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

"ஏன் எனக்கு?" என்று கேட்கும்போது நாம் பாதிக்கப்பட்டவராக நம்மைப் பார்க்கிறோம்.

"இதிலிருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?" என்று கேட்கும்போது நாம் வாழ்க்கையின் மாணவனாக மாறுகிறோம்.

இதுதான் ஆன்மீக மாற்றத்தின் முதல் படி.

துன்பம் வந்தால் அது நம்மை அழிக்கவே வந்திருக்கிறது என்று அவசியமில்லை.

சில நேரங்களில் அது நம்மிடம் இருந்த பொய்யான நம்பிக்கைகளை உடைக்க வருகிறது.

நாம் நம்மைப் பற்றி வைத்திருந்த ஒரு கற்பனையை அது உடைக்கலாம்.

மற்றவர்களைப் பற்றிய நமது எதிர்பார்ப்புகளை அது உடைக்கலாம்.

பணம், பதவி, புகழ், உறவுகள் ஆகியவற்றில்தான் நமது பாதுகாப்பு இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கையை அது உடைக்கலாம்.

அவற்றை இழந்த பிறகும் நாம் உயிரோடு இருக்கிறோம் என்பதை வாழ்க்கை நமக்குக் காட்டுகிறது.

அதிலும் மேலாக,

அவற்றை இழந்த பிறகும் நம்முள் ஏதோ ஒன்று அழியாமல் இருக்கிறது என்பதை வாழ்க்கை உணர்த்துகிறது.

அந்த "ஏதோ ஒன்று" பற்றிய தேடல்தான் ஆன்மீகம்.

இருள் என்றால் என்ன?

இங்கே "இருள்" என்பது வெறும் துன்பம் அல்லது பிரச்சினை என்று மட்டும் பொருள் கொள்ளக் கூடாது.

ஆன்மீக அர்த்தத்தில் இருள் என்பது தெளிவின்மை.

நாளை என்ன நடக்கும் என்று தெரியாத நிலை.

நாம் எங்கே செல்கிறோம் என்று புரியாத நிலை.

நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை.

சில சமயங்களில் எல்லாமே சரியாக இருந்தாலும் உள்ளுக்குள் ஒரு வெறுமை இருக்கும்.

"என்னிடம் எல்லாம் இருக்கிறது. ஆனால் ஏன் மனதில் அமைதி இல்லை?" என்று நாம் கேட்போம்.

அந்தக் கேள்வியும் ஒரு வகையான ஆன்மீக இருள்தான்.

இந்த இருளிலிருந்து வெளியே வருவதற்கு எப்போதும் வெளியில் ஒரு விளக்கு கிடைக்காது.

சில நேரங்களில் நாமே விளக்காக வேண்டும்.

அதுதான் ஆன்மீக வீரனின் பிறப்பு.

ஆன்மீக வீரன் என்றால் யார்?

ஆன்மீக வீரன் என்றால் மலைக்குகையில் அமர்ந்து தியானம் செய்பவர் மட்டுமல்ல.

குடும்பத்தில் வாழ்பவராக இருக்கலாம்.

ஒரு சாதாரண தொழிலாளியாக இருக்கலாம்.

ஒரு தாயாக இருக்கலாம்.

ஒரு தந்தையாக இருக்கலாம்.

ஓய்வு பெற்ற முதியவராக இருக்கலாம்.

தோல்வியைச் சந்தித்த இளைஞராக இருக்கலாம்.

வாழ்க்கையின் சுமைகளைச் சுமந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு சாதாரண மனிதராக இருக்கலாம்.

அவருடைய வெளிப்புற வாழ்க்கை சாதாரணமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்திருக்கும்.

"எது நடந்தாலும் நான் என்னை இழக்க மாட்டேன்" என்ற ஒரு நிலை உருவாகியிருக்கும்.

அதுவே ஆன்மீக வீரத்தின் அடையாளம்.

ஆன்மீக வீரன் துன்பம் வராத மனிதன் அல்ல.

துன்பம் வந்தாலும் துன்பத்தால் முழுமையாக விழுங்கப்படாத மனிதன்.

அவன் அழுவான்.

அவன் வேதனைப்படுவான்.

அவன் சில நேரங்களில் பயப்படுவான்.

அவன் தடுமாறுவான்.

ஆனால் மீண்டும் எழுவான்.

ஏனென்றால் அவனுடைய நம்பிக்கை வெளியில் இல்லாமல் உள்ளே வேரூன்றியிருக்கும்.

விழுவது தோல்வி அல்ல

வாழ்க்கையில் நாம் விழுவது இயல்பானது.

ஒரு உறவு முறியலாம்.

ஒரு தொழில் தோல்வியடையலாம்.

பணம் குறையலாம்.

நண்பர்கள் விலகலாம்.

