அனுபவம் என்னும் ஆசிரியன் சுமையல்ல, பாடம்

அனுபவம் என்னும் ஆசிரியன்  சுமையல்ல, பாடம்

ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் ஒரு சுமையாகப் பார்க்காமல், ஒரு பாடமாகக் கருதத் தொடங்கும்போது, மகிழ்ச்சி மற்றும் போராட்டம் ஆகிய இரண்டிற்குள்ளும் மறைந்திருக்கும் ஆழமான ஞானத்தை வாழ்க்கை மெல்ல வெளிப்படுத்துகிறது.

மனிதன் பிறந்த நாள் முதல் இறக்கும் நாள் வரை எண்ணற்ற அனுபவங்களைச் சந்திக்கிறான்.

    

இழப்பு, தோல்வி, நோய், நம்பிக்கை துரோகம், தனிமை இவை அனைத்தும் அவனது வாழ்க்கையின் நிரந்தரமான அங்கங்களாக அமைகின்றன.

    

பெரும்பாலான மனிதர்கள் இந்த கஷ்டமான தருணங்களை நெருங்கும்போது, அவற்றை ஒரு தண்டனையாகவோ அல்லது தங்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட சாபமாகவோ உணர்கிறார்கள்.

    

"இது எனக்கு மட்டும் ஏன் நடக்கிறது?" என்ற கேள்வி மனதில் எழும்போது, அந்த அனுபவம் ஒரு கனமான சுமையாக மாறிவிடுகிறது. 

அந்த சுமை நாளுக்கு நாள் கனமாகி, மனிதனை உள்ளிருந்தே நொறுக்கத் தொடங்குகிறது.

சுமையாகப் பார்க்கும் பார்வை என்பது ஒரு உள்ளார்ந்த சிறை.

    

அதில் அடைபட்ட மனிதன் கடந்த காலத்தை மனதில் இழுத்துப் பிடித்துக்கொண்டு, தன்னை மன்னிக்கவோ, நிகழ்வுகளை ஏற்கவோ மறுக்கிறான். 

ஒவ்வொரு காயமும் ஒரு வடுவாக மட்டுமே தெரிகிறது.

அது சொல்ல முயலும் கதை அவனுக்குத் தெரிவதில்லை. 

அந்த நிலையில் வாழ்க்கை ஒரு போர்க்களமாக மாறுகிறது, அதில் மனிதன் எந்நேரமும் தோற்றவனாகவே நிற்கிறான்.

    

இதுவே "சுமை" என்ற பார்வையின் மிகப்பெரிய ஆபத்து அது மனிதனை அவனது சொந்த கதைகளில் கைதியாக்கிவிடுகிறது.

ஆனால், அதே நிகழ்வை அதே இழப்பை, அதே தோல்வியை  "இது எனக்கு என்ன கற்றுக்கொடுக்கிறது?" என்று கேட்கத் தொடங்கும்போது, ஒரு அதிசயம் நிகழ்கிறது. 

மனதின் திசை மாறுகிறது. 

கடந்த காலத்தைச் சுமப்பதற்குப் பதில், அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள ஒரு சாத்தியம் திறக்கிறது. 

இந்த மாற்றம் வெறும் மனோதத்துவ உத்தி மட்டுமல்ல  இது வாழ்க்கையை நோக்கும் அடிப்படையான தத்துவம்.

"பாடம்" என்ற சொல்லில் ஒரு சிறப்பான அர்த்தம் உள்ளது. பாடம் என்பது என்றும் எதிர்காலத்தை நோக்கியது. 

ஒரு மாணவன் வகுப்பில் தவறு செய்யும்போது, அந்தத் தவறு அவனை முடக்குவதற்காக அல்ல  மேலும் கற்றுக்கொள்வதற்காகத்தான் என்று அவன் அறிவான். 

அதே புரிதலை வாழ்க்கையிலும் கொண்டு வரும்போது, ஒவ்வொரு வலியும் ஒரு வழிகாட்டியாக மாறுகிறது. 

இழந்த காதல் கற்பிக்கிறது  உண்மையான அன்பு என்றால் என்ன என்று. 

தோல்வியுற்ற தொழில் கற்பிக்கிறது எந்தச் சூழலில் எப்படி முடிவெடுக்க வேண்டும் என்று.

    

நம்பிக்கை துரோகம் கற்பிக்கிறது யாரை, எப்போது, எந்த அளவிற்கு நம்பலாம் என்று.

