நமது வாழ்வின் அதிர்வலைகளை அதிகரிப்போம்!

நமது வாழ்வின் அதிர்வலைகளை அதிகரிப்போம்!

சிறிய நன்மைகளில் உருவாகும் பெரிய வாழ்க்கை வெற்றி

வாழ்க்கையில் நாம் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு சாதனையை நோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். 

சிலர் பணத்தைச் சேர்ப்பதையே வெற்றியாகக் கருதுகிறார்கள்.

     

சிலர் பதவி, புகழ், அந்தஸ்து என்று ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

     

இன்னும் சிலர் தங்களுக்கென ஒரு நல்ல குடும்பத்தை அமைத்து, நிம்மதியாக வாழ்ந்தால் அதுவே போதும் என்று நினைக்கிறார்கள்.

     

இவை எல்லாமே அவரவர் வாழ்க்கைச் சூழலுக்கு ஏற்ற விருப்பங்களாக இருக்கலாம்.

     

ஆனால், வாழ்வின் முதிர்ச்சியை நெருங்கும் இந்த வயதில், நான் உணர்ந்து கொண்ட ஒரு உண்மை என்னவென்றால், நாம் இந்த உலகில் எவ்வளவு சம்பாதித்தோம் என்பதைவிட, நம்மால் இந்த உலகிற்கு எவ்வளவு நன்மையைச் சேர்க்க முடிந்தது என்பதே நமது வாழ்க்கையின் உண்மையான மதிப்பைத் தீர்மானிக்கிறது. 

நாம் வாழும் காலத்தில் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தும் நல்ல மாற்றங்களே நமது வாழ்வின் உண்மையான அதிர்வலைகள்.

ஒரு சிறிய கல்லை அமைதியான நீரில் எறிந்தால், அது விழுந்த இடத்திலிருந்து வட்ட வட்டமாக அலைகள் பரவுவதைப் பார்த்திருப்போம். 

அந்தக் கல் நீரில் மறைந்துவிட்டாலும், அது உருவாக்கிய அலைகள் சிறிது தூரம் தொடர்ந்து பயணிக்கின்றன.

      

மனித வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்! நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு நல்ல செயலும் நம்மோடு முடிந்துவிடுவதில்லை. 

நாம் சொல்கின்ற ஒரு அன்பான வார்த்தை, மனம் உடைந்து நிற்கும் ஒருவருக்கு மீண்டும் நம்பிக்கையைத் தரலாம். 

யாரும் என்னைக் கவனிக்கவில்லை என்று தனிமையில் தவிக்கும் ஒருவரைச் சென்று நலம் விசாரிப்பது, அவருடைய மனதில் நான் தனியாக இல்லை என்ற உணர்வை உருவாக்கலாம். 

வயதான ஒருவரின் தேவையை உணர்ந்து உதவுவது, அவருக்கு ஒரு நாள் முழுவதும் மகிழ்ச்சியைத் தரலாம். 

இத்தகைய செயல்களுக்குப் பெரிய பணமோ, உயர்ந்த பதவியோ, தனிப்பட்ட செல்வாக்கோ தேவையில்லை.

      

தேவைப்படுவதெல்லாம் பிறருடைய உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு நல்ல மனம் மட்டுமே.

நாம் பல நேரங்களில் பெரிய நன்மைகளைச் செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டு, நமக்கு முன்னால் இருக்கும் சிறிய வாய்ப்புகளைக் கவனிக்கத் தவறிவிடுகிறோம். 

உலகையே மாற்ற வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறோம்.

ஆனால் நமக்கு அருகில் இருக்கும் ஒருவரின் கண்ணீரைத் துடைக்க மறந்துவிடுகிறோம். 

ஏழைகளுக்கு உதவ வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம்; ஆனால் நம்மோடு வேலை செய்யும் ஒருவரின் மனக்குறையைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதில்லை.

     

சமூகத்தில் நல்ல மாற்றம் வர வேண்டும் என்று பேசுகிறோம்.

     

ஆனால் நமது வீட்டில் அன்பான சூழலை உருவாக்குவதற்கு நேரம் ஒதுக்குவதில்லை. 

உண்மையில், உலகின் மிகப்பெரிய மாற்றங்கள் பலவும் இத்தகைய சிறிய மனித நேயச் செயல்களிலிருந்துதான் தொடங்குகின்றன. 

ஒரு நல்ல செயலைப் பார்த்து இன்னொருவர் அதனைப் பின்பற்றலாம். 

அவர் மூலமாக மற்றொருவர் அதனைத் தொடரலாம். 

இவ்வாறு ஒரு சிறிய நன்மை பலருடைய வாழ்க்கைக்குள் பயணித்து, நம்மால் அறிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு பெரிய தாக்கத்தை உருவாக்கிவிடுகிறது.

இங்கே நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கியமான விஷயம் ஒன்று இருக்கிறது. 

நன்மை செய்வதற்கு எல்லா நேரங்களிலும் பொருளாதார வசதி இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை.

      

நம்மிடம் பணம் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அன்பு காட்டுவதற்கு எந்தச் செலவும் இல்லை. 

விலை உயர்ந்த பரிசுகளை வாங்கிக் கொடுக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் ஒருவருடைய பிறந்தநாளை நினைவில் வைத்து வாழ்த்துவதற்கு வசதி தேவையில்லை. 

ஒருவருடைய துன்பத்தை முழுமையாகத் தீர்க்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அவர் பேசும்போது இடையூறு செய்யாமல் பொறுமையாகக் கேட்பதற்கு நம்மால் முடியும். 

சில நேரங்களில் நாம் கொடுக்கும் அறிவுரையைவிட, எதுவும் பேசாமல் அருகில் அமர்ந்திருப்பதே அவருக்குப் பெரிய ஆறுதலாக அமையலாம். 

ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் நாம் எவ்வளவு பெரிய இடத்தைப் பிடித்திருக்கிறோம் என்பதைவிட, அவருடைய கடினமான நேரத்தில் நாம் எவ்வளவு சிறிய ஆறுதலாக இருந்தோம் என்பதே முக்கியமானது.

நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் இத்தகைய நன்மைகளைச் செய்வதற்குப் பல வாய்ப்புகள் காத்திருக்கின்றன. 

காலையில் வீட்டிலிருந்து புறப்படும்போது குடும்பத்தினரிடம் அன்பாக இரண்டு வார்த்தைகள் பேசுவது, நமது பணியிடத்தில் மற்றவர்களின் உழைப்பைப் பாராட்டுவது, நமக்கு உதவிய ஒருவருக்கு நன்றி சொல்வது, கடையில் பொருள் வாங்கும்போது அங்கிருப்பவர்களிடம் மரியாதையாக நடந்துகொள்வது, பேருந்திலோ தொடருந்திலோ வயதான ஒருவருக்கு இருக்கையை விட்டுக்கொடுப்பது, நம்மைவிடச் சிறியவர்களின் முயற்சிகளை ஊக்குவிப்பது என்று நம்மால் செய்யக்கூடியவை ஏராளம். 

இவை எதுவுமே உலகம் வியந்து பார்க்கக்கூடிய செயல்கள் அல்ல.

     

ஆனால், இவற்றின் மூலம் பிறருடைய மனதில் நாம் ஏற்படுத்தும் மகிழ்ச்சியை எந்த அளவுகோலாலும் அளவிட முடியாது.

அதேபோல், நன்மை செய்வது என்பது பொருளைக் கொடுப்பதோடு மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை. 

நமது பேச்சு, நடத்தை, சிந்தனை ஆகிய அனைத்திலும் அது வெளிப்பட வேண்டும். 

சில நேரங்களில் நமது கோபத்தை அடக்கிக் கொள்வதே ஒரு பெரிய நன்மையாக இருக்கலாம். 

நம்மால் எளிதாகச் சொல்லிவிடக்கூடிய ஒரு கடுமையான வார்த்தையைச் சொல்லாமல் தவிர்ப்பது, ஒரு உறவைக் காப்பாற்றலாம். 

பிறர் செய்த தவறை எல்லோரிடமும் எடுத்துச் சொல்லாமல், தனிமையில் அவருக்குப் புரிய வைப்பது அவருடைய மரியாதையைக் காப்பாற்றலாம். 

நம்மிடம் கருத்து வேறுபாடு கொண்ட ஒருவரையும் மனிதராக மதிப்பது, நமது மனப்பக்குவத்தை வெளிப்படுத்தலாம். 

இத்தகைய சிறிய கட்டுப்பாடுகளும் கருணையின் வெளிப்பாடுகளே என்பதை நாம் உணர வேண்டும்.

இங்கே இன்னொரு உண்மையையும் மறந்துவிடக்கூடாது. 

நாம் பிறருக்கு நன்மை செய்வதற்காக நமது வாழ்க்கையையே இழந்துவிட வேண்டும் என்பதில்லை. 

நம்மை மறந்து பிறருக்காக வாழ்வதுதான் அன்பு என்று பொருளல்ல. 

