‘போதும்’ என்று சொல்லத் தெரிந்த மனம்

‘போதும்’ என்று சொல்லத் தெரிந்த மனம்

“எவர்களுக்குப் ‘போதும்’ என்ற எண்ணம் போதாததாக இருக்கிறதோ, அவர்களுக்கு எதுவுமே போதுமானதாக இருப்பதில்லை.

ஆசைக்கு எல்லையில்லாத போது, அபரிமிதமான செல்வமும் வறுமையாகவே தோன்றும்.
     
‘போதும்’ என்ற மனமே ஒரு ஒழுக்கம்.”

இந்தச் சில வரிகளுக்குள் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய உண்மை ஒன்று ஒளிந்திருக்கிறது.

மனிதன் பிறக்கும் போது அவனிடம் எதுவுமே இருப்பதில்லை.

ஆனால் வளர வளர அவன் தேவைகளைப் பெருக்கிக் கொள்கிறான்.

முதலில் உணவு வேண்டும்.
     
பின்னர் நல்ல உடை வேண்டும். அதன் பிறகு ஒரு வீடு வேண்டும்.
     
வீடு கிடைத்ததும் பெரிய வீடு வேண்டும்.

ஒரு வாகனம் கிடைத்ததும் இன்னும் சிறந்த வாகனம் வேண்டும்.

ஒரு தொலைபேசி போதும் என்று நினைத்தவன், புதிய மாடல் வந்ததும் அதையும் வாங்க விரும்புகிறான்.

இங்கே பிரச்சினை பொருட்களில் இல்லை.

“இன்னும் வேண்டும்” என்று ஓயாமல் கேட்கும் மனதில்தான் பிரச்சினை இருக்கிறது.

வாழ்க்கைக்கு தேவையானவை அதிகரிப்பது இயல்பு.

ஆனால் தேவைக்கும் ஆசைக்கும் இடையிலான எல்லையை நாம் மறந்து விடும்போது, வாழ்க்கை ஒரு முடிவில்லாத ஓட்டமாகி விடுகிறது.

தேவை வேறுஆசை வேறு

அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது இதுதான்.

தேவை என்பது வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கானது.

ஆசை என்பது வாழ்க்கையை ஒப்பிடுவதற்கானது.

ஒரு குடும்பத்திற்கு வசதியான வீடு தேவை. ஆனால் அடுத்த வீட்டுக்காரரின் வீட்டைவிட பெரிய வீடு வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஆசையின் தொடக்கம்.

குழந்தைகளுக்குச் சிறந்த கல்வி தேவை.

ஆனால் மற்றவர்களின் குழந்தைகளைவிட உயர்ந்த நிலையில் நம் குழந்தைகள் இருக்க வேண்டும் என்ற போட்டி மனநிலையாக மாறும்போது, தேவையை ஆசை விழுங்கிவிடுகிறது.

உடலைப் பாதுகாக்க நல்ல உணவு தேவை.

ஆனால் சுவைக்காக அளவில்லாமல் உண்ணத் தொடங்கும்போது, தேவை ஆசையாக மாறுகிறது.

ஒரு நல்ல உடை தேவை. ஆனால் ஒவ்வொரு விழாவுக்கும் புதிய உடை வேண்டும்; மற்றவர்கள் என்ன அணிந்திருக்கிறார்கள் என்பதைப் பார்த்து நாமும் வாங்க வேண்டும் என்ற நிலை வந்தால், அது தேவையல்ல.

இதனால்தான் வாழ்க்கையில் ஒரு கட்டத்தில் நாம் நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்:

“எனக்கு உண்மையில் எவ்வளவு தேவை?”

இந்தக் கேள்விக்கு நேர்மையாகப் பதில் சொல்லத் தொடங்கும் நாளிலிருந்து மனத்தில் ஒரு புதிய அமைதி பிறக்கிறது.

‘போதும்’ என்பது சோம்பேறித்தனம் அல்ல

சிலர் ‘போதும்’ என்று சொல்வதை முன்னேற்றத்திற்கு எதிரானதாக நினைக்கிறார்கள்.

“எனக்கு இருப்பது போதும்” என்று சொன்னால் வளர்ச்சி நின்றுவிடும் என்று கருதுகிறார்கள்.

அது தவறான புரிதல்.

‘போதும்’ என்பது முயற்சியை நிறுத்துவது அல்ல.

‘போதும்’ என்பது பேராசைக்கு ஒரு எல்லை வரைவது.

ஒருவர் தனது தொழிலில் முன்னேறலாம்.

அதிகமாக சம்பாதிக்கலாம். பெரிய கனவுகளைக் காணலாம். புதிய வீடு வாங்கலாம்.

உலகம் சுற்றிப் பார்க்கலாம். இவை அனைத்தும் தவறல்ல.

ஆனால் அவற்றை அடைந்த பின்னரும்,

“இது போதாது; இன்னும் வேண்டும்; இன்னொருவரிடம் இருப்பது எனக்கும் வேண்டும்”

என்று மனம் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தால், அவர் எவ்வளவு பெற்றாலும் உள்ளுக்குள் ஏழையாகவே இருப்பார்.

அதற்கு மாறாக, அதிகம் பெற்ற ஒருவர்,

“எனக்குத் தேவையானதைப் பெற்றுவிட்டேன் இனி என்னிடம் இருப்பதை அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையாக மாற்ற வேண்டும்”

என்று நினைத்தால், அவருடைய செல்வம் வாழ்க்கைக்கு அர்த்தமாகிறது.

ஒப்பீடு தான் ‘போதும்’ என்ற மனதின் மிகப்பெரிய எதிரி

இன்றைய வாழ்க்கையில் ‘போதும்’ என்ற உணர்வை அழித்து வருவது பெரும்பாலும் ஒப்பீடுதான்.

நேற்று வரை நம்முடைய வாழ்க்கை நன்றாக இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் இன்று சமூக ஊடகங்களில் ஒருவர் புதிய வீடு வாங்கியிருப்பதைப் பார்க்கிறோம்.

இன்னொருவர் வெளிநாட்டுப் பயணத்தின் புகைப்படத்தைப் பதிவிடுகிறார்.

மற்றொருவர் விலையுயர்ந்த காருடன் நிற்கிறார்.

இன்னொருவர் தனது வெற்றியைப் பற்றி எழுதுகிறார்.

அவற்றைப் பார்த்தவுடன், நம்மிடம் இருப்பவை திடீரென்று சிறியதாகத் தோன்றுகின்றன.

நேற்று வரை மகிழ்ச்சியாக இருந்த வீடு இன்று போதாததாகிறது.

நேற்று வரை நன்றாக இருந்த கார் இன்று பழையதாகத் தெரிகிறது.

நேற்று வரை சந்தோஷமாக இருந்த வாழ்க்கை இன்று குறைவானதாகத் தோன்றுகிறது.

உண்மையில் நமது வாழ்க்கையில் எதுவும் குறையவில்லை.

மாறியது நமது பார்வை மட்டுமே.

அதனால்தான் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையை அளவுகோலாக வைத்து நமது வாழ்க்கையை அளக்கக் கூடாது.

ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்க்கை வேறு.

ஒவ்வொருவருக்கும் பயணம் வேறு.

ஒவ்வொருவருக்கும் கிடைத்த வாய்ப்புகள் வேறு.

அப்படியிருக்க, மற்றவரின் அத்தியாயத்தைப் பார்த்து நமது புத்தகத்தை ஏன் குறைவானதாக நினைக்க வேண்டும்?

அபரிமிதமான செல்வமும் வறுமையாகத் தோன்றும்

இந்தப் பத்தியின் ஆழமான கருத்து இதுதான்.

ஆசைக்கு எல்லை இல்லாதபோது, செல்வத்திற்கு அளவு இருந்தாலும் திருப்திக்கு அளவு இருக்காது.

ஒருவரிடம் ஒரு கோடி இருந்தால், அவர் மகிழ்ச்சியாக இருப்பார் என்று நாம் நினைக்கலாம்.

ஆனால் அவருடைய மனம் இரண்டு கோடியை விரும்பினால்?

இரண்டு கோடி கிடைத்ததும் ஐந்து கோடி வேண்டும்.

ஐந்து கோடி கிடைத்ததும் பத்து கோடி வேண்டும்.

அந்த எண்ணம் தொடர்ந்துகொண்டே போனால், அவருடைய செல்வம் எவ்வளவு பெரிதாக இருந்தாலும், அவரது மனம் எப்போதும் பற்றாக்குறையையே உணரும்.

இதுதான் விசித்திரமான வாழ்க்கை.

பொருள் பெருகுகிறது;
ஆனால் போதாமை பெருகுகிறது.

வீடு பெரிதாகிறது; அமைதி சிறிதாகிறது.

வங்கிக் கணக்கு பெரிதாகிறது; மனநிம்மதி குறைகிறது.

வசதிகள் பெருகுகின்றன; ஓய்வு குறைகிறது.

தொடர்புகள் பெருகுகின்றன; உண்மையான உறவுகள் குறைகின்றன.

இதற்குக் காரணம் வெளியில் இல்லை.

மனத்தின் அளவுகோல் மாறிவிட்டது.

அன்றாட வாழ்க்கையில் ‘போதும்’ எங்கே தேவைப்படுகிறது?

காலை எழுந்தவுடன் நம்முடைய வாழ்க்கையை கவனித்துப் பாருங்கள்.

அலைபேசியைத் திறக்கிறோம்.

செய்திகள் வருகின்றன.

விளம்பரங்கள் வருகின்றன.

புதிய பொருட்கள் பற்றிய தகவல்கள் வருகின்றன.

தள்ளுபடிகள் வருகின்றன.

“இதை வாங்குங்கள்; அது உங்களிடம் இருக்க வேண்டும்” என்று உலகம் தொடர்ந்து நம்மிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது.

நாம் வாங்குகிறோம்.

சில நாட்கள் மகிழ்ச்சி.

பின்னர் அது சாதாரணமாகிவிடுகிறது.

மீண்டும் புதிய பொருள் தேவைப்படுகிறது.

இதுதான் நுகர்வு வாழ்க்கையின் சுழற்சி.

அதிலிருந்து வெளியே வருவதற்கு ஒரு சிறிய சொல் போதும்:

“இது எனக்கு உண்மையில் தேவையா?”

இந்த ஒரு கேள்வி பல தேவையற்ற செலவுகளையும், பல தேவையற்ற ஆசைகளையும் நம்மிடமிருந்து விலக்கிவிடும்.

உணவிலும் ‘போதும்’ ஒரு ஒழுக்கம்

நாம் உண்ணும் உணவிலும் இந்தப் பாடம் பொருந்துகிறது.

உடலுக்குத் தேவையான அளவு உணவு போதும்.

ஆனால் நாக்கின் ஆசைக்கு அளவே இல்லை.

ஒரு உணவு பிடித்துவிட்டால் இன்னும் கொஞ்சம்.

வயிறு நிறைந்துவிட்டாலும் சுவைக்காக இன்னும் கொஞ்சம்.

அந்த “இன்னும் கொஞ்சம்” தான் பல நேரங்களில் உடலுக்கு சுமையாகிறது.

இதிலிருந்தும் ஒரு வாழ்க்கைப் பாடம் கிடைக்கிறது.

உடல் “போதும்” என்று சொல்லும் இடத்தில் நாக்கின் ஆசையை நிறுத்தத் தெரிந்ததே ஒழுக்கம்.

அதுபோலத்தான் வாழ்க்கையிலும்.

மனம் “போதும்” என்று சொல்லும் இடத்தில் ஆசைக்கு இடம் கொடுக்காமல் நிறுத்திக் கொள்ளும் திறனே உண்மையான சுயக்கட்டுப்பாடு.

பணத்திலும் ‘போதும்’ தேவை

பணம் வாழ்க்கைக்கு அவசியம்.

பணம் இல்லாமல் பல அடிப்படைத் தேவைகளைக் கூட நிறைவேற்ற முடியாது.

ஆகவே பணத்தை வெறுக்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால் பணம் நமக்காக இருக்க வேண்டுமே தவிர, நாம் பணத்திற்காக வாழத் தொடங்கக் கூடாது.

ஒரு குடும்பத்தின் தேவைகள் நிறைவேறுகின்றன.

குழந்தைகளின் கல்வி பாதுகாப்பாகிறது.

வீட்டுச் செலவுகள் சமாளிக்கப்படுகின்றன.

சிறிதளவு சேமிப்பு இருக்கிறது.

அப்படியானால் வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில்,

“இனி இன்னும் எவ்வளவு சம்பாதிப்பது?” என்பதோடு,
“இனி எதற்காக வாழ்வது?” என்பதையும் கேட்க வேண்டும்.

ஏனெனில் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் பணம் வாழ்க்கையின் தரத்தை உயர்த்துவதைக் காட்டிலும், வாழ்க்கையின் நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளத் தொடங்கலாம்.

அதிகமாக சம்பாதிக்க ஓடிக்கொண்டே இருப்பவர், அந்தப் பணத்தை அனுபவிக்க வேண்டிய நேரத்தையே இழந்துவிடலாம்.

உறவுகளிலும் ‘போதும்’ வேண்டும்

ஆசை என்பது பொருட்களுக்குள் மட்டும் இல்லை.

உறவுகளிலும் நாம் அளவில்லாமல் எதிர்பார்க்கிறோம்.

“அவர் என்னைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

“அவர் என்னை மதிக்க வேண்டும்.”

“அவர் நான் விரும்பியபடி நடக்க வேண்டும்.”

“அவர் எனக்காக இதைச் செய்ய வேண்டும்.”

இப்படி எதிர்பார்ப்புகள் பெருகும்போது, அன்பு கூட சுமையாகிவிடுகிறது.

சில நேரங்களில் உறவுகளில் அமைதியைத் தரும் மிகப்பெரிய சொல்:

“இவ்வளவு அன்பு கிடைத்ததே போதும்.”

ஒருவர் நம்மை நினைத்துக் கொள்கிறார் என்றால் அது ஒரு வரம்.

ஒருவர் நம்முடன் இருக்கிறார் என்றால் அது ஒரு வரம்.

ஒருவர் நம்முடைய குறைகளையும் தாண்டி நம்மை நேசிக்கிறார் என்றால் அது இன்னும் பெரிய வரம்.

அதை உணரத் தெரிந்தால், உறவுகள் கணக்குப் புத்தகமாக மாறாது.

வாழ்க்கையில் ‘போதும்’ என்று சொல்லக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்

‘போதும்’ என்பது இழப்பின் சொல் அல்ல.

அது நன்றியுணர்வின் சொல்.

“என்னிடம் எதுவும் இல்லை” என்று பார்க்கும் மனம் எப்போதும் ஏழை.

“என்னிடம் இருப்பவை போதுமானவை” என்று உணரும் மனம் எப்போதும் செல்வந்தன்.

ஒரு வீட்டில் அதிகமான பொருட்கள் இருந்தால் அது வளமான வீடு என்று சொல்ல முடியாது.

அந்த வீட்டில் சிரிப்பு இருந்தால், அன்பு இருந்தால், ஒருவருக்கொருவர் நேரம் இருந்தால், அதுவே உண்மையான செல்வம்.

ஒரு மனிதனிடம் வங்கியில் அதிக பணம் இருக்கலாம்.

ஆனால் அவனுக்கு அமைதியாக உறங்க முடியவில்லை என்றால் அந்தச் செல்வத்தின் பயன் என்ன?

ஒருவரிடம் உலகையே சுற்றிப் பார்க்கும் வசதி இருக்கலாம்.

ஆனால் அருகில் அமர்ந்து பேசுவதற்கு ஒருவரும் இல்லையென்றால் அந்தப் பயணத்தின் நிறைவு எங்கே?

வாழ்க்கையின் செல்வம் எவ்வளவு வைத்திருக்கிறோம் என்பதில் இல்லை
எவ்வளவு வைத்திருப்பதை மனம் நிறைவுடன் அனுபவிக்கிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது.

‘போதும்’ என்ற மனம் வாழ்க்கையை எளிதாக்குகிறது

நமக்குத் தேவையில்லாததை வாங்காதபோது பணம் மிச்சமாகிறது.

தேவையில்லாதவர்களுடன் போட்டியிடாதபோது மனம் அமைதியாகிறது.

தேவையில்லாத எதிர்பார்ப்புகளை விட்டுவிடும்போது உறவுகள் இலகுவாகின்றன.

தேவையில்லாத எண்ணங்களை விட்டுவிடும்போது மனம் தெளிவாகிறது.

தேவையில்லாத ஓட்டத்தை நிறுத்தும்போது வாழ்க்கையின் அழகு தெரிகிறது.

அதனால்தான் ‘போதும்’ என்பது வெறும் பொருளாதாரக் கொள்கை அல்ல.

அது ஒரு வாழ்க்கை ஒழுக்கம்.

எப்போது நிறுத்த வேண்டும்?

எதை விட்டுவிட வேண்டும்?

எவ்வளவு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்?

எவ்வளவு பேச வேண்டும்?

எவ்வளவு எதிர்பார்க்க வேண்டும்?

எப்போது அமைதியாக இருக்க வேண்டும்?

இந்த எல்லாவற்றையும் கற்றுக்கொடுக்கும் ஆசிரியர்தான் ‘போதும்’ என்ற உணர்வு.

வயது செல்லச் செல்ல புரியும் உண்மை

வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்தில் நாம் சேர்ப்பதைப் பற்றி சிந்திக்கிறோம்.

நடுத்தர வயதில் சாதிப்பதைப் பற்றி சிந்திக்கிறோம்.

ஆனால் காலம் நம்மை மெதுவாக முதிர்ச்சியடையச் செய்யும்போது, ஒரு நாள் புரிகிறது:

நாம் சேர்த்தவை அனைத்தும் நம்முடன் வரப்போவதில்லை.

வீடு இருக்கும்.

