பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடையிலான வாழ்க்கையின் தத்துவம்

பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடையிலான வாழ்க்கையின் தத்துவம்

பிறப்பு என்பது ஒரு தொடக்கம் இறப்பு என்பது ஒரு முடிவு. 

இந்த இரண்டிற்கும் இடையில் விரிகின்ற குறுகிய இடைவெளிதான் வாழ்க்கை. 

அந்த இடைவெளி அளவில் சிறியதாக இருந்தாலும், அதன் அர்த்தமும் ஆழமும் அளவிட முடியாதவை. 

வாழ்க்கை என்பது வெறும் நாட்களை கழிப்பதற்கான ஒரு பயணம் அல்ல.

அது ஒரு அனுபவம், ஒரு உணர்வு, ஒரு பொறுப்பு, மற்றும் ஒரு வாய்ப்பு. 

இந்த வாய்ப்பை நாம் எப்படி பயன்படுத்துகிறோம் என்பதே நம் வாழ்க்கையின் உண்மையான மதிப்பை நிர்ணயிக்கிறது.

வாழ்க்கையை புத்திசாலித்தனமாக பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதன் பொருள், ஒவ்வொரு செயலிலும் விழிப்புணர்வுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதாகும். 

நாம் எதைச் செய்கிறோம், எதற்காக செய்கிறோம், அது நமக்கும் மற்றவர்களுக்கும் என்ன பயன் தருகிறது என்பதை சிந்தித்து செயல்படுவது தான் புத்திசாலித்தனம். 

பலர் வாழ்க்கையை ஒரு போட்டியாகக் காண்கிறார்கள்.

    

உயர வேண்டும், முன்னேற வேண்டும், வெற்றி பெற வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவர்களை ஓட்டுகிறது. 

ஆனால் உண்மையான உயர்வு என்பது தனிப்பட்ட முன்னேற்றத்தில் மட்டும் இல்லை.

    

அது மற்றவர்களின் வாழ்க்கையையும் தொடும் போது தான் அதன் அர்த்தம் பெருகுகிறது.

மகிழ்ச்சி என்பது வாழ்க்கையின் மையக் கருத்தாகும். 

மகிழ்ச்சியை நாம் பெரும்பாலும் வெளிப்புற பொருட்களிலும் சாதனைகளிலும் தேடுகிறோம்.

    

ஆனால் உண்மையான மகிழ்ச்சி உள்ளிருந்து வரும். 

நம் எண்ணங்கள், நம் அணுகுமுறை, நம் பார்வை  இவை அனைத்தும் மகிழ்ச்சியை உருவாக்குகின்றன. 

ஒரு சாதாரண நாளில் கூட, சிறிய விஷயங்களில் மகிழ்ச்சியை கண்டுபிடிக்கக் கூடியவர் தான் உண்மையில் வாழ்கிறார்.

     

காலையில் உதிக்கும் சூரியன், நண்பரின் ஒரு சிரிப்பு, ஒரு நல்ல செயல் இவை அனைத்தும் வாழ்க்கையின் அழகை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.

"நாம் உயர்வதோடு மட்டும் இல்லாமல், மற்றவர்களையும் உயர்த்துவோம்" என்ற கருத்து வாழ்க்கையின் மிக உயர்ந்த தத்துவங்களில் ஒன்றாகும்.

    

தனியாக உயர்வது ஒரு சாதனை என்றால், மற்றவர்களை உயர்த்தி கொண்டு செல்லுவது ஒரு சேவை.

    

மனிதன் ஒரு சமூக உயிரினம் என்பதால், அவன் வாழ்வின் அர்த்தம் மற்றவர்களுடன் இணைந்து வாழ்வதில்தான் உள்ளது. 

ஒரு உதவி, ஒரு ஊக்கம், ஒரு நல்ல வார்த்தை இவை மற்றொருவரின் வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடிய சக்தி கொண்டவை. 

நாம் செய்யும் சிறிய நன்மைகள் கூட சமூகத்தில் பெரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்தும்.

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கணமும் நழுவிச் செல்லும் தன்மை கொண்டது. 

நேற்று என்பது கடந்தது நாளை என்பது தெரியாதது.

இன்று மட்டுமே நமக்குக் கைக்குள்ளான உண்மை. 

இந்த உண்மையை உணர்ந்து, ஒவ்வொரு கணத்தையும் முழுமையாக வாழ வேண்டும். 

பலர் கடந்த கால நினைவுகளில் சிக்கிக் கொண்டு அல்லது எதிர்கால கவலைகளில் மூழ்கிக் கொண்டு, நிகழ்காலத்தை இழக்கிறார்கள். 

ஆனால் உண்மையான வாழ்க்கை நிகழ்காலத்தில் தான் உள்ளது.

     

அந்த நிகழ்காலத்தை உணர்ந்து, அனுபவித்து, மதித்து வாழ்வதே வாழ்க்கையின் சாரம்.

வாழ்க்கையை முழுமையாக வாழ முயற்சிப்பது என்பது, சவால்களை தவிர்ப்பது அல்ல.

அவற்றை எதிர்கொள்வது.

  

துன்பங்களும் இழப்புகளும் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியே.

    

ஆனால் அவற்றை எப்படி நாம் அணுகுகிறோம் என்பதே முக்கியம்.

    

ஒவ்வொரு தோல்வியும் ஒரு பாடமாக மாற வேண்டும்.

    

ஒவ்வொரு துன்பமும் ஒரு வலிமையாக மாற வேண்டும்.

    

இவ்வாறு பார்த்தால், வாழ்க்கையின் எல்லா அனுபவங்களும் நமக்கு வளர்ச்சிக்கான படிகளாக மாறுகின்றன.

முடிவாக, வாழ்க்கை என்பது ஒரு சிறிய சாளரம் என்றாலும், அதன் வழியாக நாம் காணும் உலகம் மிகப் பெரியது. 

அந்த சாளரத்தை நாம் திறந்த மனதுடன், அன்புடன், அறிவுடன் அணுக வேண்டும். 

மகிழ்ச்சியாக வாழ வேண்டும், மற்றவர்களையும் மகிழ்ச்சியாக்க வேண்டும், 

ஒவ்வொரு கணத்தையும் அர்த்தமுள்ளதாக மாற்ற வேண்டும்.

    

இதுவே வாழ்க்கையின் உண்மையான தத்துவம்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

வாழ்வின் நிலையாமையும் ஆன்மாவின் தொடர்ச்சியும்

வாழ்வின் நிலையாமையும் ஆன்மாவின் தொடர்ச்சியும்

​மனித வாழ்க்கை என்பது பிறப்பில் தொடங்கி இறப்பில் முடிந்துவிடும் ஒரு குறுகிய வட்டமல்ல.

அது முடிவற்ற ஒரு பெரும் பயணத்தின் ஒரு சிறு பகுதி மட்டுமே.

"மரணம் என்பது உங்கள் கதையின் முடிவு அல்ல.

அது ஆன்மா ஒரு அத்தியாயத்தை மூடி, மற்றொரு அத்தியாயத்தைத் திறக்கும் ஒரு தருணம்" என்ற ஆழமான ஆன்மீகக் கருத்து, மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சும் மனித குலத்திற்கு ஒரு புதிய பார்வையை வழங்குகிறது.

ஒரு புத்தகத்தைப் படித்து முடிக்கும்போது ஒரு அத்தியாயம் முடிந்து அடுத்த அத்தியாயம் தொடங்குவதைப் போல, இந்த உலக வாழ்க்கை முடிவடைவது ஆன்மாவின் அழிவல்ல, மாறாக அது தன் பயணத்தின் அடுத்த கட்டத்திற்குத் தயாராகும் ஒரு இடைவேளை மட்டுமே.

இந்த பிரபஞ்ச உண்மையை ஒரு சராசரி மனிதன் தன் அன்றாட வாழ்வில் உணர்ந்து செயல்படும்போது, அவனது ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையின் போக்கும், நோக்கமும் முற்றிலும் உன்னதமானதாக மாறிவிடுகிறது.

​ஒரு சராசரி மனிதன் தன் வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை பொருள் தேடுவதிலும், சொத்துக்களைச் சேர்ப்பதிலும், உலகியல் இன்பங்களை அனுபவிப்பதிலுமே கழிக்கிறான்.
   
வீடு, வாகனம், வங்கிச் சேமிப்பு, சமூக அந்தஸ்து போன்றவையே வாழ்க்கையின் இலக்குகள் என்று அவன் தவறாகப் புரிந்து கொள்கிறான்.

ஆனால், மரணம் நெருங்கும் வேளையில், இந்த உலகப் பொருட்கள் எதுவும் அவனுடன் வருவதில்லை என்பதை அவன் உணர்கிறான்.

நாம் இங்கே சேர்த்தவை உலகப் பொருட்கள் அல்ல.

மாறாக, நாம் இந்த பூமியில் வாழ்ந்த காலத்தில் பிறருக்கு அள்ளித் தந்த அன்பு, நாம் பெற்றுக் கொண்ட ஞானம், மற்றும் நாம் பிறரோடு பகிர்ந்து கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்த ஒளி ஆகியவையே நம்முடன் வரும் உண்மையான சொத்துக்கள் ஆகும்.

இந்த உன்னதப் புரிதல் ஏற்படும்போது, மனிதன் பேராசையிலிருந்தும், சுயநலத்திலிருந்தும் விடுபட்டு, உண்மையான ஆன்மீகப் பாதையில் தன் வாழ்வின் அடித்தளத்தை அமைக்கத் தொடங்குகிறான்.

​இந்த ஆன்மீகக் கருத்தானது ஒரு சராசரி மனிதனின் குடும்ப மற்றும் சமூக உறவுகளில் மிக முக்கியப் பங்காற்றுகிறது.

மரணத்தோடு எல்லாம் முடிந்துவிடுவதில்லை என்பதை உணர்ந்த ஒரு மனிதன், தன் வாழ்நாளில் பணத்தை விட மனிதர்களுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் தருவான்.

தன் குடும்பத்தினரிடமும், நண்பர்களுடனும், சக மனிதர்களுடனும் அவன் காட்டும் நிபந்தனையற்ற அன்பு, அவனது ஆன்மாவின் கணக்கில் சேரும் அழியாத செல்வமாகும்.

கோபமும், குரோதமும், பழிவாங்கும் உணர்ச்சியும் தற்காலிகமானவை என்றும், அன்பும் கருணையுமே நிரந்தரமானவை என்றும் அவன் புரிந்து கொள்கிறான்.

இதனால், தன் அன்றாட வாழ்வில் அவதிப்படும் பிற உயிர்களுக்கு உதவுவதிலும், எளியவர்க்கு இரங்குவதிலும் அவன் மகிழ்ச்சி காண்கிறான்.

அவன் பிறரோடு பகிர்ந்து கொள்ளும் இந்த அன்பின் ஒளி, அவனது தற்போதைய வாழ்வை அமைதியாக்குவதுடன், அவனது ஆன்மாவின் அடுத்த பயணத்திற்கும் வழிகாட்டியாக அமைகிறது.

​மனித வாழ்க்கை என்பது இன்பங்களும் துன்பங்களும், வெற்றிகளும் தோல்விகளும் நிறைந்த ஒரு கலவை ஆகும்.

ஒரு சராசரி மனிதன் தனக்கு வரும் துன்பங்களைக் கண்டு சோர்ந்து போகாமல், அவற்றை ஆன்மாவின் முதிர்ச்சிக்கான பாடங்களாகப் பார்க்க இந்த ஆன்மீகச் சிந்தனை உதவுகிறது.

ஒவ்வொரு சவாலும், ஒவ்வொரு ஏமாற்றமும் மனிதனுக்கு ஒரு புதிய ஞானத்தைக் கற்றுத் தருகிறது.
   
இந்த ஞானம் என்பது புத்தக அறிவோ அல்லது தொழில்முறைத் திறமையோ அல்ல.

இது வாழ்வின் எதார்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டு, எதையும் தாங்கும் மனப்பக்குவத்தைப் பெறுவதாகும்.

நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு மனிதனும், நாம் கடந்து வரும் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையும் நமக்கு ஏதோ ஒரு பாடத்தைக் கற்றுத் தருகின்றன.

இந்த அனுபவங்களின் மூலம் ஆன்மா பெறும் ஞானமே, மரணத்திற்குப் பிறகும் அழியாமல் தொடர்ந்து வந்து, அடுத்த பிறவியிலோ அல்லது அடுத்த பரிமாணத்திலோ நம்மை நல்வழிப்படுத்துகிறது.

​"நீங்கள் பிறரோடு பகிர்ந்து கொள்ளத் தேர்ந்தெடுத்த ஒளி" என்ற வரிகள், ஒரு மனிதன் சமூகத்திற்குச் செய்யும் பங்களிப்பைக் குறிக்கின்றன.

நாம் வாழும் இந்தச் சமூகம் பல நேரங்களில் அறியாமை, வறுமை, மற்றும் துயரம் என்னும் இருளில் மூழ்கியிருக்கிறது.

அத்தகைய சூழலில், ஒரு சராசரி மனிதன் தன் நற்செயல்கள், இன்சொற்கள் மற்றும் வழிகாட்டுதல்கள் மூலம் பிறர் வாழ்வில் ஒளியேற்ற முடியும்.
   
ஒருவருக்குச் செய்யும் சிறு உதவியோ, சோர்ந்திருக்கும் போது சொல்லும் ஒரு ஆறுதல் வார்த்தையோ அல்லது ஒருவரின் அறியாமையை நீக்கும் நல்வழிகாட்டுதலோ எதுவாக இருந்தாலும், அதுவே நாம் பகிர்ந்து கொள்ளும் ஒளியாகும்.

இந்த ஒளியானது, நாம் இந்த உலகை விட்டு மறைந்த பிறகும், நாம் வாழ்ந்ததற்கான அடையாளமாக இங்குள்ளவர்களின் மனதில் பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கும்.
   
அதே வேளையில், இந்த ஒளியே நம் ஆன்மாவின் பயணத்தைத் தொடரச் செய்யும் உந்துசக்தியாகவும் மாறுகிறது.

​மரணம் என்பது இறுதி முடிவு அல்ல, அது ஒரு புதிய தொடக்கம் என்ற உண்மையை முழுமையாக உள்வாங்கிக் கொண்ட ஒரு மனிதன், மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சுவதில்லை.

மாறாக, அவன் தன் வாழ்நாளின் ஒவ்வொரு நொடியையும் அர்த்தமுள்ளதாக மாற்ற முயல்கிறான்.

உலகப் பொருட்கள் தற்காலிகமானவை என்பதை உணர்ந்து, அன்பு, ஞானம், மற்றும் நற்பண்புகள் ஆகிய அழியாத செல்வங்களைச் சேமிப்பதில் கவனம் செலுத்துகிறான்.

இந்த ஆன்மீக அடித்தளம் அவனது வாழ்வை பேராசையற்ற, அமைதியான, மற்றும் பிறருக்குப் பயனுள்ள ஒரு உன்னத வாழ்வாக மாற்றுகிறது.

சுருங்கக் கூறின், மரணம் என்பது ஆன்மாவின் தற்காலிக ஓய்வு.

நாம் பூமியில் சேர்த்த அன்பும் ஒளியுமே அந்த ஆன்மாவை அடுத்த அத்தியாயத்தை நோக்கி கம்பீரமாக பயணிக்கச் செய்யும் அழியாத மூலதனம் ஆகும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

தவறின் பொறுப்பு – ஆன்ம முன்னேற்றத்தின் பாதை

தவறின் பொறுப்பு – ஆன்ம முன்னேற்றத்தின் பாதை

மனித வாழ்க்கை என்பது அனுபவங்களின் சங்கமமாகும். அந்த அனுபவங்களில் சில இனிமையையும், சில வேதனையையும் தருகின்றன.

 

ஆனால் அவற்றின் மையத்தில் ஒரு ஆழமான உண்மை மறைந்து கிடக்கிறது.

நாம் எதிர்கொள்ளும் பல சிக்கல்களுக்கும் நாமே காரணமாக இருப்பது. 

இந்த உண்மையை உணர்வதும், அதை மனதார ஏற்றுக்கொள்வதும் தான் வாழ்க்கையின் உயர்ந்த ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கான அடித்தளமாகிறது.

