வாழ்க்கை தருவதை மாற்ற முடியாதபோது, உங்கள் எதிர்வினையை மாற்றிக் கொள்ளுங்கள்

வாழ்க்கை தருவதை மாற்ற முடியாதபோது, உங்கள் எதிர்வினையை மாற்றிக் கொள்ளுங்கள்

வாழ்க்கை என்பது நாம் திட்டமிடும் பாதையில் மட்டுமே பயணிக்கும் ஒரு நேரான சாலை அல்ல.

சில பாதைகள் நாம் எதிர்பார்த்தபடியே மலர்களால் நிரம்பியிருக்கும்.

சில பாதைகளில் எதிர்பாராத முட்கள் குறுக்கிடும்.

சில கதவுகள் நாம் தட்டுவதற்கு முன்பே திறந்து விடும்.

சில கதவுகள் எவ்வளவு முயன்றும் திறக்காமல் போகும்.

சில மனிதர்கள் நம் வாழ்வில் வந்து நம் மனதை மகிழ்ச்சியால் நிரப்புவார்கள்.

வேறு சிலர் வந்து நம் மனத்தில் காயங்களை விட்டுச் செல்வார்கள்.
    
சில நேரங்களில் நாம் விரும்பியதை வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுக்கும்.

பல நேரங்களில் நாம் விரும்பாததையும் வாழ்க்கை நம் கைகளில் திணித்துவிடும்.
     
இவற்றில் எதை நாம் தேர்ந்தெடுக்கிறோம் என்பது எப்போதும் நம் கையில் இருக்காது.
     
ஆனால், அவை நம்மைத் தாக்கும் போது நாம் எவ்வாறு பதிலளிக்கிறோம் என்பது பெரும்பாலும் நம் கையிலேயே இருக்கிறது.

“வாழ்க்கை தருவதை உங்களால் மாற்ற முடியாதபோது, அதற்கு நீங்கள் எதிர்வினையாற்றும் விதத்தை மாற்றிக் கொள்ளுங்கள்” என்ற கருத்து, வாழ்க்கையை விட்டுக் கொடுத்துவிடச் சொல்லவில்லை.

மாறாக, நம்மால் மாற்ற முடியாததை ஏற்றுக்கொண்டு, நம்மால் மாற்றக்கூடிய இடத்தில் நமது சக்தியைப் பயன்படுத்தச் சொல்கிறது.

இது பலவீனத்தின் தத்துவமல்ல.
    
மிகப் பெரிய உளவலிமையின் தத்துவம்.

வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கும் மனிதன், கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒன்றைச் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் உடைந்து போகிறான்.

ஆனால், “இது என் கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்டது; ஆனால் இதை நான் எவ்வாறு எதிர்கொள்வது என்பது என் கையில் இருக்கிறது” என்று உணர்ந்த மனிதன், அதே சூழ்நிலையிலிருந்து ஒரு புதிய வலிமையைப் பெற்றுக்கொள்கிறான்.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் நடைபெறும் ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்கும் இரண்டு பகுதிகள் உள்ளன. ஒன்று  நிகழ்வு. மற்றொன்று  அந்த நிகழ்வுக்கு நாம் கொடுக்கும் பொருள் மற்றும் எதிர்வினை.

நிகழ்வை எப்போதும் நம்மால் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது.

ஆனால் அதற்கு நாம் கொடுக்கும் அர்த்தத்தை மாற்றிக் கொள்ள முடியும்.

மழை பெய்வதை நம்மால் நிறுத்த முடியாது.

ஆனால் மழையில் நனைந்து கோபப்படுவதற்குப் பதிலாக, குடையை எடுத்துக்கொண்டு நடக்க முடியும்.

புயலை நம்மால் நிறுத்த முடியாது.
.     
ஆனால் நம் வீட்டின் கதவுகளையும் ஜன்னல்களையும் மூடி, புயல் கடந்து செல்லும் வரை காத்திருக்க முடியும்.

அதுபோலத்தான் வாழ்க்கையின் புயல்களும்.

ஒரு மனிதர் நம்மை அவமதித்திருக்கலாம்.

அந்த வார்த்தைகளை அவர் உச்சரித்துவிட்டார்.

அந்த நிகழ்வை நாம் மீண்டும் சென்று அழிக்க முடியாது.

ஆனால் அந்த வார்த்தைகளை எத்தனை நாட்கள் நம் மனத்தில் சுமந்து செல்ல வேண்டும் என்பதை நாம் தீர்மானிக்க முடியும்.

ஒருவர் நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம்.

அந்தப் புரிதலை உடனடியாக மாற்ற முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அதற்காக நம்மையே சந்தேகித்துக் கொண்டும், நம்முடைய மதிப்பை குறைத்துக் கொண்டும் வாழ வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒருவர் நம்மை விட்டுப் பிரிந்திருக்கலாம்.

அந்தப் பிரிவை நம்மால் தடுக்க முடியாமல் போயிருக்கலாம்.
     
ஆனால் அந்த இழப்பை வாழ்க்கை முழுவதும் நம் இதயத்தின் மீது ஒரு கல்லாக வைத்துக்கொண்டு வாழ வேண்டுமா அல்லது அந்த அனுபவத்தை ஒரு பாடமாக மாற்ற வேண்டுமா என்பதை நாம் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

இங்குதான் “எதிர்வினை” என்ற சொல்லின் ஆழம் புரிகிறது.

நிகழ்வு ஒன்று நடந்தவுடன் உடனடியாக வெளிப்படும் உணர்ச்சி ஒரு எதிர்வினை.

ஆனால், அந்த உணர்ச்சியை உணர்ந்த பிறகு சற்று நின்று, சிந்தித்து, “இதற்கு நான் எப்படி பதிலளிக்க வேண்டும்?” என்று தீர்மானிப்பது ஒரு விழிப்புணர்வான பதில்.

இரண்டிற்கும் இடையே இருக்கும் அந்தச் சிறிய இடைவெளிதான் மனிதனுடைய சுதந்திரம்.

கோபம் வந்தவுடன் பேசிவிடுவது எளிது.

ஆனால் கோபம் வந்தபோதும் அமைதியாக இருப்பது வலிமை.

காயம் ஏற்பட்டவுடன் பழிவாங்குவது எளிது.

ஆனால் காயத்தைக் குணப்படுத்த முயல்வது முதிர்ச்சி.

ஒருவர் நம்மைத் தாழ்த்திப் பேசும்போது அதே அளவுக்கு கீழிறங்கி பதில் கொடுப்பது எளிது.
    
ஆனால் நம் தரத்தை நாம் காப்பாற்றிக் கொள்வது உயர்வு. வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு சோதனையும் நம்மிடம் ஒரு கேள்வியைத்தான் கேட்கிறது.
    
“இந்தச் சூழ்நிலை உன்னை என்னவாக மாற்றப் போகிறது?”

சில நேரங்களில் நம்முடைய அமைதியைப் பறிப்பது நிலைமை அல்ல.

அந்த நிலைமையைப் பற்றி நம் மனம் தொடர்ந்து உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கும் கதைகள்தான்.
    
ஒரு சிறிய சம்பவம் நடந்திருக்கலாம். ஆனால் அதை மனம் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துப் பார்க்கிறது. “அவர் ஏன் அப்படிச் சொன்னார்?”, “அப்படி நடந்திருக்க வேண்டாமே!”, “நான் அப்போது இப்படிச் சொல்லியிருக்க வேண்டும்!”, “இனி என்ன ஆகும்?”, “அவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்?” என்று எண்ணங்கள் ஒன்றின் பின்னால் ஒன்று ஓடுகின்றன.
  
நிகழ்வு ஒருமுறை நடந்தது.

ஆனால் மனம் அதை நூறு முறை நிகழ்த்துகிறது.

அப்போது நம்மைத் துன்பப்படுத்துவது நிகழ்வு மட்டும் அல்ல.

அந்த நிகழ்வை மனத்தில் மீண்டும் மீண்டும் இயக்கும் நமது சிந்தனைகளும் ஆகும்.

அதனால்தான் சில நேரங்களில் வெளிப்புற வாழ்க்கை அமைதியாக இருந்தாலும் மனிதனுக்குள் புயல் வீசுகிறது.

மற்றவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஆனால் நாம் மட்டும் பழைய சம்பவங்களை நினைத்து கோபப்படுகிறோம், வருந்துகிறோம், அஞ்சுகிறோம்.
     
நாம் இழந்த அமைதியை வேறு யாரும் வந்து திருடிச் செல்லவில்லை.

நாமே அதை கடந்த காலத்தின் கதவுக்குப் பின்னால் விட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறோம்.

வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய அறிவு, “எதை மாற்ற முடியும், எதை மாற்ற முடியாது?” என்பதைப் பிரித்தறிவதில் இருக்கிறது.

நாம் பிறரை மாற்ற முடியாது. அவர்களின் எண்ணங்களை கட்டுப்படுத்த முடியாது. அவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை நிர்ணயிக்க முடியாது.

கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது.
    
ஏற்கனவே நடந்ததை நடக்காததாக மாற்ற முடியாது.

எல்லா மனிதர்களையும் நமக்குப் பிடித்தபடி நடத்தச் செய்ய முடியாது.
     
வாழ்க்கையில் வரும் ஒவ்வொரு சோதனையையும் தடுக்க முடியாது.
    
காலத்தையும் நிறுத்த முடியாது.

ஆனால் நாம் நம்மை மாற்ற முடியும். நமது பார்வையை மாற்ற முடியும்.
    
நமது வார்த்தைகளை மாற்ற முடியும்.

நமது பழக்கங்களை மாற்ற முடியும்.
     
நமது எல்லைகளை நிர்ணயிக்க முடியும். நமது மனநிலையைப் பயிற்றுவிக்க முடியும்.

ஒரு சம்பவத்திற்கு நாம் தரும் அர்த்தத்தை மாற்ற முடியும்.
     
இழப்பை அனுபவமாக மாற்ற முடியும்.

தோல்வியைப் பாடமாக மாற்ற முடியும்.

நிராகரிப்பைத் திசைமாற்றமாக மாற்ற முடியும். தனிமையைத் தன்னறிவாக மாற்ற முடியும்.

இதுதான் வாழ்க்கையின் ஒரு மிகப் பெரிய ரகசியம்.

சூழ்நிலை நம்மைத் தொடலாம் ஆனால் அது நம்மை வரையறுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒரு தோல்வி, “நீ தோல்வியடைந்தவன்” என்று சொல்லவில்லை.

அது “இந்த வழி வேலை செய்யவில்லை” என்று மட்டுமே சொல்லக்கூடும்.

ஒரு நிராகரிப்பு, “நீ மதிப்பற்றவன்” என்று நிரூபிக்கவில்லை.

அது “இந்த இடத்தில் உனக்கான இடம் இல்லை” என்பதை மட்டும் காட்டியிருக்கலாம்.

ஒரு இழப்பு, “உன் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது” என்று கூறுவதில்லை.

அது “வாழ்க்கையின் நிலையாமையைப் புரிந்துகொள்” என்று சொல்லும் ஒரு கடினமான ஆசிரியராக இருக்கலாம்.

நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் எதிரியாகப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக ஆசிரியராகப் பார்க்கத் தொடங்கும்போது வாழ்க்கையின் முகமே மாறுகிறது.

நம்மை காயப்படுத்திய மனிதர் கூட நமக்கு ஒரு பாடம் கற்றுக் கொடுத்திருக்கலாம்.

நம்மை விட்டு சென்ற ஒருவர் கூட பற்றுதலின் தன்மையை உணர்த்தியிருக்கலாம்.

நாம் அடைந்த தோல்வி கூட நம்முடைய திறமையின்மையை அல்ல, நமது பாதையைத் திருத்த வேண்டிய அவசியத்தைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்கலாம்.

இதனால் “ஏற்றுக்கொள்வது” என்றால் எல்லாவற்றையும் அனுமதிப்பது என்று பொருள் கொள்ளக்கூடாது.

யாராவது நம்மைத் தொடர்ந்து காயப்படுத்தினால், அமைதியாக இருப்பது ஆன்மீகம் அல்ல.
     
தேவையான இடத்தில் எல்லை அமைப்பதும் ஒரு ஆரோக்கியமான எதிர்வினைதான்.

அநீதியை எதிர்ப்பதும் அவசியமானது.

தவறைத் தவறு என்று கூறுவதும் அவசியமானது.

ஆனால் அதனைச் செய்யும்போது நமது மன அமைதியை முழுவதுமாக அந்தச் சூழ்நிலையின் கைகளில் ஒப்படைக்க வேண்டியதில்லை.

அமைதி என்பது பேசாமல் இருப்பது அல்ல. அமைதி என்பது உள்ளுக்குள் கலவரம் இல்லாமல் சரியான வார்த்தையைத் தேர்ந்தெடுக்கும் நிலை.

மன்னிப்பு என்பது நடந்த தவறை சரி என்று ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல.
.   
அது அந்தத் தவறின் விஷத்தை நம் இதயத்தில் தொடர்ந்து வைத்திருக்க மறுப்பது.

விலகிச் செல்வது தோல்வி அல்ல.
     
ம்க்சில நேரங்களில் நமது அமைதியைப் பாதுகாக்க நாம் எடுக்கும் மிக உயர்ந்த முடிவு விலகிச் செல்வதாக இருக்கலாம்.

வாழ்க்கையில் பலர் ஒரு தவறைச் செய்கிறார்கள்.

அவர்கள் சூழ்நிலை மாறினால்தான் தங்களுக்கு அமைதி கிடைக்கும் என்று நினைக்கிறார்கள்.

“அவர் மாறினால் நான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.” “இந்தப் பிரச்சினை முடிந்தால் நான் அமைதியாக இருப்பேன்.” “எனக்கு தேவையானது கிடைத்தால் நான் சந்தோஷமாக இருப்பேன்.” இப்படி நமது அமைதிக்கான சாவியை பிறரிடமும், சூழ்நிலைகளிடமும், எதிர்காலத்திடமும் ஒப்படைத்துவிட்டால், நமது மனநிலையின் உரிமையையும் அவர்களிடம் கொடுத்துவிடுகிறோம்.

உண்மையான உள்சுதந்திரம் எப்போது வருகிறது என்றால், “என்ன நடந்தாலும், அதற்கான எனது பதிலை நான் தேர்ந்தெடுப்பேன்” என்று ஒருவர் உணரும்போதுதான்.

வாழ்க்கை எப்போதும் நமக்கு நாம் விரும்பியதைத் தராது.

ஆனால் அது தருவதை நாம் எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில் நமது வாழ்க்கையின் தரம் இருக்கிறது.

கையில் கிடைத்த கல்லைக் கொண்டு ஒருவர் சுவரை எழுப்பலாம்.

இன்னொருவர் அதே கல்லால் சிலை செதுக்கலாம்.

பொருள் ஒன்றே. அணுகுமுறை வேறு.

அனுபவம் ஒன்றே. விளக்கம் வேறு. சூழ்நிலை ஒன்றே. எதிர்வினை வேறு.

ஒரு விதை மண்ணுக்குள் புதைக்கப்படும்போது, அது “என்னை ஏன் இருளில் புதைத்துவிட்டார்கள்?” என்று மட்டும் நினைத்திருந்தால், அதன் பயணம் அங்கேயே முடிந்திருக்கும்.
     
ஆனால் அந்த இருளையே அது முளைப்பதற்கான இடமாக ஏற்றுக்கொள்கிறது.

பின்னர் மண்ணைத் தாண்டி வெளிச்சத்தை நோக்கி வருகிறது. வாழ்க்கையின் சில இருண்ட காலங்களும் அப்படித்தான்.