வாழ்வியல் தத்துவத்தில் பெரும்பாலும் நாம் கஷ்டங்களிலிருந்தே பாடம் கற்றுக்கொள்வதாகப் பேசுகிறோம்.

    

ஆனால் இந்த வரியின் ஆழம் அதையும் தாண்டி நிற்கிறது  மகிழ்ச்சியிலும் ஞானம் மறைந்திருக்கிறது என்கிறது. 

இது ஒரு அரிய உண்மை.

    

மகிழ்ச்சியான தருணங்களில் மனிதன் பெரும்பாலும் சிந்திப்பதில்லை.

அவன் வெறுமனே அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறான்.

    

ஆனால் "இந்த மகிழ்ச்சி என்னிடம் என்ன கேட்கிறது?" என்று கேட்கும்போது, ஆழமான பதில்கள் கிடைக்கின்றன.

ஒரு நண்பனோடு கழிக்கும் மகிழ்ச்சியான மாலை நேரம், உறவுகளின் மதிப்பை உணர்த்துகிறது. 

ஒரு குழந்தையின் சிரிப்பு, எளிமையான தருணங்களில் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும் என்ற உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

    

தனக்கு விரும்பிய காரியம் நடக்கும்போது வரும் திருப்தி, "எனக்கு உண்மையிலேயே மகிழ்விப்பது என்ன?" என்ற கேள்விக்கான பதிலை அளிக்கிறது. 

மகிழ்ச்சியான அனுபவங்களையும் "பாடமாக" பார்க்கும்போது, "நான் என்ன விரும்புகிறேன், என்ன வாழ்க்கை வாழ வேண்டும்?" என்ற கேள்விக்கு மனிதன் நேர்மையான பதிலை கண்டுபிடிக்கிறான்.

போராட்டம் என்பது வாழ்க்கையின் அழகற்ற பகுதி என்று நாம் நினைக்கிறோம். 

ஆனால் தங்கம் நெருப்பில்தான் சுத்தமாகிறது என்ற பழமொழி வெறும் உவமை மட்டுமல்ல அது வாழ்வியல் உண்மை.

    

போராட்டங்கள் இல்லாத வாழ்க்கை என்பது சவால்கள் இல்லாத விளையாட்டு போன்றது.

அதில் வெற்றியின் இனிமையும் இல்லை, தோல்வியின் பாடமும் இல்லை.

உலக வரலாற்றை எடுத்துப் பார்த்தால், மிகப்பெரிய ஞானிகளும், தலைவர்களும், கலைஞர்களும் கடுமையான போராட்டங்களின் வழியாகவே தங்கள் உண்மையான ஆழத்தை கண்டுகொண்டனர். 

நெல்சன் மண்டேலா 27 ஆண்டுகள் சிறையில் இருந்தும், வெளியே வந்தபோது கோபமோ வஞ்சமோ இல்லாமல் ஒரு தேசத்தை ஒன்றிணைக்கும் அன்பான தலைவராக மாறினார். 

அவரது சிறை வாழ்க்கை ஒரு சுமையாக இருந்திருக்கலாம்  ஆனால் அது அவரை உடைக்கவில்லை, ஏனென்றால் அவர் அதை ஒரு பாடமாக, ஒரு தயாரிப்பாகப் பார்த்தார்.

வாழ்க்கை சூழ்நிலைகளை நம்மால் மாற்ற முடியாது. 

இழப்பு வரும், வலி வரும், தோல்வி வரும். 

ஆனால் அந்த சூழ்நிலைகளை எவ்வாறு பார்க்கிறோம் என்பதை நம்மால் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

     

இதுவே வாழ்வியல் தத்துவத்தின் மிக முக்கியமான போதனை.

   

மனோதத்துவ ஆய்வுகள் காட்டுவது என்னவென்றால், வலியான நிகழ்வுகளை "கற்றுக்கொள்வதற்கான வாய்ப்பு" என்று உணர்ந்தவர்கள், அதையே "தண்டனை" என்று உணர்ந்தவர்களைவிட மிக வேகமாக மீள்கிறார்கள்  உடலளவிலும், மனதளவிலும்.

இந்தப் பார்வை மாற்றம் வலியை மறுதலிப்பதல்ல. 

"இது வலிக்கவில்லை" என்று பொய் சொல்வதல்ல. 

வலியை ஏற்று, அதனோடு அமர்ந்து, "இது எனக்கு என்ன சொல்ல வருகிறது?" என்று கேட்பதே பாடமாகப் பார்க்கும் தன்மை. 