நமது மன அமைதியையும் உடல் நலத்தையும் குடும்பப் பொறுப்புகளையும் பாதுகாத்துக் கொண்டே பிறருக்கு நன்மை செய்யக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 

நமது உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சியும் அமைதியும் இருந்தால்தான் அதனைப் பிறருடன் பகிர்ந்துகொள்ள முடியும். 

எனவே, பிறரிடம் அன்பு காட்டுவதுபோல நம்மிடமும் அன்பு காட்ட வேண்டும். 

நமது தவறுகளை மன்னித்துக் கொள்ளவும், நமது முயற்சிகளைப் பாராட்டிக் கொள்ளவும், நமது வாழ்க்கைக்குத் தேவையான ஓய்வை வழங்கிக் கொள்ளவும் நாம் பழக வேண்டும். 

நிறைந்த மனதிலிருந்துதான் நிறைவான அன்பு பிறக்கும்.

வாழ்க்கையில் வெற்றி என்பது நாம் எத்தனை பேரை முந்திச் சென்றோம் என்பதில் இல்லை.

      

நம்முடன் பயணித்த எத்தனை பேருக்கு முன்னேற உதவினோம் என்பதில்தான் இருக்கிறது. 

நாம் உயர்ந்த இடத்தை அடைந்தபோது நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களும் உயர்ந்திருக்கிறார்களா என்று ஒருமுறை சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

     

நமது வளர்ச்சியால் நமது குடும்பம் மகிழ்ச்சியடைந்திருக்கிறதா? 

நமது நட்பால் நண்பர்கள் நம்பிக்கை பெற்றிருக்கிறார்களா?

     

நமது அனுபவங்களால் இளையவர்கள் பயனடைந்திருக்கிறார்களா? 

நமது இருப்பால் யாராவது ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறதா?

     

இத்தகைய கேள்விகளுக்கான பதில்கள்தான் நமது வெற்றியின் உண்மையான அளவுகோல்கள்.

நான் வாழ்வின் முதுமை வாசலை நெருங்கும் இந்தக் காலகட்டத்தில், கடந்து வந்த பாதையைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது ஒரு உண்மை தெளிவாகத் தெரிகிறது. 

நமது வாழ்க்கையில் நமக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியைத் தந்த நினைவுகள் எல்லாமே பெரிய சாதனைகளுடன் தொடர்புடையவை அல்ல. 

சில நேரங்களில் நண்பருடன் பகிர்ந்த சிரிப்பு, உறவினர் ஒருவருக்கு உதவிய தருணம், மனம் உடைந்திருந்த ஒருவருக்கு நம்பிக்கை அளித்த நாள், நம்மால் முடிந்த ஒரு சிறிய உதவியைச் செய்து முடித்த திருப்தி போன்றவையே மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கின்றன. 

நாம் பெற்ற பாராட்டுகள் காலப்போக்கில் மறந்துவிடலாம்.

     

நாம் சேர்த்த பொருள்கள் வேறு யாரிடமாவது சென்றுவிடலாம்.

      

ஆனால், நமது அன்பால் ஒருவருடைய மனதில் உருவான நல்ல உணர்வு நீண்ட காலம் வாழக்கூடும். இதுவே மனித வாழ்க்கையின் அழகான பக்கமாகும்.

ஆன்மீகம் என்பது எங்கோ ஓர் இடத்தில் அமர்ந்து தியானம் செய்வதிலும், பெரிய பெரிய தத்துவங்களைப் பேசுவதிலும் மட்டும் அடங்கிவிடுவதில்லை.

       

நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் வெளிப்படுத்தும் அன்பு, கருணை, பொறுமை, மன்னிப்பு, உதவும் மனப்பான்மை ஆகியவற்றிலும் ஆன்மீகம் வாழ்கிறது. 

பிறருடைய துன்பத்தைப் பார்த்து நமது மனம் அசைவது, நம்மால் இயன்ற உதவியைச் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் தோன்றுவது, எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் ஒருவருக்கு நன்மை செய்வது ஆகியவையே உயர்ந்த மனிதநேயத்தின் அடையாளங்கள்.

      

நாம் செய்யும் நன்மையைப் பிறர் பாராட்ட வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இல்லாமல் செய்யும்போது, அந்தச் செயல் நமது உள்ளத்திற்கே ஒரு அமைதியையும் நிறைவையும் அளிக்கிறது.

ஆகவே, அன்பினியோரே, நமது வாழ்க்கையை வெற்றிகரமானதாகவும் திருப்திகரமானதாகவும் மாற்றுவதற்காக எங்கோ ஒரு பெரிய வாய்ப்பைத் தேடி அலைய வேண்டியதில்லை. 

இன்று நம்மால் செய்யக்கூடிய ஒரு சிறிய நன்மையிலிருந்து தொடங்குவோம். 

ஒருவரிடம் அன்பாகப் பேசுவோம்.

     

ஒருவருடைய கவலையைப் பொறுமையாகக் கேட்போம்.

      

ஒருவருடைய நல்ல முயற்சியை மனதாரப் பாராட்டுவோம். 

நம்மால் முடிந்த உதவியை எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் செய்வோம். 

நம்முடைய ஒரு நல்ல செயல் இன்னொருவருக்குள் நல்ல எண்ணத்தை உருவாக்கட்டும். 

அந்த நல்ல எண்ணம் மேலும் பலருடைய வாழ்க்கையில் நன்மையாகப் பரவட்டும்.

நாம் வாழும் காலம் எவ்வளவு நீண்டது என்பது நமது கையில் இல்லை. 

ஆனால், அந்தக் காலத்தில் எவ்வளவு அன்பையும் நன்மையையும் இந்த உலகில் விதைக்கிறோம் என்பது நமது கையில் இருக்கிறது. 

நமது பெயர் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும் என்பது முக்கியமல்ல.

      

நம்மால் எத்தனை பேருடைய மனதில் நல்ல நினைவுகள் வாழ்கின்றன என்பதே முக்கியம்.

       

நமது வாழ்க்கையின் முடிவில் நாம் விட்டுச் செல்ல வேண்டியது செல்வம் மட்டுமல்ல.

அன்பின் அடையாளங்களையும், கருணையின் நினைவுகளையும், பிறருக்கு நம்பிக்கை அளித்த நமது நல்ல செயல்களின் அதிர்வலைகளையும்தான்!

நாம் ஒவ்வொருவரும் ஒரு நல்ல மனிதராக வாழத் தீர்மானித்தால், நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகம் நிச்சயமாக ஒரு நல்ல உலகமாக மாறும். 

அந்த மாற்றம் நம்மிடமிருந்தே தொடங்கட்டும்!

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

நமக்கான வாழ்க்கையை நாம் வாழக் கற்றுக்கொள்வோம்!

நமக்கான வாழ்க்கையை நாம் வாழக் கற்றுக்கொள்வோம்!

நமது உள்ளத்தின் உண்மையைப் பிரதிபலிக்கும் வாழ்க்கைதான் நிறைவான வாழ்க்கை.

வாழ்க்கையில் நாம் பல நேரங்களில் நமக்காக வாழ்வதைவிட, மற்றவர்கள் எதிர்பார்க்கும் விதத்தில் வாழ்வதற்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து விடுகிறோம்.

பெற்றோர் என்ன நினைப்பார்கள்? உறவினர்கள் என்ன சொல்வார்கள்? 

நண்பர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன பேசுவார்கள்? 

சமூகத்தில் நமக்கு என்ன மதிப்பு கிடைக்கும்? 

என்றெல்லாம் எண்ணிக்கொண்டே நமது வாழ்க்கையின் பல முடிவுகளை எடுத்து விடுகிறோம்.

ஒரு கட்டத்தில் திரும்பிப் பார்த்தால், நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையில் நம்முடைய விருப்பங்களுக்கு எவ்வளவு இடம் கொடுத்திருக்கிறோம் என்ற கேள்வி நமக்குள்ளேயே எழுகிறது.

நமக்குப் பிடித்த ஒன்றைச் செய்ய நினைத்திருப்போம். 

ஆனால் மற்றவர்கள் விரும்பவில்லை என்பதற்காக அதைத் தவிர்த்திருப்போம்.

   

நமக்குப் பொருத்தமான ஒரு பாதை தெரிந்திருக்கும். 

ஆனால் மற்றவர்கள் சென்ற பாதை பாதுகாப்பானது என்று எண்ணி அதிலேயே பயணித்திருப்போம்.

     

நமது மனம் ஏதோ ஒன்றை விரும்பியிருக்கும். 

ஆனால் குடும்பப் பொறுப்பு, சமூக எதிர்பார்ப்பு, பிறருடைய விமர்சனம் என்று பல காரணங்களைக் காட்டி நமது விருப்பங்களை ஒத்திப்போட்டிருப்போம்.

இப்படித்தான் பலருடைய வாழ்க்கை அமைந்து விடுகிறது.

இதில் தவறு என்று சொல்ல முடியாத பல விஷயங்கள் இருக்கின்றன. 

ஏனென்றால் நாம் தனியாக வாழ்பவர்கள் அல்ல. குடும்பம், உறவு, நட்பு, சமூகம் என்று பலவற்றோடும் இணைந்து வாழ வேண்டியவர்கள். 