பொருட்கள் இருக்கும்.

பணம் இருக்கும்.

பதவிகள் மாறிவிடும்.

ஆனால் நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் உண்மையாக வாழ்ந்த தருணங்களே நம்முடன் இருக்கும்.

ஒரு குடும்பத்துடன் சிரித்த மாலை.

ஒரு நண்பனுடன் பகிர்ந்த தேநீர்.

ஒரு துயரத்தில் ஒருவருக்குக் கொடுத்த ஆறுதல்.

ஒரு குழந்தையின் கையைப் பிடித்துச் சென்ற நடை.

ஒருவருக்கு செய்த சிறிய உதவி.

இவைகள்தான் வாழ்க்கையின் உண்மையான சேமிப்புகள்.

அவற்றை வாங்க முடியாது.

விற்க முடியாது.

அவற்றின் மதிப்பை பணத்தால் அளக்க முடியாது.

இறுதியில் நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி

ஒரு நாள் வாழ்க்கை நம்மிடம் கேட்கும்:

“நீ எவ்வளவு சேர்த்தாய்?”

என்று மட்டும் அல்ல.

அது இன்னொரு கேள்வியையும் கேட்கும்:

“நீ சேர்த்தவற்றில் எவ்வளவு உனக்கு உண்மையான மகிழ்ச்சியைத் தந்தது?”

அப்போது நாம் புரிந்துகொள்வோம்.

வாழ்க்கை முழுவதும் “இன்னும் வேண்டும்” என்று ஓடியது எவ்வளவு?

“போதும்” என்று நின்று ரசித்தது எவ்வளவு?

அதுவே நமது வாழ்க்கையின் உண்மையான கணக்கு.

எனவே, ஆசைகளை அழித்துவிட வேண்டியதில்லை.

கனவுகளை விட்டுவிட வேண்டியதில்லை.

முன்னேற்றத்தை நிறுத்த வேண்டியதில்லை.

ஆனால் ஒவ்வொரு ஆசைக்கும் ஒரு கேள்வி கேளுங்கள்:

“இது எனக்கு தேவையா, அல்லது என் மனத்தின் முடிவில்லாத விருப்பமா?”

ஒவ்வொரு வாங்குதலுக்கும் முன் சிந்தியுங்கள்:

“இது என் வாழ்க்கையை வளப்படுத்துமா, அல்லது என் பொருட்களை மட்டுமே பெருக்குமா?”

ஒவ்வொரு நாளின் முடிவிலும் உங்களையே கேளுங்கள்:

“இன்று என்னிடம் இருப்பதற்காக நான் நன்றி கூறினேனா?”

அந்த நன்றியுணர்வு பிறக்கும் இடத்தில்தான் ‘போதும்’ என்ற மனம் பிறக்கிறது.

வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுத்திருப்பதைவிட, வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுக்காதவற்றைப் பற்றியே நாம் அதிகமாகச் சிந்திக்கிறோம்.

அதனால் தான் இருப்பவை தெரியாமல் போகின்றன.

கிடைத்தவை மதிப்பில்லாததாகத் தோன்றுகின்றன.

இல்லாதவை மட்டும் பெரிதாகத் தெரிகின்றன.

ஆனால் ஒருநாள் நாம் நின்று திரும்பிப் பார்த்தால் தெரியும்—

நாம் தேடிய பல விஷயங்கள் நமக்குத் தேவையில்லை.

நாம் கவலைப்பட்ட பல விஷயங்கள் இன்று அர்த்தமற்றவை.

நாம் இழந்ததாக நினைத்த பலவற்றைவிட, நம்மிடம் இருந்தவைதான் மிகப் பெரிய வரங்கள்.

அதனால் வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கு எப்போதும் அதிகம் தேவைப்படுவதில்லை.

சில நேரங்களில் ஒரு சிறிய மனமாற்றமே போதும்.

“இன்னும் வேண்டும்” என்பதற்குப் பதிலாக
“இருப்பது போதும்” என்று சொல்லிப் பாருங்கள்.

அந்த ஒரு வார்த்தை உங்கள் செலவைக் குறைக்கலாம்.

உங்கள் கவலையைக் குறைக்கலாம்.

உங்கள் ஒப்பீட்டை நிறுத்தலாம்.

உங்கள் உறவுகளை இனிமையாக்கலாம்.

உங்கள் வாழ்க்கையின் வேகத்தைக் குறைக்கலாம்.

முக்கியமாக

உங்கள் உள்ளத்தில் அமைதியைப் பெருக்கலாம்.

நிறைவான வாழ்க்கை என்பது எல்லாவற்றையும் பெற்ற வாழ்க்கையல்ல.

பெற்றிருப்பவற்றின் மதிப்பை உணர்ந்து வாழத் தெரிந்த வாழ்க்கையே நிறைவான வாழ்க்கை.

ஆசைக்கு எல்லை இல்லையென்றால் அரண்மனையிலும் வறுமை.

நன்றியுணர்வு இருந்தால் சிறிய குடிசையிலும் செல்வம்.

எனவே வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய மிகப் பெரிய ஞானம் இதுதான்:

“எனக்கு எல்லாம் தேவையில்லை.
எனக்குத் தேவையானவை இருக்கின்றன.

இருப்பவை போதும்.
இந்த வாழ்க்கையும் ஒரு வரமே.”

அந்த உணர்வு வந்துவிட்டால்,
வாழ்க்கை நம்மைத் துரத்தாது.

நாம்தான் வாழ்க்கையை ரசிக்கத் தொடங்குவோம்.

" உங்களால் முடியும் "

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

அமைதியான மனம் தெளிவான முடிவுகளின் பிறப்பிடம்

அமைதியான மனம்  தெளிவான முடிவுகளின் பிறப்பிடம்

“நாம் எவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறோமோ, அவ்வளவு தெளிவாகச் சிந்திப்போம்.

எமது முடிவுகள் பதற்றமான எதிர்வினையிலிருந்து வராமல், அமைதியான மனநிலையிலிருந்தே வரட்டும்.”

எளிமையாகத் தோன்றும் இந்த இரண்டு வரிகளுக்குள், மனித வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய உண்மை ஒன்று ஒளிந்திருக்கிறது.
    
வாழ்க்கையில் நாம் எதிர்கொள்ளும் பல பிரச்சினைகள் உண்மையில் பிரச்சினைகளாக இருப்பதில்லை.

அவற்றைப் பற்றிப் பதற்றத்தோடும் அவசரத்தோடும் நாம் எடுக்கும் முடிவுகளே பின்னர் பெரிய பிரச்சினைகளாக மாறுகின்றன.

ஒரு சம்பவம் நிகழ்கிறது. யாரோ ஒருவர் நம்மிடம் கடுமையாகப் பேசுகிறார்.

எதிர்பார்த்த உதவி கிடைக்கவில்லை.

பணியிடத்தில் ஒருவர் நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்.
    
குடும்பத்தில் ஒரு கருத்து வேறுபாடு ஏற்படுகிறது.
   
தொலைபேசியில் வந்த ஒரு செய்தி நம்மை அதிர்ச்சியடையச் செய்கிறது.

எதிர்பார்த்த பணம் வரவில்லை. உடல்நலம், பிள்ளைகளின் எதிர்காலம், உறவுகளின் நிலை, பொருளாதாரச் சுமைகள் போன்றவை மனதில் அலைகளை எழுப்புகின்றன.

அந்த நேரத்தில் நமது மனம் முதலில் தேடுவது தீர்வை அல்ல எதிர்வினையை.

“அப்படியா? அப்படியென்றால் நானும் அப்படித்தான் பேசுவேன்.”

“இனி அவரிடம் நான் பேசவே மாட்டேன்.”

“இந்த வேலையே வேண்டாம்; உடனே விட்டுவிடுகிறேன்.”

“இப்போது இந்த முடிவை எடுக்காவிட்டால் எல்லாம் போய்விடும்.”

இவ்வாறான எண்ணங்கள் பல நேரங்களில் உண்மையின் அடிப்படையில் பிறப்பதில்லை.
    
அவை அந்தக் கணத்தின் உணர்ச்சியின் அடிப்படையில் பிறக்கின்றன.

அதனால்தான் அமைதி என்பது வெறுமனே பேசாமல் இருப்பது அல்ல.

நமது எதிர்வினைக்கும் முடிவுக்கும் இடையில் சிறிது இடைவெளியை உருவாக்கிக் கொள்வது.

அந்தச் சிறிய இடைவெளிதான் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

ஒருவர் நம்மை அவமதிக்கும் வார்த்தையைப் பேசும்போது உடனடியாக அதற்குப் பதில் கொடுப்பது எளிது.

ஆனால் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்து, “அவர் ஏன் இவ்வாறு பேசினார்? அவர் சொன்னதில் உண்மையின் ஒரு பகுதி இருக்கிறதா? நான் இப்போது பேசுவது என் அறிவா, என் கோபமா?” என்று நம்மையே கேட்டுக் கொள்வது சற்று கடினம்.

ஆனால் அந்தக் கடினமான சில விநாடிகளே நம்மை பல வருடங்களுக்கான வருத்தத்திலிருந்து காப்பாற்றக்கூடும்.

நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் இதை மிகச் சாதாரணமான நிகழ்வுகளிலேயே காணலாம்.

குடும்பத்தில் கணவன் மனைவிக்குள் கருத்து வேறுபாடு ஏற்படுகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

ஒரு சிறிய விஷயம் பேசத் தொடங்கி, பழைய சம்பவங்கள் எல்லாம் வெளியில் வருகின்றன.
     
“அன்று நீ இப்படிச் செய்தாய்”, “அப்போது நான் சொன்னதை நீ கேட்கவில்லை” என்று பல வருடங்களாக மனதில் இருந்த குறைகளும் வெளியே வருகின்றன.

குரல் உயர்கிறது. வார்த்தைகள் காயப்படுத்துகின்றன.

அந்த நேரத்தில் இருவரில் ஒருவர் மட்டும் அமைதியாகிவிட்டால் என்ன நடக்கும்?

பிரச்சினை உடனடியாகத் தீர்ந்து விடாது. ஆனால் அது மேலும் பெரிதாகாமல் தடுக்கப்படும்.

அமைதி என்பது தோல்வியல்ல.
    
சில நேரங்களில் உறவை காப்பாற்றுவதற்காகச் சொல்லாமல் விடப்படும் ஒரு வார்த்தையே மிகச் சிறந்த வார்த்தையாக இருக்கலாம்.

கோபத்தில் சொல்லப்படும் ஒரு வாக்கியம் பல வருட உறவைப் பிளக்கக்கூடும்.

ஆனால் அமைதியாக இருக்கும் ஒரு நிமிடம், அதே உறவை மீண்டும் சிந்திக்கச் செய்யக்கூடும்.

இதே உண்மை பெற்றோர் பிள்ளைகள் உறவிலும் பொருந்துகிறது.

ஒரு பிள்ளை எதிர்பார்த்த மதிப்பெண் பெறவில்லை.

உடனே பெற்றோர் கோபப்படுகிறார்கள். “உன்னால் ஒன்றும் முடியாது”, “நீ எப்போதும் இப்படித்தான்”, “மற்ற பிள்ளைகளைப் பாரு” என்று ஒப்பீடுகளும் குற்றச்சாட்டுகளும் தொடங்குகின்றன.

அந்த நேரத்தில் பெற்றோர் முதலில் தங்களுக்குள் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டிய கேள்வி

“இப்போது என் பிள்ளைக்கு என்ன தேவை என் கோபமா, என் வழிகாட்டுதலா?”

இந்த ஒரு கேள்வி பல குடும்பங்களின் உரையாடலை மாற்றிவிடும்.

பிள்ளை தவறு செய்திருக்கலாம். தவறைச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியிருக்கலாம்.

ஆனால் கோபத்திலிருந்து வரும் அறிவுரை பெரும்பாலும் எதிர்ப்பை உருவாக்கும்.

அன்பிலிருந்து வரும் அமைதியான அறிவுரை மாற்றத்தை உருவாக்கும்.

இன்றைய காலத்தில் சமூக ஊடகங்களும் நமது அமைதியைச் சோதிக்கும் மிகப் பெரிய காரணிகளில் ஒன்றாகிவிட்டன.

ஒருவர் நம்மைப் பற்றிய ஒரு கருத்தை எழுதுகிறார்.

நமக்குப் பிடிக்கவில்லை. உடனே பதில் எழுதுகிறோம்.
    
இன்னொருவர் அதற்கு எதிராக எழுதுகிறார்.

நாம் இன்னும் கடுமையாகப் பதிலளிக்கிறோம்.

சில நிமிடங்களில் ஒரு சிறிய கருத்து மோதல், பெரிய சண்டையாக மாறிவிடுகிறது.

அப்போது ஒரு எளிய பழக்கம் நம்மை காப்பாற்றலாம்:

“இதை இப்போது பதில் சொல்ல வேண்டுமா?”

என்று நம்மையே கேட்டுக் கொள்வது.

பல நேரங்களில் பதில் சொல்லாமல் இருப்பது பயத்தினால் அல்ல.

நம்முடைய மன அமைதிக்கு நாம் கொடுக்கும் மதிப்பினால்.

நமது வாழ்க்கையில் பணம் தொடர்பான முடிவுகளிலும் அமைதியின் முக்கியத்துவம் மிகப் பெரியது.

திடீரென ஒரு முதலீட்டு வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

“இப்போது செய்யாவிட்டால் இந்த வாய்ப்பு மீண்டும் கிடைக்காது” என்று ஒருவர் நம்மை அவசரப்படுத்துகிறார்.

பயத்திலும் பேராசையிலும் முடிவெடுக்கிறோம். பின்னர் வருத்தப்படுகிறோம்.

அதேபோல் பொருளாதார நெருக்கடி ஏற்பட்டால், “எப்படியாவது இதை உடனே சரி செய்ய வேண்டும்” என்ற பதற்றத்தில் தவறான கடன், தேவையற்ற செலவு அல்லது ஆபத்தான முடிவு எடுக்கப்படலாம்.

அமைதியான மனநிலை நமக்கு வேறு கேள்விகளை எழுப்பும்

“என்னிடம் உண்மையில் எவ்வளவு இருக்கிறது?”

“எனக்கு எவ்வளவு தேவை?”

“இந்த முடிவின் விளைவு என்ன?”

“இதை ஒரு வாரம் கழித்து எடுத்தாலும் இதே முடிவைத்தானா நான் எடுப்பேன்?”

இத்தகைய கேள்விகள்தான் தெளிவான சிந்தனையின் அடையாளங்கள்.

அதேபோல் வேலைவாய்ப்பு மற்றும் தொழில் வாழ்க்கையிலும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட முடிவுகள் பல பிரச்சினைகளை ஏற்படுத்துகின்றன.

ஒரு மேலாளர் நம்மை விமர்சித்துவிட்டார்.

மனம் புண்படுகிறது.

“இனி இங்கே வேலை செய்ய முடியாது” என்று உடனே முடிவு செய்து விடுகிறோம்.

ஆனால் அந்த விமர்சனம் நியாயமானதா?

அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள ஏதாவது இருக்கிறதா?

அந்தச் சம்பவம் மட்டும் நம்முடைய முழு பணியிட அனுபவத்தைத் தீர்மானிக்க வேண்டுமா?

என்று அமைதியாக சிந்தித்திருந்தால், நம்முடைய முடிவு வேறுபட்டிருக்கலாம்.

ஒரு சம்பவத்தின் போது நாம் உணரும் உணர்ச்சி உண்மையாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அந்த உணர்ச்சி சொல்லும் முடிவு அவசியமாக உண்மையானதாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

இதுவே நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான வாழ்க்கைப் பாடங்களில் ஒன்று.

அமைதி என்றால் வாழ்க்கையில் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல் இருப்பது என்று அர்த்தமல்ல.
   
கோபம் வரலாம். பயம் வரலாம்.
   
ஏமாற்றம் வரலாம். துக்கம் வரலாம். பொறாமையும் வரலாம்.

மனிதனாக இருப்பதால் உணர்ச்சிகள் வருவது இயல்பே.

ஆனால் உணர்ச்சி வருவது நமது கட்டுப்பாட்டில் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

அந்த உணர்ச்சியின் அடிப்படையில் உடனடியாகச் செயல்படுவது மட்டும் நமது தேர்வாக இருக்கலாம்.

இதுதான் மன முதிர்ச்சி.

கடலில் புயல் வீசும்போது அதன் அடிப்பகுதி அமைதியாக இருக்கலாம்.

மேற்பரப்பில் அலைகள் எழலாம் ஆனால் ஆழத்தில் ஒரு அமைதி இருக்கிறது.

மனித மனமும் அப்படித்தான்.

வாழ்க்கையின் மேற்பரப்பில் நிகழ்வுகள் அலைகளை எழுப்பிக் கொண்டே இருக்கும்.

யாரோ பாராட்டுவார்கள் யாரோ விமர்சிப்பார்கள்.

இன்று வெற்றி கிடைக்கும் நாளை தோல்வி வரலாம்.

ஒருவர் நம்மை அணுகுவார் இன்னொருவர் விலகிச் செல்வார்.
   
நாம் திட்டமிட்டது நடக்கும் சில நேரங்களில் முற்றிலும் எதிர்பாராத ஒன்று நிகழும்.

இவற்றையெல்லாம் நிறுத்துவது நம்மால் முடியாது.

ஆனால் அவற்றின் நடுவிலும் நமது உள்ளத்தில் ஒரு அமைதியான இடத்தை உருவாக்கிக் கொள்வது நம்மால் முடியும்.

அந்த அமைதியான இடத்தில்தான் தெளிவு பிறக்கிறது.

ஒரு பிரச்சினை வந்தவுடன் உடனடியாக முடிவு எடுக்காமல், ஒரு இரவு தூங்கிவிட்டு மறுநாள் சிந்திப்பது சில நேரங்களில் மிகச் சிறந்த தீர்வாக இருக்கலாம்.