பொதுவாக மனிதன் தன்னால் நிகழ்ந்த தவறுகளுக்குப் பொறுப்பேற்காமல், அதை சூழ்நிலைகளின் மேல் அல்லது பிறரின் செயல்களின் மேல் சுமத்த முயல்கிறான். 

இது இயல்பான மனப்பாங்காக தோன்றினாலும், அது நம்மை உண்மையிலிருந்து விலக்குகிறது.

     

ஒருவர் தனது தவறுகளை உணராமல், வெளிப்புற காரணிகளை குற்றம் சொல்வதன் மூலம் தற்காலிக நிம்மதியை பெறலாம்.

ஆனால் அது அவரின் உள்ளார்ந்த வளர்ச்சியைத் தடுத்து நிறுத்தும்.

    

உண்மையான வளர்ச்சி என்பது சுயபரிசோதனையிலிருந்து தொடங்குகிறது.

ஒரு தவறு நிகழும்போது, “இதில் என்னுடைய பங்கு என்ன?” என்ற கேள்வியை நம்மிடம் நாம் கேட்க வேண்டும். 

இந்த கேள்வி எளிதானது அல்ல.

    

அது நம்முடைய அகந்தையை சோதிக்கும். 

ஆனால் அதற்கான பதிலை நேர்மையாக ஏற்றுக்கொள்வதே உளவியல் மற்றும் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தின் முக்கிய படியாகும். 

இதன் மூலம் நாம் நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ள ஆரம்பிக்கிறோம். இது ஒரு விதத்தில் உள்ளார்ந்த விழிப்புணர்வை உருவாக்குகிறது.

பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது தன்னை குற்றவாளியாக எண்ணிக்கொள்வது அல்ல. 

அது ஒரு தன்னுணர்வு செயல்.

    

“ஆம், இது என்னால் நடந்தது நான் இதை சரி செய்ய முடியும்” என்ற எண்ணமே இதன் அடிப்படை. 

இந்த அணுகுமுறை மனிதனை பலவீனமாக அல்ல, பலமாக மாற்றுகிறது. 

தன் தவறுகளை உணர்ந்து திருத்திக் கொள்பவன் தான் உண்மையில் வலிமையானவன்.

ஆன்மீக நோக்கில் பார்த்தால், ஒவ்வொரு தவறும் ஒரு பாடமாகும்.

    

அந்த பாடத்தை உணராமல் விடுபட்டால், அதே தவறு மீண்டும் மீண்டும் நிகழும். 

ஆனால் அதை உணர்ந்து, அதன் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, திருத்த முயற்சிக்கும் போது, நாம் ஒரு படி மேலே செல்கிறோம். 

இது தான் “ஆன்ம முன்னேற்றம்” எனப்படும் பயணம். 

இந்த பயணத்தில் வெளிப்புற சாதனைகள் முக்கியமல்ல.

    

உள்ளார்ந்த மாற்றமே முக்கியம்.

மேலும், பொறுப்புணர்வு நம்மை தாழ்மையாக்குகிறது. 

தாழ்மை என்பது ஆன்மீக வளர்ச்சியின் முக்கிய குணமாகும்.

    

தன் குறைகளை அறிந்து, அதை ஏற்றுக்கொண்டு, மாற்ற முயற்சிக்கும் மனிதன், மற்றவர்களையும் கருணையுடன் பார்க்கத் தொடங்குகிறான். 

இது மனித உறவுகளிலும் ஒரு நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

ஒரு எடுத்துக்காட்டாக, ஒரு நண்பருடன் ஏற்பட்ட சண்டையை எடுத்துக்கொள்ளலாம். பெரும்பாலும் நாம் “அவர் தவறு செய்தார்” என்று எண்ணுவோம்.

    

ஆனால் ஒரு கணம் நின்று, “நான் வேறுவிதமாக நடந்திருந்தால் இந்த சிக்கல் வந்திருக்குமா?” என்று சிந்தித்தால், நம் பங்களிப்பு வெளிப்படும். 

இந்த சிந்தனை தான் உறவை மீண்டும் சரிசெய்யும் முதல் படி.

    

இதுவே வாழ்க்கையின் தத்துவத்தை நடைமுறையில் கொண்டு வரும் வழியாகும்.

இவ்வாறு பார்க்கும்போது, நம் வாழ்வில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு சிக்கலும் ஒரு கண்ணாடியாக மாறுகிறது. 

அது நம்முடைய உள்ளார்ந்த நிலையை பிரதிபலிக்கிறது. 

அந்த பிரதிபலிப்பை தெளிவாக பார்க்கத் துணிந்தால், நாம் நம்மை மாற்றிக் கொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். 

இந்த மாற்றமே ஆன்மீக வளர்ச்சியின் உண்மையான வடிவமாகும்.

முடிவாக, நம்மால் செய்யப்பட்ட தவறுகளுக்கான முழுப் பொறுப்பையும் உளமார ஏற்றுக்கொள்வது என்பது ஒரு சாதாரண நெறி அல்ல.

அது ஒரு உயர்ந்த வாழ்க்கை தத்துவமாகும். 

இந்த தத்துவத்தை வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்தும் போது, நாம் சிக்கல்களை வெறும் பிரச்சினைகளாக அல்ல, வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்புகளாக பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

    

இதுவே ஒரு மனிதனை சாதாரண நிலையிலிருந்து உயர்ந்த ஆன்ம நிலைக்கு கொண்டு செல்லும் உண்மையான பாதையாகும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

உணரும் வரை உண்மையும் ஒரு பொய் தான்...

உணரும் வரை உண்மையும் ஒரு பொய் தான்...

சில வார்த்தைகள் இருக்கின்றன  படிக்கும் போது சாதாரணமாய் தெரியும், ஆனால் மனசுக்குள் போய் உட்காரும். 

நாளடைவில் அந்த வார்த்தைகளே நம்மை உட்கார வைத்து கேள்வி கேட்கும். 

"உணரும் வரை உண்மையும் ஒரு பொய் தான், புரிகின்ற வரை வாழ்க்கையும் ஒரு புதிர் தான்" என்ற இந்த இரண்டு வரிகளும் அப்படிப்பட்டவை தான்.

    

எளிமையாய் தெரியும், ஆழமாய் இருக்கும். 

இதை யோசிக்க ஆரம்பித்தால்  நாம் நம்மையே கண்ணாடியில் பார்க்கிறோம் என்று தோன்றும்.

உண்மை என்பது என்ன? 

நம்மில் பெரும்பாலோர் நினைப்பது என்னவெனில்  உண்மை என்பது வெளியே இருக்கிறது, நாம் அதை தேட வேண்டும் என்று. 

ஆனால் உண்மை என்பது உணர்வோடு பிணைந்தது. 

ஒரு குழந்தைக்கு அம்மா உலகம் தான் உண்மை. 

ஒரு காதலனுக்கு அவன் காதலி சொல்வது எல்லாம் உண்மை. 

ஒரு முதியவருக்கு அவர் வாழ்ந்த காலம் மட்டுமே உண்மை. 

இப்படி, ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களின் உணர்வு வடிகட்டியதே உண்மையாகிறது. 

உணர்வு இல்லாத உண்மை அது வெறும் தகவல் மட்டுமே. 

அது நம் மனசில் ஒட்டாது, நம் வாழ்க்கையை மாற்றாது, நம் கண்களை திறக்காது.

ஒரு தத்துவஞானி சொன்னாலும் சரி, ஒரு அன்னை சொன்னாலும் சரி  "அன்பு வலிக்கும்" என்பது நாம் படிக்கும் வரை வெறும் வாக்கியம்.

    

ஆனால் யாரையாவது இழந்து, இரவு தூக்கமின்றி படுத்திருக்கும் போது அந்த நான்கு வார்த்தைகளும் ஒவ்வொரு எழுத்தாய் உள்ளே இறங்கும்.

    

அப்போது தான் அது உண்மையாகிறது. 

அதற்கு முன்பு அது உண்மை இல்லையா? 

இருந்தது தான். 

ஆனால் நமக்கு அது உண்மையாகவில்லை  ஏனென்றால் நாம் அதை உணரவில்லை.

இதை இன்னொரு கோணத்தில் பாருங்கள். 

சூரியன் உதிக்கிறது என்பது உண்மை. 

ஆனால் ஒரு குருட்டு மனிதனுக்கு அந்த உண்மை எப்படி பட்டது?

   

அவன் சூரியனை உணர்கிறான்  வெம்மையில், வியர்வையில், மேலே நிமிர்கையில் தோலில் படும் ஒளியின் சிறு சூட்டில். 

அவனுக்கு சூரியன் இருளுக்கு நடுவே ஒரு வெதுவெதுப்பு. 

நமக்கு அது ஒரு கோளம். 

ஒரு கவிஞனுக்கு அது ஒரு உருவகம். 

இப்படி, ஒரே சூரியன்  ஒவ்வொருவரின் உணர்வு வழியாக ஒவ்வொரு வடிவம் எடுக்கிறது.

   

யாரது உண்மை? 

எல்லாரும் உண்மை தான். 

ஆனால் அவரவர் உணர்ந்த அளவில் மட்டுமே.

இதனால் தான்  இரண்டு மனிதர்கள் ஒரே நிகழ்வை வாழ்ந்தாலும், இரண்டு வேறு கதைகள் சொல்வார்கள். 

ஒரே தகப்பனின் குழந்தைகள்  அவரின் மரணத்தை ஒருவன் "நஷ்டம்" என்று சொல்கிறான், மற்றொருவன் "விடுதலை" என்று சொல்கிறான். 

யார் பொய் சொல்கிறார்கள்?

    

யாரும் இல்லை. 

இருவரும் அவர்களின் உணர்வு வழியாக உண்மையை சொல்கிறார்கள். 

உண்மை என்பது ஒன்று இல்லை  உணர்வுகள் எத்தனை, உண்மைகளும் அத்தனை.

இப்போது வாழ்க்கைக்கு வருவோம். 

"புரிகின்ற வரை வாழ்க்கையும் ஒரு புதிர் தான்" என்பது என்னை தினமும் கொஞ்சம் நிறுத்தி வைக்கும் வரி. 

நாம் வாழ்க்கையை புரிந்துகொள்ள நினைக்கிறோம். 

திட்டமிடுகிறோம், கணக்கு போடுகிறோம், எதிர்கால வரைபடம் வரைகிறோம். 

ஆனால் வாழ்க்கை அப்படி இல்லை என்று தெரியும் போது  ஒரு விபத்து, ஒரு பிரிவு, ஒரு எதிர்பாராத திருப்பம் அப்போது புரிகிறது, நாம் புரிந்துகொண்டோம் என்று நினைத்தது இன்னும் ஒரு புதிர் மட்டுமே என்று.

ஆனால் இதில் ஒரு அழகான முரண் இருக்கிறது. 

புதிர் இருக்கிறது என்று தெரிந்தாலே போதும் வாழ்க்கை கொஞ்சம் லேசாகிறது. 

"ஏன் இப்படி ஆனது?" என்ற கேள்வி இனி வேதனையாக இல்லை, ஆர்வமாகிறது. 

"இதன் பின்னால் என்ன இருக்கிறது?" என்று கேட்கும் மனம் அது தோல்வியில் மூழ்காது, திரும்பி எழும். 

ஏனென்றால் புதிர்களுக்கு விடை கண்டுபிடிப்பது தண்டனை இல்லை  அது சாகசம்.

வாழ்க்கையை முழுவதும் புரிந்துகொண்டவர்கள் மிகவும் சலிப்படைந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். 

ஏனென்றால் புரிந்துவிட்டால் ஆச்சரியம் இல்லை. 

ஆச்சரியம் இல்லாத வாழ்க்கை  வேகம் இல்லாத காற்றுப் போல. இருக்கும், ஆனால் உணர மாட்டோம். 

புரியாத விஷயங்கள் தான் நம்மை வாசிக்க வைக்கின்றன, யோசிக்க வைக்கின்றன, உரையாட வைக்கின்றன. 

புரியாத மனிதர்களை தான் நாம் நேசிக்கிறோம்  புரிந்துவிட்டவர்களை நாம் வழிய விடுகிறோம்.

இந்த இரண்டு கருத்துகளும் ஒரு பொதுவான நூலில் கோர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன அது தாழ்மை. 

உண்மை நமக்கு உணர்வால் மட்டுமே கிட்டும் என்று தெரிந்தால், நாம் "நான் உண்மையை அறிந்தவன்" என்று தலைதூக்க மாட்டோம். 

வாழ்க்கை நமக்கு புரியாத புதிர் என்று ஒப்புக்கொண்டால், நாம் "எல்லாம் என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது" என்று ஆணவப்பட மாட்டோம். 

இந்த இரண்டு ஒப்புக்கொள்ளலும் நம்மை மனிதர்களாக வைக்கின்றன. 

கடவுளர்களாக இல்லை, கற்களாகவும் இல்லை  மனிதர்களாக.

நாம் வாழும் ஒவ்வொரு நாளும்  ஒரு புதிய உணர்வு வருகிறது, ஒரு பழைய உண்மை புரிகிறது. 

நேற்று அழுத விஷயம் இன்று சிரிப்பாகிறது. 

நேற்று கோபமாக இருந்தவன் இன்று புரிந்தவனாகிறான். 

நேற்று முடியாத செயல் இன்று இயல்பாகிறது. 

இந்த மாற்றம் தான் வாழ்க்கை.

    

மாற்றம் என்பது வாழ்க்கையின் குறைபாடு இல்லை அதுவே வாழ்க்கையின் சுவாசம்.

கடைசியில் ஒன்று மட்டும் சொல்ல வேண்டும். 

உண்மையை தேடாதீர்கள் உணர முயலுங்கள். 

வாழ்க்கையை புரிந்துகொள்ள துடிக்காதீர்கள்  வாழுங்கள், புரிதல் வரும். 

ஒரு குழந்தை நடக்க கற்றுக்கொள்வது எப்படி? விழுந்து, எழுந்து, மீண்டும் விழுந்து. 

"நடப்பது என்ன என்று புரிந்தால் நடப்பேன்" என்று அவன் சொல்வதில்லை. 

நடக்கும் போது தான் நடக்க புரிகிறது. 

வாழும் போது தான் வாழ்க்கை புரிகிறது. 

உணரும் போது தான் உண்மை தெரிகிறது.

புதிருக்கு பயப்படாதீர்கள். 

பொய் என்று மட்டும் பார்க்காதீர்கள். 

நீங்கள் உணரும் ஒவ்வொரு கணமும் அதுவே உங்கள் உண்மை.

    

நீங்கள் புரிந்துகொள்ளும் ஒவ்வொரு நாளும் அதுவே உங்கள் வாழ்க்கையின் விடை.

மீதி? 

அது இன்னும் வரும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

தினசரி முயற்சியின் சக்தி: பெரிய சாதனைகளின் அடித்தளம்

தினசரி முயற்சியின் சக்தி: பெரிய சாதனைகளின் அடித்தளம்

மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை உண்மை ஒன்றைக் கூற வேண்டுமெனில், அது “நாள்தோறும் செய்யப்படும் சிறு முயற்சிகளே பெரிய சாதனைகளின் அடித்தளம்” என்பதுதான். 

நாம் மேற்கோளாகக் கொண்டுள்ள கருத்து  ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்வது, தொடர்ந்து முயற்சியில் நிலைத்திருப்பது, மற்றும் அந்த முயற்சிகள் நம்மை கனவுகளுக்கு அருகில் கொண்டுசெல்லும் என்பதே வாழ்வின் ஆழமான தத்துவத்தை எடுத்துரைக்கிறது.

    

இந்த எண்ணம் வெறும் ஊக்கவுரை அல்ல அது மனித முன்னேற்றத்தின் இயல்பையும், காலத்தின் சக்தியையும், மன உறுதியின் அர்த்தத்தையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு சிந்தனைக்கோணம் ஆகும்.

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பாடம் கற்றுக்கொள்வது என்பது கல்வி நிலையங்களுக்குள் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட கருத்தாக அல்ல. 

வாழ்க்கை தானே ஒரு பெரிய பள்ளியாகும். 

நாம் சந்திக்கும் அனுபவங்கள், நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்கள், வெற்றிகளும் தோல்விகளும்  இவை அனைத்தும் பாடங்களாக மாறுகின்றன. 