ஆனால் அந்த இணைப்புகளுக்காக நம்மையே முழுமையாகத் தொலைத்து விட வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பதைத்தான் நாம் முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் பிறருக்கு இடம் கொடுப்பது நல்ல பண்பு. 

ஆனால் நம்முடைய வாழ்க்கையில் நமக்கே இடம் இல்லாமல் போய்விடுவது நல்லதல்ல.

வாழ்க்கையைப் பற்றிய இந்தச் சிறிய உண்மையை நாம் புரிந்துகொண்டால் பல குழப்பங்களுக்கு விடை கிடைத்துவிடும்.

நமது வாழ்க்கையை நாமே புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குவோம்!

ஒரு சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையை எடுத்துக்கொள்வோம்.

காலையில் எழுந்தவுடன் அவனுக்கென்று ஒரு நாள் தொடங்குகிறது. 

ஆனால் அந்த நாளின் முதல் நிமிடத்திலிருந்தே அவனுடைய நேரம் அவனுக்குச் சொந்தமானதாக இருப்பதில்லை.

குடும்பத்தின் தேவைகள், வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய அவசரம், பிள்ளைகளின் படிப்பு, வீட்டுச் செலவுகள், அலுவலகத்தில் முடிக்க வேண்டிய வேலைகள் என்று பல பொறுப்புகள் அவனைச் சுற்றிக்கொள்கின்றன.

இவற்றையெல்லாம் செய்வதில் தவறில்லை. 

உண்மையில் அவைதான் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி.

ஆனால் அந்தப் பொறுப்புகளுக்கு இடையில் அவனுடைய மனம் என்ன விரும்புகிறது என்று ஒருநாளாவது அவன் கேட்டுப் பார்த்திருக்கிறானா?

அவனுக்குப் பிடித்த ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியிருக்கலாம். 

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டிருக்கலாம். 

நீண்ட நாட்களாகப் பேசாத நண்பரிடம் பேச வேண்டும் என்று நினைத்திருக்கலாம். 

உடலையும் மனதையும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணியிருக்கலாம்.

ஆனால் அவை எல்லாவற்றையும் நாளைக்கு என்று ஒத்திப்போட்டுக் கொண்டே இருக்கிறான்.

ஒரு நாள் அவன் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய உண்மை என்னவென்றால், வாழ்க்கை என்பது பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவதற்காக மட்டுமே கொடுக்கப்பட்ட ஒன்றல்ல. 

அந்தப் பொறுப்புகளுக்கிடையில் நாமும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதற்காகத்தான் வாழ்க்கை அமைந்திருக்கிறது.

மகிழ்ச்சி என்பது எல்லாப் பிரச்சினைகளும் தீர்ந்த பிறகு கிடைக்க வேண்டிய பரிசு அல்ல.

      

பிரச்சினைகள் இருக்கும்போதே நாம் அனுபவிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு மனநிலை.

நாளை எல்லாம் சரியாகிவிடும், அப்போது மகிழ்ச்சியாக இருப்போம் என்று காத்திருந்தால் அந்த நாளும் வேறு ஏதாவது கவலையைக் கொண்டு வந்துவிடும்.

எனவே இன்று நம்மால் முடிந்த சிறிய மகிழ்ச்சிகளைக் கண்டுகொள்ள வேண்டும்.

குடும்பத்தினருடன் மனம் விட்டுப் பேசுவது, பிடித்த பாடலைக் கேட்பது, ஒரு நண்பரின் நலத்தை விசாரிப்பது, மாலையில் சிறிது நேரம் இயற்கையை ரசிப்பது, நமக்குப் பிடித்த ஒரு செயலைச் செய்வது என்று மகிழ்ச்சிக்கு எத்தனையோ எளிய வழிகள் இருக்கின்றன.

அவற்றை அனுபவிக்கப் பெரிய பணமோ, பெரிய வசதிகளோ தேவையில்லை. 

நம்முடைய மனதிற்கு நாம் கொடுக்க வேண்டிய சிறிய அனுமதிதான் தேவை.

மகிழ்ச்சியைத் தேடி வாழ்க்கையைத் தள்ளிப்போடாமல், வாழ்க்கையின் நடுவிலேயே மகிழ்ச்சியைக் கண்டுகொள்ள வேண்டும்.

பிறருடைய பாதையைப் பார்த்து நமது பயணத்தைத் தீர்மானிக்க வேண்டாம்!

இன்றைய உலகத்தில் நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கும் ஒரு விஷயம் ஒப்பீடு.

ஒருவர் நம்மைவிட அதிகம் சம்பாதிக்கிறார். 

இன்னொருவர் அழகான வீட்டைக் கட்டியிருக்கிறார். 

மற்றொருவர் வெளிநாடுகளுக்குப் பயணம் செய்கிறார்.

     

இன்னொருவர் தனது பிள்ளைகளின் சாதனைகளைப் பெருமையுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறார்.

இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஏதோ குறை இருப்பதாக நமக்குத் தோன்றுகிறது.

நேற்று வரை நமக்கிருந்த வாழ்க்கை நிறைவாகத் தெரிந்திருக்கும். 

ஆனால் இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையைப் பார்த்த பிறகு நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய அதிருப்தி உருவாகிவிடுகிறது.

இது ஏன் ஏற்படுகிறது?

நாம் நம்முடைய வாழ்க்கையை நம்முடைய அனுபவங்களைக் கொண்டு மதிப்பிடாமல், மற்றவர்களுடைய வெளிப்புற வளர்ச்சியைக் கொண்டு மதிப்பிடத் தொடங்கிவிடுகிறோம்.

ஒரு மரம் வளர்வதற்கும் இன்னொரு மரம் வளர்வதற்கும் ஒரே கால அளவு இருப்பதில்லை.

     

சில மரங்கள் விரைவாக உயரமாக வளரலாம். 

சில மரங்கள் மெதுவாக வளரலாம்.

     

சில மரங்கள் பூப்பதற்கு அதிக காலம் எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

ஆனால் அதற்காக அவை வளரவில்லை என்று சொல்ல முடியுமா?

மனித வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

ஒருவர் இருபத்தைந்து வயதில் வாழ்க்கையில் ஒரு நிலையை அடைந்திருக்கலாம்.

     

இன்னொருவர் நாற்பது வயதில் அதே நிலையை அடையலாம்.

     

மற்றொருவர் அறுபது வயதில்தான் தனக்கான ஒரு புதிய பாதையைக் கண்டுபிடிக்கலாம்.

அதனால் யாருடைய வாழ்க்கையும் தோல்வியானதாகிவிடுவதில்லை.

நமது வளர்ச்சியை மற்றவர்களுடைய கால அட்டவணையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதை நிறுத்த வேண்டும்.

நேற்று இருந்த நம்மைவிட இன்று சிறிது தெளிவாக இருக்கிறோமா?

     

நேற்று செய்யத் தயங்கிய ஒரு நல்ல காரியத்தை இன்று செய்திருக்கிறோமா? 

நம்முடைய தவறுகளிலிருந்து ஏதாவது கற்றுக்கொண்டிருக்கிறோமா?

      

நம்முடைய மனதிற்கு அமைதி தரும் வழியை நோக்கி நகர்ந்திருக்கிறோமா?

இந்தக் கேள்விகள்தான் நம்முடைய வளர்ச்சியை அளவிடுவதற்கான உண்மையான அளவுகோல்கள்.

மற்றவர்களை முந்திச் செல்வது வளர்ச்சியல்ல நேற்று இருந்த நம்மைவிட இன்று சிறந்த மனிதராக மாறுவதுதான் உண்மையான வளர்ச்சி.

நமது முடிவுகள் தெளிவிலிருந்து பிறக்கட்டும்!

வாழ்க்கையில் பல முடிவுகளை நாம் அவசரத்தில் எடுக்கிறோம்.

     

சில முடிவுகளைப் பிறர் சொல்வதற்காக எடுக்கிறோம்.

      

இன்னும் சில முடிவுகளைப் பிறர் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்ற பயத்தில் எடுக்கிறோம்.

ஆனால் ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன்பு சிறிது நேரம் நம்மோடு நாமே பேசிப் பார்க்க வேண்டும்.

நான் இதை ஏன் செய்ய விரும்புகிறேன்? 

இது எனக்குப் பொருத்தமானதா?

      

இதைச் செய்தால் எனக்கும் என்னைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் நன்மை கிடைக்குமா? 

அல்லது பிறர் என்னைப் பாராட்ட வேண்டும் என்பதற்காக இதைச் செய்கிறேனா?

இப்படியான கேள்விகள் நமக்குள் தெளிவை ஏற்படுத்தும்.

இதற்காக மற்றவர்களுடைய கருத்துக்களைப் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. 

அனுபவம் உள்ளவர்களிடம் ஆலோசனை கேட்பது நல்லது.

      

நம்முடைய நலனில் அக்கறை கொண்டவர்கள் கூறும் கருத்துக்களைக் கேட்பதும் அவசியம்.

ஆனால் இறுதியில் நமது வாழ்க்கையைப் பற்றிய முடிவை எடுப்பதற்கு நமக்குள் ஒரு தெளிவு இருக்க வேண்டும்.