அந்த இருள் நம்மை அழிக்க வந்ததா அல்லது நம்முள் இன்னும் பிறக்காத ஒரு வலிமையை வெளிக்கொணர வந்ததா என்பதை உடனடியாக நாம் அறிய முடியாது.

அதனால், வாழ்க்கையில் ஒரு சிக்கல் வந்தவுடன் “ஏன் எனக்கு மட்டும்?” என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, “இந்த அனுபவம் என்னை என்ன கற்றுக்கொடுக்கிறது?” என்று கேட்பது மிகப் பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்கும்.

முதல் கேள்வி நம்மை பலவீனப்படுத்துகிறது. இரண்டாவது கேள்வி நம்மை வளர்க்கிறது.

நாம் வாழ்வில் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும் நமக்குப் பிடித்தபடி இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒவ்வொரு நாளும் நமக்குச் சாதகமாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

ஒவ்வொரு முயற்சியும் வெற்றியடைய வேண்டியதில்லை.         

ஒவ்வொரு உறவும் நிரந்தரமாக இருக்க வேண்டியதில்லை.
     
வாழ்க்கையின் அழகு எல்லாமே நம் விருப்பப்படி நடப்பதில் இல்லை.

நம் விருப்பப்படி நடக்காதவற்றுடனும் நாம் சமநிலையுடன் வாழக் கற்றுக்கொள்வதில்தான் இருக்கிறது.

ஒரு முதிர்ந்த மனம், “எனக்கு பிடித்தது நடந்தால் மட்டுமே நான் அமைதியாக இருப்பேன்” என்று கூறாது.

அது, “என்ன நடந்தாலும், என் உள்ளத்தில் அமைதிக்கான இடத்தை நான் காப்பாற்றுவேன்” என்று கூறும்.

இதுவே வாழ்க்கையை மாற்றும் பார்வை.

நமது வாழ்க்கையில் சில கதவுகள் மூடப்படலாம்.

அவற்றைத் திறக்க நாம் எவ்வளவு முயன்றாலும் திறக்காமல் இருக்கலாம்.

அந்தக் கதவின் முன்னால் வாழ்நாள் முழுவதும் நின்று கதவைத் திட்டிக்கொண்டிருக்கலாம்.

அல்லது திரும்பிப் பார்த்து, நமக்காக திறந்திருக்கும் வேறு ஒரு பாதையைத் தேடலாம்.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நம்முடைய திட்டத்தை உடைக்கிறது..

,ஆனால் அதற்குள் நம்முடைய எதிர்காலத்திற்கான புதிய வடிவத்தை உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கலாம்.

ஆகவே, வாழ்க்கை நமக்குத் தரும் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையையும் நாம் விரும்பியபடி மாற்ற முடியாதபோது, நம்முடைய உள்ளநிலையை மாற்றிக் கொள்ளும் திறனை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
    
கோபம் வரலாம் — ஆனால் கோபமே நம்மை இயக்க வேண்டியதில்லை.

துயரம் வரலாம் — ஆனால் துயரமே நமது அடையாளமாகிவிட வேண்டியதில்லை.

இபயம் வரலாம் — ஆனால் பயமே நமது முடிவுகளை எடுக்க வேண்டியதில்லை. ஏமாற்றம் வரலாம் — ஆனால் ஏமாற்றமே நமது எதிர்காலத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டியதில்லை.

உணர்ச்சிகளை மறுப்பது வலிமை அல்ல; அவற்றால் ஆளப்படாமல் இருப்பதே வலிமை.

வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுக்கும் அட்டைகளை எல்லாம் நாம் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது.

ஆனால் அந்த அட்டைகளைக் கொண்டு நாம் எவ்வாறு விளையாடுகிறோம் என்பதைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுக்கும் கதையை முழுமையாக மாற்ற முடியாமல் போகலாம்.

ஆனால் அந்தக் கதையில் நாம் எந்தப் பாத்திரமாக இருப்பது என்பதை மாற்றிக் கொள்ள முடியும்.

ஒரு காலத்தில் நம்மை அழ வைத்த சம்பவம், சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நம்மைச் சிரிக்கச் செய்யும் நினைவாக மாறலாம்.
     
ஒருகாலத்தில் தோல்வியாகத் தோன்றியது, பின்னர் நமது வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய திருப்புமுனையாகத் தெரியலாம்.
.    
நாம் இழந்ததாக நினைத்த ஒன்று, நமக்குத் தேவையில்லாத ஒன்றாக இருந்திருக்கலாம். நாம் தாமதம் என்று நினைத்தது, வாழ்க்கை நம்மைத் தயார்படுத்திய காலமாக இருந்திருக்கலாம்.

அதனால் வாழ்க்கையை அதன் ஒவ்வொரு தருணத்திலும் தீர்ப்பளிக்க வேண்டாம்.

சில பக்கங்கள் முடிவடையாமல் ஒரு கதையின் அர்த்தம் புரியாது.

வாழ்க்கையின் மீது நமக்கு முழுமையான அதிகாரம் இல்லை.
    
ஆனால் நமது மனத்தின் மீது படிப்படியாக அதிகாரத்தைப் பெற முடியும்.

அதற்குத் தேவை விழிப்புணர்வு.

நம்முடைய எண்ணங்களை கவனிப்பது. உடனடியாகப் பதிலளிப்பதற்கு முன் சற்று நிற்பது.

கோபத்தில் பேசாமல் இருப்பது. தேவையற்றதை விட்டுவிடுவது.
    
கடந்ததை மீண்டும் மீண்டும் சுமக்காமல் இருப்பது. நம்மால் மாற்றக்கூடியவற்றில் கவனம் செலுத்துவது.

நம்மால் மாற்ற முடியாதவற்றை ஏற்றுக்கொள்வது.

இறுதியில், வாழ்க்கை நமக்கு என்ன செய்தது என்பதைக் காட்டிலும், வாழ்க்கை நமக்கு செய்தவற்றின் வழியாக நாம் என்ன ஆனோம் என்பதே முக்கியம்.

புயலைத் தவிர்ப்பதே வாழ்க்கையின் வெற்றி அல்ல.
     
புயலுக்குள் நின்றபோதும் நமது உள்ளத்தில் ஒரு விளக்கை அணையாமல் காப்பதே வெற்றி.

மற்றவர்கள் நமது அமைதியைச் சோதிக்கலாம். சூழ்நிலைகள் நமது பொறுமையைச் சோதிக்கலாம்.

தோல்விகள் நமது நம்பிக்கையைச் சோதிக்கலாம்.

இழப்புகள் நமது இதயத்தைச் சோதிக்கலாம்.

ஆனால் ஒவ்வொரு சோதனையின் மையத்திலும் ஒரு சிறிய வாய்ப்பு மறைந்திருக்கிறது  “நீ இப்போது எப்படி பதிலளிக்கப் போகிறாய்?”

அந்த ஒரு கேள்விக்கான நமது பதிலே பல நேரங்களில் நமது வாழ்க்கையின் அடுத்த அத்தியாயத்தை எழுதுகிறது.

எனவே, வாழ்க்கை உங்கள் கையில் கொடுத்ததை எல்லாம் மாற்ற முயன்று உங்களை நீங்களே சோர்வடையச் செய்யாதீர்கள்.
    
மாற்ற முடியாததை எதிர்த்து உங்கள் அமைதியை இழக்காதீர்கள்.

சில கதவுகள் மூடப்பட்டால் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

சில மனிதர்கள் விலகினால் அவர்களைப் பிடித்து நிறுத்த வேண்டாம்.

சில கனவுகள் நிறைவேறாமல் போனால், உங்கள் வாழ்க்கையின் மதிப்பை அதனோடு இணைக்காதீர்கள்.

சில நாட்கள் இருளாக இருந்தால், விடியலை மறந்துவிடாதீர்கள்.

வாழ்க்கை எதைத் தருகிறது என்பது எப்போதும் நம் கையில் இல்லை.

ஆனால் அதற்கு நாம் எவ்வாறு பதிலளிக்கிறோம் என்பது நம் கையில் இருக்கிறது.

அந்தத் தேர்வை விழிப்புணர்வுடன் செய்யத் தொடங்கும் நாளிலிருந்து, வாழ்க்கை மாறுவதற்கு முன்பே நாம் மாறத் தொடங்குகிறோம்.

அப்போது புரியும்—

அமைதி என்பது பிரச்சினைகள் இல்லாத வாழ்க்கை அல்ல;
பிரச்சினைகளின் நடுவிலும் நம்மை நாம் இழக்காத நிலை.

வாழ்க்கை நம்மை எங்கு அழைத்துச் செல்கிறது என்பது ஒரு பகுதி விதி;
அங்கு நாம் எப்படிப் பயணிக்கிறோம் என்பதே நமது ஞானம்.

சூழ்நிலை நமது கைகளில் இல்லாமல் இருக்கலாம்;
ஆனால் நமது எதிர்வினை  நமது கைகளில்தான் இருக்கிறது.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்க்

நீங்கள் விரும்புவது ஏற்கனவே உங்களுடையதாகிவிட்டது போல் வாழுங்கள்

நீங்கள் விரும்புவது ஏற்கனவே உங்களுடையதாகிவிட்டது போல் வாழுங்கள்

“நீங்கள் விரும்புவது ஏற்கனவே உங்களுடையதாகிவிட்டது போல் நடந்து கொள்ளுங்கள்.

பிரபஞ்சம் அதை நனவாக்க தன்னைத் தானே மாற்றி அமைத்துக் கொள்ளும்” என்ற ஆன்மீகக் கருத்து, மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது ஒரு சாதாரண ஊக்கவுரையாகத் தோன்றலாம்.
    
ஆனால் அதன் ஆழத்திற்குள் இறங்கிப் பார்த்தால், மனிதனுடைய வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு மிகப் பெரிய உளவியல் மற்றும் ஆன்மீக உண்மையை அது தன்னுள் கொண்டிருக்கிறது.

இதன் பொருள், நாம் விரும்பிய பொருளை மனதில் நினைத்துக் கொண்டாலே அது வானிலிருந்து இறங்கி நம் கைகளில் விழும் என்பதல்ல.

மாறாக, நாம் எதை உண்மையாக நம்புகிறோமோ, அதை நோக்கிய நமது உள்ளநிலை மாறும்போது, நமது பார்வை மாறுகிறது.

பார்வை மாறும்போது நமது எண்ணங்கள் மாறுகின்றன.
     
எண்ணங்கள் மாறும்போது நமது செயல்கள் மாறுகின்றன.
     
செயல்கள் மாறும்போது நமது வாழ்க்கையின் பாதையும் மாறத் தொடங்குகிறது.

ஒரு மனிதன் தனது வாழ்க்கையை வெளியில் இருந்து மட்டுமே பார்க்கும்போது, அவன் எதிர்கொள்ளும் நிகழ்வுகளே தனது வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கின்றன என்று நினைக்கிறான்.

பணம் இருக்கிறதா இல்லையா, வேலை கிடைக்கிறதா இல்லையா, மற்றவர்கள் தன்னை மதிக்கிறார்களா இல்லையா, வாய்ப்புகள் கிடைக்கின்றனவா இல்லையா என்பதையே அவன் தனது வாழ்க்கையின் அளவுகோலாகக் கொள்கிறான்.
     
ஆனால் வாழ்க்கையை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கும் போது ஒரு வேறு உண்மை அவனுக்குத் தெரிய வருகிறது.
     
வெளியில் நடப்பவை அனைத்தையும் நாம் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

ஆனால் அவற்றை எதிர்கொள்ளும் நமது உள்ளநிலையை நாம் மாற்ற முடியும்.

அந்த உள்ளநிலையே பல நேரங்களில் நமது அடுத்த செயலையும், அடுத்த முடிவையும், அடுத்த அனுபவத்தையும் தீர்மானிக்கிறது.

“என்னிடம் இல்லை” என்ற மனநிலையில் வாழ்கிற மனிதனின் கண்கள் எப்போதும் பற்றாக்குறையையே தேடும்.
    
அவனிடம் எவ்வளவு இருந்தாலும், அவனுடைய கவனம் இல்லாதவற்றிலேயே இருக்கும்.
    
மற்றொருவன் அதே வாழ்க்கையில் இருக்கும் சிறிய வாய்ப்புகளைக் கூட கவனித்து, “இதிலிருந்து நான் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று கேட்பான்.

இருவரும் ஒரே தெருவில் நடந்து கொண்டிருக்கலாம்.

ஒரே சூழ்நிலையை எதிர்கொண்டிருக்கலாம்.

ஆனால் இருவரும் பார்க்கும் உலகம் ஒன்றாக இருக்காது.
    
காரணம் உலகம் மட்டும் அவர்களின் அனுபவத்தை உருவாக்குவதில்லை.

அவர்களின் உள்ளார்ந்த பார்வையும் அந்த உலகத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து அனுபவிக்கிறது.

இதனால்தான் “நீங்கள் விரும்புவது ஏற்கனவே உங்களுடையதாகிவிட்டது போல் நடந்து கொள்ளுங்கள்” என்ற வாக்கியத்தின் முதல் படி வெளியில் அல்ல, உள்ளே தொடங்குகிறது.

ஒருவர் பணக்காரராக வேண்டும் என்று விரும்பினால், பணம் இருப்பது போல் ஆடம்பரமாகச் செலவு செய்வது இந்தக் கருத்தின் பொருள் அல்ல.

மாறாக, வளமான மனநிலையை வளர்த்துக் கொள்வதே அதன் உண்மையான பொருள்.

“எனக்கு எதுவும் இல்லை” என்று ஒவ்வொரு நாளும் புலம்புவதற்குப் பதிலாக, “என்னிடம் இருப்பதை நான் எவ்வாறு வளர்த்துக் கொள்ள முடியும்?” என்று சிந்திப்பது.
      
“எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை” என்பதற்குப் பதிலாக, “எனக்குக் கிடைத்த இந்தச் சிறிய வாய்ப்பை நான் எவ்வாறு பெரிய வாய்ப்பாக மாற்ற முடியும்?” என்று கேட்பது.

இதுவே பற்றாக்குறை மனநிலையிலிருந்து வளமான மனநிலைக்குச் செல்லும் பயணம்.

ஒரு விதையை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

ஒரு பெரிய மரம் அந்தச் சிறிய விதைக்குள் வெளிப்படையாகத் தெரியாது.

ஆனால் அந்த விதைக்குள் ஒரு மரத்தின் சாத்தியம் இருக்கிறது.
    
சரியான மண், நீர், வெளிச்சம், காலம் ஆகியவை கிடைக்கும்போது அந்தச் சாத்தியம் வெளிப்படுகிறது.
     
மனிதனும் அதுபோலத்தான். ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் வெளிப்படாத பல சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன.

ஆனால் அவற்றை முதலில் நம்ப வேண்டியது அந்த மனிதனே.
      
“என்னால் முடியும்” என்ற நம்பிக்கை இல்லாத மனிதன் தன் திறமையின் கதவைத் திறக்கவே மாட்டான்.

“என்னால் முடியாது” என்ற எண்ணம் பல கதவுகள் திறந்திருக்கும் நிலையிலும் அவற்றை மூடிய கதவுகளாகவே அவனுக்குக் காட்டிவிடும்.

ஒரு சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையில் இதை மிகத் தெளிவாகக் காணலாம்.

ஒரு இளைஞன் நல்ல வேலை வேண்டும் என்று விரும்புகிறான் என்று வைத்துக் கொள்வோம்.
 