ஒரு நாள் தோல்வி ஏற்பட்டால் அது நம்மை உடைக்க அல்ல.

மாறாக, அது நம்மை மேம்படுத்த ஒரு வழிகாட்டியாக அமைகிறது.

    

இதனை உணர்ந்தவர் ஒருபோதும் மனம் தளர மாட்டார். 

ஏனெனில், அவர் அறிந்திருப்பது  இன்றைய சிறிய கற்றல் நாளைய பெரிய வெற்றிக்கான விதை என்பதே.

மனிதன் பெரும்பாலும் விரைவான வெற்றியை நாடுகிறான். 

ஆனால் இயற்கை நமக்கு கற்றுக் கொடுப்பது வேறு. 

ஒரு மரம் வளர காலம் எடுத்துக்கொள்ளும்.

ஒரு விதை முளைக்க பொறுமை தேவைப்படுகிறது. 

அதுபோல், மனிதனின் வளர்ச்சியும் படிப்படியாகவே நிகழ்கிறது.

    

ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எடுக்கும் சிறிய முன்னேற்றங்கள், நீண்ட காலத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்குகின்றன. 

இதுவே “தொடர்ச்சி” என்ற சக்தியின் மையம். 

ஒரு நாள் முயற்சி செய்து, அடுத்த நாள் விடுப்பது அல்ல.

மாறாக, தினமும் சிறிதளவாவது முன்னேறுவது தான் உண்மையான வளர்ச்சி.

இந்தக் கருத்தின் மற்றொரு பரிமாணம்  “நம்மை நாமே முன்னேற்றிக் கொள்வது” என்ற சுய பொறுப்பு உணர்வு. 

ஒவ்வொரு நாளும் நம்மை நாமே சற்று மேம்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். 

இம்மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படை உண்மை ஒன்றைக் கூற வேண்டுமெனில், அது “நாள்தோறும் செய்யப்படும் சிறு முயற்சிகளே பெரிய சாதனைகளின் அடித்தளம்” என்பதுதான். 

நாம் மேற்கோளாகக் கொண்டுள்ள கருத்து ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்வது, தொடர்ந்து முயற்சியில் நிலைத்திருப்பது, மற்றும் அந்த முயற்சிகள் நம்மை கனவுகளுக்கு அருகில் கொண்டுசெல்லும் என்பதே .வாழ்வின் ஆழமான தத்துவத்தை எடுத்துரைக்கிறது. 

இந்த எண்ணம் வெறும் ஊக்கவுரை அல்ல 

அது மனித முன்னேற்றத்தின் இயல்பையும், காலத்தின் சக்தியையும், மன உறுதியின் அர்த்தத்தையும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு சிந்தனைக்கோணம் ஆகும்.

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு பாடம் கற்றுக்கொள்வது என்பது கல்வி நிலையங்களுக்குள் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட கருத்தாக அல்ல. 

வாழ்க்கை தானே ஒரு பெரிய பள்ளியாகும். 

நாம் சந்திக்கும் அனுபவங்கள், நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்கள், வெற்றிகளும் தோல்விகளும்  இவை அனைத்தும் பாடங்களாக மாறுகின்றன. 

ஒரு நாள் தோல்வி ஏற்பட்டால் அது நம்மை உடைக்க அல்ல; மாறாக, அது நம்மை மேம்படுத்த ஒரு வழிகாட்டியாக அமைகிறது.

 

இதனை உணர்ந்தவர் ஒருபோதும் மனம் தளர மாட்டார். 

ஏனெனில், அவர் அறிந்திருப்பது  இன்றைய சிறிய கற்றல் நாளைய பெரிய வெற்றிக்கான விதை என்பதே.

மனிதன் பெரும்பாலும் விரைவான வெற்றியை நாடுகிறான். 

ஆனால் இயற்கை நமக்கு கற்றுக் கொடுப்பது வேறு. 

ஒரு மரம் வளர காலம் எடுத்துக்கொள்ளும்.

ஒரு விதை முளைக்க பொறுமை தேவைப்படுகிறது. 

அதுபோல், மனிதனின் வளர்ச்சியும் படிப்படியாகவே நிகழ்கிறது.

    

ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எடுக்கும் சிறிய முன்னேற்றங்கள், நீண்ட காலத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்குகின்றன. 

இதுவே “தொடர்ச்சி” என்ற சக்தியின் மையம். 

ஒரு நாள் முயற்சி செய்து, அடுத்த நாள் விடுப்பது அல்ல.

மாறாக, தினமும் சிறிதளவாவது முன்னேறுவது தான் உண்மையான வளர்ச்சி.

இந்தக் கருத்தின் மற்றொரு பரிமாணம் “நம்மை நாமே முன்னேற்றிக் கொள்வது” என்ற சுய பொறுப்பு உணர்வு. 

ஒவ்வொரு நாளும் நம்மை நாமே சற்று மேம்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும். 

இது அறிவிலும், கலைத்திலும், பண்பாட்டிலும், மனப்பக்குவத்திலும் இருக்கலாம்.

   

ஒருவர் நேற்று இருந்ததை விட இன்று சிறிதளவு மேம்பட்டவராக இருந்தால், அதுவே உண்மையான வெற்றி. 

பிறருடன் ஒப்பிடுவது வளர்ச்சிக்கு வழி காட்டாது மாறாக, நம்முடைய நேற்றைய நிலையை விட இன்றைய நிலை உயர்ந்ததா என்பதைப் பார்க்கும் மனப்பாங்கு தான் நம்மை முன்னேற்றும்.

மேலும், “கடின உழைப்பின் பலன்” என்ற கருத்து இங்கு மிக முக்கியமானதாகிறது. 

கடின உழைப்பு உடனடி பலனை அளிக்காமல் இருக்கலாம். 

ஆனால் அது வீணாகாது. 

அது ஒரு சேமிப்பு போன்றது.

    

ஒவ்வொரு நாளும் நாம் செலுத்தும் முயற்சிகள், காலப்போக்கில் ஒரு பெரும் பலனாக திரும்ப வருகின்றன. 

இந்த உண்மையை உணர்ந்தவர்களுக்கு அவசரம் இருக்காது.

அவர்கள் உறுதியுடன் தங்கள் பாதையில் தொடர்ந்து செல்வார்கள். 

ஏனெனில், அவர்கள் நம்புவது 

 “நான் இப்போது விதைப்பது, நாளை நான் அறுப்பதே” என்பதே.

இதில் மன உறுதியும் முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது. 

பல நேரங்களில் நாம் முயற்சியை நிறுத்த நினைப்போம். சோர்வு, தோல்வி, விமர்சனம் போன்றவை நம்மை தளரச் செய்யலாம். 

ஆனால் அப்போது நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டியது ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எடுத்த ஒரு சிறிய படி கூட வீணாகாது. 

அது நம்மை முன்னேற்றிக் கொண்டே இருக்கும். 

இந்த நம்பிக்கை தான் ஒருவரை இடையறாத முயற்சிக்குத் தூண்டும் சக்தியாகும்.

இந்த தத்துவம் கலை உலகிலும் மிக அழகாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

    

ஒரு இசைக் கலைஞன் தினமும் பயிற்சி செய்கிறான்.

ஒரு கவிஞன் தினமும் எழுதுகிறான்.

ஒரு ஓவியர் தினமும் வரைபடுகிறான். 

இவர்கள் ஒரே நாளில் சிறந்தவர்களாக மாறவில்லை. ஆனால், தினசரி முயற்சி அவர்களை ஒரு உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு சென்றது. 

அதேபோல், வாழ்க்கையின் எந்த துறையிலும் முன்னேற்றம் பெற விரும்பினாலும், இந்த “தினசரி கற்றல் மற்றும் முயற்சி” என்ற கொள்கை அவசியமானதாகிறது.

இறுதியாக, இந்த எண்ணம் நமக்கு ஒரு மிக முக்கியமான உண்மையை உணர்த்துகிறது  கனவுகள் ஒரே நாளில் நிறைவேறுவதில்லை.

    

ஆனால் அவை ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எடுக்கும் சிறிய முயற்சிகளால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. 

இன்று நாம் கற்றுக்கொள்ளும் ஒரு பாடம், நாளை நம்மை மாற்றும் ஒரு சக்தியாக மாறுகிறது. 

அந்த மாற்றமே நம்மை நம் இலக்குகளுக்கு கொண்டு செல்கிறது.

ஆகையால், வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற வேண்டுமெனில், பெரிய திட்டங்கள் மட்டுமல்ல.

தினசரி சிறிய முயற்சிகளும் அவசியம். 

ஒவ்வொரு நாளும் நம்மை நாமே முன்னேற்றிக் கொள்ளும் மனப்பாங்கு, உறுதியான முயற்சி, மற்றும் காலத்தின் மீது நம்பிக்கை இவை மூன்றும் இணைந்தால், எந்த கனவும் எட்டாததாக இருக்காது. 

நாம் இன்று எடுக்கும் ஒரு சிறிய படி, நாளை நம்மை ஒரு பெரிய இலக்கின் முன் நிறுத்தும் என்பதை மறக்காமல் வாழ்ந்தால், வாழ்க்கை ஒரு அர்த்தமுள்ள பயணமாக மாறும். 

அது அறிவிலும், கலைத்திலும், பண்பாட்டிலும், மனப்பக்குவத்திலும் இருக்கலாம்.

    

ஒருவர் நேற்று இருந்ததை விட இன்று சிறிதளவு மேம்பட்டவராக இருந்தால், அதுவே உண்மையான வெற்றி. 

பிறருடன் ஒப்பிடுவது வளர்ச்சிக்கு வழி காட்டாது.

மாறாக, நம்முடைய நேற்றைய நிலையை விட இன்றைய நிலை உயர்ந்ததா என்பதைப் பார்க்கும் மனப்பாங்கு தான் நம்மை முன்னேற்றும்.

மேலும், “கடின உழைப்பின் பலன்” என்ற கருத்து இங்கு மிக முக்கியமானதாகிறது. 

கடின உழைப்பு உடனடி பலனை அளிக்காமல் இருக்கலாம். 

ஆனால் அது வீணாகாது. 

அது ஒரு சேமிப்பு போன்றது.

    

ஒவ்வொரு நாளும் நாம் செலுத்தும் முயற்சிகள், காலப்போக்கில் ஒரு பெரும் பலனாக திரும்ப வருகின்றன. 

இந்த உண்மையை உணர்ந்தவர்களுக்கு அவசரம் இருக்காது.

அவர்கள் உறுதியுடன் தங்கள் பாதையில் தொடர்ந்து செல்வார்கள். 

ஏனெனில், அவர்கள் நம்புவது  “நான் இப்போது விதைப்பது, நாளை நான் அறுப்பதே” என்பதே.

இதில் மன உறுதியும் முக்கியமான பங்கு வகிக்கிறது. 

பல நேரங்களில் நாம் முயற்சியை நிறுத்த நினைப்போம். 

சோர்வு, தோல்வி, விமர்சனம் போன்றவை நம்மை தளரச் செய்யலாம். 

ஆனால் அப்போது நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டியது ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எடுத்த ஒரு சிறிய படி கூட வீணாகாது. 

அது நம்மை முன்னேற்றிக் கொண்டே இருக்கும். 

இந்த நம்பிக்கை தான் ஒருவரை இடையறாத முயற்சிக்குத் தூண்டும் சக்தியாகும்.

இந்த தத்துவம் கலை உலகிலும் மிக அழகாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

    

ஒரு இசைக் கலைஞன் தினமும் பயிற்சி செய்கிறான்.

ஒரு கவிஞன் தினமும் எழுதுகிறான். 

ஒரு ஓவியர் தினமும் வரைகிறார்.

    

இவர்கள் ஒரே நாளில் சிறந்தவர்களாக மாறவில்லை. ஆனால், தினசரி முயற்சி அவர்களை ஒரு உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு சென்றது. 

அதேபோல், வாழ்க்கையின் எந்த துறையிலும் முன்னேற்றம் பெற விரும்பினாலும், இந்த “தினசரி கற்றல் மற்றும் முயற்சி” என்ற கொள்கை அவசியமானதாகிறது.

இறுதியாக, இந்த எண்ணம் நமக்கு ஒரு மிக முக்கியமான உண்மையை உணர்த்துகிறது கனவுகள் ஒரே நாளில் நிறைவேறுவதில்லை.

    

ஆனால் அவை ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எடுக்கும் சிறிய முயற்சிகளால் வடிவமைக்கப்படுகின்றன. 

இன்று நாம் கற்றுக்கொள்ளும் ஒரு பாடம், நாளை நம்மை மாற்றும் ஒரு சக்தியாக மாறுகிறது. 

அந்த மாற்றமே நம்மை நம் இலக்குகளுக்கு கொண்டு செல்கிறது.

ஆகையால், வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற வேண்டுமெனில், பெரிய திட்டங்கள் மட்டுமல்ல தினசரி சிறிய முயற்சிகளும் அவசியம்.

    

ஒவ்வொரு நாளும் நம்மை நாமே முன்னேற்றிக் கொள்ளும் மனப்பாங்கு, உறுதியான முயற்சி, மற்றும் காலத்தின் மீது நம்பிக்கை இவை மூன்றும் இணைந்தால், எந்த கனவும் எட்டாததாக இருக்காது. 

நாம் இன்று எடுக்கும் ஒரு சிறிய படி, நாளை நம்மை ஒரு பெரிய இலக்கின் முன் நிறுத்தும் என்பதை மறக்காமல் வாழ்ந்தால், வாழ்க்கை ஒரு அர்த்தமுள்ள பயணமாக மாறும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

ஒதுக்கப்பட்ட தருணங்களின் ஆன்மீக அருள்

மனித வாழ்க்கையில் நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு உறவும், ஒவ்வொரு அனுபவமும், ஒரு பாடமாகவே கருதப்பட வேண்டும்.

     

“எம்மை ஒதுக்கியவர்களெல்லாம் எமக்கு எதிரிகள் கிடையாது” என்ற எண்ணம், சாதாரண சிந்தனை அல்ல.

அது உயர்ந்த ஆன்மீக விழிப்புணர்வின் வெளிப்பாடு.

    

வாழ்க்கையில் எவராவது நம்மை புறக்கணிக்கும்போது, நாம் இயல்பாகவே அவர்களை எதிரியாக நினைக்கிறோம்.

    

ஆனால் இந்தக் கவிதை நமக்கு ஒரு புதிய பார்வையை அளிக்கிறது ஒதுக்கப்பட்ட அந்த தருணமே, நமக்கான ஒரு மறைமுக அருளாக இருக்கலாம்.

நாம் நம்மை ஒதுக்கியவர்களை நினைக்கும் போது, மனதில் கசப்பும், வலியும், ஏமாற்றமும் உருவாகும். 

ஆனால் ஆன்மீக கோணத்தில் பார்த்தால், அந்த அனுபவங்கள் நம்மை உள்ளார்ந்த வளர்ச்சிக்குத் தூண்டுகின்றன. 

ஒருவர் நம்மை விட்டு விலகும்போது, நாம் தனிமையை அனுபவிக்கிறோம். 

அந்தத் தனிமை, நம்மை நம்மோடு சந்திக்க வைக்கும். 

அது தான் தியானத்தின் முதல் படி.

    

மனிதன் வெளியில் உறவுகளைத் தேடிக்கொண்டே இருப்பான்.

    

ஆனால் அவன் உண்மையான உறவு அவன் உள்ளத்தோடு தான்.

ஒதுக்கப்படுதல் என்பது தண்டனை அல்ல.

அது ஒரு மாற்றத்தின் ஆரம்பம். பல நேரங்களில், நாம் தவறான இடங்களில் அன்பைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

    

அதனை உணர்த்துவதற்காகவே சிலர் நம்மை விட்டு விலகுகிறார்கள். 

இது ஒரு ஆன்மீக சுத்திகரிப்பு போன்றது. 

தேவையற்ற உறவுகள் விலகும்போது, நம் வாழ்க்கையில் புதிய மற்றும் உண்மையான உறவுகள் வர இடம் கிடைக்கிறது.

“அவர்களை விட அன்பானவர்களை கண்டுபிடிப்பதற்கு எமக்கு வாய்ப்பு கொடுத்தவர்கள்” என்றே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இது நம் பார்வையை முற்றிலும் மாற்றுகின்றது. 