பிறர் கூறுவதை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதும் வேண்டாம்.

     

பிறர் கூறுவதை எல்லாம் எதிர்த்துச் செய்வதும் வேண்டாம்.

இரண்டுக்கும் இடையில் அமைதியாகச் சிந்தித்து, எது நமக்குச் சரியானது என்பதைப் புரிந்துகொள்வதே முதிர்ச்சியான அணுகுமுறை.

சில நேரங்களில் நாம் இதுவரை சென்ற பாதையைவிட்டு வேறொரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருக்கலாம்.

பல ஆண்டுகளாகச் செய்துவரும் ஒரு வேலையை மாற்ற வேண்டியிருக்கலாம். 

நமக்குப் பிடிக்காத சில பழக்கங்களிலிருந்து விலக வேண்டியிருக்கலாம். 

நம்முடைய சிந்தனைகளையும் அணுகுமுறைகளையும் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கலாம்.

அப்படியான மாற்றங்களைச் செய்யும்போது சிலர் நம்மைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கலாம்.

     

சிலர் விமர்சிக்கலாம். 

சிலர் நம்முடைய முடிவுகளைத் தவறாகவும் நினைக்கலாம்.

ஆனால் நாம் எடுத்த முடிவு சரியானது என்ற தெளிவு நமக்குள் இருந்தால், பிறருடைய விமர்சனங்களுக்காக நமது பயணத்தை நிறுத்திவிட வேண்டியதில்லை.

மாற்றம் என்பது எப்போதும் தவறான பாதையில் சென்றதற்கான அடையாளமல்ல.

     

சில நேரங்களில் நம்மை நாமே நன்றாகப் புரிந்துகொண்டதற்கான அடையாளமாகவும் அது அமையலாம்.

நம்மை மாற்றிக்கொள்ளும் சுதந்திரம் நமக்கு இருக்கிறது. அந்த மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவமும் நமக்கு வேண்டும்.

நமக்கான வாழ்க்கை லயத்தைக் கண்டுபிடிப்போம்!

இந்தப் பதிவின் மிக அழகான கருத்து ஒன்றை இங்கே நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட வாழ்க்கை லயம் இருக்கிறது.

ஒருவருக்குப் பரபரப்பாக இயங்குவதில்தான் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும். 

இன்னொருவருக்கோ அமைதியாக இருந்து சிந்திப்பதில்தான் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும்.

ஒருவர் பல மனிதர்களோடு பழகுவதில் ஆர்வம் காட்டுவார்.

     

மற்றொருவர் குறைந்த நண்பர்களோடு ஆழமான உறவைப் பேணுவதில் நிறைவு காண்பார்.

ஒருவர் வாழ்க்கையில் பல சாதனைகளைச் செய்ய விரும்புவார். 

இன்னொருவர் குடும்பத்துடன் அமைதியாக வாழ்வதையே பெரிய வெற்றியாகக் கருதுவார்.

இவற்றில் எது உயர்ந்தது, எது தாழ்ந்தது என்று தீர்மானிக்க முடியாது.

ஒவ்வொருவருடைய மனநிலையும், வாழ்க்கை அனுபவங்களும், விருப்பங்களும் வேறுபட்டவை.

ஆனால் பல நேரங்களில் நாம் நமக்குப் பொருத்தமில்லாத வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்ற முயற்சி செய்கிறோம்.

மற்றவர்கள் அதிகாலையில் எழுந்து ஓடுகிறார்கள் என்பதற்காக நாமும் அதையே செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம்.

     

மற்றவர்கள் பெரிய சமூக வட்டத்தை வைத்திருக்கிறார்கள் என்பதற்காக நாமும் அப்படியே இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணுகிறோம். 

மற்றவர்கள் ஓய்வில்லாமல் உழைக்கிறார்கள் என்பதற்காக நாமும் ஓய்வெடுக்காமல் உழைக்கிறோம்.

இப்படிச் செய்யும்போது நம்முடைய இயல்பான வாழ்க்கை லயம் தொலைந்துவிடுகிறது.

நமக்குத் தேவையானது பிறருடைய வாழ்க்கையை நகலெடுப்பதல்ல.

     

நம்முடைய இயல்புக்கு ஏற்ற வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்வதுதான்.

இதற்காக நாம் சோம்பேறித்தனமாக இருக்க வேண்டும் என்றோ, முயற்சிகளைக் கைவிட வேண்டும் என்றோ பொருள் கொள்ளக்கூடாது.

நமது இலட்சியங்களை நோக்கி உழைக்க வேண்டும். 

நமது கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும். நம்மை மேம்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

ஆனால் அந்தப் பயணத்தில் நம்முடைய உடல், மனம், குடும்பம், மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றையும் கவனிக்க மறந்துவிடக் கூடாது.

வாழ்க்கையில் வேகம் தேவைப்படும் நேரத்தில் வேகமாகச் செல்லலாம். 

அமைதி தேவைப்படும் நேரத்தில் நின்று சிந்திக்கலாம். 

ஓய்வு தேவைப்படும் நேரத்தில் ஓய்வெடுக்கலாம்.

எப்போதும் ஓடிக்கொண்டிருப்பதுதான் முன்னேற்றம் என்று நினைத்துவிடக் கூடாது.

சில நேரங்களில் சிறிது நின்று நம்மை நாமே கவனித்துக்கொள்வதுதான் அடுத்த கட்டப் பயணத்திற்கு நம்மைத் தயார்படுத்தும்.

வாழ்க்கையில் எவ்வளவு தூரம் சென்றோம் என்பதைவிட, நாம் சென்றுகொண்டிருக்கும் பாதையில் நம்முடைய மனம் எவ்வளவு நிறைவாக இருக்கிறது என்பதும் முக்கியம்.

வெளிப்புற வாழ்க்கையும் உள்ளத்தின் உண்மையும் ஒன்றாகட்டும்!

இந்தக் கருத்தின் அடிப்படையான உண்மை இதுதான்.

நாம் உள்ளத்தில் விரும்புவது ஒன்று, வெளியே வாழ்வது வேறொன்று என்ற நிலை நீண்ட காலம் நீடித்தால் நமக்குள் ஒருவிதமான முரண்பாடு உருவாகும்.

அன்பாக இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டு கோபத்துடன் பேசுகிறோம். 

எளிமையாக வாழ வேண்டும் என்று விரும்பிக்கொண்டு பிறருடைய பாராட்டுக்காக ஆடம்பரத்தைத் தேடுகிறோம். 

அமைதி வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டுக்கொண்டு தேவையற்ற போட்டிகளில் நம்மை ஈடுபடுத்திக்கொள்கிறோம்.

இப்படி நம்முடைய உள்ளமும் வெளிப்புறச் செயல்களும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும்போது மனநிறைவு குறைந்துவிடுகிறது.

எனவே நாம் உள்ளத்தில் நம்பும் நல்ல பண்புகள் நம்முடைய அன்றாடச் செயல்களிலும் வெளிப்பட வேண்டும்.

அன்பை மதிக்கிறோம் என்றால் நம்முடைய பேச்சிலும் செயலிலும் அன்பு இருக்க வேண்டும்.

      

நேர்மையை விரும்புகிறோம் என்றால் நம்முடைய முடிவுகளிலும் நேர்மை இருக்க வேண்டும்.

      

எளிமையைப் போற்றுகிறோம் என்றால் நம்முடைய வாழ்க்கை முறையிலும் அந்த எளிமை இருக்க வேண்டும்.

நாம் யாராக இருக்கிறோம் என்பதை மற்றவர்களுக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருப்பதைவிட, நம்முடைய செயல்கள் மூலம் அதை வெளிப்படுத்துவதே சிறந்தது.

இதுவே உள்ளத்தின் உண்மையை வெளிப்புற வாழ்க்கையில் பிரதிபலிக்கச் செய்வதாகும்.

எழுபதின் வாசலைத் தொட்டுவிட்ட இந்த வயதில், வாழ்வின் பல அனுபவங்களைக் கடந்து வந்த ஒரு சாதாரண மனிதனாக நான் உணர்ந்துகொண்டிருக்கும் உண்மை ஒன்றுண்டு.

வாழ்க்கையில் எல்லோரையும் திருப்திப்படுத்திவிட முடியாது.

      

எல்லோருடைய எதிர்பார்ப்புகளையும் நிறைவேற்றிவிடவும் முடியாது.

     

எல்லோருடைய பாராட்டையும் பெற்றுவிடவும் முடியாது.

ஆனால் நம்முடைய மனச்சாட்சிக்கு உண்மையாக வாழ முயற்சி செய்யலாம்.

நம்மைச் சார்ந்தவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை அன்போடு செய்யலாம். 

நம்முடைய தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டு திருத்திக்கொள்ளலாம். 

பிறருடைய வளர்ச்சியைக் கண்டு மகிழலாம். 

நம்முடைய வளர்ச்சிக்காகத் தொடர்ந்து முயற்சி செய்யலாம்.

அதே நேரத்தில் நமக்கென்று சிறிது நேரத்தையும், நமக்கென்று சில விருப்பங்களையும், நமக்கென்று ஒரு மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை முறையையும் அமைத்துக்கொள்ளலாம்.