கோபத்தில் எழுதப்பட்ட செய்தியை உடனடியாக அனுப்பாமல், சில நிமிடங்கள் காத்திருப்பது நல்லது.

பெரிய முடிவெடுக்கும் முன் நம்பிக்கைக்குரிய ஒருவரிடம் ஆலோசனை கேட்பது நல்லது.

மனதில் குழப்பம் அதிகமாக இருக்கும்போது தனியாக சிறிது நேரம் நடப்பது, அமைதியாக அமர்வது, இயற்கையைப் பார்ப்பது, ஆழமாக மூச்சை இழுத்து விடுவது போன்ற எளிய செயல்களும் மனத்தின் வேகத்தை குறைக்க உதவும்.

ஏனெனில் வேகமான மனம் எல்லாவற்றையும் அவசரமாக்குகிறது.
    
அமைதியான மனம் எது உண்மையில் அவசரம் என்பதைப் புரிந்துகொள்கிறது.

வாழ்க்கையில் நாம் அடிக்கடி “என்ன செய்வது?” என்று கேட்கிறோம்.

ஆனால் சில நேரங்களில் அதற்கு முன் கேட்க வேண்டிய கேள்வி

“நான் எந்த மனநிலையில் இருந்து இதைச் செய்யப் போகிறேன்?”

என்பதாகும்.

பயம் கொண்ட மனநிலையிலிருந்து எடுக்கப்படும் முடிவு ஒன்று.

நம்பிக்கையுள்ள மனநிலையிலிருந்து எடுக்கப்படும் முடிவு மற்றொன்று.

கோபத்திலிருந்து எடுக்கப்படும் முடிவு ஒன்று.

அமைதியிலிருந்து எடுக்கப்படும் முடிவு மற்றொன்று.

அதே சூழ்நிலைதான். ஆனால் மனநிலை மாறும்போது நாம் பார்க்கும் உலகமே மாறிவிடுகிறது.

அதனால்தான் வாழ்க்கையில் எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் உடனடியாகத் தீர்வு தேட வேண்டிய அவசியமில்லை.

சில பிரச்சினைகளுக்கு முதலில் தேவைப்படுவது தீர்வு அல்ல தெளிவு.

தெளிவு வந்துவிட்டால் பல தீர்வுகள் தானாகவே நமக்குத் தெரியத் தொடங்கும்.

ஒரு கண்ணாடி தொடர்ந்து அசைந்து கொண்டிருந்தால் அதில் நமது முகம் தெளிவாகத் தெரியாது.
    
கண்ணாடி அமைதியாக நிற்கும்போது மட்டுமே உருவம் தெளிவாகப் பிரதிபலிக்கும்.

நமது மனமும் அதுபோலத்தான்.

எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்போது, பயம், கோபம், ஆசை, ஏமாற்றம் ஆகியவை ஒன்றோடு ஒன்று கலந்திருக்கும்போது, உண்மையைத் தெளிவாகப் பார்க்க முடியாது.

மனம் சிறிது அமைதியாகும்போது தான் நாம் நம்மையும், மற்றவர்களையும், சூழ்நிலையையும் வேறு கோணத்தில் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

அப்போது “அவர் என்னைத் தாக்கினார்” என்பதற்குப் பதிலாக, “அவருடைய நிலைமை என்னவாக இருந்திருக்கும்?” என்று கேட்கத் தொடங்குகிறோம்.

“நான் தோல்வியடைந்துவிட்டேன்” என்பதற்குப் பதிலாக, “இந்த அனுபவம் என்னைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது?” என்று சிந்திக்கிறோம்.

“எல்லாம் முடிந்துவிட்டது” என்பதற்குப் பதிலாக, “இங்கிருந்து நான் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று பார்க்கிறோம்.

இதுவே அமைதியின் சக்தி.

அமைதியான மனம் பிரச்சினைகளை மறுப்பதில்லை.
    
அவற்றை நேருக்கு நேர் பார்க்கிறது.

ஆனால் பிரச்சினையோடு சேர்ந்து பதற்றப்படாமல், அதிலிருந்து ஒரு படி பின்னால் நின்று பார்க்கிறது.

வாழ்க்கையின் மிகச் சிறந்த முடிவுகள் பல நேரங்களில் நாம் மிகுந்த உற்சாகத்தில் இருந்தபோது எடுக்கப்பட்டவை அல்ல.

நாம் அமைதியாக நம்மையே கேட்டுக் கொண்ட தருணங்களில் எடுக்கப்பட்டவை.

எனவே அன்பினியோரே, வாழ்க்கை அடுத்த முறை உங்களைச் சோதிக்கும்போது உடனடியாகப் பதிலளிக்க வேண்டாம்.

ஒரு கணம் நின்று கொள்ளுங்கள்.

ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

உங்களுக்குள் கேளுங்கள்:

“இப்போது நான் எதிர்வினையாற்றுகிறேனா, அல்லது தெளிவாகப் பதிலளிக்கிறேனா?”

இந்த இரண்டிற்கும் இடையே மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

எதிர்வினை என்பது சூழ்நிலை நம்மை இயக்குவது.

பதில் என்பது நமது விழிப்புணர்வு நம்மை இயக்குவது.

வாழ்க்கை நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் முழுவதுமில்லை.
    
மனிதர்களின் செயல்களையும், காலத்தின் நகர்வையும், நிகழ்வுகளின் போக்கையும் நாம் நிர்ணயிக்க முடியாது.

ஆனால் அவற்றை எதிர்கொள்ளும் போது நமது மனநிலையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான ஒரு சுதந்திரம் நமக்குள் இருக்கிறது.

அந்தச் சுதந்திரத்தை நாம் கண்டுபிடிக்கும் நாளிலிருந்து வாழ்க்கை மெதுவாக மாறத் தொடங்குகிறது.

அமைதி என்பது ஓர் ஓட்டம் அல்ல.

அது வாழ்க்கையை இன்னும் தெளிவாகப் பார்க்கும் ஒரு உயர்ந்த நிலை.

சில நேரங்களில் பேசாமல் இருப்பது ஞானம்.

சில நேரங்களில் உடனடியாக முடிவெடுக்காமல் இருப்பது ஞானம்.

சில நேரங்களில் “எனக்குத் தெரியவில்லைஇன்னும் சிந்திக்க வேண்டும்” என்று சொல்வதும் ஞானம்.

ஏனெனில் காலம் சில உண்மைகளை நமக்கு எடுத்துச் சொல்கிறது அமைதி சில உண்மைகளை நமக்குள்ளேயே காட்டுகிறது.

இறுதியில் நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டியது இதுதான்

பதற்றம் நம்மை வேகமாகச் செயல்படச் செய்யலாம்
ஆனால் அமைதிதான் சரியான திசையில் நடக்கச் செய்கிறது.

வாழ்க்கையில் எல்லா கதவுகளையும் உடனே திறக்க வேண்டியதில்லை.

சில கதவுகளின் முன் அமைதியாக நின்றால் போதும்.

எந்தக் கதவு திறக்கப்பட வேண்டும் என்பதையும், எந்தக் கதவைத் திறக்காமல் விட்டுவிட வேண்டும் என்பதையும், அந்த அமைதியே ஒருநாள் நமக்குச் சொல்லும்.

அதனால்,

எண்ணங்கள் எழட்டும்; அவற்றால் நாம் இழுத்துச் செல்லப்பட வேண்டாம்.

உணர்ச்சிகள் வரட்டும் அவற்றை நமது எஜமானர்களாக்க வேண்டாம்.

சூழ்நிலைகள் மாறட்டும்; நமது உள்ளத்தின் அமைதியை அவற்றிடம் ஒப்படைக்க வேண்டாம்.

அமைதியாக இருங்கள்.

சிறிது காத்திருங்கள்.

தெளிவாகப் பாருங்கள்.

பிறகு முடிவு எடுங்கள்.

ஏனெனில்...

அமைதியான மனதில் பிறக்கும் ஒரு சிறிய முடிவு,
பதற்றமான மனதில் பிறக்கும் ஆயிரம் முடிவுகளைவிட
ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை அழகாக மாற்றக்கூடியது.

" உங்களால் முடியும் "

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

நேரத்தை நம்புங்கள்; வாழ்க்கையை நிர்பந்திக்காதீர்கள்

நேரத்தை நம்புங்கள்; வாழ்க்கையை நிர்பந்திக்காதீர்கள்

“அது நடப்பதாக இருந்தால், கண்டிப்பாக நடக்கும்.

நீங்கள் அதை நிர்பந்திக்கவோ, நிரூபிக்கவோ அல்லது அதற்காகக் கவலைப்படவோ தேவையில்லை.
    
அது இயல்பாக நகரட்டும், இருக்கட்டும், உங்களைத் தேடி வரட்டும்.

உங்களுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் நீங்கள் ஈர்த்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.
     
உங்கள் வாழ்க்கையின் சரியான காலநேரத்தை நம்புங்கள்.”

மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது இந்தக் கருத்து, “நமக்கென்று விதிக்கப்பட்டது நம்மைத் தேடி வரும்” என்ற ஒரு சாதாரண நம்பிக்கையாகத் தோன்றலாம்.
    
ஆனால் அதன் ஆழத்திற்குள் சென்றால், இது விதியைப் பற்றிய ஒரு கூற்று மட்டுமல்ல அவசரப்படாமல் வாழ்வது, தேவையற்ற கவலையை விடுவது, நம்மால் செய்ய வேண்டியதைச் செய்துவிட்டு வாழ்க்கையின் இயல்பான ஓட்டத்தை நம்புவது பற்றிய மிக முக்கியமான வாழ்வியல் உண்மையாகிறது.

மனிதனுடைய மிகப் பெரிய பிரச்சினைகளில் ஒன்று, வாழ்க்கையை அது நிகழும் வேகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததுதான்.

நாம் நினைத்தது உடனே நடக்க வேண்டும்.

நாம் விரும்பிய மனிதர் உடனே நம்மைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நாம் செய்த முயற்சிக்கு உடனே வெற்றி கிடைக்க வேண்டும்.

நாம் விதைத்த விதை மறுநாளே மரமாகி நிழல் தர வேண்டும்.
     
நம்முடைய குழந்தைகள் நாம் நினைத்தபடி வளர வேண்டும். நம்முடைய தொழில் நாம் எதிர்பார்த்தபடி உயர வேண்டும்.
   
நம்முடைய உறவுகள் நாம் விரும்பியபடி இருக்க வேண்டும்.

ஆனால் வாழ்க்கை அப்படிச் செயல்படுவதில்லை.

விதைக்கு அதன் காலம் உண்டு.
மரத்திற்கு அதன் காலம் உண்டு.
மலருக்கு அதன் காலம் உண்டு.
மனிதனுக்கும் அவனுடைய காலம் உண்டு.

இதைத்தான் நாம் பல நேரங்களில் மறந்து விடுகிறோம்.

ஒரு விவசாயி நிலத்தில் விதையை விதைத்தவுடன், மறுநாள் காலை சென்று மண்ணைத் தோண்டிப் பார்த்து “விதை முளைத்துவிட்டதா?” என்று பார்க்க மாட்டான்.

அவன் தண்ணீர் ஊற்றுவான்.
     
தேவையான பராமரிப்பைச் செய்வான்.

களையை அகற்றுவான்.

வானத்தைப் பார்ப்பான்.

மழையை எதிர்பார்ப்பான்.

பிறகு காத்திருப்பான்.

அந்தக் காத்திருப்பு சோம்பேறித்தனமான காத்திருப்பு அல்ல.

அது நம்பிக்கையுடன் கூடிய பொறுமை.

நமது வாழ்க்கையிலும் இதே உண்மைதான்.

நாம் ஒரு வேலையைத் தேடுகிறோம்.
   
விண்ணப்பிக்கிறோம். நேர்முகத் தேர்வுகளுக்குச் செல்கிறோம்.
    
பதில் வரவில்லை என்றால், ஒவ்வொரு நாளும் மின்னஞ்சலைத் திறந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.
    
“என்ன ஆயிற்று? ஏன் இன்னும் பதில் வரவில்லை? எனக்கு ஏன் கிடைக்கவில்லை?” என்று மனதைத் தின்றுகொள்கிறோம்.

ஆனால் சில சமயங்களில் நமக்குக் கிடைக்காத ஒரு வேலை, நம்மை இன்னும் பொருத்தமான ஒரு வாய்ப்பை நோக்கி அழைத்துச் சென்றிருக்கலாம்.

அந்த நேரத்தில் நமக்குத் தோன்றுவது தோல்வி.

பின்னாளில் திரும்பிப் பார்க்கும்போது அது திசைமாற்றம் என்று புரிகிறது.

வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய உண்மைகளில் ஒன்று இதுதான்:

அப்போது நடந்தது ஏன் என்று புரியாது.

பின்னால் நடந்ததைப் பார்த்தால்தான்
அப்போது நடந்ததன் அர்த்தம் புரியும்.

ஒரு கதவு மூடப்பட்டபோது நாம் துயரப்படுகிறோம்.

ஆனால் சில சமயங்களில் அந்தக் கதவு மூடப்படாமல் இருந்திருந்தால், நம்முடைய வாழ்க்கையின் அடுத்த கதவை நாம் பார்த்திருக்கவே மாட்டோம்.

இதனால் “முயற்சி செய்ய வேண்டாம்; எல்லாம் தானாக நடக்கும்” என்று இந்தக் கருத்தை எடுத்துக்கொள்ளக் கூடாது.

அது இந்தப் பத்தியின் உண்மை நோக்கமே அல்ல.

வாழ்க்கையை நம்புவது என்பது முயற்சியை விட்டுவிடுவது அல்ல.

முயற்சி செய்த பிறகு அதன் முடிவை நிர்பந்திக்காமல் இருப்பதுதான்.

இதில் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

நாம் செய்ய வேண்டியதைச் செய்ய வேண்டும். நமது கடமையைச் செய்ய வேண்டும்.

நமது திறமையை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். வாய்ப்புகளைத் தேட வேண்டும். கதவுகளைத் தட்ட வேண்டும். தவறுகளில் இருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

ஆனால் கதவைத் திறப்பது நமது கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத நேரங்களில், அந்தக் கதவின் முன் நின்றுகொண்டு நம்மையே குற்றம் சாட்டிக்கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

இன்றைய மனித வாழ்க்கையில் “கவலை” என்பது ஒரு நிரந்தர துணையாகிவிட்டது.

நேற்று நடந்ததைப் பற்றி வருத்தம்.

இன்று நடப்பதைப் பற்றி குழப்பம்.

நாளை என்ன நடக்கும் என்ற பயம்.

இவ்வாறு மனிதன் வாழ்வின் மூன்று காலங்களிலும் சிக்கிக்கொள்கிறான்.

கடந்த காலம் அவனை இழுக்கிறது.

எதிர்காலம் அவனைத் தள்ளுகிறது.

நிகழ்காலம் மட்டும் அவனிடமிருந்து தப்பிக்கிறது.

இதுதான் நமது வாழ்க்கையின் விசித்திரம்.

நாம் வாழ வேண்டிய ஒரே நேரம் “இப்போது”. ஆனால் நாம் பெரும்பாலும் வாழ்வது “நேற்று” அல்லது “நாளை”.

“நான் அப்போது அப்படிச் செய்திருக்கக்கூடாது.”

“அவர் என்னைப் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்.”

“அந்த வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருந்தால்…”

“நாளைக்கு என்ன ஆகுமோ?”

இப்படிப்பட்ட எண்ணங்கள் நமது மனத்தின் சக்தியை மெதுவாகச் சிதைத்துவிடுகின்றன.

வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தை நம்புவது என்பது இந்த மன அழுத்தத்திலிருந்து ஒரு படி பின்வாங்குவதாகும்.

நடக்க வேண்டியதை நடக்க விடுங்கள்.

ஆனால் அதற்கு முன், நீங்கள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்து விடுங்கள்.

ஒரு மாணவன் தேர்வுக்கு முன் படிக்காமல், “எனக்கு கிடைக்க வேண்டிய மதிப்பெண் கிடைக்கும்” என்று சொல்வது வாழ்க்கையை நம்புவது அல்ல.

அது பொறுப்பைத் தவிர்ப்பது.

ஆனால் அவன் முழுமையாகப் படித்து, தேர்வை நன்றாக எழுதி, முடிவுக்காக அளவுக்கு மீறிக் கவலைப்படாமல் இருப்பது வாழ்க்கையை நம்புவது.

ஒரு தொழிலதிபர் தனது தொழிலை வளர்ப்பதற்காக உழைக்க வேண்டும்.

புதிய முயற்சிகளைச் செய்ய வேண்டும்.

சந்தையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

தவறுகளைத் திருத்த வேண்டும்.
     
ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் “எப்போது நான் பெரிய வெற்றி பெறுவேன்?” என்று தன்னைத் தானே வாட்டிக்கொண்டால், அவனுடைய பயணத்தின் மகிழ்ச்சியே அழிந்துவிடும்.

வாழ்க்கையில் சில விஷயங்கள் முயற்சியால் வருகின்றன.

சில விஷயங்கள் நேரத்தால் வருகின்றன.

சில விஷயங்கள் மற்ற மனிதர்களின் முடிவுகளால் வருகின்றன.

சில விஷயங்கள் நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாத சூழ்நிலைகளால் வருகின்றன.

இந்த வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்வதே மன அமைதியின் ஆரம்பம்.

உதாரணமாக, ஒருவரிடம் நாம் அன்பாக இருக்கிறோம்.

ஆனால் அவர் நம்மிடம் அதே அளவு அன்புடன் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.

அங்கேதான் பிரச்சினை தொடங்குகிறது.

நமது அன்பு நமது தேர்வு.

அவருடைய பதில் அவருடைய தேர்வு.