அவன் தினமும் “எனக்கு வேலை கிடைக்கவில்லை; இந்த நாட்டில் வாய்ப்பே இல்லை; என்னால் எதுவும் முடியாது” என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தால், அவனுடைய மனம் மெதுவாக அந்த நம்பிக்கைக்கேற்ப செயல்படத் தொடங்கும்.

விண்ணப்பிக்க வேண்டிய இடங்களில் விண்ணப்பிக்காமல் இருக்கலாம்.

நேர்முகத் தேர்வுக்கு அழைக்கப்பட்டாலும் தன்னம்பிக்கையின்றி செல்லலாம்.
                  
ஒரு தோல்வி ஏற்பட்டவுடன் முயற்சியை நிறுத்திவிடலாம்.
     
ஆனால் அதே மனிதன் “எனக்கு ஏற்ற வேலை இன்னும் கிடைக்கவில்ல.

ஆனால் அது கிடைக்கும் வரை நான் என்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டே இருப்பேன்” என்று நினைத்தால், அவனுடைய நடத்தை மாறும்.

புதிய திறமைகளை கற்றுக் கொள்வான்.

அதிக விண்ணப்பங்களை அனுப்புவான்.

மனிதர்களைச் சந்திப்பான். ஆலோசனைகளை ஏற்றுக் கொள்வான்.

தோல்வியிலிருந்து கற்றுக் கொள்வான்.

இறுதியில் அவன் கண்டுபிடிக்கும் வாய்ப்பு, முன்பே அவன் கண்முன்னே இருந்திருக்கலாம்.
     
ஆனால் அதை காணும் மனநிலை அவனிடம் அப்போது இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம்.

இதுதான் “பிரபஞ்சம் தன்னைத் தானே மாற்றி அமைத்துக் கொள்ளும்” என்ற கருத்தின் ஒரு ஆழமான மனிதநேய விளக்கம்.
     
பிரபஞ்சம் நமக்காக விதிகளை மாற்றுகிறது என்று மட்டும் பார்க்க வேண்டியதில்லை. நாம் மாறும்போது, நாம் வாழும் உலகத்துடனான நமது உறவு மாறுகிறது.

நாம் பார்க்காததைப் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

நாம் அணுகாத மனிதர்களை அணுகத் தொடங்குகிறோம்.

நாம் முயற்சிக்காத விஷயங்களில் முயற்சி செய்கிறோம்.

நாம் தவிர்த்த பாதைகளில் நடக்கத் தொடங்குகிறோம்.

அதன் விளைவாக, முன்பு சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றிய ஒன்று மெதுவாக சாத்தியமாகிறது.

இதில் இன்னொரு முக்கியமான உண்மை இருக்கிறது.

“ஏற்கனவே கிடைத்துவிட்டது” என்ற உணர்வு என்பது ஆசையைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் பதற்றத்திலிருந்து விடுபடுவதாகவும் இருக்கலாம்.
    
நாம் விரும்பும் ஒன்று இன்னும் கிடைக்கவில்லை என்ற எண்ணத்தில் தொடர்ந்து வாழும்போது, நமது மனம் எப்போதும் எதிர்காலத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்.

“அது எப்போது வரும்?”, “எனக்கு எப்போது கிடைக்கும்?”, “ஏன் இன்னும் நடக்கவில்லை?” என்ற கேள்விகள் நமது உள்ளத்தை அமைதியற்றதாக்குகின்றன.

ஆனால் “அது வரக்கூடிய பாதையில் நான் ஏற்கனவே நடந்து கொண்டிருக்கிறேன்” என்ற நம்பிக்கை மனிதனை நிகழ்காலத்திற்குத் திரும்பக் கொண்டுவருகிறது. அப்போது அவன் காத்திருக்காமல் தயாராகிறான்.

உண்மையில் வாழ்க்கையின் பல பெரிய மாற்றங்கள் வெளியில் திடீரென்று நிகழ்வதற்கு முன்பே மனிதனின் உள்ளத்தில் நிகழ்ந்துவிடுகின்றன.

ஒரு நாள் திடீரென்று ஒருவர் தன்னம்பிக்கையுடன் பேசத் தொடங்குவதில்லை.

அதற்கு முன் எண்ணற்ற நாட்களில் அவன் தன்னிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறான்.

ஒரு நாள் ஒருவர் பெரிய முடிவெடுக்கத் துணிவதில்லை.

அதற்கு முன் பல சிறிய முடிவுகளில் தன்னுடைய துணிச்சலைப் பயிற்சி செய்திருக்கிறான்.

ஒரு நாள் ஒருவர் அமைதியான மனிதராக மாறுவதில்லை.

பல வருடங்களாக வாழ்க்கையின் ஏற்றத் தாழ்வுகளைப் பார்த்து, எல்லாவற்றுக்கும் உடனடியாகப் பதில் அளிக்க வேண்டியதில்லை என்பதை கற்றிருக்கிறான்.

அதனால் நாம் விரும்பும் வாழ்க்கையை முதலில் நமது உள்ளத்தில் வாழத் தொடங்க வேண்டும்.

மரியாதை வேண்டும் என்றால், முதலில் பிறரை மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டும்.

அன்பு வேண்டும் என்றால், அன்பைப் பெறுவதற்காக மட்டும் அல்லாமல் அன்பை வழங்கத் தொடங்க வேண்டும்.

அமைதி வேண்டும் என்றால், வெளியில் எல்லாம் அமைதியாகும் வரை காத்திருக்காமல் நமது உள்ளத்தில் அமைதிக்கான இடத்தை உருவாக்க வேண்டும்.
    
நல்ல நண்பர்கள் வேண்டும் என்றால், முதலில் நாம் நல்ல நண்பராக இருக்க வேண்டும்.
    
நம்பிக்கைக்குரிய மனிதர்கள் நம்மைச் சுற்றி இருக்க வேண்டும் என்றால், நாமும் நம்பிக்கைக்குரியவர்களாக வாழ வேண்டும்.

வாழ்க்கை பல நேரங்களில் ஒரு கண்ணாடியைப் போன்றது.
    
கண்ணாடி நம்மை அழகாகவோ அசிங்கமாகவோ மாற்றுவதில்லை.
     
அது நம்மிடம் இருப்பதை பிரதிபலிக்கிறது. அதுபோல வாழ்க்கையும் நமது உள்ளநிலைகளை நேரடியாக பிரதிபலிக்கிறது என்று கூறுவது முழுமையான அறிவியல் விதி அல்ல என்றாலும், நமது எண்ணங்களும் மனநிலைகளும் நாம் எதை கவனிக்கிறோம், எவ்வாறு பதிலளிக்கிறோம், எப்படிப்பட்ட மனிதர்களை நெருங்குகிறோம், எத்தகைய முடிவுகளை எடுக்கிறோம் என்பதில் பெரும் தாக்கம் செலுத்துகின்றன. ஆகவே, வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கு முன் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் நமது பார்வையை மாற்றுவது பல நேரங்களில் மிகப் பெரிய தொடக்கமாகிறது.

ஆனால் இங்கே ஒரு மிக முக்கியமான எச்சரிக்கையும் இருக்கிறது.

“நான் நினைத்தால் எல்லாம் நடக்கும்” என்ற தவறான புரிதலுக்குள் நாம் விழக்கூடாது.
     
வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நமது எண்ணங்களால் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

நோய், இழப்பு, மரணம், இயற்கைச் சம்பவங்கள், பிறரின் முடிவுகள், சமூகச் சூழ்நிலைகள் போன்ற பல விஷயங்கள் நமது கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டவை.

ஒருவருக்கு துன்பம் ஏற்பட்டால், “நீ தவறாக நினைத்ததால்தான் இது நடந்தது” என்று கூறுவது மனிதநேயமற்றது.

ஆன்மீகத்தின் நோக்கம் துன்புற்ற மனிதனை குற்றவாளியாக்குவது அல்ல.

துன்பத்தின் நடுவிலும் அவனுக்குள் இருக்கும் தேர்வின் சிறிய வெளிச்சத்தை காட்டுவதே.

நாம் எல்லாவற்றையும் தேர்ந்தெடுக்க முடியாது.

ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் நாம் எவ்வாறு பதிலளிப்பது என்பதை ஒரு அளவுக்கு தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

வாழ்க்கை நமக்கு ஒரு அட்டையை வழங்கலாம்.

அந்த அட்டையை எவ்வாறு விளையாடுவது என்பது நமது பங்கு.

சூழ்நிலைகள் நம்மைத் தள்ளலாம்; ஆனால் நாம் எழுந்து நிற்க வேண்டுமா, அங்கேயே கிடக்க வேண்டுமா என்பதில் நமக்குச் சில அதிகாரம் இருக்கிறது.

ஒரு கதவு மூடப்படலாம்; ஆனால் அடுத்த கதவைத் தேடிச் செல்லும் மனதை நாம் வளர்த்துக் கொள்ளலாம்.

இதுதான் உண்மையான ஆன்மீகப் பயிற்சி.

நாம் விரும்புவதைப் பெறுவதற்காக பிரபஞ்சத்திடம் தொடர்ந்து கேட்பதைவிட, நாம் விரும்பும் மனிதராக மாறத் தொடங்குவது.

“எனக்கு வெற்றி வேண்டும்” என்று வேண்டுவதற்குப் பதிலாக, வெற்றியைத் தாங்கக்கூடிய ஒழுக்கத்தை வளர்ப்பது. “எனக்கு பணம் வேண்டும்” என்று மட்டுமே விரும்புவதற்குப் பதிலாக, பணத்தை உருவாக்கும் திறனை வளர்ப்பது.

“என்னை எல்லோரும் நேசிக்க வேண்டும்” என்று எதிர்பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் வாழ்க்கையில் நம்மால் ஒரு சிறிய நன்மையாவது சேர்க்க முயற்சிப்பது.

ஒரு மனிதன் தன்னை ஏற்கனவே வெற்றியடைந்தவனாக உணரத் தொடங்கும்போது, அவன் தோல்வியை வேறு விதமாகப் பார்க்கிறான்.

முன்பு தோல்வி அவனுடைய மதிப்பை நிர்ணயித்தது.

இப்போது அது அவனுடைய பயணத்தில் ஒரு பாடமாகிறது.
    
முன்பு விமர்சனம் அவனை உடைத்தது.

இப்போது அதிலிருந்து பயனுள்ளதை எடுத்துக் கொண்டு மீதியை விட்டுவிடக் கற்றுக் கொள்கிறான்.

முன்பு மற்றவரின் வெற்றி அவனுக்குப் பொறாமையைத் தந்தது.

இப்போது அது “அப்படியானால் இதுவும் சாத்தியமே” என்ற நம்பிக்கையைத் தருகிறது.
..ஹ்இந்த மாற்றமே வாழ்க்கையின் உண்மையான திருப்புமுனை.

நாம் விரும்பும் வாழ்க்கை முதலில் ஒரு கற்பனையாக இருக்கலாம்.
     
ஆனால் அந்தக் கற்பனை நம்பிக்கையாக மாற வேண்டும்.
    
நம்பிக்கை பழக்கமாக மாற வேண்டும்.

பழக்கம் செயலாக மாற வேண்டும்.
    
செயல் தொடர்ந்து நடந்தால் அனுபவமாகிறது.

அனுபவம் முடிவுகளை உருவாக்குகிறது.

முடிவுகள் வாழ்க்கையை மாற்றுகின்றன.

ஆகவே, ஒரு எண்ணம் மட்டும் போதாது.

எண்ணத்துடன் ஒத்திசையும் வேண்டும்.

“நான் ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை வாழ விரும்புகிறேன்” என்று தினசரி பழக்கங்களைநினைத்துவிட்டு மாற்றாமல் இருப்பது போதாது.
      
“நான் அறிவுள்ள மனிதனாக வேண்டும்” என்று விரும்பிவிட்டு கற்றலை நிறுத்திவிட்டால் அது வெறும் ஆசையாகவே இருக்கும்.
    
ச்ஸ்நாம் விரும்புவதாகச் சொல்வதையும், நாம் தினமும் செய்வதையும் ஒன்றாக்கும் இடத்தில்தான் மாற்றம் பிறக்கிறது.

இதன் காரணமாகவே “ஏற்கனவே உங்களுடையதாகிவிட்டது போல் நடந்து கொள்ளுங்கள்” என்பது ஒரு ஆழமான அழைப்பு.

அது போலித்தனமாக நடிக்கச் சொல்வதல்ல.

இல்லாத செல்வத்தை இருப்பதாகக் காட்டிக் கொள்ளச் சொல்வதல்ல.

கிடைக்காத வெற்றியைப் பற்றி பெருமை பேசச் சொல்வதல்ல.
    
மாறாக, எதிர்காலத்தில் நீங்கள் ஆக விரும்பும் மனிதரின் பண்புகளை இன்றே உங்கள் வாழ்க்கையில் விதைக்கச் சொல்கிறது.

நீங்கள் ஒருநாள் பொறுமையான மனிதராக வேண்டும் என்றால், இன்று ஒரு சிறிய சூழ்நிலையில் பொறுமையைப் பயிற்சி செய்யுங்கள்.

நீங்கள் ஒருநாள் தன்னம்பிக்கையானவராக வேண்டும் என்றால், இன்று ஒரு பயத்தை எதிர்கொள்ளுங்கள்.
    
நீங்கள் ஒருநாள் அன்பான மனிதராக வேண்டும் என்றால், இன்று யாரிடமாவது எதிர்பார்ப்பின்றி அன்பைக் காட்டுங்கள்.

ஒரு நாள் நமது வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி நம்மால் அறியாமலேயே நாம் நம்பியவற்றின் விளைவாக இருப்பதை உணரலாம்.

“நான் இப்படித்தான்” என்று நாம் பல வருடங்களாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தால், அந்த வாக்கியம் நமது சிறையைப் போல ஆகிவிடும்.

“நான் மாற முடியும்” என்று சொல்லத் தொடங்கும் நாளில் அந்தச் சிறையில் ஒரு சிறிய ஜன்னல் திறக்கிறது.

“எனது கடந்த காலம் என்னை வரையறுக்காது” என்று நம்பும் நாளில் எதிர்காலத்திற்கான கதவு திறக்கிறது.

“எனக்குள் இன்னும் வெளிப்படாத வாழ்க்கை இருக்கிறது” என்று உணரும் நாளில் பயணம் மீண்டும் தொடங்குகிறது.

வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய அதிசயம் வெளியில் ஏதோ ஒன்று திடீரென்று நமக்குக் கிடைப்பது அல்ல.

நம்முள் இருந்த ஒருவரை நாம் புதிதாகக் கண்டுபிடிப்பதுதான். நேற்று பயந்த மனிதனுக்குள் இன்று துணிவு பிறக்கிறது.

நேற்று கோபத்தில் வாழ்ந்த மனிதனுக்குள் இன்று புரிதல் பிறக்கிறது.

நேற்று பற்றிக் கொண்டிருந்த மனிதனுக்குள் இன்று விடுதலை பிறக்கிறது.

நேற்று “எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்று கேட்ட மனிதன் இன்று “நான் என்ன கொடுக்க முடியும்?” என்று கேட்கிறான்.

இந்த மாற்றம் நிகழ்ந்தவுடன், உலகம் மாறியதாக அவனுக்குத் தோன்றுகிறது. உண்மையில் முதலில் மாறியது அவனுடைய பார்வை.

எனவே, நாம் விரும்பும் வாழ்க்கையைப் பற்றி கனவு காண்போம்.

ஆனால் கனவோடு நின்றுவிடாமல், அந்தக் கனவுக்குத் தகுதியான மனிதராக இன்று முதலே வாழத் தொடங்குவோம்.