இதற்காக யாரிடமும் அனுமதி கேட்க வேண்டியதில்லை.

     

அதேவேளை நம்முடைய சுதந்திரம் பிறருடைய வாழ்வுரிமையைப் பாதிக்காமல் இருப்பதையும் கவனிக்க வேண்டும்.

இப்படியான ஒரு சமநிலையைக் கண்டுகொள்ளும்போது வாழ்க்கை நமக்குச் சுமையாகத் தெரியாது. நாம் வாழும் ஒவ்வொரு நாளும் நமக்கே உரியதாக உணரத் தொடங்கும்.

அன்பினியோரே!

நாம் வாழும் வாழ்க்கை நம்முடைய உள்ளத்தின் உண்மையைப் பிரதிபலிக்கட்டும்.

நமது முடிவுகள் பயத்திலிருந்து அல்ல, தெளிவிலிருந்து பிறக்கட்டும். 

நமது மகிழ்ச்சி நாளைய நாளுக்காகத் தள்ளிப்போடப்படாமல் இன்றைய பொழுதிலும் மலரட்டும். 

பிறருடைய வெற்றியைப் பார்த்து நம்மை நாமே குறைத்து மதிப்பிடாமல், நம்முடைய பயணத்தை நம்பிக்கையோடு தொடர்வோம்.

நம்மை மேம்படுத்திக்கொள்ளும் முயற்சியை ஒருபோதும் கைவிட வேண்டாம். 

அதே நேரத்தில் நம்மை நாமாக ஏற்றுக்கொள்ளவும் கற்றுக்கொள்வோம்.

வாழ்க்கை என்பது யாரையாவது முந்திச் செல்வதற்கான ஓட்டப்பந்தயம் அல்ல.

      

ஒவ்வொருவரும் அவரவருக்கான பாதையில் பயணித்து, அவரவருக்கான நிறைவைக் கண்டுகொள்ள வேண்டிய ஓர் அழகான பயணம்.

அந்தப் பயணத்தில் நமக்கான வேகத்தையும், நமக்கான வழியையும், நமக்கான மகிழ்ச்சியையும் நாமே கண்டுகொள்வோம்.

ஏனென்றால், பிறர் வாழும் வாழ்க்கையைப் பார்த்து நாம் வாழ்வதைவிட, நமக்குள் இருக்கும் உண்மையை உணர்ந்து நமது வாழ்க்கையை நாம் வாழ்வதில்தான் உண்மையான சுதந்திரமும் மனநிறைவும் இருக்கிறது.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

நாம் கடந்து வந்த பாதையையும் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்ப்போம்!

நாம் கடந்து வந்த பாதையையும் ஒருமுறை திரும்பிப் பார்ப்போம்!

வாழ்க்கையில் நாம் எப்போதும் எதையாவது நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

     

இன்னும் ஒரு நல்ல நிலையை அடைய வேண்டும், இன்னும் கொஞ்சம் உயர வேண்டும், இன்னும் சில சாதனைகளைச் செய்ய வேண்டும், நம்முடைய குடும்பத்துக்கு இன்னும் சிறப்பான வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்று பல எண்ணங்களோடு நம்முடைய பயணம் தொடர்கிறது.

அந்தப் பயணத்தில் அடுத்ததாக என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதிலேயே நம்முடைய கவனம் அதிகமாக இருக்கிறது. 

எங்கே போய்ச் சேர வேண்டும், எவ்வளவு தூரம் இன்னும் செல்ல வேண்டும், மற்றவர்கள் எவ்வளவு தூரம் முன்னேறிவிட்டார்கள் என்றெல்லாம் கணக்குப் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால், இந்த அவசரத்தில் நாம் ஒன்றை மட்டும் அடிக்கடி மறந்துவிடுகிறோம்.

நாம் ஏற்கனவே எவ்வளவு தூரம் கடந்து வந்திருக்கிறோம் என்பதை ஒருமுறையாவது நின்று பார்ப்பதில்லை!

இதைச் சற்று யோசித்துப் பாருங்கள்.

இன்று நாம் இருக்கும் இடத்துக்கு வருவதற்கு முன்னால் எத்தனை தடைகளைச் சந்தித்திருப்போம்?

      

எத்தனை கவலைகளை மனதுக்குள் வைத்துக்கொண்டு வெளியில் சிரித்திருப்போம்?

     

எத்தனை தோல்விகளைச் சந்தித்துவிட்டு மீண்டும் முயற்சி செய்திருப்போம்? 

எத்தனை முறை இனிமேல் முடியாது என்று நினைத்துவிட்டு, மறுநாள் காலையில் மீண்டும் எழுந்து நம்முடைய கடமைகளைத் தொடர்ந்திருப்போம்?

அவற்றையெல்லாம் நாம் அவ்வளவு எளிதாக மறந்துவிடுகிறோம்.

ஒரு சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையை எடுத்துக்கொண்டால், அவனுடைய முன்னேற்றம் என்பது பெரிய மேடைகளில் பேசப்படும் சாதனைகளாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை.

அன்றாட வாழ்க்கையில் அவன் அடைந்திருக்கும் சிறிய மாற்றங்கள்கூட மிகப்பெரிய முன்னேற்றங்கள்தான்.

ஒரு காலத்தில் எதற்கெடுத்தாலும் பயந்துகொண்டிருந்த ஒருவர், இன்று துணிந்து ஒரு முடிவை எடுக்கிறார் என்றால் அதுவும் ஒரு வெற்றிதான்.

மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்களோ என்று தயங்கித் தயங்கி வாழ்ந்த ஒருவர், இன்று தனது மனதுக்கு நியாயமானது என்று தோன்றுவதைத் தெளிவாகச் சொல்லத் தொடங்கியிருக்கிறார் என்றால் அதுவும் ஒரு வளர்ச்சிதான்.

சிறிய பிரச்சினை வந்தாலே கோபப்பட்டு உறவுகளைப் பகைத்துக்கொண்ட ஒருவர், இன்று சில விஷயங்களைப் பொறுமையாகக் கடந்து செல்லக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறார் என்றால் அதுவும் ஒரு பெரிய மாற்றம்தான்.

இவற்றுக்கெல்லாம் பதக்கங்கள் கிடைக்காது. 

பாராட்டுவதற்காக யாரும் மேடை அமைக்க மாட்டார்கள். 

ஆனால் நம்முடைய வாழ்க்கையை அமைதியாகவும் அழகாகவும் மாற்றக்கூடிய உண்மையான வெற்றிகள் இவைதான்.

நம்முடைய இளமைக்காலத்தை ஒருமுறை நினைத்துப் பாருங்கள்.

அப்போது நமக்கு இருந்த பயங்கள் வேறு. எதிர்பார்ப்புகள் வேறு. வாழ்க்கையைப் பற்றிய புரிதலும் வேறு.

சிறிய தோல்விகூட உலகமே முடிந்துவிட்டதைப்போல் தோன்றியிருக்கலாம். 

ஒருவர் சொன்ன ஒரு வார்த்தை பல நாட்கள் மனதைப் பாதித்திருக்கலாம். 

நமக்குப் பிடித்தமான ஒன்று கிடைக்கவில்லை என்றால் வாழ்க்கையே நம்மை ஏமாற்றிவிட்டதாக நினைத்திருக்கலாம்.

ஆனால் காலம் நமக்குப் பல பாடங்களைக் கற்றுக்கொடுத்திருக்கிறது.

சிலரை இழந்த பிறகுதான் உறவுகளின் அருமையைப் புரிந்துகொண்டோம். 

சில வாய்ப்புகள் கைநழுவிய பிறகுதான் கிடைத்த வாய்ப்புகளின் மதிப்பை உணர்ந்தோம். 

சில தோல்விகளுக்குப் பிறகுதான் முயற்சியின் அருமையைத் தெரிந்துகொண்டோம்.

ஒரு காலத்தில் நம்மால் தாங்க முடியாது என்று நினைத்த துயரங்களைக்கூட இன்று நினைத்துப் பார்க்கும் அளவுக்கு நாம் கடந்து வந்திருக்கிறோம்.

அப்படியிருக்கும்போது, நாம் சந்தித்த சோதனைகளை மட்டும் நினைத்துக்கொண்டு, அவற்றைக் கடந்து வந்த நம்முடைய மனவலிமையை ஏன் மறந்துவிட வேண்டும்?

வாழ்க்கையில் நமக்கு நாமே கொடுக்க வேண்டிய ஒரு பாராட்டு இருக்கிறது.

அது நம்முடைய திறமைகளைப் பெரிதுபடுத்திக்கொள்வதற்காக அல்ல. 

மற்றவர்களைவிட நாம் உயர்ந்தவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்வதற்காகவும் அல்ல.

நாம் சந்தித்த சிரமங்களையும், அவற்றை எதிர்கொண்டு இன்றுவரை பயணத்தைத் தொடர்ந்திருக்கும் நம்முடைய மன உறுதியையும் உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்வதற்காகத்தான்!

சில நேரங்களில் நம்முடைய முன்னேற்றம் நமக்கே தெரியாமல் போய்விடுகிறது.

