வாழ்க்கையின் பொருள்

வாழ்க்கையின் பொருள்

“எமது ‘எம்மில்’ அடங்கியுள்ள ‘நான்’ யார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே பொருள்.”

மனிதன் பிறந்த நாள் முதல் இறக்கும் நாள் வரை கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும் ஒரு கேள்வி உண்டு.

“நான் யார்?” என்பதே அது. 

இந்தக் கேள்வி வெறுமனே தத்துவ விவாதத்திற்கான கேள்வி அல்ல.

இது ஒவ்வோர் உயிரும் தன் ஆழத்தில் தவிக்கும் நெருப்பு. 

திருமூலர் முதல் ரமண மகரிஷி வரை, புத்தர் முதல் விவேகானந்தர் வரை ஆன்மீக ஞானிகள் அனைவரும் இந்த ஒரே கேள்விக்கு விடை தேடினர்.

      

“யாம் யார்?” என்று தன்னை நோக்கி திரும்புவதே எல்லா ஆன்மீக பயணத்தின் தொடக்கம் என்று அவர்கள் உணர்த்தினர். 

“எமது ‘எம்மில்’ அடங்கியுள்ள ‘நான்’ யார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே பொருள்” என்னும் இந்தக் கூற்று, வாழ்க்கையின் இறுதி உண்மையை நோக்கி நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.

நம்மில் பெரும்பாலோர் ‘நான்’ என்பது உடல், மனம், சமூக அடையாளம் என்று கருதுகிறோம். 

“நான் ஒரு தமிழன், நான் ஒரு தந்தை, நான் ஒரு தொழிலாளி” என்று பல்வேறு முகமூடிகளை நாம் அணிகிறோம். 

ஆனால் இந்த அடையாளங்கள் எல்லாம் வெளியிலிருந்து வந்தவை, காலத்தால் மாறக்கூடியவை. 

ஒரு குழந்தை பிறக்கும்போது அது தமிழனாகவோ, இந்துவாகவோ பிறப்பதில்லை அது தூய நனவாக, ஒரு ‘இருத்தலின் அனுபவமாக’ வருகிறது. 

காலப்போக்கில் சமூகம், குடும்பம், கல்வி ஆகியவை நமது மனதில் ‘நான்’ என்னும் கட்டுமானத்தை உருவாக்குகின்றன. 

இந்த கட்டுமானம் தான் அகங்காரம். 

ஆன்மீகம் சொல்வது என்னவென்றால், இந்த அகங்காரம் உண்மையான ‘நான்’ அல்ல; அது ஒரு திரை, ஒரு நிழல்விளையாட்டு மட்டுமே.

‘எம்மில்’ என்னும் சொல் ஆழமான தத்துவத்தை உள்ளடக்கியது. 

‘எம்மில்’ என்பது நம்மிடையே, நமக்குள் என்னும் பொருளில் வருகிறது.

    

அதாவது, மாறிக்கொண்டே இருக்கும் இந்த உடல்-மன கூட்டினுள் ஏதோ ஒன்று மாறாமல் நிலைத்திருக்கிறது. 

தூக்கத்தில் மனம் ஓய்கிறது, ஆனால் நாம் இருக்கிறோம். 

குழந்தையாக இருந்தது வேறு, முதியவராக இருப்பது வேறு  ஆனால் ‘நான் இருக்கிறேன்’ என்னும் உணர்வு தொடர்கிறது. 

இந்த தொடர்ச்சியான நனவே ஆத்மன் அல்லது ஆன்மா என்று வேதாந்தம் சொல்கிறது. 

திருவள்ளுவர் ‘அகர முதல எழுத்தெல்லாம்’ என்று தொடங்குவது போல், இந்த ஆன்மா எல்லாவற்றிற்கும் முதலாகும். அது பிரம்மம் அனந்தம், சத்-சித்-ஆனந்தம் (இருத்தல்-நனவு-பேரின்பம்) என்னும் இயல்புடையது.

“தன்னை அறிந்தவன் இறைவனை அறிந்தவன்” என்பது ஆன்மீகத்தின் மைய அச்சு. 

உலகில் உள்ள எல்லா தேடல்களும் செல்வம், புகழ், அன்பு, சாந்தி  உண்மையில் ஒரே ஒரு தேடல்தான்.

தன்னுள்ளே நிறைவை தேடுவது. 

ரமண மகரிஷி கூறினார், “விசாரணை செய்யுங்கள் நான் யார்? இந்த ‘நான்’ எங்கிருந்து வருகிறது?” என்று. 