நாம் விரும்பும் அன்பை வழங்குவோம்.

நாம் எதிர்பார்க்கும் மரியாதையை முதலில் வழங்குவோம்.

நாம் தேடும் அமைதியை நமது உள்ளத்தில் விதைப்போம்.

நாம் விரும்பும் வெற்றிக்கான ஒழுக்கத்தை வளர்ப்போம்.

நாம் எதிர்பார்க்கும் வாய்ப்புகளுக்குத் தயாராக இருப்போம்.

வாழ்க்கை எப்போது கதவைத் திறக்கும் என்று காத்திருப்பதைவிட, கதவு திறக்கும்போது அதன் வழியாக நடக்கத் தயாராக இருப்பதே புத்திசாலித்தனம்.

இறுதியில், “பிரபஞ்சம் தன்னைத் தானே மாற்றி அமைத்துக் கொள்ளும்” என்பது ஒரு மந்திரவாக்கியமாக அல்ல, ஒரு விழிப்புணர்வுக்கான அழைப்பாக நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

நாம் மாறும்போது நமது பார்வை மாறுகிறது; பார்வை மாறும்போது நமது தேர்வுகள் மாறுகின்றன.
      
தேர்வுகள் மாறும்போது செயல்கள் மாறுகின்றன; செயல்கள் மாறும்போது உறவுகள், வாய்ப்புகள், அனுபவங்கள், வாழ்க்கையின் பாதை ஆகியவை மெல்ல மாறுகின்றன.

அப்போது ஒருநாள் பின்னோக்கிப் பார்த்து, “என் வாழ்க்கை எப்படி இவ்வளவு மாறிவிட்டது?” என்று நாமே ஆச்சரியப்படலாம்.

அந்த மாற்றத்தின் முதல் விதை, வெளியில் எங்கோ விதைக்கப்படவில்லை. அது நம்முடைய உள்ளத்தில்தான் விதைக்கப்பட்டது.

நீங்கள் விரும்புவது இன்னும் உங்கள் கைகளில் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அது உங்கள் இதயத்தில் உண்மையான நம்பிக்கையாக பிறந்துவிட்டால், அதற்கான பாதையில் நடக்க வேண்டிய முதல் மனிதர் நீங்கள்தான்.

எதிர்காலத்தை காத்திருப்பதற்குப் பதிலாக, எதிர்கால மனிதராக இன்றே வாழத் தொடங்குங்கள்.

ஏனெனில் வாழ்க்கை பல நேரங்களில் நாம் விரும்பியதை மட்டும் தருவதில்லை.

நாம் எந்த மனிதராக மாறத் தயாராக இருக்கிறோமோ, அதற்கேற்ப நம்மைத் தானே வடிவமைக்கத் தொடங்குகிறது.

“உங்களுக்கு வேண்டியது கிடைக்குமா?” என்பதைக் காட்டிலும்,

“அது கிடைத்துவிட்டால் நீங்கள் எப்படிப்பட்ட மனிதராக இருப்பீர்கள்?” என்பதே வாழ்க்கை நம்மிடம் கேட்கும் ஆழமான கேள்வியாக இருக்கலாம்.

அந்த மனிதராக இன்று முதலே வாழத் தொடங்குங்கள்.

உங்கள் எண்ணம் விதையாகட்டும்.
உங்கள் நம்பிக்கை நீராகட்டும்.
உங்கள் செயல் வெளிச்சமாகட்டும்.
உங்கள் பொறுமை மண்ணாகட்டும்.
ஒருநாள் உங்கள் வாழ்க்கையே அந்த விதையின் மரமாகி நிற்கும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

வாழ்க்கையின் மறைமுகப் பயணம்: தாமதம்

வாழ்க்கையின் மறைமுகப் பயணம்: தாமதம்

வாழ்க்கை மனிதனை நேரடியாகப் பரிசளிப்பதற்கு முன் அவனைப் பக்குவப்படுத்தும் ஒரு ஆழமான, மறைமுகமான நடைமுறையைக் கொண்டுள்ளது. 

இந்த உண்மையை நம்மில் பலர் அனுபவித்தாலும், அதைப் புரிந்து கொள்ளும் விழிப்புணர்வு சிலருக்கே ஏற்படுகிறது.

     

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு தாமதமும், சவாலும், ஏமாற்றமும் ஒரு சாதாரண நிகழ்வு அல்ல.

     

அவை அனைத்தும் மனிதனை உள்ளார்ந்த வலிமை, அமைதி, மற்றும் புரிதலின் உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு செல்லும் பயிற்சிகளாகும்.

முதலில், வாழ்க்கையில் ஏற்படும் தாமதங்களை நாம் பெரும்பாலும் எதிர்மறையாகவே பார்க்கிறோம்.

      

“ஏன் எனக்கு மட்டும் இவ்வளவு தாமதம்?” என்ற கேள்வி நம்மை துன்புறுத்துகிறது. 

ஆனால் அந்த தாமதங்களுக்குள் மறைந்திருப்பது சகிப்புத்தன்மையின் பயிற்சி.

    

உடனடியாக கிடைக்காததை காத்திருக்கும் பொறுமை, மனிதனின் மனதை மென்மையாக்குவதோடு, அவனுக்கு நிகழ்வுகளை தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளும் திறனையும் அளிக்கிறது.

     

காத்திருப்பது என்பது வெறும் நேர விரயம் அல்ல.

அது ஒரு உள்ளார்ந்த வளர்ச்சி.

    

விதை மண்ணில் புதைந்து உடனே மரமாக மாறாது.

அது அமைதியாகப் புழுங்கி, வேர் பிடித்து, பின்னர் மட்டுமே வெளிப்படுகிறது. 

அதுபோல், மனிதனின் வாழ்க்கையிலும் தாமதம் என்பது வளர்ச்சிக்கான அடித்தளம்.

அடுத்து, வாழ்க்கையில் வரும் சவால்கள். 

சவால்கள் இல்லாத வாழ்க்கை என்பது ஒரு நிலைமையற்ற அமைதி மட்டுமே.

அது வளர்ச்சியற்றது. 

ஒவ்வொரு சவாலும் நம்மை சோதிப்பதற்காக மட்டுமல்ல, நம்முள் உறங்கிக் கிடக்கும் திறன்களை விழிப்பூட்டுவதற்காகவும் வருகிறது. 

கடினமான சூழ்நிலைகள் தான் மனிதனின் உண்மையான வலிமையை வெளிக்கொணர்கின்றன. 

காற்று இல்லாமல் தீ எரியாது.

      

அதேபோல் சவால்கள் இல்லாமல் மன உறுதி உருவாகாது. 

ஒரு மனிதன் எதிர்கொள்ளும் சவால்கள் அவனது எதிர்கால வெற்றியின் வடிவமைப்பாளர்கள்.

      

சவால்களை தவிர்க்க முயல்வதற்குப் பதிலாக, அவற்றை புரிந்து கொண்டு எதிர்கொள்வது வாழ்க்கையின் உண்மையான நுண்ணறிவு.

மூன்றாவது, ஏமாற்றங்கள்.

     

வாழ்க்கையில் நாம் எதிர்பார்த்தவை நடைபெறாதபோது உருவாகும் ஏமாற்றம், 

நம்மை உடைத்துவிடும் சக்தி கொண்டது. 

ஆனால் அதே ஏமாற்றம், சரியான பார்வையில் பார்க்கப்படும் போது, நம்மை முதிர்ச்சியடையச் செய்யும் ஒரு கருவியாக மாறுகிறது.

     

ஏமாற்றம் மனிதனின் அகம்பாவத்தை குறைத்து, அவனை நிதர்சனத்தை உணரச் செய்கிறது. 

அது நம்மை நம்முடைய வரம்புகளை புரிந்துகொள்ளச் செய்து, பிறரின் உணர்வுகளையும் மதிக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. 

ஒரு முதிர்ந்த இதயம் என்பது வலியை அனுபவித்ததன் விளைவு.

      

வலி இல்லாமல் கருணை உருவாகாது.

ஏமாற்றம் இல்லாமல் புரிதல் ஆழமடையாது.

இந்த மூன்று கூறுகளும் தாமதம், சவால், ஏமாற்றம்  வாழ்க்கையின் தனித்துவமான பயிற்சிப் பாதைகள். 

அவற்றைத் தவிர்க்க முடியாது.

     

ஆனால் அவற்றை நாம் எப்படி அணுகுகிறோம் என்பதே முக்கியம்.

     

இந்த அனுபவங்கள் அனைத்தும் ஒரு நாளில் நமக்கு அர்த்தமுள்ளதாக மாறும் என்பதை நம்புவது வாழ்க்கையின் மீதான நம்பிக்கையை வலுப்படுத்துகிறது.

     

இன்று நம்மை சோதிக்கும் சூழ்நிலைகள், நாளை மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக நாம் மாறுவதற்கான அடித்தளமாகும். 

துன்பங்களை அனுபவித்தவர்களே உண்மையான ஆறுதலை அளிக்க முடியும்.

இதில் முக்கியமான ஒரு கூறு நன்றியுணர்வு. 

நன்றியுணர்வு என்பது வெறும் மரியாதை அல்ல.

அது ஒரு ஆன்மீக நிலை. 

நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு அனுபவத்தையும் அது நல்லதோ, கெட்டதோ ஒரு பாடமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையே நன்றியுணர்வு. 

இந்த மனநிலை வாழ்க்கையை மாற்றும் சக்தி கொண்டது.

     

நன்றியுணர்வு உள்ளவர்களுக்கு துன்பமும் ஒரு அர்த்தமுள்ளதாக மாறுகிறது. 

அவர்கள் வாழ்க்கையை ஒரு சுமையாக அல்ல, ஒரு பயணமாகக் காண்கிறார்கள்.

வாழ்க்கையின் இந்த தத்துவம் நமக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை நினைவூட்டுகிறது:

     

வாழ்க்கை எதையும் தாமதப்படுத்துவதில்லை.

அது அனைத்தையும் சரியான நேரத்தில் அளிக்கிறது. 

அந்த நேரத்திற்கு நாம் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே இந்த அனுபவங்கள் நமக்கு வழங்கப்படுகின்றன. 

ஆகையால், தாமதங்களை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள், சவால்களை எதிர்கொள்ளுங்கள்,

    

ஏமாற்றங்களில் இருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

இந்த நடைமுறையை நம்புங்கள்.

    

ஏனெனில் வாழ்க்கை ஒரு சோதனை அல்ல.

அது ஒரு வடிவமைப்பு நம்மை சிறந்தவர்களாக உருவாக்கும் ஒரு அழகான செயல்முறை.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

பெண்களின் மீதான பார்வை மாற்றம் கண்டுள்ளதா?

பெண்களின் மீதான பார்வை மாற்றம் கண்டுள்ளதா?

ஒரு சமூக, வரலாற்று மற்றும் எதிர்காலப் பார்வை

பெண்களின் மீதான பார்வை மாறிவிட்டதா? என்ற கேள்வி ஒரு சாதாரண சமூகக் கேள்வி அல்ல.
   
அது மனித நாகரிகத்தின் வளர்ச்சியை அளவிடும் முக்கியமான அளவுகோல்.

நாம் விண்வெளிக்குச் சென்றுவிட்டோம்; செயற்கை நுண்ணறிவை உருவாக்கிவிட்டோம்.

உலகத்தை ஒரு கைப்பேசியின் திரைக்குள் கொண்டு வந்துவிட்டோம்.

ஆனால், மனித மனதில் பெண்களைப் பற்றிய பார்வை முழுமையாக மாற்றமடைந்துவிட்டதா?

இந்தக் கேள்விக்கு உண்மையை மறைக்காமல் பதிலளிக்க வேண்டுமானால், "மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது ஆனால் அது இன்னும் முழுமையடையவில்லை" என்பதே சரியான பதிலாக இருக்கும்.

நான் என் வாழ்க்கைப் பயணத்தைப் பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது மூன்று தலைமுறைகளைப் பார்க்கிறேன்.
    
என் தந்தையின் தலைமுறை, என் தலைமுறை, என் மகனின் தலைமுறை.

இந்த மூன்று தலைமுறைகளும் பெண்களைப் பற்றிய சிந்தனையில் வெவ்வேறு நிலைகளில் இருந்தாலும், ஒரு மறைமுகமான தொடர்ச்சியை பகிர்ந்து கொள்கின்றன.

என் தாயின் தலைமுறையில் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை, அவளுடைய கனவுகளைச் சுற்றி அமைக்கப்படவில்லை.
    
குடும்பத்தின் தேவைகளைச் சுற்றியே அமைக்கப்பட்டது.

"நல்ல மகள்", "நல்ல மனைவி", "நல்ல தாய்" என்ற அடையாளங்களே அவளது வாழ்க்கையின் முழுமையான வரையறையாக இருந்தன.
    
அவளுக்குள் ஒரு கவிஞர் இருந்திருக்கலாம்,ஒரு விஞ்ஞானி இருந்திருக்கலாம்,ஒரு ஆசிரியர், ஓவியர், இசைக்கலைஞர் இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் அந்தத் திறமைகள் குடும்பப் பொறுப்புகளின் சுவர்களுக்குள் அமைதியாக புதைக்கப்பட்டன.

என் தலைமுறைக்கு வந்தபோது சூழல் மாறியது.

பெண்கள் கல்வி கற்றார்கள்.
   
வேலைக்குச் சென்றார்கள்.
    
பொருளாதாரச் சுதந்திரத்தைப் பெற்றார்கள்.

ஆனால் அவர்களிடம் இருந்த எதிர்பார்ப்புகள் மட்டும் பெரிதாக மாறவில்லை.

அலுவலகத்தில் முழுநேரப் பணியாளராகவும், வீட்டில் முழுநேரப் பொறுப்பாளராகவும் இருக்க வேண்டும் என்ற இரட்டைச் சுமை அவர்கள்மீது ஏற்றப்பட்டது.
    
வெளியில் வெற்றி பெறும் உரிமை வழங்கப்பட்டாலும், வீட்டின் அனைத்து பொறுப்புகளும் இன்னும் பெரும்பாலும் பெண்களின் தோள்களிலேயே தங்கியுள்ளன.

இன்றைய இளம் தலைமுறையைப் பார்க்கும்போது நம்பிக்கையும் கேள்வியும் ஒன்றாக உருவாகின்றன.

இளைஞர்கள் சமத்துவத்தைப் பற்றி அதிகமாகப் பேசுகிறார்கள். பெண்கள் அனைத்து துறைகளிலும் சாதனைகள் படைக்கிறார்கள்.

அரசியல், மருத்துவம், விண்வெளி, பாதுகாப்புத் துறை, தொழில்முனைவு, தகவல் தொழில்நுட்பம், விளையாட்டு, கலை, இலக்கியம் என எங்கும் அவர்கள் தங்கள் தடத்தைப் பதிக்கிறார்கள்.

ஆனால், இந்த முன்னேற்றங்களின் பின்னணியில் இன்னும் பல மறைமுகத் தடைகள் உயிருடன் இருக்கின்றன.

ஒரு பெண் வெற்றி பெற்றால், அவளுடைய திறமையை விட அவளுடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையே அதிகமாக விவாதிக்கப்படுகிறது.

ஒரு ஆண் தன்னம்பிக்கையுடன் பேசினால் தலைமைத்துவம் என்று பாராட்டப்படுகிறான்.

அதே குணத்தை ஒரு பெண் வெளிப்படுத்தினால் அகங்காரம் என்று சிலர் விமர்சிக்கிறார்கள்.
   
ஒரு ஆண் தொழிலில் அதிக நேரம் செலவிட்டால் அர்ப்பணிப்பு என்று கூறப்படுகின்றது.