இதற்கு ஒரு சிறிய உதாரணம் சொல்லலாம்.

ஒரு சிறு குழந்தை நடக்கப் பழகும்போது, அது ஒவ்வொரு அடியாகத்தான் முன்னேறுகிறது.

      

பலமுறை கீழே விழுகிறது. மீண்டும் எழுகிறது. மறுபடியும் முயற்சி செய்கிறது.

அந்தக் குழந்தைக்கு அப்போது தான் எவ்வளவு தூரம் முன்னேறியிருக்கிறோம் என்ற கணக்குத் தெரியாது. 

ஆனால் அதன் பெற்றோர் அந்தச் சிறிய முன்னேற்றத்தைக் கூட மகிழ்ச்சியோடு கொண்டாடுகிறார்கள்.

வளர்ந்த பிறகு நாமும் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்.

நேற்றைவிட இன்று கொஞ்சம் பொறுமையாக இருக்கிறோமா?

     

முன்பு முடியாது என்று நினைத்த ஒரு காரியத்தை இன்று முயற்சி செய்கிறோமா? 

மற்றவர்களின் குறைகளை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்த நாம், இன்று அவர்களுடைய சூழ்நிலையையும் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்கிறோமா? 

பழைய தவறுகளை மீண்டும் செய்யாமல் இருக்கக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறோமா?

அப்படியானால் நாம் முன்னேறிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதுதான் உண்மை.

முன்னேற்றம் என்பது எப்போதும் பணத்திலும், பதவியிலும், புகழிலும் மட்டுமே அளவிடப்பட வேண்டிய ஒன்றல்ல. 

நம்முடைய எண்ணங்களில் ஏற்பட்டிருக்கும் நல்ல மாற்றங்களும், நம்முடைய நடத்தையில் ஏற்பட்டிருக்கும் பக்குவமும், மற்றவர்களிடம் நாம் காட்டும் அன்பும், நம்முடைய மனதில் வளர்ந்திருக்கும் அமைதியும்கூட முன்னேற்றத்தின் அடையாளங்கள்தான்.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயத்தையும் நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நம்முடைய நேற்றைய வாழ்க்கையோடு இன்றைய வாழ்க்கையை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது நல்லது. 

ஆனால் மற்றவர்களுடைய இன்றைய வாழ்க்கையோடு நம்முடைய வாழ்க்கையை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது பல நேரங்களில் தேவையற்ற மனக்குறையை உருவாக்கிவிடுகிறது.

ஒருவருக்கு இளம் வயதிலேயே நல்ல வேலை கிடைத்திருக்கலாம்.

     

இன்னொருவர் விரும்பிய செல்வத்தைச் சம்பாதித்திருக்கலாம்.

     

வேறொருவர் தனது கனவுகளை மிக விரைவாக நிறைவேற்றியிருக்கலாம்.

அவர்களுடைய பயணம் அவர்களுடையது. 

நம்முடைய பயணம் நம்முடையது.

ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்க்கை கொடுக்கும் வாய்ப்புகளும், எதிர்கொள்ள வேண்டிய சோதனைகளும் ஒன்றாக இருப்பதில்லை. 

ஒருவருக்கு எளிதாகக் கிடைத்த ஒன்று, இன்னொருவருக்கு பல ஆண்டுகள் போராடிய பிறகுதான் கிடைக்கலாம்.

அதனால் மற்றவர்களுடைய வேகத்தைப் பார்த்து நம்முடைய பயணத்தைத் தாழ்வாக நினைக்க வேண்டியதில்லை.

நாம் நேற்று இருந்த நிலையிலிருந்து இன்று ஒரு படியாவது முன்னேறியிருக்கிறோமா என்பதுதான் முக்கியம்.

சிலருடைய வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் என்பது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காகச் செய்த போராட்டமாக இருக்கலாம்.

     

தன்னுடைய ஆசைகளை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டுப் பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தை உருவாக்கிய பெற்றோரின் வாழ்க்கையாக இருக்கலாம்.

      

தன்னுடைய ஊரை, உறவுகளை, பழக்கமான சூழலை விட்டுவிட்டு வேறொரு நாட்டுக்குச் சென்று புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய ஒருவரின் பயணமாக இருக்கலாம்.

அந்தப் பயணங்களில் எத்தனை கண்ணீர்த் துளிகள் மறைந்திருக்கின்றன என்பதை வெளியில் இருப்பவர்கள் அறிய மாட்டார்கள்.

ஆனால் அந்த மனிதருக்கு அது தெரியும்.

தான் எங்கிருந்து புறப்பட்டேன், என்னென்ன சிரமங்களைச் சந்தித்தேன், எத்தனை முறை மனம் உடைந்தேன், இருந்தாலும் எப்படி மீண்டும் எழுந்து நின்றேன் என்பது அவருக்குத் தெரியும்.

அப்படிப்பட்டவர்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கையை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தால், தாங்கள் சாதாரணமாக நினைத்துக் கடந்து வந்த பல விஷயங்களுக்குப் பின்னால் எவ்வளவு பெரிய மனவலிமை இருந்திருக்கிறது என்பது புரியும்.

அதனால் நம்முடைய கடந்த காலத்தை நினைத்துப் பார்க்கும்போது, செய்த தவறுகளுக்காக மட்டும் நம்மை நாமே குற்றம் சொல்லிக்கொண்டிருக்க வேண்டாம்.

அந்தத் தவறுகளிலிருந்து என்ன கற்றுக்கொண்டோம் என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.

நாம் யாரையாவது காயப்படுத்தியிருக்கலாம். 

சில நேரங்களில் தவறான முடிவுகளை எடுத்திருக்கலாம். 

சில நல்ல வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தத் தவறியிருக்கலாம்.

     

சில உறவுகளின் மதிப்பைச் சரியான நேரத்தில் புரிந்துகொள்ளாமல் இருந்திருக்கலாம்.

அவற்றையெல்லாம் நினைத்து வருந்துவது இயல்புதான். 

ஆனால் அந்த வருத்தத்திலேயே வாழ்நாள் முழுவதையும் கழித்துவிடக் கூடாது.

ஏனென்றால் கடந்த காலத்தை நம்மால் மாற்ற முடியாது. 

ஆனால் அந்த அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு இன்றைய வாழ்க்கையைச் சிறப்பாக அமைத்துக்கொள்ள முடியும்.

ஒரு காலத்தில் நம்மிடம் இருந்த கோபம் இன்று குறைந்திருக்கலாம்.

      

முன்பு நம்மை வருத்திய ஒரு நிகழ்வை இன்று அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்திருக்கலாம்.

     

முன்பு நம்மை விட்டு விலகிச் சென்றவர்களை நினைத்து வேதனைப்பட்ட நாம், இன்று அவர்களுக்காக நல்லதை நினைக்கக் கற்றுக்கொண்டிருக்கலாம்.

இவையெல்லாம் நம்முடைய உள்ளத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் வளர்ச்சிகள்.

இவற்றை யாரும் நமக்காகக் கொண்டாட வேண்டிய அவசியமில்லை. 

நாமே அவற்றை உணர்ந்துகொண்டால் போதும்.

வாழ்வின் முதுமை வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது எனக்கும் ஒரு உண்மை புரிகிறது.

நாம் வாழ்க்கையில் கடந்து வந்த பாதையைவிட, இன்னும் கடக்க வேண்டிய பாதையைப் பற்றியே அதிகம் கவலைப்பட்டிருக்கிறோம்.

     

கிடைத்தவற்றின் மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பதைவிட, கிடைக்காதவற்றின் பின்னால் ஓடியிருக்கிறோம்.

ஆனால் அனுபவம் நமக்குச் சொல்லும் ஒரு செய்தி இருக்கிறது.

வாழ்க்கை என்பது நாம் அடைய வேண்டிய இலக்குகளின் பட்டியல் மட்டுமல்ல. 

அந்த இலக்குகளை நோக்கிச் செல்லும்போது நாம் சந்தித்த மனிதர்கள், கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள், கடந்து வந்த சோதனைகள், நம்மிடம் ஏற்பட்ட மாற்றங்கள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பும்தான்.

எனவே அவ்வப்போது நம்முடைய ஓட்டத்தைக் கொஞ்சம் நிறுத்துவோம்.

நாம் கடந்து வந்த பாதையைத் திரும்பிப் பார்ப்போம்.

நமக்காக நாம் செய்த தியாகங்களை நினைத்துப் பார்ப்போம். 

நம்மை நாமே தேற்றிக்கொண்ட தருணங்களை நினைத்துப் பார்ப்போம். விழுந்தபோதெல்லாம் மீண்டும் எழுந்து நின்ற நம்முடைய மன உறுதியை நினைத்துப் பார்ப்போம்.

அப்போது நம்முடைய மனதுக்குள் ஒரு சிறிய மகிழ்ச்சி பிறக்கும்.

'நான் நினைத்ததை எல்லாம் இன்னும் சாதிக்கவில்லைதான். ஆனால் இதுவரை நான் கடந்து வந்த பாதையும் சாதாரணமானதல்ல. 

எத்தனையோ சிரமங்களைத் தாண்டி இன்றைய நிலைக்கு வந்திருக்கிறேன். 