நாம் இழப்பை மட்டுமே பார்க்காமல், அதனால் கிடைக்கும் வாய்ப்பையும் காண வேண்டும். 

ஒவ்வொரு பிரிவும் ஒரு புதிய இணைப்பின் விதை. ஒவ்வொரு மறுப்பும், ஒரு புதிய ஏற்றுக்கொள்ளலின் முன்னுரை.

    

இதை உணர்ந்தவனுக்கு வாழ்க்கை எளிதாகிறது.

ஆன்மீகத்தில், எதுவும் தற்செயலாக நடைபெறாது என்று கூறப்படுகிறது. 

ஒவ்வொரு சம்பவமும் ஒரு காரணத்திற்காகவே நிகழ்கிறது.

    

நம்மை விட்டு விலகியவர்கள் கூட, நம் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் ஒரு பங்காற்றுகிறார்கள். 

அவர்கள் நம்மை நம்முடைய உண்மையான பாதைக்கு திருப்புகின்றனர். 

நாம் தவறான பாதையில் சென்றுகொண்டிருந்தால், அவர்கள் விலகுவது ஒரு எச்சரிக்கை. 

அது ஒரு தெய்வீக தலையீடு.

மனிதன் பெரும்பாலும் வெளிப்புற அன்பை மட்டுமே நாடுகிறான்.

    

ஆனால் ஆன்மீகம் நமக்கு கற்றுக்கொடுப்பது  உண்மையான அன்பு உள்ளிருந்து பிறக்கிறது என்பதே. 

நாம் நம்மை நேசிக்கத் தொடங்கும்போது, மற்றவர்களின் ஒதுக்கல் நம்மை பாதிக்காது.

    

ஏனெனில் நம்முடைய மதிப்பு, மற்றவர்களின் பார்வையில் இல்லை.

அது நம்முடைய உள்ளார்ந்த உணர்வில் உள்ளது.

மேலும், நம்மை ஒதுக்கியவர்களை எதிரிகளாகக் கருதாமல், அவர்களை நன்றியுடன் நினைப்பது ஒரு உயர்ந்த ஆன்மீக நிலை. 

அது எளிதல்ல. 

ஆனால் அதுவே மன அமைதிக்கான வழி. 

கோபம், வெறுப்பு போன்ற உணர்வுகள் நம்மையே நசுக்கும்.

    

மன்னிப்பு மற்றும் புரிதல், நம்மை உயர்த்தும். 

நம்மை விட்டு சென்றவர்களை மன்னிக்கும் போது, நம் மனம் சுத்தமாகிறது. 

அந்த சுத்தமே ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு அடித்தளம்.

இவ்வாறு பார்த்தால், ஒதுக்கப்பட்ட அனுபவம் ஒரு இழப்பு அல்ல.

அது ஒரு வரம். 

அது நம்மை உண்மையான அன்பை நோக்கி அழைக்கிறது.

    

அது நம்மை நம்முடைய உண்மையான மதிப்பை உணர வைக்கிறது. 

அது நம்மை தெய்வீக உண்மைக்கு அருகில் கொண்டு செல்கிறது.

எனவே, வாழ்க்கையில் எவர் நம்மை விட்டு சென்றாலும், அவர்களை எதிரியாகக் காண வேண்டாம். 

அவர்கள் நம் வாழ்க்கையில் ஒரு கதவை மூடினார்கள்.

ஆனால் அதே நேரத்தில் மற்றொரு கதவைத் திறக்க உதவினர். 

அந்த திறந்த கதவை காணும் பார்வை நமக்கு வந்தால், வாழ்க்கை ஒரு புதிய அர்த்தத்தை பெறும்.

இந்தக் கருத்தின் மையம்  ஏற்றுக்கொள்ளல். 

வாழ்க்கை எதை கொடுத்தாலும் அதை அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்வது, அதிலிருந்து அர்த்தத்தை கண்டுபிடிப்பது, நம்மை ஆன்மீக உயரத்திற்கு கொண்டு செல்கிறது. 

நம்மை ஒதுக்கியவர்களும் நம்முடைய ஆசிரியர்களே. 

அவர்கள் நமக்கு அன்பின் உண்மையான மதிப்பை கற்றுக்கொடுத்தவர்கள்.

அதனால், ஒதுக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு தருணத்தையும் நன்றி உணர்வுடன் ஏற்றுக்கொண்டு, அதை ஒரு புதிய ஆரம்பமாக மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். 

அதுவே வாழ்வை உண்மையில் வளமானதாக்கும் ஆன்மீகப் பாதை.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

உள்ளம் உணரும் உண்மையின் வெளிப்பாடு: படைப்பாற்றலின் ஆழம்

உள்ளம் உணரும் உண்மையின் வெளிப்பாடு: படைப்பாற்றலின் ஆழம்

படைப்பாற்றல் என்பது பலராலும் வெளிப்படையாகக் காணப்படும் சில வடிவங்களுக்குள் மட்டும் அடக்கி வைக்கப்பட்ட ஒரு கருத்தாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது. 

கவிதை எழுதுதல், சிலை செதுக்குதல், ஓவியம் வரைவது அல்லது குழந்தைகளைப் பெறுதல் போன்ற செயல்கள் தான் படைப்பாற்றலின் அடையாளங்களாகப் பொதுவாகக் கருதப்படுகின்றன. 

ஆனால், இத்தகைய வெளிப்புற உருவாக்கங்களைக் கடந்து செல்லும் போது தான் படைப்பாற்றலின் உண்மையான பரிமாணம் நமக்குத் தென்படத் தொடங்குகிறது. 

அது வெறும் உருவாக்கும் திறன் அல்ல.

அது உள்ளம் உணரும் உண்மையை உணர்ந்து, அதை அர்த்தமுள்ளதாகவும், அழகாகவும் வெளிப்படுத்தும் ஒரு ஆழ்ந்த ஆன்மிக நிலை.

மனிதனின் உள்ளம் பல்வேறு அனுபவங்களால் நிரம்பியுள்ளது.

    

அவை மகிழ்ச்சி, துயரம், ஆசை, பயம், நம்பிக்கை, ஏமாற்றம் போன்ற பல பரிமாணங்களை உள்ளடக்கியவை. 

இவ்வாறான உணர்வுகள் சாதாரணமாக வெளிப்படாமல் மனதின் ஆழத்தில் தங்கி விடும்.

    

ஆனால் படைப்பாற்றலுள்ள ஒருவருக்கு, இந்த உணர்வுகள் அமைதியாக உறங்காமல், ஒரு வடிவத்தை நாடுகின்றன. 

அந்த வடிவம் கவிதையாக இருக்கலாம், இசையாக இருக்கலாம், அல்லது எளிய சொற்களால் கூறப்படும் ஒரு உண்மை கருத்தாக இருக்கலாம்.

    

இதுவே படைப்பாற்றலின் முக்கிய அடையாளம்  உணர்வுகளை உணர்ந்து, அவற்றை மற்றவர்களும் உணரக்கூடியவாறு வெளிப்படுத்துதல்.

இந்த நிலையை அடைவதற்கு மனிதன் வாழ்வின் தத்துவங்களை சரியான கோணத்தில் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியமாகிறது. 

வாழ்க்கை என்பது நேரடியான அனுபவங்களின் தொகுப்பாக மட்டும் இல்லாது, அதில் மறைந்திருக்கும் அர்த்தங்களின் ஓர் தொடராகும். 

ஒரு சாதாரண நிகழ்வின் பின்னாலும் ஆழ்ந்த உண்மைகள் மறைந்திருக்கின்றன.

    

உதாரணமாக, ஒரு இலை தரையில் விழுவது கூட நிலையற்ற தன்மையின் சின்னமாக இருக்க முடியும். 

இதை உணரக்கூடிய மனமே படைப்பாற்றலின் அடிப்படையாகிறது. 

அந்த உணர்வு தான் பின்னர் ஒரு கவிதையாகவும், ஒரு சிந்தனையாகவும், ஒரு கலைப்பணியாகவும் வெளிப்படுகிறது.

படைப்பாற்றல் என்பது நம்முடைய பார்வையை மாற்றும் சக்தியைக் கொண்டது. 

சாதாரண மனிதன் காணும் உலகையும், படைப்பாளி காணும் உலகையும் ஒப்பிடும்போது, இரண்டிற்கும் இடையில் ஒரு பெரும் வித்தியாசம் இருக்கிறது.

    

ஒருவர் வெளிப்புறத்தை மட்டுமே காண்கிறார். 

மற்றொருவர் அதன் பின்னால் இருக்கும் உண்மையை உணர்கிறார். 

இந்த உணர்வே படைப்பாற்றலின் உயிர். 

இதன் மூலம் ஒரு மனிதன் தனது வாழ்வையும், சுற்றியுள்ள உலகையும் புதிய கோணத்தில் பார்க்கத் தொடங்குகிறான்.

மேலும், படைப்பாற்றல் என்பது ஒரு தனிநபரின் வெளிப்பாடு மட்டுமல்ல.

அது சமுதாயத்தின் உணர்வுகளையும் பிரதிபலிக்கும் ஒரு கண்ணாடியாகும். 

ஒரு கவிஞன் தனது மனதின் உணர்வுகளை எழுதும்போது, அது தனக்கே உரிய அனுபவமாக இருந்தாலும், அதை வாசிக்கும் பலருக்கும் அது அவர்களின் சொந்த அனுபவமாகத் தோன்றுகிறது. 

இதுவே உண்மையான படைப்பாற்றலின் சக்தி. 

அது தனிப்பட்ட உணர்வுகளை பொதுவான உணர்வுகளாக மாற்றும் திறனை உடையது.

படைப்பாற்றலுடன் இருப்பது என்பது தன்னைக் கண்டறியும் ஒரு பயணமாகவும் கருதப்படுகிறது.

    

மனிதன் தன் உள்ளத்தை ஆராய்ந்து, அதில் மறைந்திருக்கும் உண்மைகளை வெளிக்கொணரும்போது, அவன் தன்னை மேலும் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்கிறான். 

இந்தத் தெளிவு தான் அவனது படைப்புகளிலும் பிரதிபலிக்கிறது.

    

எனவே, படைப்பாற்றல் என்பது வெளிப்புற உலகை உருவாக்குவது மட்டுமல்ல.

அது உள்ளார்ந்த உலகை வெளிப்படுத்தும் ஒரு ஆன்மிக முயற்சியாகும்.

இதன் மூலம் நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டியது, படைப்பாற்றல் என்பது ஒரு செயல் அல்ல.

அது ஒரு நிலை. அந்த நிலையில் இருக்கும் ஒருவர், எதையும் ஒரு ஆழமான பார்வையுடன் காண்கிறார், உணர்கிறார்,

   

வெளிப்படுத்துகிறார். 

அவரின் ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு படைப்பாக மாறுகிறது. 

அவர் பேசும் சொற்களிலும், அவர் எழுதும் வரிகளிலும், அவர் வாழும் முறையிலும் அந்த படைப்பாற்றல் பிரதிபலிக்கிறது.

இதனால், படைப்பாற்றலின் உண்மையான அர்த்தம் உருவாக்கத்தில் இல்லை.

    

உணர்விலும் வெளிப்பாட்டிலும் உள்ளது. 

உள்ளம் உணரும் உண்மையை உலகிற்கு பகிர்ந்திடும் திறன் கொண்ட நிலையே உண்மையான படைப்பாற்றலாகும். 

அந்த நிலையை அடைவதே மனித வாழ்வின் உயர்ந்த இலக்காகவும் கருதலாம்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

வாழ்க்கையின் உன்னதச் சிற்பி உடைந்துபோகாமல் உருவெடுக்கும் மனிதன்

வாழ்க்கையின் உன்னதச் சிற்பி உடைந்துபோகாமல் உருவெடுக்கும் மனிதன்

​வாழ்க்கை என்பது அனைவருக்கும் ஒரே சீரான பாதையில் பயணிப்பது இல்லை.

அது மேடு பள்ளங்களும், எதிர்பாராத திருப்பங்களும், கடுமையான புயல்களும் நிறைந்த ஒரு பெருங்கடல்.

இந்தச் சூழலில் ‘பலசாலி’ என்ற சொல்லுக்கான அர்த்தம் பல நேரங்களில் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.
   
எதற்கும் கலங்காத, எவராலும் வீழ்த்த முடியாத, எப்போதும் இரும்புப் பாறை போல அசையாமல் இருக்கும் ஒருவரே பலசாலி என்று சமூகம் நினைக்கிறது.

ஆனால், உண்மை அதுவல்ல.

ஒரு பலசாலி என்பவர் ஒருபோதும் உடையாதவர் அல்ல.

மாறாக, வாழ்க்கை அவரைத் துண்டு துண்டாக உடைக்க முயலும்போதெல்லாம், ஒவ்வொரு முறையும் தன்னைத்தானே மீண்டும் வீரியத்துடன் கட்டியெழுப்புபவரே உண்மையான பலசாலி ஆவார்.

இந்தத் தத்துவம் மனித வாழ்வின் ஆகச்சிறந்த உன்னதத்தையும், மனவலிமையின் ஆழத்தையும் நமக்கு உணர்த்துகிறது.

​மனிதனாகப் பிறந்த எவருக்கும் துன்பங்களும் ஏமாற்றங்களும் வராமல் இருப்பதில்லை.

தொழில் நஷ்டம், நேசித்தவர்களின் இழப்பு, தொடர் தோல்விகள், உடல்நலக் குறைவு அல்லது உறவுகளில் ஏற்படும் விரிசல் என ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் வாழ்க்கை நம்மைத் தாக்கி உடைக்கப் பார்க்கிறது.

அவ்வாறு உடையும் தருணங்களில் அழுவதும், வேதனைப்படுவதும், பலவீனமாக உணர்வதும் மனித இயல்பு.

மிகச் சிறந்த பலசாலிகளும் இத்தகைய கணங்களில் கண்ணீர் வடிக்கிறார்கள், உள்ளுக்குள் நொறுங்கிப் போகிறார்கள்.

எனவே, உடையாமல் இருப்பதே பலத்தின் அடையாளம் என்று கூறுவது இயற்கைக்கு மாறானது.
   
உண்மையான பலம் என்பது வீழ்ந்துவிடுவதில் இல்லை, வீழ்ந்த இடத்திலிருந்து எப்படி எழுந்திருக்கிறோம் என்பதில்தான் அடங்கியிருக்கிறது.

​ஜப்பானிய கலையான 'கின்ட்சுகி' (Kintsugi) என்ற தத்துவம் இதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணத்தைக் காட்டுகிறது.

இந்த மரபின்படி, ஒரு விலையுயர்ந்த மண்பாண்டம் உடைந்துபோனால், அதைத் தூக்கி எறிந்துவிட மாட்டார்கள்.

மாறாக, உடைந்த துண்டுகளைத் தங்கக் கலவை கொண்டு மீண்டும் ஒன்றாக இணைப்பார்கள்.

அப்படி இணைக்கப்பட்ட பாத்திரம், பழைய பாத்திரத்தை விட அதிக அழகடனும் மதிப்புடனும் காட்சியளிக்கும்.

மனித வாழ்க்கையும் இதைப் போன்றதுதான்.

சவால்களால் நாம் துண்டு துண்டாக உடையும்போது, நம்மிடம் எஞ்சியிருக்கும் நம்பிக்கை, விடாமுயற்சி, நேர்மறை எண்ணங்கள் ஆகிய தங்கக் கலவைகளைக் கொண்டு நம்மை நாமே மீண்டும் ஒட்டவைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

அப்படி உருவாகும் புதிய மனிதன், முந்தைய மனிதனை விட அதிகப் பக்குவமும் வலிமையும் கொண்டவனாகத் திகழ்வான்.

​தன்னைத்தானே மீண்டும் கட்டியெழுப்புதல் என்பது ஒரு கலை.

அதற்கு அசாத்தியமான சுயக்கட்டுப்பாடும், பொறுமையும் தேவைப்படுகிறது.

வாழ்க்கை நம்மை உடைக்கும்போது, நாம் அழுதுகொண்டே முடங்கிப் போய்விடலாம் அல்லது அந்த உடைந்த துண்டுகளையே கூர்மையான ஆயுதங்களாக மாற்றி புதிய பாதையை நோக்கிப் பயணிக்கலாம்.