ஒரு பெண் அதையே செய்தால் குடும்பத்தைப் புறக்கணிக்கிறாள் என்ற குற்றச்சாட்டு எழுகிறது.

இதுவே பார்வை இன்னும் முழுமையாக மாறவில்லை என்பதற்கான சான்றாகும்.

பெண்களின் சுதந்திரம் என்பது குடும்பத்தை நிராகரிப்பது அல்ல.
    
தாய்மை என்பது அடிமைத்தனம் அல்ல.

அதேபோல், தொழில் என்பது குடும்பத்தை மறுப்பதும் அல்ல.
   
இவை ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.

ஒன்றை ஒன்று நிறைவு செய்யக்கூடியவை.

சிலர் பெண்விடுதலையை ஒழுக்கமின்மையுடன் குழப்புகின்றனர்.

இன்னும் சிலர் பெண்களின் முன்னேற்றத்தை ஆண்களின் தோல்வியாகப் பார்க்கின்றனர்.
   
இந்த இரண்டு அணுகுமுறைகளும் தவறானவை.

ஒரு சமூகத்தில் பெண்கள் உயர்வது என்பது ஆண்கள் தாழ்வது அல்ல.

அந்தச் சமூகமே உயர்வதாகும்.

இன்றைய உலகம் வேகமாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது.
   
செயற்கை நுண்ணறிவு, தானியங்கி தொழில்நுட்பம், தொலைநிலை வேலைவாய்ப்பு, இணையக் கல்வி, உலகளாவிய தொழில்முனைவு போன்ற புதிய வாய்ப்புகள் பெண்களுக்கு முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு கதவுகளைத் திறந்துள்ளன.

ஒரு பெண் வீட்டிலிருந்தபடியே உலகளாவிய நிறுவனத்தை நடத்த முடிகிறது.

அறிவின் உலகில் பாலினத்திற்கு இடமில்லை என்பதை இந்த மாற்றங்கள் நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

ஆனால், தொழில்நுட்பம் மட்டும் சமத்துவத்தை உருவாக்காது.

அதை பயன்படுத்தும் மனித மனங்களே சமத்துவத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

சமூக ஊடகங்கள் பெண்களுக்கு குரலைக் கொடுத்துள்ளன.

அதே நேரத்தில் இணையத் தொல்லைகள், அவதூறுகள், உடல் தோற்றத்தை மையமாகக் கொண்ட விமர்சனங்கள் போன்ற புதிய சவால்களையும் உருவாக்கியுள்ளன.

எனவே, டிஜிட்டல் உலகிலும் பெண்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் மரியாதை முக்கியமான சமூகப் பொறுப்பாகிறது.

மேலைநாடுகளில் பெண்கள் முழுமையான சுதந்திரத்தைப் பெற்றுவிட்டார்கள் என்று கருதுவதும் சரியான பார்வையல்ல.

சட்டரீதியான சம உரிமைகள் இருந்தாலும், ஊதிய வேறுபாடு, உயர்ந்த பதவிகளில் குறைந்த பிரதிநிதித்துவம், குடும்பப் பொறுப்புகளின் சமமற்ற பகிர்வு, பணியிடப் பாகுபாடு போன்ற பிரச்சினைகள் இன்னும் தொடர்கின்றன.

அதாவது, பிரச்சினையின் வடிவம் மாறியிருக்கிறது அதன் அடிப்படை மனநிலை முழுமையாக மாறவில்லை.

நமது பண்பாட்டைப் பற்றியும் நாம் நேர்மையாகச் சிந்திக்க வேண்டும்.
   
நமது இலக்கியங்கள் பெண்களைத் தெய்வமாகவும், தாயாகவும், அறிவின் வடிவமாகவும் போற்றுகின்றன.

அதே சமயம் நடைமுறை வாழ்க்கையில் அந்த மரியாதை எல்லா பெண்களுக்கும் சமமாக வழங்கப்பட்டதா என்ற கேள்வி எழுகிறது.

ஒரு பெண்ணை மேடையில் போற்றுவது எளிது அவளுடைய கருத்துக்கு குடும்பத்தில் மதிப்பு கொடுப்பதே உண்மையான மரியாதை.

பெண்களின் முன்னேற்றம் கல்வியால் மட்டுமே நிகழாது.
   
கல்வியுடன் சேர்ந்து சுயநம்பிக்கை, பொருளாதார சுதந்திரம், சட்ட விழிப்புணர்வு, மனநல ஆதரவு, குடும்ப ஒத்துழைப்பு ஆகிய அனைத்தும் அவசியம்.

அதேபோல், ஆண்களுக்கும் புதிய கல்வி தேவைப்படுகிறது.

அந்தக் கல்வி பெண்களை ஆளுவது பற்றியதல்ல.
    
பெண்களுடன் இணைந்து வாழ்வது பற்றியது.

அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வது பற்றியது.

குடும்பப் பொறுப்புகளைப் பகிர்ந்து கொள்வது பற்றியது.
    
மரியாதையை வழங்குவது பற்றியது.

ஒரு நல்ல சமுதாயம் உருவாக வேண்டுமென்றால், பெண் குழந்தைகளுக்கு மட்டும் கனவுகளைச் சொல்லிக் கொடுத்தால் போதாது.

ஆண் குழந்தைகளுக்கும் மரியாதை, சமத்துவம், பொறுப்பு, உணர்வுகளை மதிக்கும் பண்புகளைச் சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும்.

பெண்களின் முன்னேற்றம் என்பது பெண்களின் தனிப்பட்ட வெற்றியல்ல.

அது குடும்பத்தின் வெற்றி.
    
குடும்பத்தின் வெற்றி சமூகத்தின் வெற்றி.

சமூகத்தின் வெற்றி ஒரு நாட்டின் வெற்றி.

ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சியை அதன் உயரமான கட்டிடங்கள் தீர்மானிப்பதில்லை.
    
பெண்களின் திறமைகள் எவ்வளவு அளவிற்கு வெளிப்பட அனுமதிக்கப்படுகின்றன என்பதே அதன் உண்மையான வளர்ச்சியை நிர்ணயிக்கிறது.

எனவே, பெண்களின் மீதான பார்வை மாற்றம் கண்டுள்ளதா? என்ற கேள்விக்கான பதில் இன்று "ஆம்" அல்லது "இல்லை" என்ற ஒரே சொல்லில் முடிவதில்லை.

சட்டங்கள் மாறியுள்ளன.

கல்வி வாய்ப்புகள் விரிவடைந்துள்ளன.

வேலைவாய்ப்புகள் அதிகரித்துள்ளன.

சமூக உரையாடல்கள் திறந்துள்ளன.

ஆனால் மனங்களின் ஆழத்தில் பதிந்துள்ள சில பழைய எண்ணங்கள் இன்னும் முழுமையாக கரையவில்லை.

உண்மையான பெண்விடுதலை என்பது பெண்கள் ஆண்களைப் போல மாறுவதல்ல.

அவர்கள் தங்களுடைய தனித்துவத்தை இழக்காமல், தங்கள் திறமைகளை முழுமையாக மலரச் செய்யும் வாய்ப்பைப் பெறுவதாகும்.

அதேபோல் உண்மையான ஆண்மை என்பது அதிகாரத்தில் இல்லை.

அருகில் இருப்பவரை உயர்த்தும் பெருந்தன்மையில்தான் உள்ளது.

நாம் கட்ட வேண்டியது பெண்களுக்கு தனி உலகமல்ல.
    
ஆணும் பெண்ணும் சமமான மரியாதையுடனும், சமமான வாய்ப்புகளுடனும், சமமான பொறுப்புகளுடனும் வாழக்கூடிய மனித உலகமாகும்.

அந்த நாள் வந்துவிட்டால் "பெண்களின் மீதான பார்வை மாற்றம் கண்டுள்ளதா?" என்ற கேள்வி வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் மட்டுமே இருக்கும்.

அன்றைய தலைமுறை அந்தக் கேள்வியைப் படித்து வியக்கும்.
     
"ஒரு காலத்தில் இப்படியும் மனிதர்கள் சிந்தித்தார்களா?" என்று.

அந்த நாளை உருவாக்குவது சட்டங்களால் மட்டும் முடியாது.

அது ஒவ்வொரு குடும்பத்திலும், ஒவ்வொரு பள்ளியிலும், ஒவ்வொரு பணியிடத்திலும், ஒவ்வொரு மனித மனத்திலும் தொடங்க வேண்டிய ஒரு அமைதியான புரட்சி.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

பயமும் நம்பிக்கையும்

"பயம் எம்மை மோசமானதை எதிர்பார்க்கச் சொல்லும் போதெல்லாம், அதற்குப் பதிலாக ஒரு நல்லதை நம்பத் தேர்ந்தெடுப்போம்.
   
விட்டுக்கொடுக்க மறுப்பவர்களை ஆச்சரியப்படுத்தும் ஒரு அழகான வழி வாழ்க்கைக்கு உண்டு.

பிரகாசமான காலைகள், புதிய வாய்ப்புகள் மற்றும் புதிய தொடக்கங்கள் மீது தொடர்ந்து நம்பிக்கை வைப்போம், ஏனெனில் எல்லாமே சரியாக நடக்கும்." என்ற இந்தச் சிந்தனைகள் வெறும் ஆறுதல் வார்த்தைகள் அல்ல.

அவை வாழ்க்கையை எதிர்கொள்ளும் மனப்பாங்கை மாற்றும் ஆழமான தத்துவங்கள்.
    
மனித வாழ்க்கையில் பயமும், தோல்வியும், ஏமாற்றங்களும் தவிர்க்க முடியாதவை.

ஆனால் அவற்றை எவ்வாறு அணுகுகிறோம் என்பதில்தான் எமது எதிர்காலத்தின் தரம் அமைகிறது.

பயம் என்பது மனிதனின் இயல்பான உணர்வு.

ஆனால் அது பல நேரங்களில் உண்மையைப் பேசுவதில்லை.

அது நிகழாத நிகழ்வுகளையே நிகழப்போவதாக நமக்குள் தோற்றுவிக்கிறது.

"இது முடியாது", "நிச்சயமாக தோற்றுவிடுவாய்", "உன்னை யாரும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்" என்று பயம் நமது காதுகளில் தொடர்ந்து கிசுகிசுக்கிறது.
    
உண்மையில், பயம் எதிர்காலத்தை அறிந்த ஒன்று அல்ல.

அது கடந்த கால காயங்களின் பிரதிபலிப்பு மட்டுமே.

அதனால் பயம் சொல்வதையே முழுமையான உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்வது நம்மையே சிறையில் அடைத்துக்கொள்வதற்கு சமம்.

அதே நேரத்தில் நம்பிக்கை என்பது கண்களால் காணப்படாத ஒன்றை இதயத்தால் காணும் ஆற்றல்.
    
நம்பிக்கை கொண்ட மனிதன் இருளைக் கண்டாலும் விடியலை நினைக்கிறான்.

மழையைக் கண்டாலும் வானவில்லைக் கற்பனை செய்கிறான்.

தோல்வியைச் சந்தித்தாலும் அடுத்த முயற்சிக்கான பாடத்தைத் தேடுகிறான்.

அதனால் பயம் ஒரு கதவை மூட முயற்சிக்கும் போது, நம்பிக்கை இன்னொரு கதவைத் திறக்கத் தயாராக இருக்கும்.

வாழ்க்கையில் பெரிய சாதனைகளை நிகழ்த்தியவர்களில் பெரும்பாலோர் பயமற்றவர்கள் அல்ல.

பயத்தை விட நம்பிக்கையைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்கள்.

வாழ்க்கை இன்னொரு அற்புதமான உண்மையையும் நமக்குக் கற்றுத்தருகிறது.

அதாவது விடாமுயற்சியை வாழ்க்கை ஒருபோதும் அலட்சியப்படுத்தாது.

பல நேரங்களில் உலகம் நம்மை மதிப்பிடாமல் இருக்கலாம்.

நமது முயற்சிகளை யாரும் கவனிக்காமல் இருக்கலாம்.

சிலர் நம்மை எளிதாகக் கைவிடச் சொல்லலாம்.

சிலர் நம்மை இகழலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கைக்கு ஒரு தனித்துவமான நீதி உண்டு.
    
உண்மையாக உழைப்பவரையும், நேர்மையாகக் காத்திருப்பவரையும், மனம் தளராமல் முன்னேறுபவரையும் ஒரு நாள் வாழ்க்கையே ஆச்சரியப்படுத்தும்.

விதை மண்ணுக்குள் புதைக்கப்படும் போது அது இருளுக்குள் சென்றுவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது.

ஆனால் அந்த இருளே அதன் வளர்ச்சிக்கான தொடக்கம்.
    
அதுபோலவே மனித வாழ்க்கையிலும் சில காலங்கள் வெளிச்சமில்லாதவை போலத் தோன்றலாம்.

அந்த நாட்களில் பலர் நம்மை முடிந்துவிட்டவர் என்று நினைக்கலாம்.

ஆனால் நமது உள்ளத்தில் நம்பிக்கையின் விதை உயிரோடு இருந்தால், ஒரு நாள் அது முளைத்து மரமாகி நிற்கும்.
    
அப்போது ஒருகாலத்தில் நம்மை நம்பாதவர்களே வியப்புடன் திரும்பிப் பார்ப்பார்கள்.

புதிய காலைகள் என்பது சூரியன் உதிப்பதை மட்டுமல்ல மனித மனம் மீண்டும் எழுந்து நிற்பதற்கான வாய்ப்பையும் குறிக்கிறது.

நேற்று தோல்வியடைந்த ஒருவர் இன்று வெற்றி பெறலாம்.

நேற்று அழுதவர் இன்று சிரிக்கலாம்.

நேற்று வழி தெரியாமல் நின்றவர் இன்று பலருக்கும் வழிகாட்டியாக மாறலாம்.

வாழ்க்கை ஒவ்வொரு காலையிலும் நமக்குச் சொல்லும் செய்தி ஒன்றே "மீண்டும் தொடங்கு."

பலர் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய தவறொன்றைச் செய்கிறார்கள்.
    
ஒரு தோல்வியை முழு வாழ்க்கையின் தீர்ப்பாக எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

ஒரு மனிதரின் நிராகரிப்பை உலகத்தின் நிராகரிப்பாகக் கருதுகிறார்கள்.

ஒரு கதவு மூடப்பட்டால் எல்லா கதவுகளும் மூடப்பட்டுவிட்டன என்று நம்பிவிடுகிறார்கள்.

ஆனால் வாழ்க்கை அப்படியல்ல. அது தொடர்ந்து நகர்கிறது.

அது ஒவ்வொரு நாளும் புதிய சந்திப்புகளையும், புதிய மனிதர்களையும், புதிய வாய்ப்புகளையும் நமக்கு வழங்கிக்கொண்டே இருக்கிறது.
    
நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றே அவற்றைக் காணும் மனதை இழக்காமல் இருப்பது.

நம்பிக்கை என்பது சோம்பேறித்தனமான காத்திருப்பு அல்ல.

அது செயலோடு இணைந்த மனநிலை.

நல்லது நடக்கும் என்று நம்புகிறவன் அதற்கான முயற்சியையும் விடாமல் தொடர்கிறான்.

விவசாயி விதையை விதைத்துவிட்டு மழை பெய்யும் என்ற நம்பிக்கையோடு நிலத்தைப் பராமரிக்கிறான்.

மாணவன் வெற்றி பெறுவேன் என்ற நம்பிக்கையோடு தினமும் படிக்கிறான்.