அன்பைக் கொடுக்கலாம்; ஆனால் அன்பைப் பெறுவதைக் கட்டாயப்படுத்த முடியாது.

நட்பை வழங்கலாம்; ஆனால் நட்பை நிர்பந்திக்க முடியாது.

மரியாதையை வழங்கலாம்; ஆனால் மற்றவரிடமிருந்து மரியாதையைப் பறித்துக்கொள்ள முடியாது.

ஒருவரை நம்முடன் இருக்க அழைக்கலாம்.

ஆனால் அவருடைய மனதை சங்கிலியால் கட்டிவைக்க முடியாது.

இதுதான் “நிர்பந்திக்காதீர்கள்” என்ற கருத்தின் ஆழமான பொருள்.

நிர்பந்தம் இருக்கும் இடத்தில் அன்பு மெதுவாகக் குறைகிறது.

நம்பிக்கை இருக்கும் இடத்தில் உறவு சுவாசிக்கத் தொடங்குகிறது.

நமது வாழ்க்கையில் பல உறவுகள் முறிவதற்குக் காரணம் அன்பு இல்லாததல்ல. அதிகமான எதிர்பார்ப்புதான்.

“நான் உனக்காக இவ்வளவு செய்தேன் நீ எனக்காக என்ன செய்தாய்?”

என்ற கணக்கு ஆரம்பித்துவிட்டால் அன்பு ஒரு வியாபாரமாகிவிடுகிறது.

உண்மையான அன்பு, “நான் கொடுத்தேன்; ஆகவே நீ திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும்” என்று சொல்லாது.

அது தன்னுடைய இயல்பினால் கொடுக்கும்.

மலர் வாசனை கொடுக்கும்போது, அதை நுகர்பவர் யார் என்று விசாரிப்பதில்லை.

சூரியன் ஒளி கொடுக்கும்போது, “என்னை மதிக்கிறாயா?” என்று கேட்பதில்லை.

நதி ஓடும்போது, “என்னைப் பாராட்டுகிறாயா?” என்று கேட்பதில்லை.

இயற்கையின் அழகே அதன் இயல்பில் இருக்கிறது.

மனிதனும் தன்னுடைய இயல்பில் வாழத் தொடங்கும்போது, வாழ்க்கையின் சுமை குறையத் தொடங்குகிறது.

“உங்களைத் தேடி வரட்டும்” என்ற கருத்தையும் நாம் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அது மாயமான முறையில் எல்லாம் நம்மைத் தேடி வரும் என்று பொருளல்ல.

நாம் நம்மைத் தயார்படுத்திக் கொண்டிருக்கும்போது, நமக்குப் பொருத்தமான வாய்ப்புகளை அடையாளம் காணும் திறன் வளர்கிறது என்பதே அதன் நடைமுறை உண்மை.

ஒரு மனிதன் தனது திறமையை வளர்த்துக்கொண்டால், வாய்ப்பு வந்தபோது அதை பயன்படுத்த முடியும்.

ஒருவன் தனது மனதைத் தயார்படுத்திக்கொண்டால், வாழ்க்கையில் வரும் மாற்றங்களை எதிர்கொள்ள முடியும்.

ஒருவன் நல்ல மனிதர்களை மதித்து வாழ்ந்தால், அவனைச் சுற்றி நல்ல உறவுகள் உருவாகும் வாய்ப்பு அதிகரிக்கும்.

ஒருவன் நேர்மையாக உழைத்தால், அவனுடைய உழைப்பு ஒருநாள் ஏதாவது ஒரு வடிவத்தில் பயனளிக்கலாம்.

அதனால் “ஈர்ப்பு” என்பது வெறும் மந்திரச் சொல் அல்ல.

நாம் எப்படிப்பட்ட மனிதராக மாறுகிறோமோ, அதற்கேற்ப நமது வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் விதமும், தேர்வு செய்யும் விதமும், வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தும் விதமும் மாறுகிறது.

இதனால்தான் நம்மை மாற்றுவது மிகவும் முக்கியமானது.

வாழ்க்கையில் பலர் வெளியில் உள்ள உலகத்தை மாற்ற முயற்சி செய்கிறார்கள்.

“அவர் மாற வேண்டும்.”

“சூழ்நிலை மாற வேண்டும்.”

“அவர்கள் என்னைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

“உலகம் எனக்கு சாதகமாக இருக்க வேண்டும்.”

ஆனால் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய மாற்றம் எப்போது தொடங்குகிறது தெரியுமா?

“முதலில் நான் மாறுகிறேன்” என்று ஒருவர் சொல்லும் தருணத்தில்தான்.

நாம் பொறுமையாக மாறும்போது, காத்திருப்பதற்கான நமது திறன் மாறுகிறது.

நாம் தெளிவாக மாறும்போது, எதைத் தேடுகிறோம் என்பது புரிகிறது.

நாம் மனதளவில் வலிமையாக மாறும்போது, நிராகரிப்புகள் நம்மை உடைக்க முடியாது.

நாம் நம்மை ஏற்றுக்கொள்ளும்போது, மற்றவர்களின் அங்கீகாரத்திற்காக அலைவது குறைகிறது.

இதுவே உண்மையான “ஈர்ப்பு”.

வாழ்க்கையின் சரியான நேரத்தை நம்புவது என்பது கடிகாரத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதை நிறுத்துவது.

ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் வாழ்க்கையில் தனித்தனி பருவங்கள் இருக்கின்றன.

ஒருவருக்கு இருபது வயதில் கிடைக்கும் வெற்றி, இன்னொருவருக்கு நாற்பது வயதில் கிடைக்கலாம்.

ஒருவருக்கு இளமையில் காதல் கிடைக்கலாம்; மற்றொருவருக்கு வாழ்க்கையின் பிற்பகுதியில் உண்மையான துணை கிடைக்கலாம்.

ஒருவருக்கு ஆரம்பத்திலேயே தொழில் வெற்றி கிடைக்கலாம்; இன்னொருவர் பல தோல்விகளுக்குப் பிறகுதான் தன் பாதையை கண்டுபிடிக்கலாம்.

அதனால் மற்றவர்களின் கடிகாரத்தைக் கொண்டு நமது வாழ்க்கையை அளக்கக்கூடாது.

அவருடைய வசந்தம் வந்துவிட்டதால்
எனது குளிர்காலம் என்றென்றும் நீடிக்கும் என்று அர்த்தமில்லை.

இயற்கையைப் பாருங்கள்.

குளிர்காலத்தில் மரம் வெறுமையாகத் தெரியும்.

அதைப் பார்த்து “இந்த மரம் இறந்துவிட்டது” என்று நாம் சொல்லமாட்டோம்.

ஏனென்றால் அதன் உள்ளே வாழ்க்கை இன்னும் இருக்கிறது என்பதை நாம் அறிவோம்.

சில காலங்களில் நமது வாழ்க்கையும் அப்படித்தான் இருக்கும்.

வெளியில் எதுவும் நடக்காதது போலத் தோன்றும்.

முயற்சிகள் பலன் தராதது போல இருக்கும்.

கதவுகள் மூடப்பட்டிருக்கும்.

நண்பர்கள் விலகியிருப்பார்கள்.

நாம் எங்கு செல்கிறோம் என்பதே புரியாமல் இருக்கலாம்.

அந்த நேரத்தில் வாழ்க்கை நம்மை அழித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால் சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நம்மை உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

மண்ணுக்குள் இருக்கும் விதைக்கு மேலிருந்து பார்க்கும் மனிதனுக்குத் தெரியும் வளர்ச்சி இல்லை.

ஆனால் மண்ணுக்குள் வேர் வளர்கிறது.

அதனால் அமைதியான காலத்தை வீணான காலம் என்று நினைக்காதீர்கள்.

சில காலங்கள் நம்மை முன்னேற்றுவதற்காக அல்ல;
நம்மைத் தயார்படுத்துவதற்காக வருகின்றன.

இதைப் புரிந்துகொண்டால் காத்திருப்பதற்கே ஒரு புதிய அர்த்தம் கிடைக்கிறது.

காத்திருப்பு என்பது வெறுமை அல்ல.

காத்திருப்பு என்பது தயாரிப்பு.

காத்திருப்பு என்பது நம்பிக்கை.

காத்திருப்பு என்பது நம்மை நாமே அறிந்துகொள்ளும் காலம்.

காத்திருப்பின் போது நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி “எப்போது அது நடக்கும்?” என்பதல்ல.

“அது நடக்கும் நேரத்திற்கு நான் தயாராக இருக்கிறேனா?” என்பதே.

இந்த ஒரு கேள்வி நமது வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடியது.

ஒரு நல்ல வாய்ப்பு நம்மைத் தேடி வந்தாலும், நாம் தயாராக இல்லாவிட்டால் அதைத் தவறவிடலாம்.

ஒரு நல்ல உறவு வாழ்க்கையில் வந்தாலும், நமது பழைய காயங்களை குணப்படுத்தாமல் இருந்தால் அதைத் தாங்க முடியாமல் போகலாம்.

ஒரு பெரிய பொறுப்பு கிடைத்தாலும், அதற்குத் தேவையான மனப்பக்குவம் இல்லாவிட்டால் அது நமக்கு சுமையாகிவிடலாம்.

எனவே வாழ்க்கை நமக்குத் தேவையானதைத் தருவதற்கு முன், சில சமயங்களில் அதைப் பெறக்கூடிய மனிதராக நம்மை உருவாக்குகிறது.

இதுதான் வாழ்க்கையின் நுண்ணிய அழகு.

நாம் பல நேரங்களில் “எனக்கு அது ஏன் கிடைக்கவில்லை?” என்று கேட்கிறோம்.

ஆனால் வாழ்க்கை அமைதியாக நம்மிடம் கேட்கிறது:

“அது கிடைத்தால் அதைத் தாங்குவதற்குத் தயாராக இருக்கிறாயா?”

வெற்றி என்பது கிடைப்பது மட்டுமல்ல.

அதைத் தாங்குவதற்கான மனப்பக்குவமும் வெற்றியின் ஒரு பகுதியே.

அதேபோல இழப்பும் எப்போதும் தோல்வி அல்ல.

சில இழப்புகள் நம்மை நமக்கே திரும்பக் கொண்டுவருகின்றன.

சில பிரிவுகள் நமது தனிமையை வெளிப்படுத்துகின்றன.

சில தோல்விகள் நமது அகந்தையை உடைக்கின்றன.

சில தாமதங்கள் நமது பொறுமையை உருவாக்குகின்றன.

சில நிராகரிப்புகள் நம்மை இன்னும் பொருத்தமான பாதைக்குத் திருப்புகின்றன.

அதனால் வாழ்க்கையில் வரும் ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் உடனடியாக தீர்ப்பு வழங்கிப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

சில கதைகளின் முடிவு இன்னும் எழுதப்படாமல் இருக்கலாம்.

இன்று ஒரு பக்கம் மட்டுமே நமக்குத் தெரியும்.

முழு புத்தகத்தையும் படித்த பிறகுதான் அதன் அர்த்தம் புரியும்.

இதுவே வாழ்க்கையின் மீது நம்பிக்கை வைப்பது.

ஆனால் இந்த நம்பிக்கைக்கு இன்னொரு முக்கியமான பக்கம் இருக்கிறது.

நம்பிக்கை என்பது பொறுப்பில்லாத காத்திருப்பு அல்ல.

நாம் கதவைத் திறந்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

வாய்ப்புகளைத் தேட வேண்டும்.

முயற்சி செய்ய வேண்டும்.

தவறுகளை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நம்மை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

அதே நேரத்தில் முடிவுகளைப் பற்றிய அளவுக்கு மீறிய பற்றை விட வேண்டும்.

வாழ்க்கை ஒரு நதியைப் போன்றது.

நதி தன் பாதையைத் தேடிக்கொண்டு ஓடுகிறது.

ஒரு பாறை வந்தால் அதை உடைத்தே ஆக வேண்டும் என்று நிர்பந்திப்பதில்லை.

சில சமயம் அதைச் சுற்றி ஓடுகிறது.

சில சமயம் மெதுவாகிறது.

சில சமயம் வேகமாகிறது.

ஆனால் அது கடலை நோக்கிய பயணத்தை நிறுத்துவதில்லை.

நாமும் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்.

தடைகள் வந்தால் நின்றுவிட வேண்டியதில்லை.

பாதை மாறலாம்.

வேகம் மாறலாம்.

திட்டம் மாறலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கையின் மீது உள்ள நம்பிக்கை மட்டும் குறையக்கூடாது.

நமக்கானது நம்மைத் தேடி வரும் என்ற நம்பிக்கையுடன், நாமும் நம்முடைய பாதையில் நேர்மையாக நடந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்.

இறுதியில் வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் மிகப் பெரிய பாடம் இதுதான்:

எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை.

சிலவற்றைச் செய்ய வேண்டும்.

சிலவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

சிலவற்றை விட்டுவிட வேண்டும்.

சிலவற்றுக்காகக் காத்திருக்க வேண்டும்.

சிலவற்றை மறந்துவிட வேண்டும்.

சிலவற்றை நம்ப வேண்டும்.

இந்த ஆறு உண்மைகளைப் புரிந்துகொண்ட மனிதனின் மனம் மெதுவாக அமைதியடைகிறது.

அவன் வாழ்க்கையைப் பிடித்து இழுப்பதை நிறுத்துகிறான்.

அவன் வாழ்க்கையுடன் நடக்கத் தொடங்குகிறான்.

அப்போது அவனுக்கு ஒரு புதிய உண்மை புரிகிறது.

வாழ்க்கை எப்போதும் நமக்கு எதிராக இயங்கிக்கொண்டிருக்கவில்லை.

சில சமயங்களில் அது நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறது.

ஆகவே, இன்று நீங்கள் எதிர்பார்த்த ஒன்று நடக்கவில்லை என்றால், உடனே அது உங்கள் வாழ்க்கைக்கான மறுப்பு என்று நினைக்காதீர்கள்.

ஒரு கதவு மூடப்பட்டிருக்கலாம்.

ஒரு பதில் தாமதமாகலாம்.

ஒரு கனவு இன்னும் நிறைவேறாமல் இருக்கலாம்.

ஒரு உறவு இன்னும் தெளிவாகாமல் இருக்கலாம்.

ஒரு வாய்ப்பு இன்னும் வராமல் இருக்கலாம்.

அதற்காக உங்களை நீங்கள் குறைத்து மதிப்பிடாதீர்கள்.

உங்கள் பயணத்தை மற்றவர்களுடைய பயணத்தோடு ஒப்பிடாதீர்கள்.

உங்கள் வாழ்க்கையின் கடிகாரத்தை மற்றவர்களின் கடிகாரத்துடன் ஒத்திசைக்க முயற்சி செய்யாதீர்கள்.

உங்களுக்கான நேரம் உங்களுக்கே உரியது.

முயற்சி செய்யுங்கள்.

நேர்மையாக வாழுங்கள்.

உங்களை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

அன்பாக இருங்கள்.

உங்கள் கடமையைச் செய்யுங்கள்.

வாய்ப்புகளைத் தேடுங்கள்.

பின்னர்—

சிலவற்றை வாழ்க்கையிடம் ஒப்படைத்துவிடுங்கள்.

ஏனெனில் எல்லாவற்றையும் நாமே திட்டமிட வேண்டிய வாழ்க்கை அல்ல இது.

சில அழகான சந்திப்புகள் திட்டமிடப்படாமல் வருகின்றன.

சில அற்புதமான வாய்ப்புகள் எதிர்பாராத கதவுகளில் இருந்து வருகின்றன.

சில மனிதர்கள் நமது வாழ்க்கையில் எப்போது நுழைவார்கள் என்று நமக்குத் தெரியாது.

சில மாற்றங்கள் நமது வாழ்க்கையை முற்றிலுமாக மாற்றிவிடுகின்றன.

அதனால், வாழ்க்கை இன்னும் முழுமையாகப் புரியவில்லை என்பதற்காக பயப்படாதீர்கள்.

முழுமையாகப் புரிந்துவிட்டால் அதற்கு வாழ்க்கை என்று பெயர் இருக்காது.

வாழ்க்கை என்பது அறியப்படாததோடு நடக்கும் ஒரு பயணம்.

அந்தப் பயணத்தில் நமது கடமை, ஒவ்வொரு அடியையும் விழிப்புடன் எடுத்து வைப்பது.

அடுத்த மைல் எங்கே என்று தெரியாவிட்டாலும், இன்று எடுக்க வேண்டிய அடியை எடுக்க வேண்டும்.

நாளை என்ன வரும் என்று தெரியாவிட்டாலும், இன்று நம்மால் முடிந்ததைச் செய்ய வேண்டும்.

அதன்பின் வாழ்க்கையை நம்ப வேண்டும்.

ஒருநாள் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நாம் கவலைப்பட்ட பல விஷயங்கள் தேவையற்றவையாக இருந்திருப்பதை உணரலாம்.

நாம் பயந்த பல கதவுகள் திறந்திருக்கலாம்.

நாம் இழந்ததாக நினைத்த பல விஷயங்கள் வேறு வடிவில் நம்மைத் தேடி வந்திருக்கலாம்.

நாம் தாமதம் என்று நினைத்தது, உண்மையில் சரியான நேரத்திற்கான காத்திருப்பு என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

அப்போது வாழ்க்கையிடம் நாம் ஒரு சிறிய புன்னகையுடன் சொல்லலாம்:

“நான் உன்னை நம்பியிருக்க வேண்டும்.

நீ உன் நேரத்தில் எல்லாவற்றையும் அழகாகச் செய்துவிட்டாய்.”

எனவே, இன்று உங்கள் மனதில் ஒரு கனவு இருந்தால் அதை நேசியுங்கள்.

அதற்காக உழையுங்கள்.

அதை நோக்கி நடந்து செல்லுங்கள்.