ஒவ்வொரு கஷ்டமான அனுபவமும் ஒரு கடிதம் போன்றது அதை திறக்காமல் தூக்கி எறிவதும், திறந்து படிப்பதும் நம் கையில்தான் உள்ளது.

இந்த வரியில் "மெல்ல" என்ற சொல் மிகவும் முக்கியமானது.

    

ஞானம் என்பது ஒரே நாளில் வருவதில்லை. 

ஒரு அனுபவத்தின் அர்த்தம் சில நேரங்களில் ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரே புரிகிறது. 

இளமையில் நடந்த ஒரு தோல்வி, முதுமையில் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, "அது நடக்காவிட்டால் இன்றைய நான் இருந்திருக்கவே மாட்டேன்" என்று உணரும்போது, அந்த தோல்வியின் உண்மையான மதிப்பு புரிகிறது.

..  

வாழ்க்கை ஒரு அவசர ஆசிரியன் அல்ல  அது பொறுமையான குரு.

இதனால்தான் வாழ்க்கையில் அவசரப்படாத பக்குவம் மிகவும் முக்கியமானது. 

ஒவ்வொரு தருணத்தின் அர்த்தத்தையும் உடனே புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அவசரம் வேண்டாம். 

நீரோட்டத்தை நம்பி ஒரு படகு போவது போல், வாழ்க்கையை நம்பி, அது வெளிப்படுத்தும் ஞானத்தை அமைதியாக ஏற்பது  இதுவே முதிர்ந்த வாழ்வியல் அணுகுமுறை.

இந்த உணர்வு வெறும் தத்துவமாக மட்டுமல்ல  நடைமுறை வாழ்க்கையில் மிகவும் பயனுள்ளது. 

ஒரு உறவு முறிந்துபோகும்போது, "இந்த உறவு என்னை என்னவாக மாற்றியது, எனக்கு என்ன கற்றுக்கொடுத்தது?" என்று கேட்போம். 

ஒரு வேலை போகும்போது, "இது மூடிய கதவு. 

திறக்கப்போகும் கதவு எது?" என்று யோசிப்போம். 

ஒரு நோய் வரும்போது, "என் உடல் எனக்கு என்ன சொல்கிறது, நான் எதை புறக்கணித்தேன்?" என்று கேட்போம்.

இந்த கேள்விகள் வலியை அகற்றுவதில்லை. 

ஆனால் அந்த வலியை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றுகின்றன.

..  

அர்த்தமற்ற வலியைத்தான் மனிதனால் தாங்க முடியாது  அர்த்தமுள்ள வலியை அவன் தாங்கி நிற்கிறான், முன்னேறுகிறான், பரிணமிக்கிறான்.

வாழ்க்கை ஒரு கொடூரமான தண்டனை அல்ல. 

அது ஒரு அன்பான ஆனால் கடுமையான குரு. 

குரு என்பவர் எப்போதும் இனிமையான பாடங்களை மட்டும் கற்பிப்பதில்லை சில நேரங்களில் கடுமையான பரீட்சைகளை வைக்கிறார். 

ஆனால் அந்தப் பரீட்சையின் நோக்கம் ஒன்றே ஒன்றுதான்  நம்மை ஆழப்படுத்துவது, விரிவாக்குவது, உயர்த்துவது.

"சுமை" என்று பார்க்கும்போது, வாழ்க்கை ஒரு சாபமாகிறது.

    

"பாடம்" என்று பார்க்கும்போது, வாழ்க்கை ஒரு வரமாகிறது. 

இந்த ஒரு பார்வை மாற்றம்  வெறும் தாத்பரியம் மட்டுமல்ல  மனிதனின் உள்ளார்ந்த சுதந்திரம்.

    

சூழ்நிலைகள் நம்மை தீர்மானிப்பதில்லை.

நாம் சூழ்நிலைகளை எப்படி வரவேற்கிறோம் என்பதே நம்மை தீர்மானிக்கிறது.

மகிழ்ச்சியிலும் பாடம் இருக்கிறது. போராட்டத்திலும் ஞானம் இருக்கிறது. 

அந்த ஞானம் மெல்ல, மெல்ல, நம் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அடியிலும் வெளிப்படுகிறது.

நாம் மட்டும் கண்களை திறந்து வைத்திருந்தால் போதும்.

அனுபவம் என்னும் ஆசிரியன் ஒருபோதும் வகுப்பை விட்டு வெளியே போவதில்லை  நாம் மட்டும் சில நேரங்களில் மாணவர்களாக இருக்க மறந்துவிடுகிறோம்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்