உலக வரலாற்றில் சாதித்த பல சாதனையாளர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தால், அவர்கள் அனைவரும் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் மிக மோசமாக உடைந்துபோனவர்களாகவே இருப்பார்கள்.

தங்களின் உடைந்த துண்டுகளைக் கண்டு அவர்கள் அஞ்சவில்லை.
   
மாறாக, அந்தத் துண்டுகளை அடித்தளமாகக் கொண்டு தங்களின் வெற்றிக் கோட்டையை எழுப்பினார்கள்.

​தோல்விகளும் ஏமாற்றங்களும் நம்மைப் பக்குவப்படுத்தும் கருவிகளே தவிர, நம் பயணத்தின் முற்றுப்புள்ளிகள் அல்ல.
   
ஒவ்வொரு முறை நாம் உடையும்போதும், நம்மிடம் இருந்த தேவையற்ற பலவீனங்கள் நம்மை விட்டு நீங்குகின்றன.

புயலுக்குப் பின் தான் வானம் தெளிவாகிறது, நெருப்பில் வெந்த பிறகுதான் தங்கம் தூய்மையாகிறது.

அதுபோலவே, சோதனைகளால் சிதறடிக்கப்படும் மனிதன், தன்னைத் தானே மறுசீரமைப்புச் செய்யும்போது இன்னும் அதிகத் தெளிவோடும் கூர்மையோடும் வெளிப்படுகிறான்.

உலகமே உங்களை முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கும் வேளையில், உங்கள் உடைந்த பாகங்களைச் சேகரித்து, நீங்கள் நிமிர்ந்து நிற்பதே உங்களின் உண்மையான ஆளுமையைக் காட்டும்.

​முடிவாக, பலசாலி என்பவன் காயங்களே படாத போர்வீரன் அல்ல.

மாறாக உடலெங்கும் காயங்கள் இருந்தாலும், போர்க்களத்தில் மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து நின்று போரிடும் ஒரு மாவீரன்.

வாழ்க்கை நம்மை எத்தனை முறை துண்டு துண்டாக உடைத்தாலும், அத்தனை முறையும் இன்னும் அழகாக, இன்னும் வலிமையாக நம்மை நாமே செதுக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.

வீழ்வது என்பது தற்காலிகமானது, மீண்டு எழுவதே நிரந்தரமானது என்ற தத்துவத்தை உணர்ந்து, ஒவ்வொரு உடைவையும் ஒரு புதிய தொடக்கமாக மாற்றுபவர்களே இந்த வாழ்க்கையை முழுமையாக வென்றெடுக்கிறார்கள்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

உன்னத வெற்றி: சுய உயர்வைக் கடந்த சமூக மாற்றம்

வாழ்தல் என்பது வெறும் மூச்சு விடுவதோடு முடிந்துவிடும் ஒரு சுழற்சி அல்ல.

அது பிறர் வாழ்வில் ஒளியேற்றும் உன்னதப் பயணம் ஆகும். மனித நாகரிகத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே வெற்றி என்ற சொல்லுக்குப் பல்வேறு இலக்கணங்கள் வகுக்கப்பட்டு வந்திருக்கின்றன. 

சமூகம் பெரும்பாலும் ஒருவனுடைய சொத்து, சுகம், பதவி, அதிகாரம் மற்றும் சமூக அந்தஸ்து ஆகியவற்றைக் கொண்டே அவனது வெற்றியை அளவிடுகிறது. 

ஆனால், ஆன்மீக ரீதியாகவும், உன்னதமான வாழ்வியல் தத்துவங்களின்படியும் வெற்றி என்பது முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு பரிமாணத்தைக் கொண்டது.

..  

வெற்றி என்பது நீங்கள் உங்கள் வாழ்வை எவ்வளவு உயர்த்தியிருக்கிறீர்கள் என்பதில் இல்லை, உங்கள் வெற்றியின் மூலம் இந்த உலகத்தில் நீங்கள் எவ்வளவு நேர்மறையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறீர்கள் என்பதில் தான் இருக்கிறது.

இந்தத் தத்துவம், சுயநலத்திலிருந்து பொதுநலனை நோக்கிய மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சியைப் பேசுகிறது.

    

இக்கருத்து உணர்த்தும் ஆழமான வாழ்வியல் தத்துவங்களையும், அதன் சமூகப் பிரதிபலிப்புகளையும் நாம் விரிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியமாகிறது.

​சுய உயர்வு என்பது ஒரு தனிமனிதன் தன் உழைப்பால், திறமையால் தன் பொருளாதார மற்றும் சமூக நிலையை உயர்த்திக் கொள்வதைக் குறிக்கும். 

இது தவறானதல்ல.

மாறாக, இது வாழ்க்கையின் தொடக்கப் புள்ளியாக அமைகிறது.

    

ஆனால், இது மட்டுமே வாழ்க்கையின் இறுதி இலக்காகிவிட முடியாது என்பதில் தான் வாழ்வின் தத்துவம் அடங்கியிருக்கிறது. 

தன் வாழ்வை மட்டுமே உயர்த்துவதில் ஒரு மனிதன் கவனம் செலுத்தும் போது, அங்கு நான், எனது என்ற அகங்காரமும் சுயநலமும் தலைதூக்குகிறது. 

இது மனிதனைச் சமூகத்திலிருந்து தனிமைப்படுத்துகிறது. 

மாறாக, தன் வெற்றியின் மூலம் பிறர் வாழ்வில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த நினைக்கும் போது, மனிதன் தன் ஆன்மாவை விரிவுபடுத்துகிறான். 

அங்கு ஒட்டுமொத்த மனிதகுலமும் அவனது குடும்பமாக மாறுகிறது. பொருட்களையும் செல்வங்களையும் சேர்ப்பதால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி தற்காலிகமானது. 

ஆனால், நம்முடைய ஒரு சிறிய செயலால் சமூகத்தில் ஒரு நல்மாற்றம் நிகழ்கிறது என்பதை உணரும்போது கிடைக்கும் ஆழமான மனநிறைவு நிலையானது. 

இந்த தத்துவமே உண்மையான வெற்றியின் அடித்தளமாகும்.

​உலக வரலாறு எப்போதும் தமக்காக மட்டுமே வாழ்ந்து, தங்களின் மாளிகைகளை எழுப்பியவர்களை நினைவில் கொள்வதில்லை. 

மாறாக, தங்களின் வெற்றியையும் வாழ்வையும் பிறருக்காக அர்ப்பணித்தவர்களையே தன் பக்கங்களில் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறித்து வைத்துள்ளது. 

மகாத்மா காந்தி லண்டனில் பயின்ற பாரிஸ்டர் பட்டத்தைப் பெற்றுத் தன் சொந்த வாழ்வை மட்டும் உயர்த்திக் கொள்ள நினைக்கவில்லை.

மாறாக, தன் தகுதியைக் கொண்டு ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைக்காகவும் நாட்டின் விடுதலைக்காகவும் போராடினார்.

    

அன்னை தெரசா தன் வாழ்வின் அமைதியைத் துறந்து, ஆதரவற்றோர் மற்றும் தொழுநோயாளிகளுக்கான வாழ்நாள் சேவையைத் தன் லட்சியமாகக் கொண்டார். 

நெல்சன் மண்டேலா, டாக்டர் ஏ.பி.ஜே. அப்துல் கலாம் போன்ற மாமனிதர்கள் அனைவரும் தங்களை மட்டுமே உயர்த்திக் கொள்ள நினைத்திருந்தால், வரலாற்றின் ஏதோ ஒரு பக்கத்தில் மறைந்திருப்பார்கள். 

ஆனால், அவர்கள் தங்கள் வெற்றியைக் கருவியாகக் கொண்டு சமூகத்தில் நேர்மறையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியதால், இன்றும் உலகினரால் வழிகாட்டிகளாகக் கொண்டாடப்படுகிறார்கள்.

​ஒரு தனிமனிதனின் வெற்றி சமூகத்தில் பல்வேறு வழிகளில் நேர்மறையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியும். 

ஒருவர் தன் அறிவாலும் உழைப்பாலும் உயர்ந்த நிலையை எட்டும்போது, அந்த அறிவை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்துவது மிக முக்கியமானது.

    

ஏழைக் குழந்தைகளுக்குக் கல்வி வழங்குவது மற்றும் நல்வழிகாட்டுதல் மூலமாகச் சமூகத்தின் அடித்தளத்தைப் பலப்படுத்த முடியும். 

இதேபோல், ஒரு தொழிலதிபர் தன் நிறுவனத்தின் லாபத்தை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொள்ளாமல், தன் ஊழியர்களின் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்துவது மற்றும் சமூகப் பொறுப்புணர்வுத் திட்டங்கள் மூலம் கிராமங்களை மேம்படுத்துவது போன்ற செயல்களில் ஈடுபடும்போது, அவரது வெற்றி ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் வெற்றியாக மாறுகிறது. 

இன்றைய காலகட்டத்தில், நம்முடைய வெற்றிகரமான வாழ்வு இயற்கையைச் சுரண்டுவதாக இருக்கக் கூடாது. 

மரக்கன்றுகளை நடுதல், நீர்நிலைகளைப் பாதுகாத்தல், சுற்றுப்புறத்தைத் தூய்மையாக வைத்திருத்தல் போன்ற நேர்மறை மாற்றங்களை நம் அன்றாட வாழ்வில் செயல்படுத்துவது எதிர்காலத் தலைமுறைக்கு நாம் செய்யும் ஆகச்சிறந்த நன்மையாகும்.

​இன்றைய நுகர்வோர் கலாச்சாரம் மனிதர்களைக் கடுமையான போட்டிப் பந்தயத்திற்குள் தள்ளியுள்ளது. 

யார் அதிகப் பணம் சம்பாதிக்கிறார்கள், யார் பெரிய வாகனங்களில் செல்கிறார்கள், யாருக்கு அதிகப் சொத்துக்கள் இருக்கின்றன என்பதே வெற்றியின் தவறான அளவுகோலாக மாற்றப்பட்டுள்ளது.

    

இந்தச் சூழலில், இத்தத்துவம் நமக்கு ஒரு ஆழமான சுயபரிசோதனைக்கான வாய்ப்பை வழங்குகிறது. 

நான் இன்று அடைந்திருக்கும் இந்த உயரத்தால் என் குடும்பத்தைத் தவிர வேறு யாருக்காவது பயனுண்டா என்றும், என் பணி அல்லது தொழில் இந்த உலகை நேற்றைவிட இன்று சற்றேனும் சிறந்த இடமாக மாற்றியுள்ளதா என்றும் நாம் ஒவ்வொருவரும் நம்மை நோக்கிக் கேள்வி கேட்க வேண்டும். 

இந்தக் கேள்விகளுக்கு நம்மிடம் நேர்மறையான பதில் இருக்கும்போதே நாம் உண்மையான வெற்றியை நோக்கிப் பயணிக்கிறோம் என்று அர்த்தம். 

சுயநலப் பந்தயத்தில் ஓடி முதலிடம் பிடிப்பதைக் காட்டிலும், சக மனிதனைத் தூக்கிவிட்டுக் கொண்டே ஓடுவதே உன்னதமானது என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

​உலகை மாற்றுவது என்பது ஏதோ பெரிய தலைவர்களாலும், கோடீஸ்வரர்களாலும் மட்டுமே சாத்தியம் என்ற எண்ணம் நமக்குள் இருக்கக் கூடாது. 

ஒவ்வொரு தனிமனிதனும் தன் சிறிய வட்டத்தில் பெரிய மாற்றங்களை உருவாக்க முடியும்.

    

நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களிடம் கனிவாக நடந்துகொள்வது, சக மனிதர்களுக்கு உதவுவது, மன அழுத்தத்தில் இருப்பவர்களுக்குச் செவிமடுப்பது போன்ற எளிய செயல்களும் நேர்மறை மாற்றங்களே ஆகும். 

லஞ்சம் தவிப்பது, நேர்மையாகத் தன் கடமையைச் செய்வது, பிறரை ஏமாற்றாமல் இருப்பது போன்ற ஒழுக்க விழுமியங்கள் சமூகத்தில் பெரிய அமைதிப் புரட்சியை ஏற்படுத்தும். 

பிரதிபலன் எதிர்பாராமல் வாரத்தில் ஒரு சில மணி நேரமாவது சமூக நலப் பணிகளுக்கோ அல்லது ஆதரவற்றோர் இல்லங்களுக்கோ ஒதுக்குவது நம் வாழ்வின் அர்த்தத்தை முற்றிலும் கூட்டும் தன்மையுடையது.

​விதைகள் தமக்காக வாழ்வதில்லை.

அவை மரமாகிப் பிறருக்கு நிழலும் கனியும் தருவதற்கே மண்ணில் புதைந்து கொள்கின்றன என்ற இயற்கையின் நியதி மனித வாழ்விற்கும் பொருந்தும். 

வெற்றி என்பது ஒரு புள்ளியில் நின்றுவிடும் இலக்கு அல்ல.

அது ஒரு உன்னதமான தொடர் பயணம். 

நாம் எவ்வளவு பெரிய மாளிகையில் வாழ்கிறோம் என்பதில் பெருமையில்லை.

நம் வாழ்வின் மூலம் எத்தனை பேரின் கண்ணீரைத் துடைத்திருக்கிறோம், எத்தனை பேரின் முகத்தில் புன்னகையை வரவழைத்திருக்கிறோம் என்பதே முக்கியம். 

நம்முடைய திறமையும், தகுதியும், நாம் பெற்ற வெற்றியும் நம்மை மட்டுமே அலங்கரிக்கும் ஆபரணங்களாக இல்லாமல், இந்தச் சமூகத்தின் இருளைப் போக்கும் விளக்குகளாக மாற வேண்டும். 

அப்போதுதான் நம்முடைய பிறப்பும், வாழ்வும் முழுமையடையும்.

அதுவே உண்மையான, உன்னதமான வெற்றி என்ற தத்துவப் புரிதலோடு நாம் ஒவ்வொருவரும் நம் வாழ்வை நற்பாதையில் செலுத்தி உலகிற்குப் பெருமை சேர்ப்போம்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

ஆட்டம் முடிந்ததும் ......

ஆட்டம் முடிந்ததும் ராஜாவும் சிப்பாயும் ஒரே பெட்டியில்” என்ற இந்தச் சொற்றொடர், வாழ்க்கையின் மிக ஆழமான உண்மையை மிக எளிமையாக வெளிப்படுத்துகிறது. 

இந்த உலக வாழ்க்கை ஒரு சதுரங்கப் பலகையைப் போன்றது.

    

இதில் நாம் அனைவரும் வெவ்வேறு பாத்திரங்களில் நடிக்கிறோம். 

ஒருவருக்கு ராஜா என்ற பெருமை, மற்றொருவருக்கு சிப்பாய் என்ற சாதாரண நிலை. 

ஆனால் அந்த ஆட்டம் முடிந்தவுடன், அந்த வேறுபாடுகள் அனைத்தும் மறைந்து விடுகின்றன. 

இது வாழ்க்கையின் நிலையின்மையை (அநித்யம்) உணர்த்தும் ஒரு வலுவான நினைவூட்டல்.

மனித வாழ்க்கையில் நாம் அடையும் பதவி, செல்வம், புகழ், அதிகாரம் ஆகியவை அனைத்தும் தற்காலிகமானவை. 

சதுரங்கத்தில் ராஜா மிகவும் முக்கியமானவர். 

ஆனால் அவர் கூட ஆட்டத்தின் முடிவில் பெட்டிக்குள் வைக்கப்படுகிறார். 

அதேபோல், மிகச் சிறிய மதிப்புள்ள சிப்பாயும் அதே பெட்டிக்குள் தான் முடிவடைகிறது. 

இது சமத்துவத்தின் மிக உயர்ந்த தத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.

    

இறப்பின் முன் எவரும் பெரியவர் அல்ல, சிறியவரும் அல்ல.

    

எல்லோரும் ஒரே நிலைக்கு தான் வருகிறோம்.

இந்த உண்மையை நம் வாழ்வில் உணர்ந்து கொண்டால், நம்முடைய அணுகுமுறை முற்றிலும் மாறிவிடும். 