ஆனால் அதைக் கைப்பற்றுவதற்காக உங்கள் அமைதியை இழந்துவிடாதீர்கள்.

நீங்கள் செய்ய வேண்டியதைச் செய்துவிட்டு, மீதியை வாழ்க்கையின் கைகளில் வையுங்கள்.

விதையை விதைப்பது உங்கள் வேலை.

அதை மரமாக்குவது இயற்கையின் வேலை.

நிழலில் அமர்வதற்கான நேரம் வந்துவிடும்.

அதுவரை—

அவசரப்படாதீர்கள்.

ஒப்பிடாதீர்கள்.

கவலைப்படாதீர்கள்.

நிர்பந்திக்காதீர்கள்.

உங்களை நீங்கள் நம்புங்கள்.

உங்கள் பயணத்தை நம்புங்கள்.

முக்கியமாக—

உங்கள் வாழ்க்கையின் சரியான காலநேரத்தை நம்புங்கள்.

ஏனெனில் வாழ்க்கையில் சில விஷயங்கள் நாம் விரும்பிய நேரத்தில் வருவதில்லை.

அவை நமக்குத் தேவையான நேரத்தில் வருகின்றன.

அந்த வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் நாளிலிருந்து, காத்திருப்பும் இனிமையாகிறது.
    
தாமதமும் அர்த்தமுள்ளதாகிறது தனிமையும் ஆசிரியராகிறது தோல்வியும் வழிகாட்டியாகிறது வாழ்க்கையும் ஒரு சுமையாக இல்லாமல், நம்மை மெதுவாகச் செதுக்கும் ஒரு அற்புதமான சிற்பியாக மாறுகிறது.

நடக்க வேண்டியது நடக்கும்.
வர வேண்டியது வரும்.

விட வேண்டியது விலகும்.
நாம் செய்ய வேண்டியது
விழிப்புடன் வாழ்ந்து,
நம்பிக்கையுடன் நடந்து,
அமைதியுடன் காத்திருப்பதே.

" உங்களால் முடியும் "

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

விதி — கீழிருந்து சிக்கல்; மேலிருந்து அற்புதம்

விதி — கீழிருந்து சிக்கல்; மேலிருந்து அற்புதம்

“விதி என்பது கீழே இருந்து பார்க்கும்போது சிக்கலான நூலாகத் தோன்றினாலும், நெசவாளனின் அரியணையிலிருந்து பார்க்கும்போது ஒரு அற்புதம் நிறைந்த ஓவியமாக வெளிப்படும் ஒரு நெய்யப்பட்ட நூலாகும்.”

வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் நமக்கு புரியாத சம்பவங்கள் நடக்கின்றன.

நாம் நல்லது செய்தும் ஏன் கஷ்டம் வருகிறது?

நேர்மையாக வாழ்ந்தும் ஏன் சிலர் நம்மை ஏமாற்றுகிறார்கள்?

நாம் மிகவும் விரும்பிய ஒன்று ஏன் நம்மை விட்டு விலகுகிறது?

பல வருடங்கள் கட்டியெழுப்பிய வாழ்க்கை ஏன் ஒரே நாளில் மாறிவிடுகிறது?

நாம் செல்ல விரும்பிய பாதை ஏன் மூடப்படுகிறது?

அப்போது நம்முடைய மனம் ஒரே கேள்வியைத்தான் கேட்கிறது:

“ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது?”

அதற்குப் பதில் கிடைக்காதபோது, நாம் அதற்கு ஒரு பெயர் வைக்கிறோம் — விதி.

ஆனால் விதி என்றால் என்ன?

அது ஏற்கனவே எழுதப்பட்ட ஒரு தீர்ப்பா?

நாம் எதைச் செய்தாலும் மாற்ற முடியாத ஒரு கட்டளையா?

அல்லது நம்மால் அந்த நேரத்தில் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒரு பெரிய வாழ்க்கை நெய்தலா?

இந்தக் கேள்வியை ஆழமாகச் சிந்திக்கும்போது, மேலே கூறப்பட்ட உவமை நமக்கு ஒரு புதிய பார்வையைத் தருகிறது.

ஒரு நெசவாளனின் நூல்

ஒரு நெசவாளன் அழகான ஒரு பட்டாடையை நெய்கிறான் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

அவன் நெய்யும் போது, நமது கண்களுக்கு தெரியும் நூல்கள் தனித்தனியாகத்தான் இருக்கும்.

ஒரு நூல் இங்கே செல்கிறது.

மற்றொரு நூல் அங்கே செல்கிறது.

சில நூல்கள் மேலே செல்கின்றன.

சில நூல்கள் கீழே செல்கின்றன.

சில இடங்களில் நூல்கள் ஒன்றையொன்று கடக்கின்றன.

சில நூல்கள் முடிச்சாகத் தோன்றுகின்றன.

கீழே நின்று அந்த நூல்களை மட்டும் பார்த்தால்,

“இது என்ன குழப்பம்?”

என்றுதான் தோன்றும்.

ஆனால் நெசவாளன் இருக்கும் இடத்திலிருந்து முழு துணியையும் பார்த்தால், அந்தக் குழப்பம் ஒரு வடிவமாக மாறுகிறது.

அங்கே ஒரு மலர் இருக்கலாம்.

ஒரு மயில் இருக்கலாம்.

ஒரு அழகான கோலம் இருக்கலாம்.

ஒரு முழுமையான ஓவியம் இருக்கலாம்.

நாம் பார்த்தது ஒரு நூல்.

நெசவாளன் பார்த்தது முழு ஓவியம்.

இதுதான் விதியைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் மிக அழகான உவமை.

நாம் பார்க்கும் வாழ்க்கை — ஒரு சிறிய பகுதி

மனிதனுடைய பார்வை மிகவும் குறுகியது.

நாம் நேற்று வரை நடந்ததை அறிவோம்.

இன்று நடப்பதை ஓரளவு புரிந்துகொள்கிறோம்.

நாளை என்ன நடக்கும் என்பது நமக்குத் தெரியாது.

ஆனால் இறைவன் அல்லது பிரபஞ்சத்தின் பேரறிவு — எதை நாம் எந்தப் பெயரில் அழைத்தாலும் — நம்மைவிட மிகப் பெரிய பார்வையைக் கொண்டிருக்கிறது என்று ஆன்மீகம் கூறுகிறது.

நாம் ஒரு பக்கத்தைப் பார்க்கிறோம்.

அது முழுப் புத்தகம் அல்ல.

நாம் ஒரு காட்சியைப் பார்க்கிறோம்.

அது முழுத் திரைப்படம் அல்ல.

நாம் ஒரு நூலைப் பார்க்கிறோம்.

அது முழு நெய்த துணி அல்ல.

இதுதான் நம்முடைய வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய சிக்கல்.

ஒரு சிறிய பகுதியைப் பார்த்துவிட்டு முழு வாழ்க்கையைப் பற்றி தீர்ப்பு சொல்லிவிடுகிறோம்.

“இது நல்லதல்ல” என்று நாம் நினைப்பது…

சில சமயங்களில் நம் வாழ்க்கையில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தைப் பார்த்து,

“இது என் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய துரதிர்ஷ்டம்”

என்று நினைத்திருக்கலாம்.

ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு திரும்பிப் பார்த்தால்,

“அது நடக்காமல் இருந்திருந்தால், நான் இன்று இருக்கும் இடத்திற்கு வந்திருக்க முடியாது”

என்று புரிந்திருக்கலாம்.

ஒரு வேலை கிடைக்கவில்லை.

அப்போது மனம் உடைந்தது.

பின்னர் கிடைத்த வேறு ஒரு வாய்ப்பு வாழ்க்கையை மாற்றியது.

ஒரு உறவு முறிந்தது.

அப்போது உலகமே முடிந்துவிட்டதாகத் தோன்றியது.

ஆனால் அந்தப் பிரிவு நம்மை நம்மையே கண்டுகொள்ளச் செய்தது.

ஒரு மனிதர் நம்மை விட்டு விலகினார்.

அப்போது அது இழப்பாகத் தோன்றியது.

ஆனால் பின்னர் புரிந்தது —

அந்த விலகல் நம்முடைய உள்ளத்தில் ஒரு புதிய கதவைத் திறந்தது.

அதனால் வாழ்க்கையில் நடக்கும் ஒவ்வொரு சம்பவத்திற்கும் உடனடியாக “நல்லது”, “கெட்டது” என்று முத்திரை குத்துவது சரியல்ல.

ஏனெனில்,

ஒரு சம்பவத்தின் அர்த்தம் அது நடந்த நேரத்தில் தெரியாது; அதன் விளைவுகளின் வழியாகத்தான் சில சமயம் தெரிய வருகிறது.

விதி என்ற பெயரில் சோம்பேறித்தனம் வேண்டாம்

ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான உண்மையை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

“எல்லாம் விதிதான்” என்று சொல்லிவிட்டு முயற்சி செய்யாமல் இருப்பது ஆன்மீகம் அல்ல.

அது விதியின் பெயரில் நம்முடைய பொறுப்பிலிருந்து ஓடுவது.

விதி என்ற பெயரில் தவறுகளை நியாயப்படுத்துவதும் தவறு.

“என்ன செய்வது? விதி!”

என்று சொல்லிவிட்டு வாழ்க்கையை கையில் எடுத்துக்கொள்ளாமல் இருப்பது மனிதனின் சக்தியை மறுப்பதாகும்.

வாழ்க்கையில் நமக்கு இரண்டு பகுதிகள் இருக்கின்றன.

நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாதவை.

நம்மால் கட்டுப்படுத்தக்கூடியவை.

மழை பெய்வதை நாம் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

ஆனால் குடையை எடுத்துக்கொள்வதா இல்லையா என்பதை நாம் தீர்மானிக்கலாம்.

காற்றின் திசையை நாம் மாற்ற முடியாது.

ஆனால் படகின் பாயை எவ்வாறு அமைப்பது என்பதை நாம் முடிவு செய்யலாம்.

வாழ்க்கையில் வரும் எல்லா சம்பவங்களையும் நாம் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது.

ஆனால் அந்தச் சம்பவங்களுக்கு நாம் எப்படி பதிலளிக்கிறோம் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

இதுவே மனிதனுடைய சுதந்திரம்.

விதியும் முயற்சியும் — எதிரிகள் அல்ல

விதியும் முயற்சியும் ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை என்று நாம் அடிக்கடி நினைக்கிறோம்.

ஆனால் அவை அப்படியல்ல.

விதி நமக்கு கொடுக்கப்படும் சூழ்நிலையாக இருக்கலாம்.

முயற்சி அந்தச் சூழ்நிலைக்குள் நாம் செய்யும் பயணமாக இருக்கலாம்.

ஒரு விதை எந்த மண்ணில் விழுகிறது என்பதை அது தேர்ந்தெடுக்காமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் மண்ணில் விழுந்த பிறகு, சூரியனை நோக்கி வளர்வதற்கான அதன் இயல்பான முயற்சி நிற்காது.

அதுபோல மனிதனும்.

நமக்கு கிடைத்த குடும்பம்,

நமக்கு கிடைத்த உடல்,

நமக்கு கிடைத்த காலம்,

நமக்கு கிடைத்த சூழ்நிலை,

நமக்கு நேர்ந்த சில சம்பவங்கள் —

இவை அனைத்தும் நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அவற்றுக்குள் நாம் என்ன மனிதராக மாறுகிறோம் என்பது நம்முடைய கையில் இருக்கிறது.

விதி பாதையைத் தரலாம்; பயணத்தின் தரத்தை நாம் தீர்மானிக்கலாம்.

சில கதவுகள் மூடப்படுவதற்கும் ஒரு காரணம் இருக்கலாம்

வாழ்க்கையில் ஒரு கதவு மூடப்பட்டால் நாம் உடனே வருத்தப்படுகிறோம்.

“எனக்காக அந்தக் கதவு ஏன் திறக்கவில்லை?”

என்று கேட்கிறோம்.

ஆனால் சில நேரங்களில்,

அந்தக் கதவு திறக்காததே நம்முடைய பாதுகாப்பாக இருக்கலாம்.

நாம் விரும்பிய வேலை கிடைக்கவில்லை.

அது தோல்வி என்று நினைத்தோம்.

பின்னர் தெரிந்தது — அந்த வேலை நமக்கு ஏற்றதல்ல.

நாம் விரும்பிய மனிதர் நம்முடைய வாழ்க்கையில் நிலைக்கவில்லை.

அது துரதிர்ஷ்டம் என்று நினைத்தோம்.

பின்னர் புரிந்தது — அந்த உறவு நம்மை நாமே இழக்கச் செய்திருக்கும்.

நாம் விரும்பிய இடத்திற்கு செல்ல முடியவில்லை.

அது தடையாகத் தோன்றியது.

பின்னர் தெரிந்தது — அந்தத் தடை வேறு ஒரு பாதையைத் திறந்தது.

அதனால்,

மூடப்பட்ட கதவுகளைப் பார்த்து மட்டும் அழாதீர்கள்.

ஒருவேளை வாழ்க்கை உங்களை வேறு ஒரு கதவின் முன் அழைத்துச் சென்று கொண்டிருக்கலாம்.

விதி நம்மை தண்டிக்கிறதா?

பலர் கஷ்டம் வந்தால்,

“விதி என்னைத் தண்டிக்கிறது”

என்று நினைக்கிறார்கள்.

ஆன்மீகப் பார்வையில் இதை சற்று வேறுவிதமாகப் பார்க்கலாம்.

வாழ்க்கையில் வரும் ஒவ்வொரு அனுபவமும் தண்டனை அல்ல.

சில அனுபவங்கள் பாடங்கள்.

சில அனுபவங்கள் எச்சரிக்கைகள்.

சில அனுபவங்கள் மாற்றத்திற்கான அழைப்புகள்.

சில அனுபவங்கள் நம்முடைய அகந்தையை உடைக்கும் கண்ணாடிகள்.

சில அனுபவங்கள் நம்முடைய உண்மையான வலிமையை நமக்கே காட்டும் வாய்ப்புகள்.

நாம் கஷ்டத்தில் இருக்கும்போது,

“ஏன் இது எனக்கு நடந்தது?”

என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக,

“இதிலிருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?”

என்று கேட்கத் தொடங்கினால் வாழ்க்கையின் பார்வையே மாறிவிடும்.

வாழ்க்கை நம்மை உருவாக்குகிறது

நாம் வாழ்க்கையை வடிவமைக்கிறோம் என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் உண்மையில்,

வாழ்க்கையும் நம்மை வடிவமைத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு குயவன் மண்ணைத் தட்டி, அழுத்தி, சுழற்றி ஒரு பானையை உருவாக்குகிறான்.

மண்ணுக்கு அந்த அழுத்தம் வேதனையாக இருந்தால் என்ன?

அது இல்லாமல் பானை உருவாகாது.

தங்கம் நெருப்பில் உருகுகிறது.

அதற்கு அந்த நெருப்பு அழிவாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் அதுவே அதன் தூய்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

அதேபோல் வாழ்க்கையின் சில நெருப்புகள் நம்மை அழிப்பதற்காக வருவதில்லை.

நம்முள் மறைந்திருக்கும் மனிதனை வெளிக்கொணர்வதற்காக வருகின்றன.

அதனால்தான் சிலர் வயதாக வயதாக மென்மையாகிறார்கள்.

சிலர் அமைதியாகிறார்கள்.

சிலர் பிறரைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறார்கள்.

சிலர் மன்னிக்கக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

சிலர் வாழ்க்கையின் நிலையாமையை உணர்கிறார்கள்.

இவை எல்லாம் வாழ்க்கை என்ற ஆசிரியன் கற்றுக் கொடுத்த பாடங்கள்.

நெசவாளனின் பார்வையை நாம் பெற முடியுமா?

முழுமையான பார்வையை மனிதன் பெறுவது கடினம்.

ஆனால் அதற்கான ஒரு சிறிய வழி இருக்கிறது.

அது — நம்பிக்கை.

எல்லாம் எனக்குப் புரிய வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிப்பதை விட்டுவிட்டு,

“இப்போது எனக்குப் புரியவில்லை; ஆனால் இந்த அனுபவத்திற்கும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கலாம்”

என்று மனதைத் திறப்பது.

இதுதான் ஆன்மீக நம்பிக்கையின் தொடக்கம்.

நம்பிக்கை என்பது கண்ணை மூடிக்கொண்டு எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல.

நம்பிக்கை என்பது,

“எனக்குத் தெரியாததை விட வாழ்க்கையில் பெரிய அறிவு இருக்கலாம்”

என்று பணிவுடன் ஏற்றுக்கொள்வது.

கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது

நம் வாழ்க்கையில் நடந்ததை மாற்ற முடியாது.

கடந்த காலத்தை மீண்டும் சென்று திருத்த முடியாது.

ஆனால் அதைப் பற்றிய நம்முடைய பார்வையை மாற்ற முடியும்.

ஒரு பழைய காயத்தை நாம் எப்போதும் காயமாகவே வைத்திருக்கலாம்.

அல்லது,

“இந்தக் காயம் என்னை வளர்த்தது”

என்று பார்க்கலாம்.

ஒரு தோல்வியை,

“என் வாழ்க்கையின் முடிவு”

என்று பார்க்கலாம்.

அல்லது,

“என் வாழ்க்கையின் திசைமாற்றம்”

என்று பார்க்கலாம்.

ஒரு பிரிவை,

“என் இழப்பு”

என்று பார்க்கலாம்.

அல்லது,

“என்னை என்னிடம் திரும்பக் கொண்டுவந்த அனுபவம்”

என்று பார்க்கலாம்.

சம்பவம் மாறவில்லை.

ஆனால் அதன் பொருள் மாறிவிட்டது.

அதுதான் ஞானத்தின் தொடக்கம்.

வாழ்க்கையின் நெய்தலை நம்புங்கள்

நாம் இப்போது பார்க்கும் நூல் சிக்கலாக இருக்கலாம்.