உடல் முன்புபோல் ஒத்துழைக்காமல் போகலாம்.

நாம் நேசித்த ஒருவர் நம்மை விட்டுப் பிரியலாம்.

இவை அனைத்தும் மனித வாழ்க்கையின் பகுதிகள்.

ஆன்மீகப் பாதை என்பது இவற்றைத் தவிர்ப்பதற்கான வழி அல்ல.

இவற்றின் நடுவிலும் நம்முடைய உள்ளத்தை இழக்காமல் இருப்பதற்கான வழி.

ஒரு மரம் புயலில் அசைகிறது.

அதன் கிளைகள் முறியலாம்.

இலைகள் உதிரலாம்.

ஆனால் வேர் ஆழமாக இருந்தால் அது மீண்டும் துளிர்க்கும்.

அதேபோல மனிதனுடைய வெளிப்புற வாழ்க்கை எவ்வளவு குலைந்தாலும், அவனுடைய உள்ளார்ந்த வேர்கள் ஆழமாக இருந்தால் அவனால் மீண்டும் எழ முடியும்.

எதிர்பார்ப்புதான் பல வேதனைகளின் வேர்

நாம் துன்பப்படுவதற்கு வாழ்க்கை மட்டும் காரணமல்ல.

பல நேரங்களில் வாழ்க்கை இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற நமது எதிர்பார்ப்புகளே நமது துன்பத்திற்கு காரணமாகின்றன.

"அவர் என்னை எப்போதும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்."

"என் பிள்ளைகள் நான் சொல்வதைப் போலவே நடக்க வேண்டும்."

"நான் செய்த நன்மைக்கு அதே அளவு நன்மை திரும்ப வர வேண்டும்."

"நான் உழைத்தால் வெற்றி கிடைக்க வேண்டும்."

"நான் நல்லவனாக இருந்தால் எனக்கு கெட்டது நடக்கக்கூடாது."

இவை அனைத்தும் மனித மனத்தின் இயல்பான எதிர்பார்ப்புகள்.

ஆனால் வாழ்க்கை எப்போதும் நமது கணக்குப்படி நடப்பதில்லை.

இதைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புரிந்துகொள்ளும்போது மனத்தில் ஒரு பெரிய விடுதலை ஏற்படுகிறது.

எதிர்பார்ப்பைக் குறைத்தால் அன்பு குறைவதில்லை வேதனை குறைகிறது.

பற்றைக் குறைத்தால் உறவுகள் அழிவதில்லை அவை சுதந்திரமாகின்றன.

ஏற்றுக்கொள்வது தோல்வியல்ல உண்மையை எதிர்ப்பதை நிறுத்துவது.

ஏற்றுக்கொள்வது என்றால் கைவிடுவது அல்ல

"எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்" என்று ஆன்மீகம் சொல்கிறது என்றால் எதையும் செய்யாமல் உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும் என்று பொருள் அல்ல.

ஒரு பிரச்சினை இருந்தால் அதைத் தீர்க்க முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

அநீதி நடந்தால் அதற்கு எதிராக நிற்க வேண்டும்.

உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டால் சிகிச்சை பெற வேண்டும்.

பொருளாதாரப் பிரச்சினை இருந்தால் உழைக்க வேண்டும்.

உறவில் பிரச்சினை இருந்தால் பேசிப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

ஆனால் முயற்சி செய்த பிறகும் நம் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட விஷயங்களைப் பற்றிக் கொண்டே மனதை எரித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.

இதுதான் செயலில் முயற்சி; முடிவில் பற்றின்மை.

இது சாதாரண மனிதனுக்கு மிகவும் பெரிய ஆன்மீகப் பயிற்சி.

"என்னால் முடியாது" என்ற எண்ணத்திலிருந்து "நான் இதையும் கடந்து செல்வேன்" என்ற நிலைக்கு

துன்பம் வரும்போது மனம் முதலில் சொல்லும் வார்த்தை:

"என்னால் முடியாது."

ஆன்மீக விழிப்புணர்வு வளரும்போது அந்த வார்த்தை மெதுவாக மாறுகிறது:

"இது கடினம். ஆனால் இதையும் நான் கடந்து செல்வேன்."

இந்த இரண்டிற்கும் இடையேதான் மனிதனின் உள்ளார்ந்த வளர்ச்சி இருக்கிறது.

வாழ்க்கையில் எல்லா பிரச்சினைகளையும் நாம் தீர்க்க முடியாது.

ஆனால் ஒவ்வொரு பிரச்சினையையும் எதிர்கொள்ளும் நமது உள்ளநிலையை மாற்ற முடியும்.

அதுதான் நமக்குக் கிடைத்த மிகப் பெரிய சுதந்திரம்.