நாம் எதற்காக இவ்வளவு போட்டி, பொறாமை, பகை, அகம்பாவம் ஆகியவற்றில் மூழ்கி வாழ்கிறோம் என்று நம்மை நாமே கேட்கத் தொடங்குவோம். 

ஒருவர் உயர்ந்த பதவியில் இருப்பதால் அவருக்கு அளவுக்கு மீறிய மரியாதை கொடுத்து, மற்றொருவரை இகழ்வது தவறு என்பதை புரிந்துகொள்வோம்.

    

எல்லோரும் ஒரே இறுதி நிலையை நோக்கி செல்கிறோம் என்ற உணர்வு வந்தால், மனித நேயம் தானாகவே வளரத் தொடங்கும்.

ஆன்மீகக் கோணத்தில் பார்க்கும்போது, இந்த வரிகள் “அகங்காரம்” என்ற மிகப்பெரிய தடையை உடைக்கும் ஒரு மருந்தாகும். 

“நான்” என்ற எண்ணம் தான் எல்லா துன்பங்களுக்கும் காரணம் என்று வேதாந்தம் கூறுகிறது. 

நான் பெரியவன், நான் சாதித்தவன், நான் முக்கியமானவன் என்ற எண்ணம் தான் மனிதனை துன்பத்திலும் பந்தத்திலும் கட்டி வைத்திருக்கிறது. 

ஆனால், ஒரு நாள் நாம் எல்லோரும் ஒரே நிலைக்கு வருவோம் என்ற உண்மை மனதில் பதிந்துவிட்டால், அந்த “நான்” என்ற உணர்வு மெதுவாக கரைந்து விடும்.

இது நமக்கு இன்னொரு முக்கியமான பாடத்தையும் கற்பிக்கிறது.

வாழ்க்கை ஒரு பயணம் மட்டுமே, நிரந்தரம் அல்ல. 

நாம் இங்கு வந்திருக்கிறோம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு. அந்தக் காலத்தில் நாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதே முக்கியம்.

    

சதுரங்கத்தில் ஒரு சிப்பாய் கூட சரியான இடத்தில் சென்றால் ராணியாக மாற முடியும். 

அதுபோல, சாதாரண மனிதனாக இருந்தாலும் நல்ல செயல்கள் மூலம் உயர்ந்த ஆன்மீக நிலையை அடையலாம். 

இதுவே கர்ம யோகத்தின் சாரம்.

ஒரு பாமர மனிதனுக்கு இந்தக் கருத்து மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும். 

ஏனெனில், அவர் பெரும்பாலும் வாழ்க்கையின் சுமைகளால் சோர்ந்து போகிறார். 

“என்னிடம் எதுவும் இல்லை” என்ற எண்ணத்தில் துன்பப்படுகிறார்.

   

ஆனால் இந்த வரிகள் அவருக்கு ஒரு ஆறுதலை அளிக்கின்றன.

    

“எல்லோரும் ஒரே பாதையில் தான் முடிவடைகிறார்கள்”. 

ஆகவே, மற்றவர்களைப் பார்த்து துன்பப்பட தேவையில்லை.

     

நம்மிடம் இருப்பதை கொண்டு நன்றாக வாழ்வதே உண்மையான வெற்றி.

மேலும், இது நமக்கு தாழ்மையை கற்பிக்கிறது. 

இன்று நாம் உயர்ந்த நிலையில் இருந்தாலும், அது நிரந்தரம் அல்ல.

    

அதனால், மற்றவர்களை மதித்து நடப்பது முக்கியம். 

தாழ்மையான மனம் கொண்டவரே உண்மையான ஆன்மீக முன்னேற்றத்தை அடைய முடியும்.

    

பெருமை கொண்ட மனம் எப்போதும் சிக்கல்களை மட்டுமே உருவாக்கும்.

இந்த எண்ணம் இறப்பை பற்றிய பயத்தையும் குறைக்கிறது. 

பலர் இறப்பை ஒரு பயங்கரமான நிகழ்வாக நினைக்கிறார்கள்.

    

ஆனால் அது இயற்கையின் ஒரு பகுதி என்பதை புரிந்துகொண்டால், அந்த பயம் குறையும். 

“எல்லோரும் செல்லும் பாதை தான் இது” என்ற உணர்வு மனதில் அமைதியை தரும். 

அதனால், நாம் வாழும் ஒவ்வொரு நாளையும் அர்த்தமுள்ளவையாக மாற்ற முயற்சிக்க வேண்டும்.

இந்த வரிகள் நமக்கு ஒரு பெரிய ஆன்மீக விழிப்புணர்வை தருகின்றன.

நாம் உடல் அல்ல, நாம் ஆன்மா.

    

உடல் மட்டும் தான் பிறந்து இறக்கிறது. 

ஆன்மா நிரந்தரமானது. 

சதுரங்கக் காய்கள் போல, நம் உடல்கள் மட்டும் மாற்றம் அடைகின்றன. 

ஆன்மா என்ற உண்மை நிலை எப்போதும் ஒரே மாதிரியாகவே இருக்கிறது. 

இதை உணர்ந்தவுடன், வாழ்க்கையின் பல சிக்கல்கள் மிகவும் சிறியதாக தோன்றும்.

அதனால், இந்த ஒரு சிறிய கவிதை வரி, ஒரு பெரிய ஆன்மீக உபதேசமாக மாறுகிறது. 

இது நமக்கு சமத்துவம், தாழ்மை, நிலையின்மை, ஆன்மீக விழிப்பு, கருணை, மனித நேயம் ஆகியவற்றை கற்பிக்கிறது. 

இதை நம் மனதில் பதித்து, தினசரி வாழ்க்கையில் நடைமுறைப்படுத்தினால், நாம் உண்மையான அமைதியையும் நிறைவையும் அடைய முடியும்.

“ஆட்டம் முடிந்ததும்” என்ற ஒரு வரி நமக்கு ஒரு முக்கியமான நினைவூட்டல்.

இந்த வாழ்க்கை என்ற ஆட்டம் எப்போது முடியும் என்று யாருக்கும் தெரியாது. 

ஆகவே, நாம் இன்று வாழும் விதமே முக்கியம். 

நல்ல எண்ணங்கள், நல்ல செயல்கள், அன்பான நடத்தை இவையே நம் உண்மையான செல்வம். 

ஏனெனில், ஆட்டம் முடிந்தபின் பெட்டிக்குள் செல்லும் போது, இவையே நம்முடன் வரும் உண்மையான மதிப்புகள்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

வாழ்க்கை என்பது எளிதான பாதை அல்ல.

வாழ்க்கை என்பது எளிதான பாதை அல்ல.

அது சவால்கள், சிரமங்கள், ஏமாற்றங்கள் மற்றும் எதிர்பாராத திருப்பங்களால் நிரம்பிய ஒரு பயணம். 

“வாழ்க்கை என்பது சிரமங்கள் மறைந்து போகும் வரை காத்திருப்பது அல்ல.

அவற்றின் நடுவிலேயே எப்படி வாழ்வது, வளர்வது, மகிழ்ச்சியை கண்டுபிடிப்பது என்பதை கற்றுக்கொள்வதுதான்” என்ற கருத்து, மனித வாழ்வின் மிக முக்கியமான தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. 

இthu சிரமங்களைத் தவிர்க்க முடியாதவை என்று உணர்த்துவதோடு, அவற்றை எப்படி எதிர்கொள்வது என்பதற்கான வழியையும் காட்டுகிறது.

மனிதன் பொதுவாக தனது வாழ்க்கையில் சிரமங்கள் வந்தால், அவை விரைவில் முடிந்து விடும் என்று எதிர்பார்த்து காத்திருக்கிறான். 

“இந்தக் காலம் கடந்து போகட்டும், பின்னர் நான் மகிழ்ச்சியாக வாழலாம்” என்ற எண்ணம் பலரிடமும் இருக்கிறது. 

ஆனால் உண்மையில் வாழ்க்கை ஒருபோதும் முழுமையாக சிரமமற்றதாக மாறாது. 

ஒரு பிரச்சினை முடிந்ததும் மற்றொன்று தோன்றும். 

இதுவே வாழ்க்கையின் இயல்பு.

    

எனவே, சிரமங்கள் இல்லாத வாழ்க்கையை எதிர்பார்ப்பது ஒரு மாயை. 

அந்த மாயையில் சிக்கிக் கொண்டால், மனிதன் இன்றைய தருணத்தை இழந்து விடுகிறான்.

இந்தக் கருத்து நமக்கு கற்றுக் கொடுப்பது, வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதில் மனப்பாங்கு மிக முக்கியம் என்பதே. 

சிரமங்களை நாம் எப்படி பார்க்கிறோம் என்பதில்தான் அதன் தாக்கம் இருக்கிறது. 

ஒரு சிரமத்தை நாம் தடையாகக் காணலாம் அதே சிரமத்தை ஒரு வாய்ப்பாகவும் காணலாம். 

இந்தக் கண்ணோட்ட மாற்றமே வளர்ச்சியின் தொடக்கம். உதாரணமாக, ஒரு மாணவன் தேர்வில் தோல்வியடைந்தால், அது அவனுக்கு ஒரு முடிவாகத் தோன்றலாம். 

ஆனால் அதையே ஒரு கற்றல் வாய்ப்பாகக் கண்டால், அடுத்த முறையில் வெற்றி பெற அவன் தயாராக முடியும்.

சிரமங்களின் நடுவில் வாழ்வது என்பது துன்பத்தை அனுபவிப்பதல்ல.

அதனுள் அர்த்தத்தை கண்டுபிடிப்பது. வாழ்க்கையில் வரும் துன்பங்கள் நம்மை சோதிப்பதற்காக அல்ல, நம்மை உருவாக்குவதற்காக வருகின்றன.

    

ஒரு சிற்பி கல்லை செதுக்கும்போது அது வலியை ஏற்படுத்தும்.

ஆனால் அந்தச் செதுக்குதலின் முடிவில் ஒரு அழகான உருவம் உருவாகிறது. 

அதுபோல, வாழ்க்கையின் சிரமங்களும் நம்மை வடிவமைக்கின்றன.

மேலும், இந்தக் கருத்து “மகிழ்ச்சி என்பது வெளிப்புற சூழ்நிலைகளால் தீர்மானிக்கப்படுவது அல்ல” என்பதை வலியுறுத்துகிறது. 

பலர் மகிழ்ச்சியை எதிர்காலத்தில் தேடுகிறார்கள் நல்ல வேலை கிடைத்த பிறகு, பொருளாதார நிலை உயர்ந்த பிறகு, அல்லது அனைத்து பிரச்சினைகளும் தீர்ந்த பிறகு தான் மகிழ்ச்சி வரும் என்று நம்புகிறார்கள். 

ஆனால் உண்மையில் மகிழ்ச்சி என்பது மனநிலையுடன் தொடர்புடையது. 

அது இன்றைய தருணத்தில் நாம் எதை கவனிக்கிறோம் என்பதில் இருக்கிறது. 

சிரமங்களின் நடுவிலும் சிறிய மகிழ்ச்சிகளை காணும் திறன் தான் உண்மையான வாழ்வியல் ஞானம்.

இந்தக் கருத்து வளர்ச்சியையும் முன்னிலைப்படுத்துகிறது.

    

சிரமங்கள் இல்லாமல் மனிதன் வளர முடியாது. 

ஒரு விதை மண்ணுக்குள் புதைந்து, இருள் மற்றும் அழுத்தத்தை எதிர்கொண்டு தான் முளைக்கிறது.

    

அதேபோல், மனிதனும் சிரமங்களின் மூலம் தான் தனது திறன்களை அறிந்து கொள்கிறான்.

    

சவால்கள் நம்மை நமது எல்லைகளை தாண்ட வைக்கின்றன. 

அவை நம்மை வலிமையாக்குகின்றன, பொறுமையை கற்றுக்கொடுக்கின்றன, மேலும் நம்பிக்கையை வளர்க்கின்றன.

இந்த வாழ்வியல் தத்துவம், குறிப்பாக இன்றைய வேகமான உலகில் மிகவும் முக்கியமானது.

    

சமூக வலைத்தளங்கள் மற்றும் வெளிப்புற உலகம், மற்றவர்களின் வாழ்க்கையை ஒரு முழுமையான மகிழ்ச்சியான படமாக காட்டுகிறது.

    

அதை பார்த்து, நமது வாழ்க்கையில் மட்டும் சிரமங்கள் உள்ளதாக நாமே நினைத்து மனம் உடைகிறோம். 

ஆனால் உண்மையில், ஒவ்வொருவரின் வாழ்க்கையிலும் சிரமங்கள் உள்ளன. 

வேறுபாடு என்னவென்றால், சிலர் அவற்றை எதிர்கொண்டு முன்னேறுகிறார்கள்.

சிலர் அவற்றிலிருந்து ஓட முயற்சிக்கிறார்கள்.

சிரமங்களின் நடுவில் வாழ்வதற்கான முக்கியமான திறன் மன உறுதி. 

மன உறுதி என்பது சிரமங்களை மறுப்பது அல்ல அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றுடன் வாழ கற்றுக்கொள்வது. 

இது ஒரே நாளில் உருவாகாது. 

இது தொடர்ந்து முயற்சியும், சுயஅறிவும், வாழ்க்கை அனுபவங்களும் சேர்ந்து உருவாகும் ஒரு பண்பு. 

தியானம், சிந்தனை, நல்ல உறவுகள், மற்றும் நேர்மறையான அணுகுமுறை போன்றவை மன உறுதியை வளர்க்க உதவுகின்றன.

இறுதியாக, இந்தக் கருத்து நமக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை நினைவூட்டுகிறது.

வாழ்க்கை என்பது காத்திருக்கும் இடம் அல்ல.

அது வாழ வேண்டிய இடம். 

நாளை எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று காத்திருக்கும்போது, இன்று நம்மை விட்டுச் செல்லும். 

அதற்கு பதிலாக, இன்று உள்ள சிரமங்களுடன் கூட வாழ கற்றுக்கொண்டால், வாழ்க்கை முழுமையாக அனுபவிக்கப்படும்.

அதனால், சிரமங்களைத் தவிர்க்க முயற்சிப்பதற்குப் பதிலாக, அவற்றை வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றின் நடுவிலேயே வளர்ந்து, மகிழ்ச்சியை கண்டுபிடிக்க வேண்டும். 

இதுவே உண்மையான வாழ்வியல் ஞானம். 

இது ஒரு இலக்கு அல்ல இது ஒரு பயணம் ஒவ்வொரு நாளும் நம்மை நாமே உருவாக்கிக் கொள்வதற்கான ஒரு தொடர்ச்சியான முயற்சி.

 

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

நிரூபணங்களைத் தாண்டிய நிஜ வாழ்க்கை

நிரூபணங்களைத் தாண்டிய நிஜ வாழ்க்கை

எம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களிடம் எம் மதிப்பை நிரூபிக்க முயற்சிப்பது என்பது மனித வாழ்வின் இயல்பான ஒரு உளவியல் இயக்கமாகும். 

சமூகத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும், பாராட்டப்பட வேண்டும், மதிக்கப்பட வேண்டும் என்ற ஆழமான விருப்பம் ஒவ்வொருவரின் உள்ளத்திலும் உள்ளது. 

ஆனால் இந்த முயற்சி ஒரு கட்டத்தைத் தாண்டும்போது அது வாழ்வின் சுதந்திரத்தையே கட்டுப்படுத்தும் ஒரு சங்கிலியாக மாறுகிறது. 

பிறர் பார்வை எம் வாழ்க்கையின் அளவுகோலாக மாறும் போது, நம்முடைய உண்மையான ஆசைகள், உணர்வுகள், விருப்பங்கள் எல்லாம் மெதுவாக மங்கிக் கொண்டே போகின்றன.

    

நாம் என்ன நினைக்கிறோம் என்பதைக் காட்டிலும், அவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதே முக்கியமாகி விடுகிறது. 

இதுவே உள்ளார்ந்த அமைதியை குலைக்கும் முதல் காரணமாகும்.

மனிதன் பிறக்கும்போதே அவனுக்கு ஒரு தனித்துவமான வாழ்க்கை நோக்கம், தனி உணர்ச்சி உலகம், தனிப்பட்ட பாதை ஆகியவை உள்ளன. 