அதற்காக என்னை நானே பாராட்டிக்கொள்ள வேண்டும்' என்ற எண்ணம் நிச்சயமாக உருவாகும்.

அந்த எண்ணம் நம்மைத் தற்பெருமைக்குள் அழைத்துச் செல்லாது. 

மாறாக, நம்முடைய வாழ்க்கையை மதிக்கக் கற்றுக்கொடுக்கும்.

நம்மீது நமக்கு நம்பிக்கையை வளர்க்கும்.

இன்னும் செய்ய வேண்டியவை நிறைய இருக்கலாம். 

நிறைவேறாத கனவுகள் இருக்கலாம். அடைய வேண்டிய இலக்குகள் இருக்கலாம்.

அவற்றை நோக்கிப் பயணிப்போம். ஆனால் இதுவரை நாம் கடந்து வந்த பாதையை மறந்துவிட்டு அல்ல.

நம்முடைய நேற்றைய முயற்சிகளுக்கு நன்றி சொல்வோம். 

இன்றைய வாழ்க்கையை மகிழ்ச்சியோடு ஏற்றுக்கொள்வோம். 

நாளைய பயணத்தை நம்பிக்கையோடு எதிர்கொள்வோம்.

ஏனென்றால், இதுவரை நாம் சந்தித்த சோதனைகளைக் கடந்து வந்த அனுபவமே, இனி வரப்போகும் சோதனைகளை எதிர்கொள்ள நமக்குத் தேவையான துணிவைக் கொடுக்கும்.

நாம் எவ்வளவு தூரம் இன்னும் செல்ல வேண்டும் என்பதை மட்டும் கணக்கிடாதீர்கள். 

எத்தனை தடைகளைத் தாண்டி இன்றைய இடத்துக்கு வந்திருக்கிறீர்கள் என்பதையும் கணக்கிடுங்கள்.

சில நேரங்களில் நமக்குத் தேவையான மிகப்பெரிய பாராட்டு, மற்றவர்களிடமிருந்து கிடைப்பதல்ல நம்முடைய மனதிலிருந்து நமக்கே கிடைப்பதுதான்!

இன்றைக்கு ஒரு நிமிடம் ஒதுக்கி உங்களுக்குள் நீங்களே சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்:

'வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நான் வென்றுவிடவில்லை. 

சில இடங்களில் தோற்றிருக்கிறேன். 

சில இடங்களில் தவறியிருக்கிறேன். 

ஆனாலும் என்னால் முடிந்தவரை முயற்சி செய்திருக்கிறேன். 

பல சோதனைகளைக் கடந்து வந்திருக்கிறேன். 

இன்றும் நம்பிக்கையோடு வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறேன். அதற்காக என்னை நானே பாராட்டிக்கொள்கிறேன்!'

அந்த மனநிறைவோடு மீண்டும் பயணத்தைத் தொடருங்கள்.

நாம் கடந்து வந்த பாதை நம்முடைய பலத்தைச் சொல்லட்டும். நாம் செல்ல வேண்டிய பாதை நம்முடைய நம்பிக்கையை வளர்க்கட்டும்!

அன்பன்,

சக்தி சக்திதாசன்

ஆன்மீகப் பயணம் என்பது புதிதாக அறிந்துகொள்வது மட்டுமல்ல...

ஆன்மீகப் பயணம் என்பது புதிதாக அறிந்துகொள்வது மட்டுமல்ல... அறிந்தவற்றிலிருந்து விடுபடுவதும்தான்

வாழ்க்கையில் நாம் பிறந்தது முதல் ஏதோ ஒன்றைக் கற்றுக்கொண்டே இருக்கிறோம். 

முதலில் பேசக் கற்றுக்கொள்கிறோம். 

நடக்கக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

    

பின்னர் படிக்கவும், எழுதவும், தொழில் செய்யவும், குடும்பத்தை நடத்தவும் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

    

வயது வளர வளர நமது அறிவும் அனுபவமும் வளர்கின்றன. மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கிறோம். 

புத்தகங்களைப் படிக்கிறோம்.

      

பெரியவர்கள் சொல்லும் அறிவுரைகளை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். 

சமுதாயம் காட்டுகின்ற வழிகளில் பயணிக்கிறோம். 

இப்படி நம்மை அறியாமலேயே பல நம்பிக்கைகளையும் கருத்துகளையும் நமக்குள் சேர்த்துக்கொள்கிறோம். 

ஆனால், இத்தனை ஆண்டுகள் நாம் கற்றுக்கொண்டவற்றில் எல்லாமே உண்மையானவையா என்ற ஒரு கேள்வியை எப்போதாவது நமக்குள் கேட்டுப் பார்த்திருக்கிறோமா? 

நாம் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் சில விஷயங்கள் நம்முடைய சொந்த அனுபவத்தால் வந்தவையா?

     

அல்லது மற்றவர்கள் சொன்னதால் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டவையா?

     

இந்தக் கேள்விகளில்தான் ஆன்மீகப் பயணத்தின் ஒரு முக்கியமான தொடக்கம் இருக்கிறது.

ஆன்மீகம் என்றாலே புதிதாக ஏதாவது கற்றுக்கொள்வது, புதிய மந்திரங்களைத் தெரிந்துகொள்வது, பல நூல்களைப் படிப்பது, பல குருமார்களின் உபதேசங்களைக் கேட்பது என்றுதான் பலரும் நினைக்கிறோம். 

இவையெல்லாம் ஒருவருடைய ஆன்மீகத் தேடலுக்கு உதவக்கூடியவையே. 

ஆனால், ஆன்மீகப் பயணம் என்பது இவற்றைச் சேர்த்துக்கொண்டே போவதல்ல. 

சில நேரங்களில் நாம் ஏற்கெனவே மனதில் சேர்த்து வைத்திருக்கும் எண்ணங்களிலிருந்தும் நம்பிக்கைகளிலிருந்தும் விடுபடுவதும்தான் உண்மையான ஆன்மீக வளர்ச்சியாக இருக்கிறது.

நமது அன்றாட வாழ்க்கையிலேயே இதற்குப் பல உதாரணங்கள் இருக்கின்றன.

நாம் நம்புவது எல்லாமே உண்மையாக இருக்க வேண்டுமா?

சிறு வயதிலிருந்தே நமக்கு பல விஷயங்கள் சொல்லிக் கொடுக்கப்படுகின்றன. 

இதுதான் நல்லது, இதுதான் கெட்டது, இப்படித்தான் வாழ வேண்டும், இப்படித்தான் மற்றவர்களிடம் நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று பல அறிவுரைகள் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களிடமிருந்து கிடைக்கின்றன. 

பெற்றோர் சொல்வதை நம்புகிறோம். 

ஆசிரியர்கள் சொல்வதை ஏற்றுக்கொள்கிறோம். 

சமுதாயம் பின்பற்றுவதை நாமும் பின்பற்றுகிறோம்.

அப்படிக் கற்றுக்கொண்ட பல விஷயங்கள் நமது வாழ்க்கைக்கு நல்ல வழிகாட்டிகளாக அமைந்திருக்கின்றன என்பதில் சந்தேகமில்லை. 

ஆனால், காலம் மாறும்போது சில நம்பிக்கைகளை மீண்டும் பரிசோதித்துப் பார்க்க வேண்டிய அவசியமும் ஏற்படுகிறது.

உதாரணமாக, ஒருவருக்கு வாழ்க்கையில் பணம் இருந்தால்தான் மதிப்பு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கலாம்.

     

இன்னொருவருக்கு உயர்ந்த பதவி கிடைத்தால்தான் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்றதாக அர்த்தம் என்ற எண்ணம் இருக்கலாம்.

     

வேறொருவருக்கு மற்றவர்கள் தன்னைப் பாராட்டிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருக்கலாம்.

இவற்றை எல்லாம் நாம் உண்மையாக நம்புகிறோமா?

    

அல்லது நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் உலகம் அப்படித்தான் நம்புகிறது என்பதால் நாமும் அப்படியே நினைக்கிறோமா?

ஒரு நாள் அமைதியாக உட்கார்ந்து இதைப் பற்றி யோசித்துப் பாருங்கள். 

நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் தேடிக்கொண்டிருக்கும் பல விஷயங்கள் உண்மையில் நமக்குத் தேவையானவையா அல்லது மற்றவர்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்ததால் நமக்குள் உருவான ஆசைகளா என்பது புரிய ஆரம்பிக்கும்.

அந்தப் புரிதல் கிடைக்கும்போது, சில தேவையற்ற நம்பிக்கைகளை நம்மால் மெதுவாகக் கைவிட முடியும். 

அதுவும் ஒரு வகையான ஆன்மீக வளர்ச்சிதான்.

நாம் ஒவ்வொருவரும் வாழ்க்கையில் பல அடையாளங்களுடன் வாழ்கிறோம்.

ஒருவருக்கு நான் ஒரு தந்தை. இன்னொருவருக்கு நான் ஒரு தாய்.

     

ஒருவருக்கு நான் ஒரு கணவன் அல்லது மனைவி. 

தொழில் செய்யும் இடத்தில் ஒரு பணியாளர். சமுதாயத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட அந்தஸ்தைக் கொண்டவர்.