சில இடங்களில் முடிச்சுகள் இருக்கலாம்.

சில இடங்களில் நிறங்கள் கலந்திருக்கலாம்.

சில நூல்கள் அறுந்துபோனது போலத் தோன்றலாம்.

ஆனால் முழுப் படைப்பு இன்னும் முடிவடையாமல் இருக்கலாம்.

அதனால் இன்று உங்கள் வாழ்க்கை குழப்பமாக இருக்கிறது என்பதற்காக,

உங்கள் வாழ்க்கை அழகற்றது என்று முடிவு செய்துவிடாதீர்கள்.

இன்று புரியாத ஒன்று,

நாளை உங்கள் வாழ்க்கையின் மிக அழகான பகுதியாக மாறலாம்.

இன்று ஏற்பட்ட ஒரு தாமதம்,

நாளை ஒரு பாதுகாப்பாகத் தெரியலாம்.

இன்று ஏற்பட்ட ஒரு தோல்வி,

நாளை ஒரு வெற்றியின் அடித்தளமாக இருக்கலாம்.

இன்று வந்த ஒரு கண்ணீர்,

நாளை உங்கள் கண்களில் வரும் நன்றிக் கண்ணீருக்கு காரணமாக இருக்கலாம்.

ஆன்மீகத்தின் மிகப்பெரிய பாடம்

ஆன்மீகம் நமக்கு,

“உன் வாழ்க்கையில் எதுவும் நடக்கவில்லை”

என்று சொல்லவில்லை.

அது,

“நடப்பதற்குள் இருக்கும் ஆழமான அர்த்தத்தைத் தேடு”

என்று சொல்கிறது.

விதி என்றால் எல்லாவற்றையும் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல.

விதியைப் புரிந்துகொள்வது என்றால்,

முயற்சி செய்ய வேண்டிய இடத்தில் முழு முயற்சி செய்வது;
மாற்ற முடியாத இடத்தில் அமைதியைப் பெறுவது;
புரியாத இடத்தில் பொறுமையுடன் இருப்பது;
இழந்ததைப் பற்றிக் கொண்டிராமல், மீதமுள்ளதை அர்த்தமுள்ளதாக வாழ்வது.

இதுதான் வாழ்க்கையின் முதிர்ச்சி.

இறுதியில்…

ஒரு நாள் நாம் நம் வாழ்க்கையை முழுவதுமாகத் திரும்பிப் பார்க்கும் நேரம் வரும்.

அப்போது,

நம்மை அழ வைத்த மனிதர்களும்,

நம்மை வளர்த்த மனிதர்களும்,

நாம் பெற்ற வெற்றிகளும்,

நாம் சந்தித்த தோல்விகளும்,

நாம் திறந்த கதவுகளும்,

நம்மால் திறக்க முடியாமல் போன கதவுகளும்,

நாம் பெற்ற உறவுகளும்,

நம்மை விட்டு விலகிய உறவுகளும் —

எல்லாம் ஒரே பெரிய ஓவியத்தின் பகுதிகளாகத் தெரியலாம்.

அப்போது ஒருவேளை நாம் புரிந்துகொள்வோம்:

“நான் குழப்பம் என்று நினைத்தது ஒரு வடிவத்தின் தொடக்கம்.”

“நான் இழப்பு என்று நினைத்தது ஒரு புதிய பாதையின் தொடக்கம்.”

“நான் முடிவு என்று நினைத்தது ஒரு மாற்றத்தின் தொடக்கம்.”

அப்போது நம்முடைய மனம் வாழ்க்கையிடம் குறை சொல்லாமல் நன்றி சொல்லத் தொடங்கும்.

ஏனெனில் கீழே இருந்து பார்த்தபோது சிக்கலாகத் தோன்றிய அந்த நூல்கள்,

மேலிருந்து பார்க்கும்போது —

ஒரு அற்புதமான ஓவியமாக நெய்யப்பட்டிருப்பதை நாம் உணர்வோம்.

ஆனால் அந்த ஓவியத்தின் முழுமையை நாம் இப்போதே பார்க்க முடியவில்லை என்பதற்காக வருத்தப்பட வேண்டாம்.

நாம் நெசவாளன் அல்ல.

நாம் அந்த நெய்தலின் ஒரு நூல்.

நமது கடமை முழு ஓவியத்தைப் புரிந்துகொள்வது அல்ல.

நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட நிறத்தில்,

நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட இடத்தில்,

நம்மால் முடிந்த அளவு அழகாக நெய்யப்படுவதுதான்.

வாழ்க்கை உங்களை எந்தத் திசையில் இழுத்துச் செல்கிறது என்று சில நேரங்களில் புரியாமல் இருக்கலாம்.

அப்போது பயப்படாதீர்கள்.

முயற்சியை நிறுத்தாதீர்கள்.

நம்பிக்கையை இழக்காதீர்கள்.

உங்கள் கையில் இருக்கும் இந்த நாளை மட்டும் நன்றாக வாழுங்கள்.

நேற்றின் நூல் ஏற்கனவே நெய்யப்பட்டுவிட்டது.
நாளையின் நூல் இன்னும் உங்கள் கையில் வரவில்லை.
ஆனால் இன்றைய நூல் — உங்கள் கையில் இருக்கிறது.

அதை அன்பால் நெய்யுங்கள்.

அதை நேர்மையால் நெய்யுங்கள்.

அதை பொறுமையால் நெய்யுங்கள்.

அதை நம்பிக்கையால் நெய்யுங்கள்.

ஒருநாள் திரும்பிப் பார்க்கும்போது,

“என் வாழ்க்கை ஏன் இப்படிச் சென்றது?”

என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக,

“ஆஹா… அந்தச் சிக்கலான நூல்களால்தானே இந்த அழகான ஓவியம் உருவானது!”

என்று புன்னகைக்கலாம்.

அதுவே விதியை வெல்வது அல்ல.

விதியின் ஆழத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதனுடன் இசைந்து வாழக் கற்றுக்கொள்வது.

அதுவே வாழ்க்கை ஞானம்.

அதுவே ஆன்மீகத்தின் அமைதியான அழகு.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

மன்னிப்பு வலியை மறப்பதல்ல அதன் பிடியிலிருந்து விடுபடுவது

மன்னிப்பு வலியை மறப்பதல்ல அதன் பிடியிலிருந்து விடுபடுவது

மன்னிப்பு என்பது நடந்தது எமக்கு வலி கொடுக்கவில்லை என்று சொல்வது அல்ல.

அது நடந்ததை நியாயப்படுத்துவதும் அல்ல.
    
நம்மை காயப்படுத்தியவரின் செயல்களை சரி என்று ஏற்றுக்கொள்வதும் அல்ல.

மாறாக, அந்த வலி இனிமேலும் எமது மனதை ஆள அனுமதிக்க மாட்டோம் என்று நாம் எடுக்கும் ஒரு ஆழமான முடிவுதான் மன்னிப்பு.

வாழ்க்கையில் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் காயப்படுகிறோம்.

சில காயங்கள் உடலில் தெரியும் சில காயங்கள் மனதில் மட்டும் இருக்கும்.

ஒரு கடுமையான வார்த்தை, ஒரு துரோகம், ஒரு ஏமாற்றம், ஒரு நம்பிக்கை முறிவு, ஒரு உறவின் முறிவு, நமக்கு உரிய மரியாதை மறுக்கப்பட்ட தருணம், நம்மால் மறக்க முடியாத ஒரு அநியாயம் இவை எல்லாமே மனத்தில் தடம் பதிக்கக்கூடியவை.

சில சம்பவங்கள் நடந்த நாள் முடிந்துவிடுகின்றன ஆனால் அவற்றின் நினைவுகள் பல ஆண்டுகளாக நம்முடன் பயணம் செய்கின்றன.

அதுதான் மன்னிப்பின் உண்மையான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய இடம்.

ஒருவர் நம்மை காயப்படுத்தியிருக்கலாம்.

அந்த நிகழ்வு கடந்த காலத்தில் நடந்ததாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அதை நாம் தினமும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தால், அந்த சம்பவம் கடந்த காலத்தில் இல்லை அது நமது இன்றைய வாழ்க்கையிலும் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

நம்மை காயப்படுத்தியவர் ஒருவேளை தனது வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.

ஆனால் நாம் மட்டும் அந்த நிகழ்வை மனதில் மீண்டும் மீண்டும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.

இங்கேதான் மன்னிப்பு ஒரு ஆன்மீக விடுதலையாக மாறுகிறது.

மன்னிப்பது என்பது, “நீ செய்தது ஒன்றும் இல்லை” என்று கூறுவது அல்ல.

“நீ செய்தது என்னை காயப்படுத்தியது.

அது உண்மை.

ஆனால் அந்த காயம் என் வாழ்நாள் முழுவதையும் ஆள நான் அனுமதிக்கப் போவதில்லை” என்று நம்மிடம் நாமே கூறிக்கொள்வது.

இது சாதாரணமான முடிவு அல்ல.
    
ஏனெனில் மனித மனம் நினைவுகளை வெறும் தகவல்களாக வைத்திருப்பதில்லைஅவற்றோடு உணர்ச்சிகளையும் சேர்த்து வைத்திருக்கிறது.

பல வருடங்களுக்கு முன்பு யாரோ கூறிய ஒரு வார்த்தை, இன்று நினைத்தாலும் நமக்குள் கோபத்தை எழுப்பலாம்.

பல வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு துரோகம், இன்றும் ஒருவரை நம்புவதற்கு நம்மைத் தயங்கச் செய்யலாம்.

கடந்த காலத்தில் ஏற்பட்ட ஒரு தோல்வி, இன்று முயற்சி செய்யவே பயப்படச் செய்யலாம்.

அதனால் சில நேரங்களில் நம்மைத் துன்புறுத்துவது சம்பவம் அல்ல அந்த சம்பவத்திற்கு நாம் தொடர்ந்து கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் அதிகாரம்தான்.

அன்றாட வாழ்க்கையை எடுத்துக் கொண்டால், இதன் உண்மை இன்னும் தெளிவாகத் தெரியும்.
    
கணவன் மனைவிக்குள் ஒரு சிறிய கருத்து வேறுபாடு ஏற்படுகிறது.
    
ஒருவர் கோபத்தில் சில கடுமையான வார்த்தைகளைச் சொல்லிவிடுகிறார்.

சில மணி நேரத்தில் கோபம் குறைந்து விடுகிறது.

ஆனால் அந்த வார்த்தைகளை மற்றவர் மனதில் வைத்துக் கொள்கிறார்.

மறுநாள் நடந்த வேறு ஒரு சிறிய விஷயத்திலும் பழைய சம்பவம் நினைவுக்கு வருகிறது.
     
“அன்றைக்கு நீ அப்படிச் சொன்னாய் அல்லவா?” என்று பழைய காயம் மீண்டும் திறக்கப்படுகிறது.

இப்படியாக ஒரு சம்பவம் பல வருடங்களுக்கு உறவைத் தொடர்ந்து பாதிக்கிறது.

இங்கே மன்னிப்பு என்பது அந்த வார்த்தைகள் பேசப்படவில்லை என்று மறுப்பதல்ல.

அவை தவறானவை என்பதை ஏற்றுக்கொண்டபடியே, அந்த வார்த்தைகளுக்கு எதிர்கால உறவின் மீது அதிகாரம் கொடுக்காமல் இருப்பது.

பெற்றோர் பிள்ளை உறவிலும் இதே நிலை காணப்படுகிறது.
    
குழந்தைப் பருவத்தில் பெற்றோர் கூறிய ஒரு கடுமையான வார்த்தை, சில நேரங்களில் பெரியவனான பின்னரும் மனதில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.

“நீ எதற்கும் பயன்படமாட்டாய்” என்று ஒருகாலத்தில் கோபத்தில் கூறப்பட்ட ஒரு வார்த்தை, ஒரு மனிதனின் தன்னம்பிக்கையை பல வருடங்கள் பாதிக்கக்கூடும்.
    
ஆனால் வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் அவன் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது ஒன்று அந்த வார்த்தை தனது எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை.

அவன் மன்னிக்கலாம்.

அதன் பொருள் பெற்றோர் சொன்னது சரி என்று ஏற்றுக்கொள்வதல்ல.

“அந்த வார்த்தை என்னை காயப்படுத்தியது.

ஆனால் இனி அந்த வார்த்தையின் அடிப்படையில் நான் என்னைப் பார்க்க மாட்டேன்” என்பதே அந்த மன்னிப்பின் ஆழம்.

நண்பர்களுக்கிடையிலும் இதே பிரச்சினை உண்டு.
    
நம்பிக்கையுடன் பகிர்ந்த ஒரு விஷயம் பிறரிடம் சொல்லப்பட்டிருக்கலாம்.
    
நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் ஒரு முக்கியமான தருணத்தில் நம்மை விட்டுச் சென்றிருக்கலாம்.

நமக்கு தேவையான நேரத்தில் உதவாமல் இருந்திருக்கலாம்.

அந்த அனுபவம் நம்மை காயப்படுத்துவது இயல்புதான்.

ஆனால் அந்த ஒருவரின் தவறினால் உலகிலுள்ள எல்லா மனிதர்களையும் நம்ப முடியாது என்று முடிவு செய்துவிட்டால், ஒருவரின் தவறுக்கான தண்டனையை நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு புதிய மனிதருக்கும் வழங்கத் தொடங்குகிறோம்.
    
இதுவே மன்னிக்காத மனத்தின் மறைமுக விளைவு.

ஒருவர் நம்மை ஏமாற்றியதால், எல்லோரும் ஏமாற்றுவார்கள் என்று நினைப்பது கடந்த காலத்திற்கு எதிர்காலத்தின் கதவை ஒப்படைப்பதாகும்.

மன்னிப்பு அந்த கதவை மீண்டும் நமக்கே ஒப்படைக்கிறது.

அலுவலக வாழ்க்கையிலும் மன்னிப்பின் அவசியம் இருக்கிறது.

ஒரு சக ஊழியர் நமது உழைப்புக்கான பாராட்டைப் பெற்றிருக்கலாம்.

மேலாளர் நம்மை தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம்.

நமக்கு உரிய வாய்ப்பு மற்றொருவருக்குக் கிடைத்திருக்கலாம்.

இத்தகைய சம்பவங்கள் கோபத்தையும் விரக்தியையும் ஏற்படுத்தலாம்.

ஆனால் ஒரு அநியாயமான சம்பவத்தை மனதில் பிடித்துக்கொண்டு தினமும் கோபத்துடன் வேலை செய்வது, அந்த சம்பவத்தை நிகழ்த்தியவருக்கு நமது மன அமைதியின் சாவியை கொடுத்துவிடுவதாகும்.

அவர் நமது அலுவலகத்தில் இல்லாவிட்டாலும், நமது மனதில் அவர் இருக்கிறார்.

அவர் நம்மைப் பற்றி நினைக்காமல் இருக்கலாம்.ஆனால் நாம் அவரைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

அதனால் மன்னிப்பு என்பது பல நேரங்களில் மற்றவருக்குக் கொடுக்கப்படும் பரிசு அல்ல நமக்கே நாம் வழங்கிக்கொள்ளும் சுதந்திரம்.

இங்கே இன்னொரு முக்கியமான வேறுபாட்டை புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மன்னிப்பதும் மறுபடியும் அதே காயத்தை அனுமதிப்பதும் ஒன்றல்ல.

ஒருவரை மன்னித்துவிட்டோம் என்பதற்காக அவரிடம் மீண்டும் அதே அளவு நம்பிக்கையை கொடுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒரு கதவை மூடிவிட்டு ஒருவரை மன்னிக்கலாம்.

தூரத்தை வைத்துக்கொண்டே மன்னிக்கலாம்.

உறவைத் தொடராமல் கூட மன்னிக்கலாம்.

மன்னிப்பு என்பது எல்லைகளை அழிப்பது அல்ல மனத்தில் இருக்கும் விஷத்தை வெளியேற்றுவது.

ஒருவர் தொடர்ந்து நம்மை அவமதிக்கிறார் என்றால், அவரிடமிருந்து விலகுவது புத்திசாலித்தனம்.

ஒருவர் தொடர்ந்து நம்மை ஏமாற்றுகிறார் என்றால், அவரை நம்பாமல் இருப்பது அனுபவத்தின் பாடம்.

ஒருவர் நம்முடைய அமைதியை தொடர்ந்து குலைக்கிறார் என்றால், அவரிடமிருந்து தூரம் வைப்பது சுயமரியாதை.

ஆனால் தூரத்தில் இருந்தபடியே கோபத்துடன் வாழ்வதற்குப் பதிலாக,

“அவர் அப்படிப்பட்டவர். அவர் செய்தது என்னை காயப்படுத்தியது. ஆனால் இனி என் மன அமைதியை அவரிடம் ஒப்படைக்க மாட்டேன்” என்று முடிவு செய்வதே மன்னிப்பின் முதிர்ச்சி.

சில நேரங்களில் நாம் மற்றவர்களை மட்டுமல்ல, நம்மையே மன்னிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

“அப்போது நான் வேறு விதமாக நடந்திருக்க வேண்டுமே…”

“அந்த முடிவை நான் எடுத்திருக்கக் கூடாதே…”

“அந்த மனிதனை நான் ஏன் நம்பினேன்?”

“அந்த வாய்ப்பை ஏன் தவறவிட்டேன்?”

என்று நம்மை நாமே தண்டித்துக் கொண்டிருப்போம்.

கடந்த காலத்தில் இருந்த நமக்கு இன்று இருக்கும் அறிவு இருந்திருக்காது.

இன்று வாழ்க்கை நமக்கு கற்றுத் தந்ததை அன்றைய நமக்கு வாழ்க்கை இன்னும் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை.

ஆகவே, இன்றைய அறிவால் நேற்றைய நம்மை நீதிபதி போல விசாரிப்பது நியாயமல்ல.