அமைதி என்பது பிரச்சினைகள் இல்லாத நிலை அல்ல

பலர் அமைதி என்றால் வாழ்க்கையில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லாத நிலை என்று நினைக்கிறார்கள்.

அது உண்மையான அமைதி அல்ல.

பிரச்சினைகள் இருக்கும்.

ஆனால் அவற்றுக்கு நடுவிலும் உள்ளத்தில் ஒரு இடம் அமைதியாக இருக்க முடியும்.

கடலில் மேலே அலைகள் கொந்தளித்தாலும் அதன் ஆழத்தில் அமைதி இருக்கிறது.

அதேபோல் மனித மனத்தின் மேற்பரப்பில் எண்ணங்கள், பயங்கள், கவலைகள், ஆசைகள், ஏமாற்றங்கள் என்று அலைகள் எழலாம்.

ஆனால் அவற்றைக் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு ஆழமான அமைதி நம்முள் இருக்கிறது.

தியானம், சுயகவனிப்பு, மௌனம், பிரார்த்தனை போன்றவை அந்த ஆழத்தைத் தொடுவதற்கான வழிகள்.

துன்பத்தின் நடுவே ஒரு கேள்வி

அடுத்த முறை வாழ்க்கை உங்களை மிகவும் சிரமமான நிலைக்கு அழைத்துச் செல்லும்போது உடனே,

"கடவுளே, ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படி?" என்று கேட்பதற்கு முன் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருங்கள்.

பின்னர் உங்களிடம் நீங்களே கேளுங்கள்:

"இந்த அனுபவம் என்னை என்னவாக மாற்றுகிறது?"

அது உங்களைப் பொறுமையானவராக மாற்றுகிறதா?

அதிகம் புரிந்துகொள்ளக்கூடியவராக மாற்றுகிறதா?

மற்றவர்களின் துன்பத்தை உணரக்கூடியவராக மாற்றுகிறதா?

பற்றுகளை விட்டுவிடக் கற்றுக்கொடுக்கிறதா?

உங்களுடைய உண்மையான பலத்தை அறியச் செய்கிறதா?

அப்படியானால் அந்தத் துன்பம் வெறும் துன்பமாக இல்லை.

அது உங்கள் ஆன்மாவின் ஆசிரியராக மாறிவிட்டது.

இருளுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டிய நாள்

ஒரு நாள் பின்னோக்கிப் பார்த்தால் நம்மை மிகவும் உடைத்த சம்பவங்களே நம்மை மிகவும் ஆழமான மனிதர்களாக மாற்றியிருக்கலாம்.

நம்மை விட்டுப் பிரிந்த ஒருவர் நமக்கு பற்றின்மையைக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கலாம்.

நாம் சந்தித்த தோல்வி நமக்கு பணிவைக் கற்றுக் கொடுத்திருக்கலாம்.

நாம் அனுபவித்த தனிமை நம்மை நம்மோடு பழகச் செய்திருக்கலாம்.

நாம் எதிர்கொண்ட அவமானம் வெளிப்புற அங்கீகாரத்தின் மதிப்பு எவ்வளவு குறைவு என்பதை உணர்த்தியிருக்கலாம்.

நாம் இழந்த ஒன்று, உண்மையில் எது நமக்கு முக்கியம் என்பதைச் சொல்லியிருக்கலாம்.

அப்போது நாம் புரிந்துகொள்வோம்:

வாழ்க்கை நம்மைத் தண்டிக்கவில்லை.
வாழ்க்கை நம்மை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தது.

ஆனால் அந்த உருவாக்கத்தை நாம் அனுபவிக்கும் நேரத்தில் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

குயவன் மண்ணைப் பிசையும் போது மண் அதைத் துன்பமாகவே உணரும்.

சக்கரத்தில் சுழலும் போது அதற்கு திசை தெரியாது.

நெருப்பில் சுடப்படும் போது அது வேதனையை மட்டுமே அறியும்.

ஆனால் இறுதியில் அதே மண் ஒரு அழகான பாத்திரமாகிறது.

மனித வாழ்க்கையும் சில சமயங்களில் அப்படித்தான்.

ஆன்மீகத்தின் மிக எளிய நடைமுறை

இதற்காக பெரிய பெரிய ஆன்மீக நூல்களைப் படிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒவ்வொரு நாளும் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக உட்காருங்கள்.

உங்கள் எண்ணங்களை எதிர்க்காமல் கவனியுங்கள்.

"இந்த எண்ணம் உண்மையா?" என்று உங்களிடம் கேளுங்கள்.

கோபம் வந்தால் உடனே பதில் சொல்லாமல் சிறிது நேரம் காத்திருங்கள்.

துன்பம் வந்தால் அதிலிருந்து ஓடாமல் அதை உணருங்கள்.

உங்களால் மாற்றக்கூடியதை மாற்ற முயற்சி செய்யுங்கள்.