இசைக் கலைஞன் ஒருநாள் தனது இசை மக்களின் இதயத்தைத் தொடும் என்ற நம்பிக்கையோடு தினமும் பயிற்சி செய்கிறான்.
    
ஆகவே நம்பிக்கை என்பது செயலை வலுப்படுத்தும் உயிர்ச்சக்தியாகும்.

எனது வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நான் கற்றுக்கொண்ட ஒரு பாடம் என்னவென்றால், வாழ்க்கை அவசரப்படுபவர்களுக்கு எல்லாவற்றையும் உடனே தருவதில்லை.

ஆனால் மனம் தளராமல் தொடர்ந்து நடந்துகொண்டிருப்பவர்களுக்கு எதிர்பாராத நேரத்தில் மிக அழகான பரிசுகளை வழங்குகிறது.

சில ஆசீர்வாதங்கள் நாம் திட்டமிட்ட நேரத்தில் வருவதில்லை.

நாம் தயாராகும் நேரத்தில் தான் வருகின்றன.

அதனால் காத்திருக்கும் காலத்தையும் வீணான காலம் என்று நினைக்காமல், வளர்ச்சிக்கான காலம் என்று எண்ண வேண்டும்.

நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களின் எதிர்மறை எண்ணங்களும் சில நேரங்களில் நம்மை அச்சப்படுத்தலாம்.

ஆனால் மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி நினைப்பது நமது எதிர்காலத்தை நிர்ணயிப்பதில்லை.

நாம் நம்மைப் பற்றி என்ன நம்புகிறோம் என்பதுதான் நமது வாழ்க்கையின் திசையை மாற்றுகிறது.

தன்னம்பிக்கையும், இறைநம்பிக்கையும், விடாமுயற்சியும் இணைந்துவிட்டால், முடியாதது என்று தோன்றிய பல விஷயங்கள் இயல்பாகவே சாத்தியமாகி விடுகின்றன.

ஆகவே, வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் மிகப் பெரிய தத்துவம் இதுதான்.

பயம் பேசும் மொழியைக் கேட்பதைவிட நம்பிக்கை பேசும் மொழியைக் கேளுங்கள்.

இருளை எண்ணுவதைவிட விடியலை எதிர்நோக்குங்கள்.
    
தோல்வியை எண்ணுவதைவிட அடுத்த வாய்ப்பை நோக்கிப் பயணியுங்கள்.

ஏனெனில் ஒவ்வொரு புதிய காலையும் நமக்காக எழுதப்படாத ஒரு புதிய அத்தியாயம்.

அதில் என்ன எழுதப்பட வேண்டும் என்பதை தீர்மானிப்பது பெரும்பாலும் நமது எண்ணங்களும், நமது செயல்களுமே.

வாழ்க்கை எப்போதும் நமக்குச் சாதகமாக இருக்காது.

ஆனால் வாழ்க்கையை நாம் எவ்வாறு பார்க்கிறோம் என்பதே நமக்குச் சாதகமாக மாற முடியும்.
    
பயத்தை விட நம்பிக்கையைத் தேர்ந்தெடுப்போம்.

விரக்தியை விட முயற்சியைத் தேர்ந்தெடுப்போம்.

முடிவுகளை விட புதிய தொடக்கங்களைத் தேர்ந்தெடுப்போம்.

அப்போது ஒரு நாள் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நம்மை வீழ்த்த வந்த சூழ்நிலைகளே நம்மை உயர்த்திய படிக்கட்டுகளாக மாறியிருப்பதை ஆச்சரியத்துடன் உணர்வோம்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

வெளிச்சம் தர வேண்டியதில்லை, தடுக்காமல் இருந்தால் போதும்

வெளிச்சம் தர வேண்டியதில்லை, தடுக்காமல் இருந்தால் போதும்

"மெழுகுவர்த்தியாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை, அடுத்தவரின் வெளிச்சத்தை தடுக்காமல் இருந்தால் போதும், நீங்களும் நல்லவர் தான்" எனும் இந்த எளிய வரிகள், ஆழ்ந்த வாழ்க்கைத் தத்துவத்தை உள்ளடக்கியவை. 

மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இது ஒரு எளிய அறிவுரையாகத் தோன்றினாலும், மனித வாழ்வின் அடிப்படை நெறிமுறைகளையும், நல்லொழுக்கத்தின் இயல்பையும், சமூக வாழ்வின் சமநிலையையும் இது நமக்கு விளக்குகிறது. 

நன்மை என்பது எப்போதும் பெரிய தியாகங்களாலோ, வெளிப்படையான புகழ்ச்சிக்குரிய செயல்களாலோ மட்டுமே அளவிடப்பட வேண்டியதில்லை என்பதே இதன் மையக் கருத்து.

மெழுகுவர்த்தி என்பது தன்னைத்தானே எரித்துக்கொண்டு பிறருக்கு வெளிச்சம் தரும் ஒரு பொருள். 

இது தியாகத்தின், சேவையின், தன்னலமற்ற உதவியின் சின்னமாக பாரம்பரியமாக கருதப்படுகிறது.

      

"மெழுகுவர்த்தியாக இரு" என்று சொல்வது, "பிறருக்காக உன்னை அர்ப்பணி, உன் வாழ்வை தியாகம் செய்து பிறரை வழிநடத்து" என்ற கடுமையான எதிர்பார்ப்பைக் குறிக்கிறது. 

ஆனால் இந்த வரிகள் அந்த எதிர்பார்ப்பை மென்மையாக மறுக்கின்றன. 

ஒவ்வொருவரும் மெழுகுவர்த்தியாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்பது, ஒவ்வொருவரும் பெரிய தியாகங்கள் செய்ய வேண்டும், மற்றவர்களுக்காக தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லை என்பதைக் குறிக்கிறது. 

இது ஒரு விடுதலையான சிந்தனை. 

நாம் ஒவ்வொருவரும் நம் திறமைக்கும், சூழலுக்கும் ஏற்ப வாழலாம். 

எல்லோரும் தலைவர்களாகவோ, தியாகிகளாகவோ, சமூக சீர்திருத்தவாதிகளாகவோ இருக்க வேண்டியதில்லை.

தடுக்காமல் இருப்பதே போதுமான நன்மை.

இரண்டாவது வரி மிக முக்கியமானது.

 "அடுத்தவரின் வெளிச்சத்தை தடுக்காமல் இருந்தால் போதும்." இங்கே ஒரு நுட்பமான தத்துவம் மறைந்திருக்கிறது. 

நன்மை என்பது எப்போதும் செயல்பாட்டு ரீதியானதாக (active) இருக்க வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் செயலற்ற தன்மையே (passive) மிகப்பெரிய நன்மையாக அமையும். 

ஒருவர் மற்றவருக்கு உதவ முடியாவிட்டாலும், குறைந்தபட்சம் அவர்களின் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக இருக்கக் கூடாது என்பது எளிதாகத் தோன்றினாலும், நடைமுறையில் இது மிகப்பெரிய சவால். 

பொறாமை, சுயநலம், அதிகார வெறி போன்ற மனித இயல்பின் பலவீனங்கள் நம்மை அறியாமலேயே மற்றவர்களின் வளர்ச்சிக்கு தடையாக மாற்றிவிடும் சூழ்நிலைகள் அதிகம். 

ஒருவரின் திறமையைக் கண்டு பொறாமைப்படுவதோ, மற்றவரின் வெற்றியைத் தடுக்க முயற்சிப்பதோ, அவர்களின் குரலை அடக்குவதோ - இவையெல்லாம் "வெளிச்சத்தைத் தடுப்பது" என்ற வகையில் அடங்கும். 

எனவே, வேண்டுமென்றே யாருக்கும் தீங்கு செய்யாமல், யாருடைய முன்னேற்றத்திற்கும் இடையூறு விளைவிக்காமல் வாழ்வதே ஒரு உயர்ந்த நெறிமுறையாகும்.

இந்த தத்துவத்தை பண்டைய தமிழ் மற்றும் இந்திய தத்துவங்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம்.

    

"அஹிம்சை" என்ற கருத்து - எவருக்கும் தீங்கு செய்யாமை - மனித தத்துவத்தின் அடிப்படைக் கொள்கைகளில் ஒன்று.

     

திருவள்ளுவர் தமது திருக்குறளில் "செய்யாமல் செய்த நன்றி" என்பதை விட, "தீமை செய்யாமை"யையே பல இடங்களில் முதன்மைப்படுத்துகிறார்.

      

"அறத்தான் வருவதே இன்பம் மற்றெல்லாம் புறத்த புகழும் இல" என்று சொல்லும் அவர், நன்மை என்பது பெரிய செயல்களால் மட்டுமல்ல, தீங்கு இழைக்காத எளிய வாழ்க்கை முறையாலும் அடையப்படுகிறது என்பதை உணர்த்துகிறார். 

மேற்கத்திய நெறிமுறையியலிலும் "Do no harm" (தீங்கு செய்யாதே) என்ற கொள்கை மருத்துவத் தொழிலின் அடிப்படை நெறியாக கருதப்படுகிறது. 

இது நேர்மறையான உதவியை விட முக்கியமானதாகவே பல தத்துவவாதிகளால் முன்வைக்கப்படுகிறது - 

ஏனெனில் உதவி செய்ய முடியாத சூழலிலும், தீங்கு செய்யாமல் இருப்பது எப்போதும் நம் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது.

சமூக வாழ்வில் இதன் பொருள்

நவீன சமூகத்தில் இந்த தத்துவம் மிகவும் பொருத்தமானது.

     

ஒவ்வொருவரும் தலைவர்களாக, சாதனையாளர்களாக, சமூக முன்னோடிகளாக இருக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தம் இன்று அதிகரித்துவருகிறது. 

சமூக ஊடகங்கள் நமக்கு "தனித்துவமாக இரு, சாதனை படை, மாற்றத்தை உருவாக்கு" என்ற தொடர்ச்சியான செய்திகளை அனுப்புகின்றன. 

இந்த அழுத்தம் பலரிடையே பொருத்தமற்ற குற்ற உணர்வையும், தன்னம்பிக்கை இழப்பையும் ஏற்படுத்துகிறது.

    

ஆனால் இந்த வரிகள் நமக்கு ஆறுதல் தருகின்றன - 

நீங்கள் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தாவிட்டாலும், உங்கள் சக பணியாளரின் வளர்ச்சிக்கு தடையாக இல்லாமல் இருந்தால், உங்கள் நண்பரின் மகிழ்ச்சியில் பொறாமைப்படாமல் இருந்தால், உங்கள் குடும்பத்தினரின் கனவுகளை நசுக்காமல் இருந்தால் - அதுவே போதுமான நன்மையாகும். 

அலுவலகத்தில் ஒரு சக ஊழியர் முன்னேற்றம் அடையும்போது அவரை பாராட்ட முடியாவிட்டாலும், அவரது வளர்ச்சிக்கு குறுக்கே நிற்காமல் இருப்பது ஒரு நேர்மையான செயலே.

தன்னடக்கமும் அமைதியும்

இந்தத் தத்துவத்தில் இன்னொரு அழகான கூறு தன்னடக்கம் (humility) ஆகும். 

ஒவ்வொருவரும் ஒளிரும் நட்சத்திரமாக இருக்க வேண்டும் என்ற தேவை இல்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்வது, தன்னை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டு தாழ்வு மனப்பான்மை கொள்ளாமல் இருக்க உதவுகிறது. 

அனைவரும் ஒரே அளவில் பிரகாசிக்க வேண்டியதில்லை.

     

சிலர் பெரிய வெளிச்சமாக இருப்பார்கள், சிலர் அமைதியான, மென்மையான இருப்பாக இருப்பார்கள். 

இரண்டு வகையினரும் தேவையானவர்களே. 

காட்டில் பெரிய மரங்கள் மட்டுமல்ல, சிறு செடிகளும், புற்களும் இருக்கும்போதே சூழல் சமநிலை பேணப்படுகிறது.

     

அதேபோல, சமூகத்திலும் அனைவரும் தலைமைப் பொறுப்பில் இருக்க முடியாது, இருக்க வேண்டியதுமில்லை.

     

அமைதியாக, தன் வேலையைச் செய்துகொண்டு, யாருக்கும் தீங்கிழைக்காமல் வாழும் ஒருவனும் அவனளவில் நல்லவனே.

"நீங்களும் நல்லவர் தான்" என்ற இறுதி வரி ஒரு ஆசீர்வாதமாகவும், அங்கீகாரமாகவும் அமைகிறது.

      

நன்மை என்பது ஒரு பட்டியலிடப்பட்ட, அளவிடப்பட்ட செயல்பாடு அல்ல. 

அது ஒரு வாழ்க்கை முறை. 

பெரிய தியாகங்கள் செய்யாதவர்களும், அமைதியாக, யாருக்கும் தீங்கிழைக்காமல், பொறாமையின்றி, தன் எல்லைக்குள் நின்று வாழ்பவர்களும் நல்லவர்களே என்பதை இந்த வரிகள் உறுதிப்படுத்துகின்றன. 

இது நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடம் என்னவென்றால் நாம் ஒவ்வொருவரும் நம்மால் இயன்ற அளவு நல்லவர்களாக இருக்கலாம்.

     

மற்றவர்களைப் போல மெழுகுவர்த்தியாக எரிய முடியாவிட்டாலும், அவர்களின் வெளிச்சத்தை அணைக்காமல், தடுக்காமல் இருப்பதே போதுமானது. 

இதுவே எளிமையான, ஆனால் ஆழமான ஒரு வாழ்க்கைத் தத்துவம். 

ஒவ்வொருவரும் தங்கள் திறமைக்கேற்ப, தங்கள் இயல்புக்கேற்ப வாழட்டும்.

ஆனால் அந்த வாழ்வில் மற்றவர்களின் முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக மட்டும் ஆகாதிருக்கட்டும். அதுவே போதுமான, அர்த்தமுள்ள நன்மையாகும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

நன்றியுணர்வு என்பது செல்வத்தால் அல்ல, விழிப்புணர்வால் மட்டுமே மேலும் வலுப்பெறுகிறது."

வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய அற்புதங்களில் ஒன்று என்னவென்றால், நன்றியுணர்வு என்பது செல்வத்தால் அல்ல, விழிப்புணர்வால் மட்டுமே மேலும் வலுப்பெறுகிறது."
    
இந்தச் சிந்தனை, மனித வாழ்வின் மிக ஆழமான ஆன்மீக உண்மையை மிக எளிமையாக எடுத்துரைக்கிறது.

நாம் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு சம்பாதித்தோம், எவ்வளவு உயர்ந்த பதவியை அடைந்தோம், எவ்வளவு சொத்துக்களைச் சேர்த்தோம் என்பவை மனநிறைவை நிர்ணயிப்பவை அல்ல.

மாறாக, ஏற்கனவே நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் அருட்கொடைகளை உணர்ந்து நன்றியுடன் வாழும் மனப்பக்குவம்தான் வாழ்க்கையை உண்மையான செல்வமாக மாற்றுகிறது.

நன்றியுணர்வு என்பது வெளியுலகில் வாங்கப்படும் பொருள் அல்ல.

அது உள்ளத்தில் மலரும் ஒரு விழிப்புணர்வு.

அந்த விழிப்புணர்வு மலரும்போது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பரிசாகத் தெரிகிறது.

நமது அன்றாட வாழ்க்கையை சற்று உற்றுப் பார்த்தால், நாம் எவ்வளவு ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை உணர முடியும்.

அதிகாலையில் விழித்தெழ முடிகிறது.

சுவாசிக்க முடிகிறது.

கண்களால் உலகைக் காண முடிகிறது.