நாம் செய்த தவறுகளையும் மன்னிக்க வேண்டும்.

மன்னிப்பு இல்லாத வாழ்க்கை மெதுவாக ஒரு சிறையாக மாறிவிடும்.

அந்த சிறைக்கு சுவர்கள் வெளியில் இல்லை நமது நினைவுகளுக்குள் இருக்கும்.

கதவு திறந்தே இருக்கும் ஆனால் வெளியே வர நாம் தயங்குவோம்.

“அவர் என்ன செய்தார் என்பதை நான் மறக்க மாட்டேன்” என்று ஒருவர் சொல்லலாம்.

அது இயல்பானது. மறப்பது மனிதனால் எப்போதும் சாத்தியமில்லை.

ஆனால் மறக்காமல் இருந்தபடியே மன்னிக்க முடியும்.

நினைவில் வைத்துக்கொள்ளலாம்; ஆனால் நஞ்சாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

ஒரு தீய அனுபவத்திலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ளலாம் ஆனால் அந்த அனுபவத்தை நமது வாழ்வின் அடையாளமாக மாற்ற வேண்டியதில்லை.

ஒரு தோல்வியை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளலாம் ஆனால் நம்மை தோல்வியாளன் என்று அழைக்க வேண்டியதில்லை.

ஒருவர் நம்மை நிராகரித்ததை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளலாம் ஆனால் நம்முடைய மதிப்பை அந்த நிராகரிப்பின் அளவுகோலால் அளக்க வேண்டியதில்லை.

இதுதான் மன்னிப்பின் உள்ளார்ந்த சக்தி.

வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் நாம் உணர வேண்டிய மிகப் பெரிய உண்மை என்னவென்றால், ஒவ்வொரு காயத்திற்கும் ஒரு முடிவு தேவை.

இல்லையெனில் காயம் ஒரு நினைவாக மட்டும் இருக்காதுஅது நமது குணமாக மாறிவிடும். ஒருமுறை ஏமாற்றப்பட்டவன் எப்போதும் சந்தேகப்படுபவனாக மாறலாம்.

ஒருமுறை நிராகரிக்கப்பட்டவன் எப்போதும் தன்னைத் தாழ்வாக நினைக்கலாம்.

ஒருமுறை அவமானப்படுத்தப்பட்டவன் எப்போதும் பிறரின் பார்வையைப் பயப்படலாம்.

அப்போது கடந்த காலத்தில் நடந்த சம்பவம் நமது எதிர்காலத்தை எழுதத் தொடங்குகிறது.

அதை நிறுத்துவதற்கான பேனா நம்மிடமே இருக்கிறது.

அந்த பேனாவின் பெயர்  மன்னிப்பு.

மன்னிப்பது எளிதல்ல. குறிப்பாக காயம் ஆழமாக இருந்தால் இன்னும் கடினம். சில காயங்களுக்கு காலம் தேவை.
   
சிலவற்றுக்கு அமைதி தேவை.
   
சிலவற்றுக்கு அழுகை தேவை.
   
சிலவற்றுக்கு மனத்துடன் நேர்மையாக உரையாட வேண்டும்.
    
“ஆம், இது என்னை மிகவும் காயப்படுத்தியது” என்று ஒப்புக்கொள்வதிலிருந்தே மன்னிப்பின் பயணம் தொடங்கலாம்.

மன்னிப்பதற்கு முன் வலியை மறுக்க வேண்டியதில்லை.

அழலாம்.

கோபப்படலாம்.

வருத்தப்படலாம்.

கேள்வி கேட்கலாம்.

ஆனால் ஒருநாள் நம்மிடம் நாமே ஒரு கேள்வியை கேட்க வேண்டும்:

“இந்த சம்பவம் என் வாழ்க்கையில் நடந்தது அது உண்மை.

ஆனால் இனிமேலும் என் வாழ்க்கையை அது நடத்த வேண்டுமா?”

அந்தக் கேள்விக்கான பதிலில்தான் விடுதலை தொடங்குகிறது.

மன்னிப்பு என்பது கடந்த காலத்தை மாற்றும் சக்தி அல்ல.

ஆனால் கடந்த காலம் நமது நிகழ்காலத்தை ஆளும் விதத்தை மாற்றும் சக்தி.

நாம் நேற்று நடந்ததை மாற்ற முடியாது.

ஆனால் இன்று அதை எப்படி பார்க்க வேண்டும் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

நடந்ததை அழிக்க முடியாது.
  
ஆனால் அதற்கு நாம் கொடுக்கும் அதிகாரத்தைத் திரும்பப் பெற முடியும்.

அதனால்தான் உண்மையான மன்னிப்பு என்பது பலவீனத்தின் அடையாளமல்ல அது மனத்தின் வலிமையின் அடையாளம்.

பழிவாங்குவது எளிதாகத் தோன்றலாம்.

கோபத்தை பிடித்துக் கொள்வதும் எளிதாக இருக்கலாம்.

“நான் ஒருபோதும் மன்னிக்க மாட்டேன்” என்று சொல்லுவதும் சில நேரங்களில் நமக்கு வலிமையாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் உண்மையான வலிமை வேறு இடத்தில் இருக்கிறது.

“நீ என்னை காயப்படுத்தினாய். அதை நான் மறுக்கவில்லை. ஆனால் என் மீதமுள்ள வாழ்க்கையையும் நீ காயப்படுத்த அனுமதிக்க மாட்டேன்” என்று சொல்லக்கூடிய அந்த உள்ளார்ந்த அமைதியில்தான் உண்மையான வலிமை இருக்கிறது.

மன்னிப்பு என்பது மற்றவரை விடுவிப்பதற்கு முன் நம்மையே விடுவித்துக்கொள்வது.

நம்மை காயப்படுத்தியவரின் பெயரை நினைத்தபோது இனி மனம் எரியாமல் இருப்பது.

பழைய சம்பவத்தை நினைத்தபோது நெஞ்சு இறுகாமல் இருப்பது.

கடந்த காலத்தைப் பார்த்தபோது, “அது நடந்தது நான் அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டேன்; ஆனால் நான் அங்கேயே நிற்கவில்லை” என்று சொல்ல முடிவது.

அதுவே மன்னிப்பின் வெற்றி.

வாழ்க்கை மிகச் சிறியது.

நமக்குக் கிடைத்த நாட்களை எல்லாம் பழைய காயங்களின் கணக்குப் புத்தகமாக வைத்துக் கொண்டிருக்க முடியாது.

யார் என்ன செய்தார்கள், யார் என்ன சொன்னார்கள், யார் எப்போது ஏமாற்றினார்கள் என்று எண்ணிக்கொண்டே வாழ்ந்தால், நமக்காக வாழ வேண்டிய நேரம் மெதுவாகக் குறைந்து கொண்டே போய்விடும்.

நமது வாழ்க்கை, மற்றவர்கள் செய்த தவறுகளின் நினைவுச் சின்னமாக இருக்கக் கூடாது.

அது நமது அனுபவங்களிலிருந்து பிறந்த ஞானத்தின் சாட்சியாக இருக்க வேண்டும்.

எனவே, மன்னிக்க வேண்டிய ஒருவர் நமது வாழ்க்கையில் இருந்தால், முதலில் அவரை நினைத்து அல்ல நம்மை நினைத்தே மன்னிப்போம்.

அவருக்காக அல்ல.

நமது அமைதிக்காக.

நமது நாளைக்காக.

நமது மனநலத்திற்காக.

நமது மீதமுள்ள வாழ்க்கையை கடந்த காலத்தின் நிழலாக அல்ல, புதிய விடியலின் வெளிச்சமாக வாழ்வதற்காக.

ஏனெனில் மன்னிப்பு என்பது நடந்ததை மறந்து விடுவது அல்ல.

நடந்தது நம்மை காயப்படுத்தியது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, அந்தக் காயத்திற்கு இனிமேல் நமது வாழ்க்கையை கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரத்தை வழங்காமல் இருப்பதே மன்னிப்பு.

ஒருநாள் நாம் பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, “அவர் என்னை காயப்படுத்தினார்” என்று மட்டும் நினைக்காமல்,

“அந்த காயத்திலிருந்து நான் என்னை மீட்டுக்கொண்டேன்”

என்று சொல்லக்கூடிய நிலையை அடைவதே வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய வெற்றிகளில் ஒன்று.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

நம்மை மாற்றுவது காலம் அல்ல… வாழ்க்கை கற்றுத்தரும் பாடங்கள்தான்!

நம்மை மாற்றுவது காலம் அல்ல… வாழ்க்கை கற்றுத்தரும் பாடங்கள்தான்!

நம்மை மாற்றுவது
காலம் இல்லை...
நாம் பார்த்துப் பழகிய மனிதர்கள் கற்றுக் கொடுத்த பாடங்கள்தான்.

ஒவ்வொரு காயமும் ஒரு பாடம்...
ஒவ்வொரு ஏமாற்றமும் ஒரு புதிய தொடக்கம்...
ஒவ்வொரு தோல்வியும் நாளைய வெற்றிக்கான ஒரு படிக்கட்டு...

இவற்றையெல்லாம் கடந்து
எம்முடைய பயணங்கள் தொடர வேண்டும்.

இந்த வரிகளை மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட கசப்பான அனுபவங்களைப் பற்றிய ஒரு சாதாரண அறிவுரையாகத் தோன்றலாம்.
    
ஆனால், கொஞ்சம் ஆழமாகச் சிந்தித்துப் பார்த்தால், இதில் ஒரு மிகப்பெரிய ஆன்மீக உண்மை மறைந்திருக்கிறது.

வாழ்க்கை நமக்கு எப்போதும் நாம் விரும்பியவற்றையே கொடுப்பதில்லை.

சில நேரங்களில் நாம் விரும்பிய மனிதர்களை இழக்கச் செய்கிறது.
   
நமீபியா ஏமாற்றப்படுகிறோம். உழைத்தும் தோல்வியைச் சந்திக்கிறோம். அன்பு கொடுத்தும் அன்பைப் பெறாமல் போகிறோம். நம்முடைய நல்ல எண்ணங்களுக்கே தவறான விளக்கங்கள் கிடைக்கின்றன.

அப்போது நாம் கேட்கிறோம்:

“ஏன் இது எனக்கு மட்டும் நடக்கிறது?”

ஆனால் ஆன்மீகப் பயணம் தொடங்கும் இடம், “ஏன் எனக்கு இது நடந்தது?” என்ற கேள்வியிலிருந்து “இதிலிருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்?” என்ற கேள்விக்குச் செல்லும் இடத்தில்தான்.

அதுதான் மாற்றம்.

ஆன்மீகம் என்றால் என்ன?

ஆன்மீகம் என்ற வார்த்தையைக் கேட்டவுடன் பலருடைய மனதில் ஒரு தவறான காட்சி உருவாகிறது.

காவி உடை அணிந்த ஒருவர்...
காட்டுக்குச் சென்று தியானம் செய்பவர்...
கோயிலில் நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருப்பவர்...
உலக வாழ்க்கையைத் துறந்த ஒருவர்...

இவர்கள்தான் ஆன்மீகவாதிகள் என்று நாம் நினைத்துவிடுகிறோம்.

ஆனால் உண்மையில் ஆன்மீகம் என்பது வாழ்க்கையை விட்டு ஓடுவது அல்ல.

வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்டு வாழ்வதே ஆன்மீகம்.

குடும்பத்தோடு வாழ்ந்துகொண்டே ஆன்மீகவாதியாக இருக்க முடியும்.

காலையில் எழுந்து குடும்பத்திற்காக உழைக்கும் ஒரு தந்தை ஆன்மீகவாதியாக இருக்கலாம்.

குடும்பத்தின் நலனுக்காக தன்னுடைய ஆசைகளைத் தியாகம் செய்யும் ஒரு தாய் ஆன்மீகவாதியாக இருக்கலாம்.

தன்னுடைய வேலையை நேர்மையாகச் செய்யும் ஒரு தொழிலாளி ஆன்மீகவாதியாக இருக்கலாம்.

மற்றவருக்கு தெரியாமல் ஒருவருக்கு உதவும் ஒரு சாதாரண மனிதர் ஆன்மீகவாதியாக இருக்கலாம்.

கோபம் வந்தபோதும் வார்த்தைகளை அடக்கிக் கொள்பவர் ஆன்மீகவாதியாக இருக்கலாம்.

தன்னை ஏமாற்றிய ஒருவரை பழிவாங்காமல், அந்த அனுபவத்திலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டு தன் பாதையில் நடப்பவர் ஆன்மீகவாதியாக இருக்கலாம்.

ஆகவே,

ஆன்மீகம் என்பது உலகத்தை விட்டு விலகுவதல்ல; உலகத்திற்குள் இருந்துகொண்டு நம்மை நாமே உயர்த்திக்கொள்வது.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்கள் நம்முடைய ஆசிரியர்கள்

நம்முடைய வாழ்க்கையில் வரும் ஒவ்வொரு மனிதரும் நம்முடைய நண்பராக இருப்பதில்லை.

சிலர் நம்மை நேசிக்க வருகிறார்கள்.

சிலர் நம்மைச் சோதிக்க வருகிறார்கள்.

சிலர் நம்மை உயர்த்த வருகிறார்கள்.

சிலர் நம்மை விழச் செய்கிறார்கள்.

சிலர் நம்முடைய கையைப் பிடித்து நடத்துகிறார்கள்.

வேறு சிலர் நம்முடைய கையை விட்டுவிட்டு, நாம் தனியாக நடக்கக் கற்றுக்கொள்ளச் செய்கிறார்கள்.

ஆனால் அவர்கள் அனைவரும் நமக்கு ஏதோ ஒன்றைக் கற்றுக் கொடுத்துச் செல்கிறார்கள்.

நம்மை நேசித்தவர் அன்பை கற்றுக் கொடுக்கிறார்.

நம்மை ஏமாற்றியவர் எச்சரிக்கையை கற்றுக் கொடுக்கிறார்.

நம்மை விட்டுச் சென்றவர் சார்பின்மையை கற்றுக் கொடுக்கிறார்.

நம்மை விமர்சித்தவர் தன்னைத்தானே பரிசோதித்துக் கொள்ளும் அறிவை கற்றுக் கொடுக்கிறார்.

நம்மைத் தாழ்த்தியவர் சுயமரியாதையின் மதிப்பை கற்றுக் கொடுக்கிறார்.

நம்மை மன்னித்தவர் கருணையை கற்றுக் கொடுக்கிறார்.

அதனால் நம்முடைய வாழ்க்கையில் வந்தவர்களை எல்லாம் நல்லவர், கெட்டவர் என்று இரண்டாகப் பிரித்து முடித்துவிட வேண்டியதில்லை.

சிலர் பரிசு.

சிலர் பாடம்.

இரண்டுமே வாழ்க்கைக்கு தேவையானவை.

ஒவ்வொரு காயமும் ஒரு பாடம்

காயம் ஏற்பட்டபோது வலி இருக்கும்.

உடலில் ஏற்பட்ட காயம் ஆறுவதற்கு காலம் தேவைப்படுகிறது.
    
அதுபோல மனதில் ஏற்பட்ட காயத்திற்கும் காலம் தேவைப்படுகிறது.

ஆனால் மனக்காயங்களைப் பற்றிய ஒரு உண்மையை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

காயத்தை மறப்பது மட்டும் குணமடைவது அல்ல.

அந்தக் காயம் நமக்கு என்ன கற்றுக்கொடுத்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே உண்மையான குணமடைதல்.

ஒருவர் நம்மை ஏமாற்றியிருந்தால், இனி யாரையும் நம்பக்கூடாது என்று முடிவு செய்வது ஞானமல்ல.

அதற்கு பதிலாக,

“நம்பிக்கைக்கும் விவேகத்திற்கும் இரண்டும் சேர்ந்து இருக்க வேண்டும்”
என்று கற்றுக்கொள்வதே ஞானம்.

ஒருவர் நம்மை விட்டுச் சென்றால்,
“என்னை யாரும் நேசிக்கவில்லை”
என்று முடிவு செய்வது தவறு.
அதற்கு பதிலாக,

“என்னுடைய முழுமையை இன்னொருவருடைய இருப்பில் மட்டும் தேடக்கூடாது”

என்பதைப் புரிந்துகொள்வது ஆன்மீக வளர்ச்சி.

ஏமாற்றம் ஒரு முடிவல்ல

ஏமாற்றம் என்பது வாழ்க்கையின் மிகக் கடினமான ஆசிரியர்களில் ஒன்று.

நாம் ஒருவரிடம் உண்மையாக இருக்கிறோம். அவரும் நம்மிடம் உண்மையாக இருப்பார் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.

ஆனால் எதிர்பார்ப்பு உடைந்துவிடுகிறது.

அப்போது மனம் கேட்கிறது:

“நான் ஏன் இவ்வளவு நல்லவனாக இருந்தேன்?”

இங்கே ஒரு மிகப்பெரிய வாழ்க்கைப் பாடம் இருக்கிறது.

நாம் நல்லவராக இருப்பது, மற்றவர்கள் நமக்கு நல்லவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல.

நன்மை செய்வது நம்முடைய குணமாக இருக்க வேண்டும் அதன் பதிலை எதிர்பார்ப்பது வியாபாரமாகிவிடும்.

அதனால் நல்லதைச் செய்யுங்கள்.

ஆனால் எதிர்பார்ப்பைக் குறையுங்கள்.

அன்பு கொடுங்கள்.

ஆனால் உங்கள் அமைதியை முழுவதுமாக இன்னொருவரிடம் ஒப்படைக்காதீர்கள்.

மன்னியுங்கள்.

ஆனால் அதே தவறை மீண்டும் செய்ய அனுமதிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

இதுதான் ஆன்மீகமான பக்குவம்.