இப்படி விசாரிக்கும்போது, வெளி நோக்கி ஓடும் மனம் உள்நோக்கி திரும்புகிறது. 

திரும்பிய மனம் தன் ஆதாரத்தில் ஒடுங்கும்போது, அகங்காரம் கரைந்து, தூய நனவு ஆன்மா  தன்னையே வெளிப்படுத்துகிறது. 

இந்த அனுபவமே ஆன்மீகத்தில் ‘ஞானம்’ எனப்படுகிறது. 

அது ஏதோ புதிதாக அறிவது அல்ல; ஏற்கனவே இருப்பதை மறந்திருந்தோம் திரும்ப நினைவுகூர்வதே ஞானம்.

ஆன்மீகம் என்பது மலைகளில் தவமிருப்பது மட்டுமல்ல. 

அன்றாட வாழ்வின் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் நம்மால் இந்த விழிப்பை வாழ முடியும். 

ஒவ்வொரு செயலையும் செய்யும்போது “யார் இதைச் செய்கிறான்?” என்று கேட்பது தியான நிலை. 

கோபம் வரும்போது, “யாருக்கு கோபம் வருகிறது?” என்று திரும்ப உள்நோக்குவது விழிப்பு. 

அன்பு செலுத்தும்போது, “யார் இந்த அன்பை அனுபவிக்கிறான்?” என்று உணர்வது ஆன்மீக முதிர்ச்சி. 

திருமூலர் ‘தன்னை அறிந்தவர்க்கு இல்லை தனிமை’ என்று கூறுவார்.

    

ஏனென்றால், தன்னை அறிந்தவன் எங்கும் ஆன்மாவைக் காண்கிறான்  மலரிலும், மழையிலும், பிறரிலும். அவனுக்கு பிரிவினை இல்லை.

   

எல்லாம் ஒன்றே என்னும் உணர்வு நிலைக்கிறது.

வாழ்க்கையின் பொருள் என்பது வெளியில் உள்ள ஏதோ ஒன்றை அடைவதில் இல்லை. 

அது நமக்குள்ளேயே மறைந்துள்ளது. 

ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒரு விதத்தில் தன்னையே தேடிக்கொண்டிருக்கிறான்.

சிலர் செல்வத்தில், சிலர் கலையில், சிலர் அன்பில், சிலர் இறைவனில். இந்த தேடல்கள் எல்லாம் ஒரே ஒரு தாகத்தின் வெவ்வேறு வெளிப்பாடுகள்.

ஆனந்தத்தை, நிறைவை, தன்னை அடைய வேண்டும் என்னும் ஆழமான ஏக்கம். 

அந்த ஏக்கம் தீரும் நாள் தான் வாழ்க்கை முழுமை பெறும் நாள். 

“எமது ‘எம்மில்’ அடங்கியுள்ள ‘நான்’ யார் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே பொருள்” என்னும் வாக்கியம் இதையே சொல்கிறது. 

உண்மையான நான் அகங்காரம் அல்ல, ஆன்மாவை அறிவதே மனித வாழ்வின் உச்ச லட்சியம். 

அது அறியப்பட்டால், அனைத்தும் அறியப்பட்டது.

அது அறியப்படாவிட்டால், வேறெதுவும் அறிந்தாலும் ஒன்றுமே இல்லை.

இந்த உலகில் நாம் எடுக்கும் ஒவ்வொரு பிறவியும், சந்திக்கும் ஒவ்வொரு அனுபவமும், தாங்கும் ஒவ்வொரு துன்பமும் நம்மை ஒரே ஒரு திசையில் தள்ளுகின்றன.

உள்நோக்கி. 

வெளி உலகம் நம்மை சலிக்கடிக்கும்போதுதான் நாம் தன்னை நோக்கித் திரும்புகிறோம். 

அந்தத் திரும்புதலே ஆன்மீகத்தின் தொடக்கம். 

‘நான் யார்?’ என்று கேட்கும் ஒவ்வொரு தருணமும் ஒரு திருப்புமுனை.

    

அந்த கேள்வியை ஆழமாக, நேர்மையாக, தினமும் கேட்டுக்கொண்டே இருப்பவர்களுக்கு, ஒரு நாள் பதில் தானாகவே வெளிப்படும்

வார்த்தையாக அல்ல, அமைதியாக, ஒளியாக, முழுமையாக. 

அதுவே வாழ்க்கையின் பொருள்; அதுவே ஆன்மீகத்தின் இலக்கு.

“தன்னை அறிந்தவன் தெய்வத்தை அறிந்தவன்.”

இதுவே ஆன்மீக ஞானிகளின் நெறி.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்