காதுகளால் பறவைகளின் கீதத்தை கேட்க முடிகிறது.

நம்மை அன்பாக அழைக்கும் ஒருவர் இருக்கிறார்.

நம்மைப் பற்றிக் கவலைப்படும் ஒருவர் இருக்கிறார்.

இவை அனைத்தும் விலைமதிப்பற்ற பரிசுகள்.

ஆனால் மனித மனம் இயல்பாகவே இல்லாததை நோக்கிப் பயணிப்பதால், இருக்கின்றவற்றின் மகத்துவத்தை மறந்துவிடுகிறது.

அதனால் தான் நிறைய இருப்பவர்களும் வெறுமையை உணர்கிறார்கள் குறைவாக இருப்பவர்களும் சில நேரங்களில் பேரின்பத்துடன் வாழ்கிறார்கள்.

ஒரு விவசாயியை நினைத்துப் பாருங்கள்.

பல மாதங்களாக உழைத்து விதைத்த பயிர் மழையால் செழித்து வளர்ந்தால், அவனது கண்களில் தோன்றும் மகிழ்ச்சி வெறும் விளைச்சலுக்காக அல்ல.
    
இயற்கை தந்த அருளை உணர்ந்த நன்றியுணர்வுக்காகத்தான்.
    
அதேபோல், ஒரு தாய் தனது குழந்தையின் முதல் சிரிப்பைக் காணும்போது அனுபவிக்கும் ஆனந்தம் பணத்தால் வாங்க முடியாத ஒன்று.

ஒரு முதியவர் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தனது நண்பரைச் சந்திக்கும்போது ஏற்படும் நெகிழ்ச்சி, ஒரு நோயாளி குணமடைந்து முதல் முறையாக நடக்கும்போது தோன்றும் மகிழ்ச்சி இவை அனைத்திற்கும் அடிப்படை நன்றியுணர்வே.

ஆன்மீகப் பார்வையில்,ஜ்க் நன்றியுணர்வு என்பது இறைவனின் இருப்பை உணரும் முதல் படியாகும்.

இறைவன் வெளியில் மட்டும் இல்லை நமது ஒவ்வொரு மூச்சிலும், ஒவ்வொரு இதயத் துடிப்பிலும், ஒவ்வொரு நல்ல எண்ணத்திலும் இருக்கிறான் என்பதை உணரும்போது, வாழ்க்கை குறைகளின் பட்டியலாக இல்லாமல் அருட்கொடைகளின் தொகுப்பாக மாறிவிடுகிறது.

அப்போது குறை கூறும் மனம் மெதுவாக மறைந்து, ஏற்றுக்கொள்ளும் மனம் வளர்கிறது.

ஏற்றுக்கொள்ளும் மனம் வளரும்போது அமைதி பிறக்கிறது.
    
அமைதி பிறக்கும் இடத்தில்தான் ஆன்மீகத்தின் விதை முளைக்கிறது.

இன்றைய உலகம் மனிதனுக்கு எப்போதும் இன்னும் வேண்டும் என்ற எண்ணத்தையே கற்றுக்கொடுக்கிறது.

புதிய வீடு வேண்டும், புதிய கார் வேண்டும், இன்னும் அதிக வருமானம் வேண்டும், மற்றவரைவிட உயர்ந்த நிலை வேண்டும் என்ற முடிவில்லாத ஓட்டத்தில் மனிதன் தன்னைத் தானே இழந்து விடுகிறான்.

இந்த ஓட்டத்தில் அவன் பெற்றிருப்பவற்றை ரசிக்க மறந்து விடுகிறான்.

அதனால் தான் வெற்றி அதிகரித்தாலும் மனஅழுத்தமும் அதிகரிக்கிறது.

வசதிகள் பெருகினாலும் மனநிம்மதி குறைகிறது.

காரணம், வாழ்க்கையை அனுபவிப்பதைவிட ஒப்பிடுவதில் நாம் அதிக நேரத்தைச் செலவிடுகிறோம்.

ஒரு சிறிய குழந்தையை கவனித்துப் பாருங்கள்.

ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சியைப் பார்த்து அது மகிழ்கிறது.

ஒரு மழைத்துளியைத் தொட்டு சிரிக்கிறது.

ஒரு சிறிய பலூன் கிடைத்தாலும் ஆனந்தத்தில் துள்ளுகிறது.

ஏன்?

அதன் மனம் நிகழ்காலத்தில் வாழ்கிறது.

அது ஒப்பிடுவதில்லை.

அது எதிர்பார்ப்புகளால் நிரம்பியிருக்கவில்லை.

அது கிடைத்ததை முழுமையாக அனுபவிக்கிறது. வயது அதிகரிக்கும்போது இந்த இயல்பை நாம் இழக்கிறோம்.

ஆன்மீகம் என்பது புதிய ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்வது மட்டுமல்ல;

நாம் இழந்த இந்த இயல்பான நன்றியுணர்வை மீண்டும் கண்டுபிடிப்பதுமாகும்.

நமது குடும்ப வாழ்க்கையிலும் இதே உண்மை பொருந்துகிறது.
.    
பல நேரங்களில் நாம் குடும்ப உறுப்பினர்களின் குறைகளையே அதிகமாகப் பார்க்கிறோம்.

ஆனால் அவர்கள் நமக்காகச் செய்த எண்ணற்ற தியாகங்களை மறந்துவிடுகிறோம்.

ஒரு தந்தையின் உழைப்பு, ஒரு தாயின் அன்பு, ஒரு சகோதரனின் ஆதரவு, ஒரு நண்பனின் நம்பிக்கை.

இவற்றை தினமும் நினைத்து நன்றி கூறும் பழக்கம் வந்துவிட்டால், உறவுகள் தானாகவே மலரத் தொடங்கும்.

அன்பு அதிகரிக்கும். மனக்கசப்புகள் குறையும்.
    
ஏனெனில் நன்றியுணர்வு இருக்கும் இடத்தில் அகங்காரத்திற்கு இடமில்லை.

எமது உடலே நமக்கு மிகப்பெரிய பரிசு. ஆனால் அது ஆரோக்கியமாக இருக்கும் வரை அதன் மதிப்பை உணருவதில்லை.

ஒரு நாள் சிறிய நோய் வந்தால்தான் ஆரோக்கியத்தின் அருமை புரிகிறது.

அதுபோல பார்வையை இழந்தவரைப் பார்த்தால்தான் கண்களின் அருமை தெரிகிறது.
    
பசியால் வாடுபவரைப் பார்த்தால்தான் ஒரு வேளை உணவின் மதிப்பு புரிகிறது.

எனவே வாழ்க்கை நமக்குக் எற்றா மிகப்பெரிய பாடம் என்னவென்றால், இழந்த பிறகு நன்றி சொல்லாதீர்கள்

இருக்கும்போதே நன்றி சொல்லுங்கள் என்பதாகும்.

எதிர்பார்ப்புகள் மனித வாழ்வில் இயல்பானவை.

ஆனால் அவை அளவுக்கு மீறும்போது ஏமாற்றங்களாக மாறுகின்றன.

அதற்கு மாறாக பாராட்டும் மனப்பான்மை வளரும்போது, வாழ்க்கை மெதுவாக மாறத் தொடங்குகிறது.

ஓர் ஊர் இது கப் தண்ணீருக்கும் நன்றி சொல்லும் மனம், ஒரு நல்ல வார்த்தைக்கும் நன்றி சொல்லும் இதயம், ஒரு சிரிப்பிற்கும் நன்றி சொல்லும் பண்பு   இவை மனிதனை உள்ளிருந்து செல்வந்தனாக மாற்றுகின்றன.
    
வெளிப்புறச் செல்வம் ஒருநாள் குறையலாம்.

ஆனால் நன்றியுணர்வால் கிடைக்கும் உள்ளச் செல்வத்தை யாராலும் பறிக்க முடியாது.

எனது நீண்ட வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நான் கற்றுக்கொண்ட மிகப் பெரிய பாடங்களில் ஒன்றும் இதுவே. வாழ்க்கை எனக்கு எல்லாவற்றையும் கொடுக்கவில்லை.

நான் நினைத்த அனைத்தும் நடந்துவிடவும் இல்லை.

ஆனால் நடந்த ஒவ்வொரு நிகழ்வும் என்னை ஏதோ ஒன்றைக் கற்றுக்கொடுத்தது.

சில மனிதர்கள் அன்பைக் கற்றுக்கொடுத்தார்கள். சிலர் பொறுமையைக் கற்றுக்கொடுத்தார்கள். சிலர் வலியைத் தந்தார்கள்; ஆனால் அந்த வலியே என்னைக் வலிமையாக்கியது.

இவற்றை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, வாழ்க்கையில் எதுவும் வீணாக நிகழவில்லை என்பதை உணர்கிறேன். அந்த உணர்வே இன்று என் உள்ளத்தில் நன்றியுணர்வாக மலர்ந்திருக்கிறது.

நன்றியுணர்வு என்பது ஒரு பழக்கமாக மாற வேண்டும். ஒவ்வொரு நாளும் உறங்கச் செல்லும் முன், இன்று என்னென்ன அருட்கொடைகள் எனக்குக் கிடைத்தன என்று நினைத்து சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமருங்கள். அந்த நாளில் கிடைத்த ஒரு சிரிப்பு, ஒரு நல்ல சந்திப்பு, ஒரு நல்ல உணவு, ஒரு பாதுகாப்பான பயணம், ஒரு நல்ல உடல்நிலை – இவற்றை நினைத்து மனதார நன்றி கூறுங்கள். சில நாட்களிலேயே உங்கள் மனம் மாறத் தொடங்கும். சூழ்நிலை மாறாமல் இருந்தாலும் உங்கள் பார்வை மாறிவிடும். பார்வை மாறும்போது வாழ்க்கையின் அர்த்தமும் மாறிவிடும்.

இறுதியாக, வாழ்க்கையின் உண்மையான வளம் என்பது நாம் எவ்வளவு வைத்திருக்கிறோம் என்பதில் இல்லை; நாம் வைத்திருப்பவற்றை எவ்வளவு ஆழமாக உணர்கிறோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது. எதிர்பார்ப்புகள் குறைந்து பாராட்டுகள் அதிகரிக்கும் அந்த நொடியில்தான் உள்ளம் இலகுவாகிறது. அந்த இலகுவான மனமே இறையருளை உணர்கிறது. அந்த உணர்வே அமைதியாக மலர்கிறது. அந்த அமைதியே ஆனந்தமாக விரிகிறது. அந்த ஆனந்தம்தான் மனித வாழ்வின் உண்மையான செல்வமும், உயர்ந்த ஆன்மீக சாதனையுமாகும்.

"உங்களால் முடியும்."

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

மாணவன் தயாராகும்போது ஆசிரியர் தோன்றுவார்.

மாணவன் தயாராகும்போது ஆசிரியர் தோன்றுவார்.

மாணவன் முற்றிலும் தயாராகும்போது ஆசிரியர் மறைந்துவிடுவார்" .

இந்தச் சிந்தனை, கல்வியைப் பற்றிய ஒரு கருத்து மட்டுமல்ல.

    

அது மனித வாழ்க்கையின் முழுப் பயணத்தையும் விளக்கும் ஆழமான ஆன்மீக உண்மையாகும்.

     

வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதரும், ஒவ்வொரு அனுபவமும், ஒவ்வொரு வெற்றியும், ஒவ்வொரு தோல்வியும் நமக்கு ஆசிரியர்களே.

    

ஆனால் அந்த ஆசிரியர்களின் உண்மையான அர்த்தத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் மனப்பக்குவம் நமக்குள் உருவாகும்போதுதான் அவர்களின் வருகையின் நோக்கம் நமக்குப் புரியத் தொடங்குகிறது.

ஒரு விதை மழையை எதிர்பார்த்து மண்ணுக்குள் அமைதியாகக் காத்திருப்பதைப் போல, மனிதனும் உண்மையை அறியத் தயாராகும் வரை வாழ்க்கை அவனை பல அனுபவங்களின் வழியே நடத்திச் செல்கிறது. 

சில நேரங்களில் மகிழ்ச்சியின் வழியாகவும், பல நேரங்களில் துன்பத்தின் வழியாகவும் அந்தப் பாடங்கள் நமக்குக் கற்பிக்கப்படுகின்றன. 

துன்பம் வந்ததற்காக இறைவன் நம்மைத் தண்டிக்கிறார் என்று எண்ணுவது தவறு. 

நம்மை வளர்க்கவே வாழ்க்கை நம்மைச் செதுக்குகிறது.

ஆன்மீகத்தில் "ஆசிரியர்" என்பது ஒரு மனிதரை மட்டும் குறிப்பதல்ல.

     

ஒரு குழந்தையின் புன்னகையும் ஆசிரியராக இருக்கலாம். 

ஒரு முதியவரின் மௌனமும் ஆசிரியராக இருக்கலாம். 

நமக்குக் கிடைத்த தோல்வியும் ஆசிரியராக இருக்கலாம். 

நாம் செய்த தவறும் ஆசிரியராக இருக்கலாம். 

ஏனெனில் ஒவ்வொன்றும் நமக்குள் மறைந்திருக்கும் ஒரு உண்மையை வெளிக்கொணர முயற்சிக்கின்றன.

பலர் வாழ்நாள் முழுவதும் ஒரு பெரிய குருவைத் தேடிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். 

ஆனால் அவர்கள் மறந்துவிடுவது என்னவென்றால், முதலில் குருவை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனம் தங்களுக்குள் உருவாக வேண்டுமென்பதே. 

அகந்தை நிறைந்த பாத்திரத்தில் ஞானத்தை ஊற்ற முடியாது.

    

ஏற்கனவே நிரம்பிய கோப்பையில் மேலும் தேநீர் ஊற்ற முடியாதது போல, தன்னையே முழுமையானவன் என்று நினைக்கும் மனதில் புதிய உண்மை நுழையாது.

உண்மையான மாணவன் யார்?

     

அதிக புத்தகங்களைப் படித்தவன் அல்ல. 

தன் அறியாமையை உணர்ந்தவன் தான் உண்மையான மாணவன்.

     

"எனக்குத் தெரியாது நான் கற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன்" என்று பணிவுடன் நிற்பவனிடமே ஞானம் வந்து சேருகிறது. 

பணிவே ஆன்மீகத்தின் முதல் வாசல்.

ஒரு நல்ல ஆசிரியரின் நோக்கம், மாணவனைத் தன்னையே சார்ந்தவனாக வைத்திருப்பது அல்ல. 

மாறாக, தன் கால்களில் தானே நிற்கும் அளவுக்கு அவனை வளர்ப்பதே. 

ஒரு தாய் குழந்தையை எப்போதும் கையில் தூக்கிக்கொண்டு நடக்க மாட்டாள். 

ஒருநாள் அவனை இறக்கிவிட்டு நடக்கச் சொல்வாள். 

குழந்தை விழுந்தாலும் மீண்டும் எழுந்து நடக்கக் கற்றுக்கொள்ளும்.

    

அதுவே உண்மையான அன்பு.

    

அதுபோலவே ஆன்மீக ஆசிரியரும் ஒருநாள் பின்னால் நின்று விடுவார்.

இதனால்தான், "மாணவன் முற்றிலும் தயாராகும்போது ஆசிரியர் மறைந்துவிடுவார்" என்று கூறப்படுகிறது. 

அந்த மறைவு பிரிவு அல்ல.

அது நிறைவு. 

வெளியில் இருந்த ஒளி, உள்ளுக்குள் ஏற்கனவே எரியத் தொடங்கிவிட்டது என்பதற்கான அறிகுறி அது. 

இனி வெளிச்சத்தை வெளியே தேட வேண்டியதில்லை. 