தோல்வி என்பது வாழ்க்கையின் தீர்ப்பு அல்ல

ஒரு தேர்வில் தோல்வி.

ஒரு தொழிலில் தோல்வி.

ஒரு உறவில் தோல்வி.

ஒரு முயற்சியில் தோல்வி.

இவை எதுவும் மனிதனின் முழுமையான மதிப்பைத் தீர்மானிக்க முடியாது.

தோல்வி என்பது,

“நீ தோல்வியடைந்த மனிதன்”

என்று வாழ்க்கை கூறும் தீர்ப்பு அல்ல.

அது,

“இந்த வழியில் இன்னும் ஏதோ கற்றுக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது”

என்று வாழ்க்கை சொல்லும் ஒரு அறிவிப்பு.

ஒரு குழந்தை நடக்கக் கற்றுக்கொள்ளும்போது விழுகிறது.

அது விழுந்ததால் நடப்பதை நிறுத்திவிட்டால், அது ஒருபோதும் நடக்காது.

வாழ்க்கையிலும் அதேதான்.

விழுவது தவறு அல்ல.

விழுந்த இடத்திலேயே கிடப்பதுதான் தவறு.

காலம் நம்மை மாற்றுவதில்லை

“காலம் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிடும்” என்று நாம் அடிக்கடி சொல்கிறோம்.

ஆனால் உண்மையில் காலம் மட்டும் நம்மை மாற்றுவதில்லை.

ஒரே வயதில் இருக்கும் இரண்டு மனிதர்கள், ஒரே அனுபவங்களைச் சந்தித்தும் வெவ்வேறு மனிதர்களாக வளர்கிறார்கள்.

ஏன்?

அனுபவம் ஒரே மாதிரியாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அனுபவத்தை நாம் புரிந்துகொள்ளும் விதம் வேறுபடுகிறது.

ஒருவர் துன்பத்தில் உடைந்து போகிறார்.

மற்றொருவர் அதே துன்பத்தில் இருந்து வலிமையைப் பெறுகிறார்.

ஒருவர் ஏமாற்றத்திற்குப் பிறகு அனைவரையும் வெறுக்கிறார்.

மற்றொருவர் ஏமாற்றத்திற்குப் பிறகு மனிதர்களைப் புரிந்துகொள்ள கற்றுக்கொள்கிறார்.

ஒருவர் தோல்விக்குப் பிறகு தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்கிறார்.

மற்றொருவர் தோல்விக்குப் பிறகு தன்னைத் திருத்திக் கொள்கிறார்.

எனவே நம்மை மாற்றுவது காலம் அல்ல.

காலத்தோடு நாம் கற்றுக்கொண்ட உண்மைகள்தான்.

இல்வாழ்க்கையே ஒரு ஆன்மீகப் பள்ளி

ஆன்மீகத்தைத் தேடி எங்கோ செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை.

நமது வீடே ஒரு ஆன்மீகப் பள்ளி.

கணவன்–மனைவி உறவு நமக்கு பொறுமையைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

குழந்தைகள் நமக்கு பொறுப்பைக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.

பெற்றோர் நமக்கு நன்றியுணர்வைக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.

உடன்பிறப்புகள் நமக்கு பகிர்வைக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.

அயலவர்கள் நமக்கு சகிப்புத்தன்மையைக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்.

வேலைத்தளம் நமக்கு ஒழுக்கத்தையும் பொறுப்பையும் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

சமூகம் நமக்கு மனிதர்களின் பல்வேறு இயல்புகளைப் புரிந்துகொள்ளச் செய்கிறது.

அப்படியானால், ஆன்மீகம் எங்கே இல்லை?

நாம் விழிப்புணர்வுடன் வாழும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் ஆன்மீகம் இருக்கிறது.

உயர்ந்த ஒழுக்கமான வாழ்க்கையும் ஆன்மீகமே

கோயிலுக்குச் செல்வது ஆன்மீகம்.

ஆனால் கோயிலிலிருந்து வெளியே வந்து ஒருவரை ஏமாற்றாமல் இருப்பதும் ஆன்மீகம்.

பிரார்த்தனை செய்வது ஆன்மீகம்.

ஆனால் நமக்குத் தீங்கு செய்தவருக்காகக் கூட மனதளவில் தீமை வேண்டாமல் இருப்பதும் ஆன்மீகம்.

மந்திரம் சொல்வது ஆன்மீகம்.

ஆனால் கோபத்தின் நேரத்தில் நாவைக் கட்டுப்படுத்துவதும் ஆன்மீகம்.

தானம் செய்வது ஆன்மீகம்.

ஆனால் நம்மிடம் உதவி கேட்கும் ஒருவரை அவமதிக்காமல் இருப்பதும் ஆன்மீகம்.

தியானம் செய்வது ஆன்மீகம்.

ஆனால் வாழ்க்கையின் குழப்பத்துக்குள் மன அமைதியைத் தேடி வாழ்வதும் ஆன்மீகம்.

உண்மையில்,

நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதே நாம் எவ்வளவு ஆன்மீகவாதிகள் என்பதற்கான மிகப்பெரிய சாட்சி.

நமது வழிபாட்டை விட நமது நடத்தை உயர்ந்ததாக இருக்க வேண்டும்.

நமது பிரார்த்தனையை விட நமது பண்பு உயர்ந்ததாக இருக்க வேண்டும்.

நமது அறிவை விட நமது மனிதநேயம் உயர்ந்ததாக இருக்க வேண்டும்.

ஆன்மீகம் என்பது தன்னைத்தானே கவனிப்பது

உலகத்தில் அனைவரையும் திருத்த வேண்டும் என்று நினைப்பது மிகவும் எளிது.

ஆனால் நம்மை நாமே கவனிப்பது மிகவும் கடினம்.

“அவன் இப்படிச் செய்தான்.”

“அவள் அப்படிப் பேசினாள்.”

“அவர்கள் என்னைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.”

என்று நாம் வாழ்க்கை முழுவதும் மற்றவர்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கலாம்.

ஆனால் ஒரு நாள் அமைதியாக நம்மிடம் நாம் கேட்க வேண்டும்:

“நான் என்ன செய்கிறேன்?”

என்னுடைய கோபம் எங்கிருந்து வருகிறது?

என்னுடைய எதிர்பார்ப்பு ஏன் இவ்வளவு அதிகம்?

என்னுடைய மனம் ஏன் அடிக்கடி ஒப்பிடுகிறது?

என்னுடைய அஹங்காரம் எப்போது காயப்படுகிறது?

என்னுடைய பயம் எதை மறைக்கிறது?

இந்தக் கேள்விகளுக்குள் நாம் இறங்கத் தொடங்கும்போது உண்மையான ஆன்மீகப் பயணம் ஆரம்பமாகிறது.

மன்னிப்பு என்பது மறப்பது அல்ல

நம்மை காயப்படுத்தியவர்களை மன்னிப்பது பற்றி பேசும்போது, பலர் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

மன்னிப்பது என்பது நடந்ததை மறந்துவிடுவது அல்ல.

மீண்டும் அதே மனிதரிடம் அதே அளவு நம்பிக்கையுடன் செல்வதும் அல்ல.

மன்னிப்பு என்பது,

“நீ செய்ததை நான் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை ஆனால் நீ செய்ததன் நஞ்சை என் மனத்தில் என்றும் சுமக்க நான் தயாரில்லை”

என்று நம்முடைய உள்ளத்திடம் சொல்லிக்கொள்வது.

மன்னிப்பு முதலில் மற்றவரை விடுவிப்பதில்லை.

நம்மையே விடுவிக்கிறது.

கடந்த காலத்தின் கதவைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு, நிகழ்காலத்தில் அமைதியாக வாழ முடியாது.

எல்லாவற்றையும் கடந்து பயணம் தொடர வேண்டும்

வாழ்க்கை நின்றுவிடாது.

ஒருவர் வந்தாலும் வாழ்க்கை நகரும்.

ஒருவர் சென்றாலும் வாழ்க்கை நகரும்.

வெற்றி வந்தாலும் வாழ்க்கை நகரும்.

தோல்வி வந்தாலும் வாழ்க்கை நகரும்.

கண்ணீர் வந்தாலும் காலை உதிக்கும்.

இருள் வந்தாலும் சூரியன் மறுநாளில் உதயமாகும்.

இயற்கை நமக்கு ஒரு பெரிய ஆன்மீகப் பாடத்தை தினமும் கற்றுக் கொடுக்கிறது:

எதுவும் நிரந்தரமல்ல.

துன்பமும் நிரந்தரமல்ல.

மகிழ்ச்சியும் நிரந்தரமல்ல.

தோல்வியும் நிரந்தரமல்ல.

வெற்றியும் நிரந்தரமல்ல.

மாற்றமே வாழ்க்கையின் நிரந்தரமான இயல்பு.

அதனால் இன்று நம்முடைய வாழ்க்கையில் இருள் இருந்தால், அது எப்போதும் தொடரும் என்று நினைக்க வேண்டாம்.

இன்று மனம் உடைந்திருந்தால், நாளையும் அதே நிலையில் இருப்போம் என்று முடிவு செய்ய வேண்டாம்.

வாழ்க்கைக்கு இன்னும் பல பக்கங்கள் இருக்கின்றன.

நம்முடைய பயணம் நம்முடையது

மற்றவர்களின் வாழ்க்கையோடு நம்முடைய வாழ்க்கையை ஒப்பிடுவதை நிறுத்திய நாளிலிருந்து ஒரு பெரிய அமைதி நம்முள் பிறக்கிறது.

அவருடைய வெற்றி அவருடைய பாதை.

அவருடைய தோல்வி அவருடைய பாடம்.

அவருடைய வாழ்க்கை அவருடைய பயணம்.

நமக்கென்று ஒரு பாதை இருக்கிறது.

நாம் எவ்வளவு தூரம் சென்றோம் என்பதை விட, நாம் எந்த திசையில் செல்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.

நேற்றைய நம்மைவிட இன்றைய நாம் கொஞ்சம் நல்லவர்களாக இருந்தால் போதும்.

நேற்றைவிட இன்று கொஞ்சம் பொறுமையாக இருந்தால் போதும்.

நேற்றைவிட இன்று கொஞ்சம் குறைவாகக் கோபப்பட்டால் போதும்.

நேற்றைவிட இன்று ஒருவருக்கு கொஞ்சம் அதிகமாக உதவியிருந்தால் போதும்.

அதுவே ஆன்மீக முன்னேற்றம்.

இறுதியில் நாம் எதை எடுத்துச் செல்கிறோம்?

ஒரு நாள் இந்த வாழ்க்கைப் பயணம் முடியும்.

நாம் சேர்த்த பணம் இங்கேயே இருக்கும்.

நாம் வாங்கிய வீடு இங்கேயே இருக்கும்.

நாம் பெற்ற பதவி இங்கேயே இருக்கும்.

நாம் சேர்த்த புகழும் இங்கேயே இருக்கும்.

ஆனால் நாம் வாழ்ந்த விதம், நாம் பிறரிடம் விட்டுச் சென்ற அன்பு, நாம் செய்த நன்மைகள், நாம் காட்டிய மனிதநேயம் இவைகள்தான் நம்முடைய வாழ்க்கையின் உண்மையான தடயங்களாக இருக்கும்.

அதனால் வாழ்க்கையின் இறுதியில்,

“நான் எவ்வளவு பெற்றேன்?”

என்பதை விட,

“நான் எவ்வளவு நல்ல மனிதனாக மாறினேன்?”

என்ற கேள்வியே முக்கியமானதாகிவிடும்.

அதுவே ஆன்மீகத்தின் சாரம்.

நம்மை நாம் செதுக்கிக் கொள்வோம்

வாழ்க்கையில் உங்களை யாராவது காயப்படுத்தியிருந்தால், அந்தக் காயத்தை வெறுப்பாக மாற்றாதீர்கள்.

அதை அறிவாக மாற்றுங்கள்.

யாராவது ஏமாற்றியிருந்தால், அந்த ஏமாற்றத்தை அவநம்பிக்கையாக மாற்றாதீர்கள்.

அதை விவேகமாக மாற்றுங்கள்.

தோல்வி வந்திருந்தால், அதை தாழ்வு மனப்பான்மையாக மாற்றாதீர்கள்.

அதை அனுபவமாக மாற்றுங்கள்.

யாராவது உங்களை விட்டு சென்றிருந்தால், அந்தப் பிரிவை வெறுமையாக எண்ணாதீர்கள்.

அது உங்களை உங்களோடு சந்திக்கச் செய்த ஒரு வாய்ப்பாக இருக்கலாம்.

வாழ்க்கை நமக்கு எல்லாவற்றையும் நாம் விரும்பியபடி கொடுக்காது.

ஆனால் அது கொடுக்கும் ஒவ்வொரு அனுபவத்திலும் ஒரு விதையை வைத்திருக்கிறது.

அந்த விதையைப் புரிந்துகொண்டு வளர்ப்பதுதான் நமது பொறுப்பு.

ஒரு காயத்திலிருந்து கருணை பிறக்கலாம்.

ஒரு தோல்வியிலிருந்து தன்னம்பிக்கை பிறக்கலாம்.

ஒரு ஏமாற்றத்திலிருந்து விவேகம் பிறக்கலாம்.

ஒரு தனிமையிலிருந்து தன்னறிவு பிறக்கலாம்.

ஒரு இழப்பிலிருந்து பற்றின்மை பிறக்கலாம்.

ஒரு மௌனத்திலிருந்து ஞானம் பிறக்கலாம்.

ஆகவே வாழ்க்கை நம்மை உடைக்கும்போது,

“ஏன் என்னை உடைக்கிறது?”

என்று மட்டும் கேட்காமல்,

“என்னை எந்த வடிவத்தில் மீண்டும் உருவாக்குகிறது?”

என்று கேட்போம்.

அதுதான் ஆன்மீகப் பார்வை.

நாம் கோயிலுக்குச் செல்லும் ஒவ்வொரு நாளும் ஆன்மீகமாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால் வீட்டில் ஒருவரிடம் அன்பாகப் பேசும் நாள் ஆன்மீகமான நாளாக இருக்கலாம்.

ஒரு கோபத்தை அடக்கிய நாள் ஆன்மீகமான நாளாக இருக்கலாம்.

ஒருவரை மன்னித்த நாள் ஆன்மீகமான நாளாக இருக்கலாம்.

நமக்குக் கிடைத்ததைப் பகிர்ந்த நாள் ஆன்மீகமான நாளாக இருக்கலாம்.

நம்முடைய தவறை ஒப்புக்கொண்ட நாள் ஆன்மீகமான நாளாக இருக்கலாம்.

நேற்றைய நம்மைவிட இன்று சிறிது உயர்ந்த மனிதராக வாழ்ந்த நாள்—அதுவே உண்மையான ஆன்மீக நாள்.

எனவே, வாழ்க்கையை வெறுத்து ஆன்மீகத்தைத் தேட வேண்டாம்.

வாழ்க்கையையே ஆன்மீகப் பாதையாக மாற்றுங்கள்.

குடும்பத்தை ஒரு ஆசிரமமாகப் பாருங்கள்.

வேலையை ஒரு கடமையாகப் பாருங்கள்.

உறவுகளை ஒரு கற்றல் வாய்ப்பாகப் பாருங்கள்.

துன்பங்களை ஒரு ஆசிரியராகப் பாருங்கள்.

மகிழ்ச்சியை ஒரு அருளாகப் பாருங்கள்.

தோல்வியை ஒரு பாடமாகப் பாருங்கள்.

வெற்றியை ஒரு பொறுப்பாகப் பாருங்கள்.

மனிதர்களை தீர்ப்பளிப்பதற்கு முன் புரிந்துகொள்ள முயலுங்கள்.

உங்களை வெறுப்பதற்கு முன் உங்களைப் புரிந்துகொள்ள முயலுங்கள்.

அப்போது ஒருநாள் நாம் உணர்வோம்—

நம்மை மாற்றியது காலம் அல்ல.

காலத்தின் வழியாக நம்மைச் சந்தித்த மனிதர்களும்,
அவர்கள் தந்த அனுபவங்களும்,
அந்த அனுபவங்களிலிருந்து நாம் கற்ற பாடங்களும்,
அந்தப் பாடங்களால் நம்முள் ஏற்பட்ட விழிப்புணர்வுமே
நம்மை மாற்றியிருக்கிறது.

அதனால்தான்

ஒவ்வொரு காயமும் ஒரு பாடம்...
ஒவ்வொரு ஏமாற்றமும் ஒரு புதிய தொடக்கம்...
ஒவ்வொரு தோல்வியும் ஒரு நாளைய வெற்றிக்கான விதை...

வாழ்க்கை எத்தனை முறை நம்மைச் சோதித்தாலும்,

நாம் நின்றுவிட வேண்டியதில்லை.

நாம் உடைந்து போகலாம்...

ஆனால் மீண்டும் நம்மைச் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்.

நாம் அழலாம்...

ஆனால் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு மீண்டும் நடக்கலாம்.

நாம் தோற்கலாம்...

ஆனால் அந்தத் தோல்வியிலிருந்து புதிய நம்மை உருவாக்கலாம்.

ஏனென்றால்,

வாழ்க்கை என்பது நமக்கு நடந்த சம்பவங்களின் தொகுப்பு அல்ல;
அந்தச் சம்பவங்களுக்குப் பிறகு நாம் எப்படிப்பட்ட மனிதராக மாறினோம் என்பதன் வரலாறு.

அந்த வரலாற்றை அழகாக எழுதுவது நம்முடைய கைகளில்தான் இருக்கிறது.

பயணம் தொடரட்டும்...
மனம் தெளியட்டும்...
அனுபவங்கள் அறிவாகட்டும்...
அறிவு அன்பாகட்டும்...
அன்பு ஆன்மீகமாகட்டும்...
ஆன்மீகம் நம் அன்றாட வாழ்க்கையாகட்டும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்