மாற்ற முடியாததை மெதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

நேற்றைய தவறுக்காக உங்களைத் தொடர்ந்து தண்டிக்காதீர்கள்.

மற்றவர்களின் தவறுகளையும் முடிந்தவரை விடுங்கள்.

ஒவ்வொரு நாளும் உங்களிடம் உள்ள நன்றியுணர்வுக்காக சில விஷயங்களை நினைத்துப் பாருங்கள்.

முக்கியமாக,

உங்களுடைய வாழ்க்கையை மற்றவர்களின் வாழ்க்கையோடு ஒப்பிடுவதை நிறுத்துங்கள்.

ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் பாதை.

ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் பாடம்.

ஒவ்வொருவருக்கும் அவரவர் காலம்.

வாழ்க்கை எப்போதும் வசந்தமாக இருக்காது.

சில காலங்கள் நம்மை மலரச் செய்யும்.

சில காலங்கள் நம்மை உலரச் செய்யும்.

சில காலங்கள் நம்மை உடைக்கும்.

சில காலங்கள் நம்மை மீண்டும் கட்டியெழுப்பும்.

ஆனால் எல்லாக் காலங்களும் நம்மை ஏதோ ஒன்றாக உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கின்றன.

ஆகவே உங்கள் வாழ்க்கையில் இப்போது இருள் இருந்தால், "என் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது" என்று நினைக்காதீர்கள்.

ஒருவேளை உங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு புதிய அத்தியாயம் தொடங்கிக்கொண்டிருக்கலாம்.

நீங்கள் இப்போது சந்திக்கும் வேதனை, நாளைய உங்கள் ஞானமாக மாறலாம்.

இன்று நீங்கள் சிந்தும் கண்ணீர், நாளை மற்றொருவரின் கண்ணீரைத் துடைக்கக் கூடிய கருணையாக மாறலாம்.

இன்று நீங்கள் அனுபவிக்கும் தனிமை, நாளை உங்களுக்குள் இருக்கும் அமைதியை அறிமுகப்படுத்தலாம்.

இன்று நீங்கள் சந்திக்கும் இருள், நாளை உங்களுக்குள் இருக்கும் ஒளியை நீங்கள் கண்டுபிடிக்கக் காரணமாக இருக்கலாம்.

எனவே இருளைக் கண்டு பயப்பட வேண்டாம்.

அதில் விழுந்துவிட்டாலும் உங்களை வெறுக்க வேண்டாம்.

சில நேரங்களில் விழுவதும் பயணத்தின் ஒரு பகுதியே.

முக்கியமானது என்பதுடன் இது இந்திய விழுந்த இடத்திலேயே நம்மை முடித்துக்கொள்ளாமல் இருப்பது.

மீண்டும் எழுங்கள்.

மெதுவாக எழுங்கள்.

கண்ணீருடன் எழுங்கள்.

பயத்துடன் எழுங்கள்.

ஆனால் எழுங்கள்.

ஏனென்றால் ஆன்மீக வீரன் என்பது ஒருபோதும் விழாதவன் அல்ல.

விழுந்த பின்னரும் தனது ஆன்மாவை இருளிடம் ஒப்படைக்க மறுப்பவனே ஆன்மீக வீரன்.

வாழ்க்கை எளிதாகும் போது நமக்கு வசதியான வாழ்க்கை கிடைக்கலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கை கடினமாகும் போது நமக்குள் மறைந்திருக்கும் மனிதனை நாம் கண்டுபிடிக்கிறோம்.

அந்த மனிதனைத் தாண்டி இன்னும் ஆழத்தில் சென்றால்,

நம்முள் எப்போதும் அழியாமல் இருந்த அமைதியை நாம் கண்டுபிடிக்கிறோம்.

அந்த அமைதியைக் கண்டுபிடித்த தருணத்தில்தான் உண்மையான ஆன்மீகப் பயணம் தொடங்குகிறது.

அப்போது நாம் வாழ்க்கையிடம்,

"எனக்கு துன்பம் வேண்டாம்" என்று கேட்பதில்லை.

மாறாக,

"எது வந்தாலும் அதை எதிர்கொள்ளும் தெளிவையும்,
எது சென்றாலும் அதை விடும் பக்குவத்தையும்,
எது நடந்தாலும் அதன் பின்னால் இருக்கும் பாடத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் ஞானத்தையும் தா"

என்று கேட்கத் தொடங்குகிறோம்.

அதுவே ஒரு சாதாரண மனிதன் மெதுவாக ஆன்மீக வீரனாக மாறும் பாதை.

**இருள் வந்துவிட்டதற்காக வருந்தாதீர்கள்.

உங்களுக்குள் ஒரு விளக்கு ஏற்றப்பட வேண்டிய நேரம் வந்திருக்கலாம்.**

"உங்களால் முடியும்"

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்