நமக்குள்ளேயே அந்த விளக்கு எரிகிறது.

ஆன்மீகப் பயணத்தின் இறுதி நிலை, யாரையும் கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றுவது அல்ல. 

மாறாக, தன்னுள்ளிருக்கும் தெய்வீக உணர்வை விழிப்பூட்டுவதாகும். 

உண்மையான குரு, "என்னைப் பின்பற்று" என்று சொல்லமாட்டார்.

     

"உன்னை நீ அறிந்துகொள்" என்பார். 

ஏனெனில் இறுதியில் ஒவ்வொரு ஆன்மாவும் தன்னுடைய சொந்த அனுபவத்தின் வழியாகவே உண்மையை அடைய வேண்டும்.

நம் அன்றாட வாழ்க்கையிலும் இதே உண்மை பொருந்துகிறது.

    

பெற்றோர் நமக்கு ஆசிரியர்கள்.

    

பள்ளி ஆசிரியர்கள் நமக்கு ஆசிரியர்கள். 

நண்பர்கள், வாழ்க்கைத்துணை, பிள்ளைகள், பணியிட அனுபவங்கள், நோய்கள், இழப்புகள், வெற்றிகள் இவை அனைத்தும் நம்மை வளர்க்கும் ஆசிரியர்களே. 

ஆனால் நாம் தயாராக இல்லையெனில், அவற்றை வெறும் சம்பவங்களாகவே கடந்து விடுவோம். 

தயாராக இருந்தால், ஒவ்வொரு நிகழ்வும் ஒரு ஞானப் பாடமாக மாறிவிடும்.

சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையில் பெரும்பாலான துயரங்கள் வெளியில் இருப்பவர்களை மாற்ற முயற்சிப்பதிலிருந்தே உருவாகின்றன. 

ஆன்மீகம் சொல்லுவது வேறு.

    

முதலில் உன்னை நீ மாற்றிக்கொள். 

உன் பார்வை மாறும்போது உலகமும் மாறியதாகத் தோன்றும்.

    

இதுவே உண்மையான கல்வி.

    

இதுவே வாழ்க்கை கற்றுத் தரும் மிகப்பெரிய பாடம்.

ஆசிரியர் என்றால் கட்டாயம் பேசுபவராக இருக்க வேண்டியதில்லை. 

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை மௌனமாகவே கற்பிக்கிறது.

     

நேற்றுவரை நம்மை அழவைத்த சம்பவமே இன்று நம்மை வலிமையாக்கியிருப்பதை நினைத்துப் பாருங்கள். 

அந்த அனுபவம் வார்த்தைகள் பேசவில்லை. 

ஆனால் வாழ்க்கையைப் புரிய வைத்துவிட்டது. 

அதுவே மௌன ஆசிரியரின் மகத்துவம்.

ஆன்மீகத்தில் ஒவ்வொரு நிலையிலும் நாம் விடுவிக்க வேண்டிய ஒன்று இருக்கிறது.

     

முதலில் அறியாமையை விட வேண்டும். 

பின்னர் அகந்தையை விட வேண்டும். 

அதன் பின் பயத்தை விட வேண்டும். 

இறுதியில், ஆசிரியரையே பற்றிக்கொண்டிருக்கும் மனநிலையையும் விட வேண்டும்.

    

ஏனெனில் உண்மையான ஆசிரியர் நம்மை தன்னிடம் கட்டிப்போட வரவில்லை.

நம்மை நமக்கே திருப்பிக் கொடுக்க வந்தவர்.

ஆகவே, வாழ்க்கையில் யாரேனும் நமக்கு வழிகாட்டியாக வந்தால் அவர்களை மதிப்போம். 

அவர்கள் சொல்லும் உண்மைகளை வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்துவோம். 

ஆனால் அவர்களை ஒரு மனிதராக மட்டுமே பற்றிக்கொள்வதை விட, அவர்கள் காட்டிய பாதையை நம் வாழ்வாக மாற்றிக் கொள்வதே அவர்களுக்கு நாம் செலுத்தும் மிகப்பெரிய நன்றியாகும்.

"மாணவன் தயாராகும்போது ஆசிரியர் தோன்றுவார்" என்பது வெளியில் குருவைத் தேடுவதற்கான அழைப்பு அல்ல.

நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொள்ளும் அழைப்பு. "மாணவன் முற்றிலும் தயாராகும்போது ஆசிரியர் மறைந்துவிடுவார்" என்பது குருவை இழப்பதல்ல.

குரு நமக்குள் உயிர்ப்பெடுத்துவிட்டார் என்பதற்கான அறிகுறி.

நம்முடைய மனம் தெளிவடையட்டும். 

பணிவு மலரட்டும். 

விழிப்புணர்வு விரியட்டும்.

   

அப்போது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நொடியும் ஒரு வகுப்பறையாகவும், ஒவ்வொரு அனுபவமும் ஒரு ஆசிரியராகவும், நம் ஆன்மாவே நமக்கு வழிகாட்டும் நிரந்தர குருவாகவும் மாறிவிடும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

கேள்வியில்தான் ஞானம் பிறக்கிறது

கேள்வியில்தான் ஞானம் பிறக்கிறது

அறிவாளிகள் அறிவாளியாக இருப்பது அவர்களுக்குத் தெரிந்த விஷயங்களால் அல்ல.

மாறாக, தங்களுக்குத் தெரிந்தவற்றையும் கேள்விக்குட்படுத்த அவர்கள் தயாராக இருப்பதால்தான்" என்ற இந்தச் சிந்தனை, வெறும் அறிவைப் பற்றிய கருத்தல்ல.

      

மனிதனின் உளவளர்ச்சி, ஆன்மீக முன்னேற்றம், வாழ்க்கை முதிர்ச்சி ஆகிய அனைத்திற்கும் அடித்தளமாக அமையும் ஆழமான உண்மை இது. 

நாம் பொதுவாக அறிவு என்பது அதிகம் தெரிந்திருப்பதென்றே நினைக்கிறோம். 

ஆனால் உண்மையான அறிவு என்பது, "எனக்குத் தெரியும்" என்ற எண்ணத்தை விட, "எனக்குத் தெரிந்தது முழுமையா?" என்று தன்னையே கேட்டுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தில் இருக்கிறது.

ஒரு குழந்தை இந்த உலகிற்கு வரும்போது எதையும் அறியாமல் வருகிறது. 

அது எல்லாவற்றையும் கேள்விகளின் மூலமே கற்றுக்கொள்கிறது. 

"ஏன்?", "எப்படி?", "எதற்கு?" என்ற கேள்விகளே அதன் வளர்ச்சியின் படிக்கட்டுகளாகின்றன. 

ஆனால் வயது அதிகரிக்க அதிகரிக்க, மனிதன் கேள்வி கேட்பதைவிட முடிவுகளைச் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறான்.

      

"இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்", "இதுதான் சரி", "இதுதான் உண்மை" என்று தனது அனுபவங்களையும் நம்பிக்கைகளையும் இறுதி உண்மையாகக் கருத ஆரம்பிக்கிறான். 

அங்கேயே வளர்ச்சி நின்றுவிடுகிறது.

நமது வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பல முரண்பாடுகளுக்கும் காரணம் இதுதான். 

ஒரு குடும்பத்தில் கணவன் மனைவி இடையே உருவாகும் கருத்து வேறுபாடுகளைக் கவனித்துப் பாருங்கள். 

இருவரும் தாங்கள் சொல்வதே சரி என்று நினைக்கிறார்கள். 

யாரும், "நான் பார்க்காத ஒரு கோணம் இருக்கிறதோ?" என்று சிந்திப்பதில்லை. 

அந்த ஒரு கேள்வி எழுந்துவிட்டால், வாதம் உரையாடலாக மாறிவிடும்.

     

உரையாடல் புரிதலாக மாறிவிடும் புரிதல் அன்பை வளர்த்துவிடும்.

வேலை செய்யும் இடங்களிலும் இதே நிலைதான். 

பல வருட அனுபவம் கொண்ட ஒருவர், புதியதாக வந்த இளைஞரின் யோசனையை ஏற்க மறுப்பது, அவர் அறியாததால் அல்ல. 

தான் அறிந்ததே போதுமானது என்ற மனநிலையால்தான். 

ஆனால் உலகின் அனைத்து முன்னேற்றங்களும் பழைய எண்ணங்களை யாரோ ஒருவர் கேள்விக்குட்படுத்தியதால்தான் நிகழ்ந்துள்ளன. 

நேற்று உண்மையாக இருந்த ஒன்று, இன்று முழுமையான உண்மையாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும் பணிவே புதிய கண்டுபிடிப்புகளுக்கும் புதிய சிந்தனைகளுக்கும் வழிவகுக்கிறது.

ஆன்மீகப் பயணத்திலும் இதே உண்மை பொருந்துகிறது. 

பலர் இறைவன், மதம், வழிபாடு, சடங்கு ஆகியவற்றைப் பற்றி தாங்கள் கேட்டதையே உண்மை என்று நம்பி வாழ்கிறார்கள்.

     

ஆனால் உண்மையான ஆன்மீகத் தேடல் என்பது, பிறர் சொன்னதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல.

 "நான் நம்புவது ஏன்?", "இந்த நம்பிக்கை என்னை மாற்றுகிறதா?", "என்னுள் அன்பும் கருணையும் வளர்கிறதா?" என்று தன்னைத் தானே ஆராய்வதே ஆன்மீகத்தின் உயிர்நாடி. கேள்வி இல்லாத நம்பிக்கை பல நேரங்களில் மூடநம்பிக்கையாக மாறிவிடும்.

      

கேள்வியுடன் கூடிய தேடலே ஞானத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.

நமது மனம் மிகவும் விசித்திரமானது. 

ஒருமுறை ஏதாவது ஒன்றை உண்மையென ஏற்றுக்கொண்டால், அதற்கு எதிரான சான்றுகள் கிடைத்தாலும் அதை ஏற்கத் தயங்குகிறது. 

இதற்குக் காரணம் அகந்தை. "நான் தவறாக இருந்திருக்கலாம்" என்று ஒப்புக்கொள்வதற்கு தைரியம் தேவை. 

அந்தத் தைரியமே அறிவின் அடையாளம். 

தவறை மறைப்பவன் அறிவாளி அல்ல.

தவறை உணர்ந்து திருத்திக்கொள்பவன்தான் அறிவாளி.

வாழ்க்கையில் நாம் பலரை முதற்பார்வையிலேயே எடைபோட்டு விடுகிறோம்.

     

தோற்றத்தை வைத்து, பேச்சை வைத்து, உடையை வைத்து, சமூக நிலையை வைத்து அவர்களைப் பற்றி முடிவெடுத்து விடுகிறோம்.

     

பின்னர் அவர்கள் பற்றிய உண்மை வேறாக இருந்தாலும், நமது பழைய எண்ணத்தை மாற்ற மனம் தயாராக இருப்பதில்லை.

இந்தப் பழக்கம்தான் பல நல்ல உறவுகளையும் நல்ல வாய்ப்புகளையும் இழக்கச் செய்கிறது. 

நாம் எடுத்த முடிவுகளையும் அவ்வப்போது கேள்விக்குட்படுத்தும் பழக்கம் இருந்தால், மனிதர்களைப் பற்றிய நமது பார்வையும் விரிவடையும்.

ஒவ்வொரு நாளும் மாறிக்கொண்டிருக்கும் இந்த உலகத்தில், மாறாத மனநிலையோடு வாழ முடியாது.

    

தொழில்நுட்பம் மாறுகிறது, சமூக அமைப்புகள் மாறுகின்றன, மனிதர்களின் சிந்தனைகள் மாறுகின்றன. 

ஆனால் சிலர் மட்டும் தங்களது பழைய நம்பிக்கைகளையே இறுகப் பற்றிக்கொண்டு நிற்கிறார்கள். 

அவர்கள் உலகம் மாறிவிட்டதை ஏற்க மறுக்கிறார்கள். 

இதனால் அவர்கள் உலகத்திலிருந்து தனிமைப்படுகிறார்கள்.

      

மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்வதற்கான முதல் படி, "எனக்குத் தெரிந்தது மட்டுமே முழு உண்மை அல்ல" என்று ஒப்புக்கொள்வதுதான்.

உண்மையில் அறிவு என்பது நிரம்பிய பாத்திரமாக இருப்பது அல்ல.

தொடர்ந்து நிரம்பிக்கொண்டே இருக்கும் திறந்த பாத்திரமாக இருப்பதுதான். 

ஏற்கனவே நிரம்பிவிட்டதாக நினைக்கும் பாத்திரத்தில் புதிதாக எதையும் ஊற்ற முடியாது.

     

அதுபோலவே, "எனக்கு எல்லாம் தெரியும்" என்று நினைக்கும் மனதிற்குள் புதிய உண்மைகள் நுழைய முடியாது. 

பணிவும், ஆர்வமும், கேள்வி கேட்கும் துணிவும் சேர்ந்தால்தான் உண்மையான கற்றல் ஆரம்பமாகிறது.

வாழ்க்கை நமக்கு தினமும் பாடங்களைக் கற்பிக்கிறது.

     

ஆனால் அந்தப் பாடங்களைக் கேட்கும் மனநிலை நம்மிடம் இருக்க வேண்டியது அவசியம். 

சில நேரங்களில் ஒரு குழந்தை நமக்கு வாழ்க்கையை கற்றுத்தரும்.

     

சில நேரங்களில் ஒரு தோல்வி நமக்கு வெற்றியின் அர்த்தத்தை உணர்த்தும். சில நேரங்களில் நம்மால் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட ஒரு மனிதரே நமக்கு மனிதநேயத்தின் உயரத்தை காட்டுவார். 

இவை அனைத்தும் நிகழ்வது, நமது பழைய எண்ணங்களையே மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளாமல், அவற்றை ஆராய்ந்து திருத்திக்கொள்ள நாம் தயாராக இருக்கும்போதுதான்.

எனவே அறிவாளியாக மாற விரும்புகிறவர்கள் அதிகமான தகவல்களைச் சேகரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. 

அதைவிட முக்கியமாக, தங்களது நம்பிக்கைகளையும், முடிவுகளையும், கருத்துகளையும், பழக்கவழக்கங்களையும் அவ்வப்போது ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். 

உண்மையைத் தேடும் மனிதன் எப்போதும் ஒரு மாணவனாகவே இருப்பான். 

அவன் கற்றதைவிட கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது அதிகம் என்பதை உணர்ந்திருப்பான். 

அந்த உணர்வே அவனை உயர்த்தும்.

இறுதியாக, வாழ்க்கை நமக்கு அளிக்கும் மிகப் பெரிய ஞானம் இதுதான் உண்மையை நேசிப்பவன் தனது கருத்தை மாற்றுவதற்கு ஒருபோதும் பயப்படமாட்டான். 

ஏனெனில் அவனுடைய இலக்கு தனது கருத்தை வெல்வது அல்ல.

     

உண்மையை அடைவதுதான். 

அந்த மனப்பக்குவம் உருவாகும் போது மனிதன் வெறும் அறிவாளியாக மட்டுமல்ல, நல்ல மனிதனாகவும், முதிர்ந்த ஆன்மாவாகவும் மலர்கிறான்.

    

எனவே நாம் அறிந்தவற்றை பெருமையாகச் சுமந்து செல்லாமல், அவற்றையும் ஆராய்ந்து பார்க்கும் பணிவை வளர்ப்போம். 

அந்தப் பணிவே நம்மை அறிவின் வாசலிலிருந்து ஞானத்தின் உலகிற்கு அழைத்துச் செல்லும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்