ஆனால் வளர்ச்சியின் பல கட்டங்களில் அவன் தன்னை மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டு, அவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளுக்குள் தன்னை அடக்கிக் கொள்ள முயல்கிறான். 

“நான் போதுமானவனா?” என்ற கேள்வி அவனை அடிக்கடி துரத்துகிறது. 

இதற்கு விடை தேடும்போது அவன் வெளியுலகத்தையே அணுகுகிறான். 

ஆனால் உண்மையில் அந்த விடை உள்ளத்திலேயே உள்ளது.

   

தன்னம்பிக்கை என்பது பிறர் பாராட்டுகளால் உருவாகுவது அல்ல.

அது தன்னுணர்வின் மூலம் உருவாகும் ஒரு நிலை. 

இதை உணராத வரை மனிதன் வெளிப்புற அங்கீகாரத்திற்காக ஓடிக்கொண்டே இருப்பான்.

எப்போது ஒருவர் “என் மதிப்பை யாரிடமும் நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை” என்று உணர்கிறாரோ, அப்போது அவர் வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய மாற்றம் நிகழ்கிறது. 

இது ஒரு வித சுதந்திரம். 

அந்த சுதந்திரம் வெளிப்புற கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து அல்ல, உள்ளார்ந்த சங்கிலிகளிலிருந்து விடுபடுவதாகும். 

பிறர் பார்வையிலிருந்து விடுபட்டபின் தான் ஒருவர் தன் உண்மையான விருப்பங்களை உணரத் தொடங்குகிறார். 

அவர் என்ன விரும்புகிறார், எது அவருக்கு மகிழ்ச்சியை அளிக்கிறது, எது அவரை வளர்ச்சியடையச் செய்கிறது என்பதைக் கண்டறிகிறார். 

இதுவே உண்மையான வாழ்வின் தொடக்கம்.

அமைதி என்பது வெளிப்புற சூழ்நிலைகளால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுவது அல்ல.

அது உள்ளத்தின் நிலை. 

ஒருவர் தன்னை ஏற்றுக்கொள்வதும், தன் குறைகளையும் பலங்களையும் சமநிலையுடன் பார்க்கத் தொடங்குவதும் அமைதிக்கான முக்கிய காரணிகள். 

பிறர் மதிப்பீட்டிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டபின், மனதில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு சலனமும் குறையத் தொடங்குகிறது.

    

ஒப்பீடுகள் குறைகின்றன, போட்டி மனப்பான்மை மெதுவாக அடங்குகிறது, 

அதற்குப் பதிலாக ஒரு நிதானமான சிந்தனை உருவாகிறது. 

இதுவே “வியக்கத்தக்க அமைதி” என்று சொல்லப்படும் நிலை.

இன்றைய உலகம் சமூக ஊடகங்கள், வெளிப்புற அங்கீகாரம், புகழ் போன்றவற்றால் நிரம்பியுள்ளது. 

இந்த சூழலில் வாழும் மனிதன் தன்னை மறந்து மற்றவர்களின் வாழ்க்கையை அளவுகோலாகக் கொண்டு தன்னை மதிப்பிடத் தொடங்குகிறான். 

இதனால் உருவாகும் மன அழுத்தம், ஏமாற்றம், தாழ்வு உணர்வு போன்றவை அவனை உள்மனதளவில் சோர்வடையச் செய்கின்றன. 

ஆனால் ஒருவர் இந்தச் சுழற்சியை முறியடிக்க முடியும். 

அதற்கான வழி  தன்னுள் திரும்பிப் பார்க்கும் திறன். 

“நான் என்னவாக இருக்க விரும்புகிறேன்?” என்ற கேள்விக்கு நேர்மையாக பதில் அளிக்கும் துணிவு.

தன்னுடைய மனதிற்கு அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையை வாழ்வது என்பது சுயநலமாக இருப்பது அல்ல. 

அது உண்மையில் சுயநலத்தைத் தாண்டிய ஒரு நிலை. 

ஏனெனில் தன்னைப் புரிந்துகொண்ட மனிதன் பிறரையும் நன்கு புரிந்துகொள்கிறான். 

அவன் பிறரிடம் அங்கீகாரம் கேட்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாததால், பிறருக்கு அன்பையும் புரிதலையும் வழங்கும் திறன் அதிகரிக்கிறது.

    

அவன் செயல்கள் இயல்பாகவும் உண்மையாகவும் இருக்கும்.

    

இத்தகைய மனிதர்கள் தான் சமுதாயத்தில் நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறார்கள்.

வாழ்க்கையின் உண்மையான அழகு எளிமையில் இருக்கிறது.

    

நாம் யாராக இருக்க வேண்டும் என்று உலகம் சொல்லும் வடிவத்தை உடைத்தெறிந்து, நாம் யாராக இருக்க விரும்புகிறோமோ அதற்கேற்ப வாழத் தொடங்கும் போது, வாழ்க்கை ஒரு புதிய அர்த்தத்தை பெறுகிறது. 

அந்த அர்த்தம் பணம், பதவி, புகழ் ஆகியவற்றைத் தாண்டிய ஒன்று.

அது உள்ளார்ந்த திருப்தி, மனநிறைவு, அமைதி ஆகியவற்றின் சேர்க்கை.

எனவே, எம் மதிப்பை பிறரிடம் நிரூபிக்க வேண்டிய அவசியத்தை விட்டுவிட்டு, நம்முடைய உள்ளத்தின் குரலைக் கேட்டு வாழத் தொடங்குவது என்பது ஒரு தத்துவ சிந்தனை மட்டுமல்ல.

அது ஒரு வாழ்வியல் மாற்றம். 

அந்த மாற்றம் மெதுவாக வந்தாலும், அதன் விளைவு ஆழமானது. 

அது நம்மை வெளிப்புற உலகின் சத்தத்திலிருந்து பிரித்து, உள்ளார்ந்த அமைதியின் உலகிற்கு அழைத்துச் செல்கிறது. 

அங்கு ஒப்பீடுகள் இல்லை, நிரூபணங்கள் இல்லை.

அங்கு நாமும் நம்முடைய உண்மையான வாழ்க்கையும் மட்டுமே உள்ளன.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

துன்பு உளதுஎனின் அன்றோ சுகம் உளது?

“துன்பு உளதுஎனின் அன்றோ சுகம் உளது?” என்ற சிந்தனை மனித வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய உண்மையை மிகச் சுருக்கமாக எடுத்துரைக்கிறது. 

வாழ்க்கை என்பது ஒரே மாதிரியான அனுபவங்களால் நிரம்பியதல்ல.

அது சந்தோஷமும் துன்பமும் கலந்த ஒரு பயணம். ஒருவர் துன்பத்தை அனுபவிக்கவில்லை என்றால், சுகத்தின் உண்மையான மதிப்பை உணர முடியாது.

    

அதனால் தான், துன்பம் என்பது வெறும் வேதனை அல்ல அது ஒரு ஆசிரியர் போல நம்மை வடிவமைக்கும் சக்தி கொண்டது.

மனிதன் வாழ்க்கையில் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்கள் அவனை பலவீனப்படுத்துவதில்லை.

    

மாறாக, அவனது மனவலிமையை வளர்க்கின்றன. 

ஒரு விதை மண்ணுக்குள் புதையாமல் மரமாக வளராது.

   

அதுபோல், துன்பங்கள் இல்லாமல் மனிதனின் உள்ளுணர்வும் வளராது. 

நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு துன்பமும், நம்மை ஒரு புதிய நிலைக்கு உயர்த்தும் ஒரு வாய்ப்பாகவே கருதப்பட வேண்டும். 

அந்த அனுபவங்கள் நம்மை சிந்திக்க வைக்கின்றன, நம்மை மாற்றுகின்றன, மேலும் நம்மை முழுமையான மனிதராக உருவாக்குகின்றன.

சுகம் என்பது துன்பத்தின் மறுபக்கம். 

இருள் இல்லாமல் ஒளியின் அருமை தெரியாது.

அதுபோல் துன்பம் இல்லாமல் சந்தோஷத்தின் இனிமை உணரப்படாது. 

ஒரு நாள் முழுவதும் வேலை செய்து சோர்ந்தபின் கிடைக்கும் ஓய்வு தான் உண்மையான சுகம்.

    

அதுபோல், வாழ்க்கையின் போராட்டங்களை கடந்து கிடைக்கும் வெற்றி தான் உண்மையான மகிழ்ச்சி. 

இவ்வாறு பார்த்தால், துன்பமும் சுகமும் எதிர்மறையானவை அல்ல.

    

அவை ஒன்றை ஒன்று பூர்த்தி செய்பவையாகும்.

இன்றைய உலகில் பலர் துன்பத்தை தவிர்க்க முயல்கின்றனர். 

ஆனால், துன்பத்தை தவிர்ப்பது வாழ்க்கையை தவிர்ப்பதற்குச் சமம். 

துன்பம் என்பது தவிர்க்க வேண்டிய ஒன்று அல்ல.

அதை எதிர்கொள்ள வேண்டிய ஒன்று. 

அதனை ஏற்றுக்கொண்டு, அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, முன்னேறுவது தான் வாழ்க்கையின் உண்மையான நுண்ணறிவு. 

துன்பத்தை எதிர்கொள்ளும் மனநிலையே நமக்கு நிலையான சந்தோஷத்தை அளிக்கும்.

மேலும், துன்பம் மனிதனை கருணையுள்ளவனாக மாற்றுகிறது. 

துன்பத்தை அனுபவித்தவர் மற்றவர்களின் வேதனையை எளிதில் புரிந்துகொள்வார். 

இது சமூகத்தில் அன்பையும் ஒற்றுமையையும் வளர்க்கிறது.

    

ஒருவரின் துன்பம் மற்றொருவருக்கு உதவும் உணர்வை உருவாக்கும் போது, மனித சமூகம் மேலும் அழகாகிறது.

    

ஆகவே, துன்பம் என்பது தனிப்பட்ட அனுபவம் மட்டுமல்ல.

அது சமூக நலனுக்கும் காரணமாகிறது.

வாழ்க்கையில் துன்பம் வந்தால் அதை ஒரு சோதனை என எண்ணாமல், ஒரு பாடமாக எண்ண வேண்டும். 

அந்த அனுபவம் நம்மை எதை கற்றுக்கொடுக்கிறது என்பதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இவ்வாறு நாம் சிந்திக்கத் தொடங்கினால், துன்பம் நம்மை உடைக்காது.

மாறாக நம்மை உயர்த்தும். 

இதுவே வாழ்க்கையின் உண்மையான ரகசியம்.

எனவே, “துன்பு உளதுஎனின் அன்றோ சுகம் உளது?” என்ற வரி நமக்கு ஒரு பெரிய வாழ்வியல் பாடத்தை அளிக்கிறது. 

துன்பமும் சுகமும் இரண்டும் வாழ்க்கையின் அங்கங்களே.

    

அவற்றை சமநிலையுடன் ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்ந்தால், வாழ்க்கை மேலும் அர்த்தமுள்ளதாகும். 

துன்பத்தை அஞ்சாமல், அதை ஒரு வழிகாட்டியாக எடுத்துக் கொண்டு முன்னேறுவதே ஒரு சிறந்த வாழ்வின் அடிப்படை.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

நாம் என்ற எண்ணம் அழியும் இடமே தவம்

“நாம்” என்ற எண்ணம் அழியும் இடமே தவம்

மனித வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய மர்மம் என்னவென்றால், நாம் யார் என்பதைக் கண்டுபிடிக்காமல், “நாம்” என்று சொல்லிக் கொண்டு வாழ்வதுதான். 

“நான்” என்ற சின்ன உணர்விலிருந்து “நாம்” என்ற விரிவான உணர்விற்கு மனிதன் வளர்ந்தாலும், அந்த “நாம்” என்ற எண்ணத்திலும் ஒரு நுண்ணிய அகந்தை மறைந்து கிடக்கிறது.

    

இதுவே ஆன்மீகப் பாதையில் மிகப் பெரிய தடையாகிறது.

“நாம்” என்ற எண்ணம் அழியும் இடமே தவம் என்று சொல்லப்படுவது, வெளியில் காடுகளில் அமர்ந்து தவம் செய்வதைக் குறிப்பதல்ல. 

அது உள்ளத்தில் நிகழும் ஒரு மெல்லிய மாற்றத்தை குறிக்கிறது.

    

மனிதன் தன்னுள் கட்டி வைத்துக் கொண்டுள்ள நினைவுகள், பழைய அனுபவங்கள், உறவுகள், அடையாளங்கள் இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு “நாம்” என்ற மன உருவத்தை உருவாக்குகின்றன. 

இந்த உருவமே நம்மை நம்மிடமிருந்து பிரிக்கிறது.

ஒரு சாதாரண மனிதன் தன் வாழ்க்கையில் பல சுமைகளை சுமந்து செல்கிறான். 

அவன் நினைவுகள், எதிர்பார்ப்புகள், பயங்கள், ஆசைகள் இவை அனைத்துமே உண்மை அறிவை மறைக்கும் மாயத்திரைகளாகின்றன. 

அவன் “நான் இப்படிப்பட்டவன்”, “நான் இப்படி நினைக்கிறேன்”, “நமக்கு இது வேண்டும்” என்று சொல்லிக் கொண்டே வாழ்கிறான்.

    

இந்த “நாம்” என்ற உணர்வு, தனி மனிதனின் உள்ளார்ந்த அமைதியை மெதுவாகக் கவர்ந்துவிடுகிறது.

ஆனால், ஒரு நாள் மனிதன் தன்னுள் கேட்க ஆரம்பிக்கிறான்.

    

“இந்த ‘நாம்’ யார்?” என்று. அந்தக் கேள்வியே ஆன்மீகப் பயணத்தின் முதல் படி. 

அந்தக் கேள்விக்கான பதில் வெளியில் கிடைக்காது. 

அது உள்ளத்தில் தேடப்பட வேண்டியது.

நாம் எப்போது நம்முள் இருக்கும் பழைய எண்ணங்களைப் பார்த்து விடுவிக்கிறோமோ, அப்போது தான் ஒரு வெற்றிடம் உருவாகிறது.

இந்த வெற்றிடம் பயமளிக்கக்கூடியதாகத் தோன்றலாம். 

ஏனெனில், மனிதன் எப்போதும் ஏதோ ஒன்றால் நிரம்பி இருக்க விரும்புகிறான். 

ஆனால் ஆன்மீகத்தில், அந்த வெற்றிடமே பரிபூரணத்தின் ஆரம்பமாகும்.

இந்த வெற்றிடத்தில் தான் பிரபஞ்சத்தின் பேரமைதி நுழைகிறது. 

அது ஒரு சத்தமில்லா இசை போல.

    

அது ஒரு வார்த்தையற்ற உண்மை.

    

அதை நாம் வெளியில் தேடிக் கொண்டே இருக்கிறோம். 

ஆனால் அது எப்போதும் நம்முள் இருந்தே காத்திருக்கிறது.

ஒரு உதாரணம் எடுத்துக் கொள்ளலாம். 

ஒரு கிண்ணம் முழுவதும் பழைய நீரால் நிரம்பி இருந்தால், அதில் புதிய தண்ணீரை ஊற்ற முடியாது.

    

முதலில் அந்தக் கிண்ணத்தை காலி செய்ய வேண்டும். 

அதுபோல, நம்முள் இருக்கும் பழைய எண்ணங்கள், பழக்கங்கள், மன உருவங்கள் எல்லாமே மெதுவாக விடுவிக்கப்பட வேண்டியவை. 

இது ஒரே நாளில் நடக்காது. 

இது ஒரு மெதுவான சுத்திகரிப்பு.

சாதாரண வாழ்க்கையில் இதை எப்படி நடைமுறைப்படுத்தலாம்?

    

தினமும் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்ந்து, நம்முள் எழும் எண்ணங்களை பார்த்து விடுவிக்கலாம். 

அதை தடுக்க முயலாமல், அதில் அடையாளம் கொள்ளாமல், “இது ஒரு எண்ணம் மட்டுமே” என்று பார்த்து விடுவிக்கலாம். 

இது தான் தியானத்தின் அடிப்படை.

மற்றொரு முக்கியமான அம்சம், “என்னுடையது” என்ற உணர்வை குறைப்பது. 

நமது உடைமைகள், உறவுகள், சாதனைகள் எல்லாமே தற்காலிகமானவை. 

ஆனால் நாம் அவற்றை நம் அடையாளமாக்கிக் கொள்கிறோம்.

    

இதுவே துன்பத்தின் மூல காரணம்.

“நாம்” என்ற எண்ணம் குறையும் போது, “அது” என்ற உண்மை வெளிப்படுகிறது. 

அந்த “அது” என்பது பரப்ரம்மம், 

பரமாத்மா, அல்லது சுத்த சிந்தனை என்று எந்த பெயரால் வேண்டுமானாலும் அழைக்கலாம்.

அது எல்லாவற்றையும் கடந்த ஒன்று. 

அது தனி மனிதனைத் தாண்டி நிற்கும் பேரொளி.

இந்த நிலையை அடைந்தவர் வாழ்க்கையை வேறொரு கோணத்தில் காண ஆரம்பிக்கிறார். 

அவருக்கு வெற்றி தோல்வி இரண்டும் சமமாகத் தோன்றும்.

    

புகழும் பழியும் அவரை அசைக்காது. அவர் உள்ளத்தில் நிலையான அமைதி இருக்கும்.

அவருக்கு உலகம் ஒரு போராட்டம் அல்ல.

அது ஒரு ஓட்டம் போல. 

அவர் எதையும் பிடித்து வைத்துக் கொள்ள முயலமாட்டார். 

அதே நேரத்தில் எதையும் தள்ளிப் போடமாட்டார். 

அவர் ஒரு சாட்சியாக வாழ ஆரம்பிப்பார்.

இதுவே உண்மையான தவம். 

அது ஒரு செயல் அல்ல 

அது ஒரு நிலை. 

அது ஒரு முயற்சி அல்ல அது ஒரு இயல்பு.

இன்றைய வேகமான உலகத்தில், இந்த உண்மையை மறந்து மனிதன் வெளியில் ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறான். 

ஆனால் அவன் தேடுவது எல்லாம் அவன் உள்ளத்திலேயே இருக்கிறது. 

அதை உணர ஒரு நிமிடம் நிற்க வேண்டும். ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும்.

“நாம்” என்ற எண்ணத்தை மெதுவாக விடுவிக்கும் போது, நாம் எதையும் இழப்பதில்லை. மாறாக, நாம் நம்மையே மீண்டும் கண்டுபிடிக்கிறோம். 

அந்த கண்டுபிடிப்பு தான் ஆனந்தம். அந்த ஆனந்தம் தான் அமைதி.

   

அந்த அமைதியே இறைவன்.

“நாம்” மறையும் போது தான் உண்மை வெளிப்படும். 

அந்த உண்மையில் வாழ்வதே மனித வாழ்க்கையின் உயர்ந்த குறிக்கோள்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

மனம் கற்பனை உலகில் அலைந்து திரிகிறது

மனம் கற்பனை உலகில் அலைந்து திரிகிறது. அறியாமை நீங்கும்போது, உண்மை தானாகவே பிரகாசிக்கிறது .

இந்த இரண்டு வரிகளும் மனித வாழ்க்கையின் ஆழமான ஆன்மீக உண்மைகளை மிக எளிமையாகவும், அதே நேரத்தில் மிக உயர்ந்த ஞானமாகவும் வெளிப்படுத்துகின்றன. 

மனிதன் தனது வாழ்நாளில் சந்திக்கும் பெரும்பாலான குழப்பங்களுக்கும், துன்பங்களுக்கும், மனஅமைதியின்மைக்கும் காரணம் வெளி உலகம் அல்ல.

அவன் உள்ளத்தின் நிலையே ஆகும். 

அந்த உள்ளம், அதாவது மனம், இயல்பாக அமைதியானதாக இருக்க வேண்டிய நிலையில், அது தொடர்ந்து கற்பனை உலகில் அலைந்து திரிகிறது.

மனத்தின் இயல்பு அலைபாய்வதே.

    

அது கடந்த கால நினைவுகளிலும், எதிர்காலத்தின் பயங்களிலும், ஆசைகளிலும், கற்பனைகளிலும் தொடர்ந்து சுற்றிக்கொண்டே இருக்கும். 

இதனால் மனிதன் உண்மையான நிகழ்காலத்தை இழக்கிறான்.

    

அவன் வாழ்கையில் நிகழும் உண்மையான தருணங்களை அனுபவிக்காமல், மனதில் உருவாகும் மாய உலகத்தில் வாழ ஆரம்பிக்கிறான். 

இந்த மாய உலகம் தான் "கற்பனை உலகம்". இங்கு மனிதன் தன் சொந்த கதைகளை உருவாக்கி, அவற்றில் தன்னை இழந்து விடுகிறான்.

இந்த கற்பனை உலகத்தில் வாழ்வதால் ஏற்படும் முக்கியமான பிரச்சினை, உண்மையை மறந்து விடுவதுதான். 

உண்மை எப்போதும் எளிமையானது, அமைதியானது, மற்றும் தெளிவானது. 

ஆனால் கற்பனை உலகம் குழப்பமானது, அச்சத்தால் நிரம்பியது, மற்றும் நிலையற்றது.

    

இதனால் மனிதன் தன் வாழ்வில் தேவையற்ற சுமைகளை சுமந்து கொண்டு, தன்னைத்தானே துன்புறுத்திக் கொள்கிறான்.

இங்கு "அறியாமை" என்பது மிக முக்கியமான கருத்தாகும். அறியாமை என்பது புத்தக அறிவின் இல்லாமை அல்ல. 

அது நம்முடைய உண்மையான இயல்பை அறியாத நிலை. 

நாம் யார்? நாம் என்ன? இந்த உடலா? இந்த மனமா? அல்லது இவை எல்லாவற்றையும் கடந்த ஒரு சுத்தமான சாட்சியா? இந்த அடிப்படை கேள்விகளுக்கு பதில் தெரியாத நிலையே அறியாமை.

அறியாமை நீங்கும் போது, உண்மை தானாகவே வெளிப்படும் என்று கூறப்படுகிறது. 

இதன் அர்த்தம் என்ன?

    

உண்மையை வெளியில் தேட வேண்டியதில்லை. 

அது எப்போதும் நம்முள் இருக்கிறது. 

ஆனால் அறியாமை என்ற இருள் அதை மறைத்து வைத்திருக்கிறது.

    

இருள் நீங்கும் போது ஒளி வெளிப்படுவது போல, அறியாமை நீங்கும் போது உண்மை தானாகவே வெளிப்படும்.

இந்த அறியாமையை நீக்குவதற்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? 

முதலில், மனதை கவனிக்க கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 

மனம் எங்கு செல்கிறது? அது என்ன நினைக்கிறது? அது எதனால் பாதிக்கப்படுகிறது? என்பதை ஆராய வேண்டும். 

இது தியானத்தின் ஆரம்ப நிலையாகும். 

தியானம் என்பது மனதை கட்டுப்படுத்துவது அல்ல; மனதை புரிந்து கொள்வது.

ஒரு சாதாரண மனிதனுக்கு இது எப்படி உதவும்? 

அவன் தினசரி வாழ்க்கையில் பல பிரச்சினைகளை சந்திக்கிறான்  வேலை அழுத்தம், குடும்ப சிக்கல்கள், பொருளாதார கவலைகள், உடல்நல பிரச்சினைகள் போன்றவை. 

இவை அனைத்தும் அவனுடைய மனநிலையை பாதிக்கின்றன.

 

ஆனால் அவன் மனதை புரிந்து கொண்டு, அதில் எழும் எண்ணங்களை கவனிக்க ஆரம்பித்தால், அவன் அவற்றால் கட்டுப்படுத்தப்பட மாட்டான்.

உதாரணமாக, ஒருவர் வேலை இழப்பை பற்றி தொடர்ந்து பயப்படுகிறார் எனக் கொள்ளலாம். இந்த பயம் உண்மையா? அல்லது அது மனத்தின் கற்பனையா? பெரும்பாலும் அது ஒரு கற்பனை.

    

இந்த கற்பனையை உணர்ந்து கொள்ளும் போது, அந்த பயம் குறையும். 

இதுவே அறியாமை நீங்கும் ஒரு சிறிய படி

அதேபோல், மனிதன் தனது ஆசைகளால் அடிமையாகி விடுகிறான். 

அவன் எப்போதும் இன்னும் அதிகம் வேண்டும் என்று நினைக்கிறான்.

    

இந்த முடிவற்ற ஆசைகள் அவனை அமைதியற்றவனாக மாற்றுகின்றன. 

ஆனால் அவன் இந்த ஆசைகளின் இயல்பை புரிந்து கொண்டால், அவற்றிலிருந்து தன்னை விடுவிக்க முடியும். 

இதுவே உண்மையான சுதந்திரம்.

ஆன்மீக வாழ்க்கை என்பது உலகத்தை விட்டு ஓடுவது அல்ல.

    

அது உலகத்தில் இருந்தபடியே, உள்ளார்ந்த தெளிவுடன் வாழ்வது.

    

ஒருவர் தனது மனத்தை அறிந்து கொண்டு, அதன் அலைபாய்வுகளை கவனித்து, அதன் மீது பற்றை குறைத்தால், அவன் உள்ளத்தில் அமைதி மலரும். 

அந்த அமைதியில் தான் உண்மை வெளிப்படும்.

இறுதியாக, இந்த இரண்டு வரிகளும் நமக்கு ஒரு பெரிய வாழ்க்கைப் பாடத்தை அளிக்கின்றன. 

மனம் கற்பனை உலகில் அலைந்து திரிகிறது என்பதை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். 

அதிலிருந்து வெளியே வந்து, நிகழ்காலத்தில் நிலைநிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

 

அறியாமையை நீக்க வேண்டும்.

    

இதற்காக சுயஆராய்ச்சி, தியானம், மற்றும் விழிப்புணர்வு ஆகியவை முக்கியமான கருவிகள்.

உண்மை எங்கோ வெளியே இல்லை. 

அது நம்முள் தான் இருக்கிறது.

    

அதை காண வேண்டுமெனில், மனத்தின் மாயையை கடந்து, உள்ளார்ந்த அமைதியை அடைய வேண்டும். 

அந்த அமைதியில், எந்த முயற்சியும் இல்லாமல், உண்மை தானாகவே பிரகாசிக்கும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

வளங்களின் அளவல்ல, பயன்படுத்தும் திறமையே வெற்றியின் ரகசியம்

வளங்களின் அளவல்ல, பயன்படுத்தும் திறமையே வெற்றியின் ரகசியம்

"உங்களிடம் எவ்வளவு வளங்கள் இருக்கின்றன என்பது முக்கியமல்ல. 

அவற்றை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்று உங்களுக்குத் தெரியாவிட்டால், அது ஒருபோதும் போதுமானதாக இருக்காது" என்ற  கருத்து, மனித வாழ்வின் ஒரு அடிப்படை உண்மையை மிக எளிய வார்த்தைகளில் வெளிப்படுத்துகிறது. 

பணம், நேரம், திறமை, தொடர்புகள், வசதிகள் இவை அனைத்தும் வளங்களாகும்.

ஆனால் இவற்றின் அளவு எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும், அவற்றை சரியான முறையில் கையாளும் ஞானம் இல்லையெனில், அவை வீணாகவே போய்விடும்.

நாம் சமூகத்தில் பார்க்கும் பல உதாரணங்கள் இதை உறுதிப்படுத்துகின்றன. 

அதிக சம்பளம் பெறும் ஒருவர் மாத இறுதியில் கையில் காசில்லாமல் தவிப்பதையும், சாதாரண வருமானம் பெறும் ஒருவர் சேமிப்பும் நிம்மதியும் கொண்டு வாழ்வதையும் நாம் காண்கிறோம்.

    

இதற்குக் காரணம் வருமானத்தின் அளவு அல்ல.

அதைக் கையாளும் திறமையே.

    

அதேபோல, அதிக நேரம் கிடைத்தும் எதையும் சாதிக்காதவர்களும், குறைந்த நேரத்திலேயே பெரிய மாற்றங்களை உருவாக்குபவர்களும் நம் சுற்றிலும் இருக்கிறார்கள். 

வளம் என்பது வெறும் மூலப்பொருள்.

அதை ஒரு பயனுள்ள விளைபொருளாக மாற்றும் கலையே மனிதனின் திறமை.

இந்த தத்துவத்தின் மறுபக்கம் என்னவென்றால், வளங்கள் இல்லை என்பதை ஒரு சாக்காக மாற்றிக்கொள்ளும் மனநிலையை இது கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

   

"எனக்கு பணமில்லை, வாய்ப்பில்லை, தொடர்புகள் இல்லை" என்று கூறி பின்வாங்குவது மிக எளிது.

    

ஆனால் வரலாற்றில் பெரும் சாதனைகளைப் படைத்த பலரும் மிகக் குறைந்த வளங்களோடு தொடங்கியவர்களே. 

அவர்களிடம் இருந்த பெரிய பலம்  இருந்த சிறிய வளத்தையும் அதிகபட்சமாக பயன்படுத்தும் புத்திசாலித்தனமும், மனோபாவமும்தான். 

எனவே வளங்களின் பற்றாக்குறை ஒரு குறையல்ல அதைச் சமாளிக்கத் தெரியாமை மட்டுமே உண்மையான குறை.

இன்றைய தொழில் உலகிலும் இந்த உண்மை மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. 

பெரிய நிறுவனங்கள் கோடிக்கணக்கில் பணம் செலவழித்தும் தோல்வியடைவதையும், சிறிய தொடக்க நிறுவனங்கள்  வரையறுக்கப்பட்ட பட்ஜெட்டில் புதுமையான யுக்திகளால் சந்தையை கைப்பற்றுவதையும் நாம் காண்கிறோம். 

இங்கு வளங்களின் அளவை விட, அவற்றை திட்டமிட்டு, ஒழுங்காக, புத்திசாலித்தனமாக செலவழிக்கும் முறையே வெற்றியை நிர்ணயிக்கிறது. 

வளங்களை எவ்வாறு ஒருங்கிணைப்பது, எங்கு முதலீடு செய்வது, எப்போது நிறுத்துவது என்ற அறிவே மிகவும் மதிப்புமிக்கதாக மாறுகிறது.

இந்த தத்துவத்தை தனிமனித வாழ்வுக்கும் பொருத்திப் பார்க்கலாம். 

ஒருவருக்கு கல்வி, அறிவு, ஆரோக்கியம், நேரம், உறவுகள் என பல வளங்கள் இருக்கலாம். 

ஆனால் இவற்றை எவ்வாறு கையாள்வது என்பதை அறியாதவர், இந்த வளங்களை வீணடித்து, வாழ்க்கையில் முன்னேற முடியாமல் தடுமாறுவார்.

    

மாறாக, குறைந்த வளங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், அவற்றை திறம்படப் பயன்படுத்தும் ஒருவர் - நேரத்தை சரியாக ஒழுங்கமைத்து, கற்ற அறிவை செயல்படுத்தி, உறவுகளை வளர்த்து படிப்படியாக முன்னேறுவார். 

இங்கு வளங்களின் அளவு இரண்டாம் பட்சமாகி, அவற்றைக் கையாளும் ஞானமே முதன்மையாகிறது.

எனவே, இந்த கருத்து நமக்கு கற்றுத்தரும் முதன்மையான பாடம் என்னவென்றால் வளங்களைத் தேடுவதற்கு முன், அவற்றை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்பதை கற்றுக்கொள்வது அவசியம். 

ஒரு கருவியை எவ்வாறு பயன்படுத்துவது என்று தெரியாதவருக்கு, மிக சிறந்த கருவியும் பயனற்றதே. 

ஆனால் கையாளும் திறமை இருந்தால், சாதாரண கருவியும் அற்புதங்களை செய்யும்.

    

வாழ்க்கையும் இதே போன்றதே.

    

வளங்களை பெருக்கச் செல்வதற்கு முன், நம்மிடம் இருப்பதை சரியாகப் பயன்படுத்தும் ஞானத்தை வளர்த்துக்கொள்வோமானால், மிகச் சிறிய தொடக்கத்திலிருந்தும் பெரிய வெற்றிகளை சாதிக்க முடியும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்