இந்த அடையாளங்கள் எல்லாம் நமது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதிதான். 

அவற்றை மறுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. 

ஆனால், இந்த அடையாளங்கள்தான் முழுமையான நாம் என்று நினைத்துக்கொள்வதில்தான் சிக்கல் ஆரம்பமாகிறது.

ஒருவர் நம்மைப் பார்த்து நீங்கள் இப்படிப்பட்டவர் என்று சொல்லும்போது, அதை நாமும் நம்பிவிடுகிறோம். 

ஒருவர் நம்மைப் பாராட்டினால் மகிழ்கிறோம். 

ஒருவர் குறை கூறினால் உடைந்து போகிறோம். 

மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதையே நமது மன அமைதியின் அளவுகோலாக வைத்துக்கொள்கிறோம்.

இங்கேதான் நாம் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.

மற்றவர்கள் நமக்குக் கொடுத்த பெயர்களும் அடையாளங்களும் நம்முடைய உண்மையான இயல்பைத் தீர்மானிக்க முடியுமா?

ஒருவர் நம்மைப் புரிந்துகொள்ளாமல் தவறாக மதிப்பிட்டால் அதற்காக நாம் நம்மையே தவறானவர்களாக நினைக்க வேண்டுமா? 

ஒருவர் நம்மைப் பாராட்டவில்லை என்பதற்காக நமது மதிப்பு குறைந்துவிடுமா?

நிச்சயமாக இல்லை.

நாம் யார் என்பதை மற்றவர்கள் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. 

நமது செயல்கள், நமது எண்ணங்கள், நமது மனச்சாட்சி ஆகியவற்றின் வழியாக நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும்.

மற்றவர்கள் நம்மீது சுமத்திய தேவையற்ற அடையாளங்களை உதிர்த்துவிட்டு, நமது இயல்போடு வாழத் தொடங்கும்போது மனதிற்குள் ஒரு புதிய சுதந்திரம் பிறக்கிறது.

எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அவசரத்தை விடுவோம்.

இன்றைய உலகில் எதற்கெடுத்தாலும் உடனடியாகப் பதில் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற அவசரம் நம்மிடம் இருக்கிறது. 

யார் என்ன சொன்னார்கள்? 

ஏன் அப்படிச் செய்தார்கள்? 

நாளை என்ன நடக்கும்? 

நமக்கு என்ன கிடைக்கும்?

     

அடுத்தவர் என்ன நினைக்கிறார்?

    

என்று ஓயாமல் கேள்விகளை எழுப்பிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றுக்கும் நம்மிடம் பதில் இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம். 

நமக்குப் புரியாத ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறோம். 

நமது விருப்பப்படி எல்லாமே நடக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால், வாழ்க்கை நாம் நினைப்பதுபோல் எப்போதும் நடப்பதில்லை.

சில நிகழ்வுகளுக்குக் காரணம் உடனடியாகப் புரியாது. 

சில மனிதர்களின் நடத்தையை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

     

சில இழப்புகளுக்கான விளக்கத்தை நம்மால் கண்டுபிடிக்க முடியாது. 

சில கேள்விகளுக்கு வாழ்க்கை பதில் சொல்லாமலேயே காலத்தைக் கடத்திவிடும்.

அப்படிப்பட்ட நேரங்களில் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று மனதை வருத்திக்கொள்வதை விட, புரியாதவற்றை அப்படியே விட்டுவிடவும் நாம் பழகிக்கொள்ள வேண்டும்.

அது அறியாமை அல்ல. நம்மால் மாற்ற முடியாதவற்றை ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம்.

எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் குறையும்போது, நம்முடைய மனதிற்குள் தேவையற்ற போராட்டங்களும் குறைகின்றன.

     

வாழ்க்கையை அதன் இயல்பில் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் உருவாகிறது.

அறிவைச் சேகரிப்பதற்கும் அனுபவமாக்குவதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது.

நாம் பல ஆன்மீக நூல்களைப் படிக்கலாம். பல மகான்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளலாம். 

பல உபதேசங்களைக் கேட்கலாம். பல தியான முறைகளையும் பயிற்சி செய்யலாம்.

இவை அனைத்தும் நல்ல முயற்சிகள்தான்.

ஆனால், ஒரு கேள்வி.

நாம் படித்தவற்றில் எவ்வளவு நமது வாழ்க்கையில் நடைமுறையாக மாறியிருக்கிறது?

அன்பைப் பற்றிப் பல நூல்களைப் படித்திருக்கலாம். 

ஆனால் நம்மைச் சுற்றியிருப்பவர்களிடம் அன்பாக நடந்துகொள்கிறோமா?

பொறுமையைப் பற்றிப் பல உபதேசங்களைக் கேட்டிருக்கலாம்.

    

ஆனால் ஒருவர் நமக்கு எதிராகப் பேசும்போது நம்மால் அமைதியாக இருக்க முடிகிறதா?

பற்றற்ற நிலையைப் பற்றிப் பல விளக்கங்களைக் கேட்டிருக்கலாம்.

     

ஆனால் நமக்குப் பிடித்த ஒரு பொருளை இழக்கும்போது மனம் எவ்வளவு கலங்குகிறது?

இங்கேதான் அறிவுக்கும் அனுபவத்திற்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

ஒரு விஷயத்தைத் தெரிந்துகொள்வது அறிவு. 

அந்த விஷயத்தை நமது வாழ்க்கையில் உணர்ந்து வாழ்வது அனுபவம்.

நெருப்புச் சுடும் என்று புத்தகத்தில் படிப்பது ஒன்று. 

நெருப்பைத் தொட்டுப் பார்த்து அதன் வெப்பத்தை உணர்வது இன்னொன்று.

அதேபோல, ஆன்மீகத்தைப் பற்றி ஆயிரம் விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்வதைவிட, ஒரு சிறிய உண்மையை நமது வாழ்க்கையில் உணர்ந்து அதன்படி வாழ்வது மிகப் பெரிய அனுபவமாக இருக்கலாம்.

எனவே, ஆன்மீக அறிவை ஒரு பதக்கத்தைப் போல நெஞ்சில் மாட்டிக்கொண்டு, மற்றவர்களிடம் நமது அறிவைப் பறைசாற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை. 

நாம் எவ்வளவு படித்திருக்கிறோம் என்பதைவிட, நாம் எவ்வளவு மாறியிருக்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

மௌனத்திற்குள்ளும் ஒரு பதில் இருக்கிறது.

நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் ஒரு சிறிய பழக்கத்தை ஏற்படுத்திப் பாருங்கள்.

ஒவ்வொரு நாளும் சிறிது நேரம் எதையும் படிக்காமல், யாருடைய பேச்சையும் கேட்காமல், தொலைபேசியையும் பார்க்காமல் அமைதியாக உட்கார்ந்து பாருங்கள்.

மனதில் தோன்றும் எண்ணங்களைத் தடுக்க முயற்சிக்க வேண்டாம். 

அவற்றுடன் சண்டையிடவும் வேண்டாம். 

நல்ல எண்ணம், கெட்ட எண்ணம் என்று பிரித்துப் பார்க்கவும் வேண்டாம். 

எண்ணங்கள் வரட்டும், போகட்டும். அவற்றை வெறுமனே கவனித்துக்கொண்டிருங்கள்.

ஆரம்பத்தில் மனம் பல திசைகளில் ஓடும். 

நேற்று நடந்ததை நினைவுபடுத்தும். 

நாளை நடக்கப்போவதைப் பற்றிக் கவலைப்படும். 

யாரோ சொன்ன வார்த்தையை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுபடுத்தும்.

ஆனால், நாம் அவசரப்படாமல் அமைதியாக இருக்கப் பழகும்போது, நம்முடைய எண்ணங்களையும் உணர்வுகளையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புரிந்துகொள்ள ஆரம்பிக்கிறோம்.

எப்போதும் வெளியிலிருந்து ஏதாவது ஒன்றைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கும் நமக்கு, நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதைக் கவனிக்க நேரம் கிடைக்கிறது.

அந்த அமைதியில் சில நேரங்களில் நமக்குத் தேவையான தெளிவு பிறக்கலாம். 

நீண்ட நாட்களாக நம்மை வருத்திக்கொண்டிருந்த ஒரு பிரச்சினையை வேறொரு கோணத்தில் பார்க்க முடியும்.

     

ஒருவர்மீது வைத்திருந்த கோபம் தேவையற்றது என்பதை உணரலாம். 

நாம் பிடிவாதமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு கருத்தை விட்டுவிடவும் மனம் தயாராகலாம்.

இதற்காக நமக்கு ஏதோ ஓர் அதிசயம் நிகழ வேண்டியதில்லை.

     

நம்மை நாமே கவனிக்கத் தொடங்குவதுதான் முக்கியம்.

குருவையும் நூல்களையும் மதிப்போம் ஆனால் நமது அனுபவத்தையும் மறந்துவிட வேண்டாம்.

வாழ்க்கையில் நம்மை வழிநடத்த நல்ல மனிதர்கள் தேவை. 

நமக்குத் தெளிவு தரும் புத்தகங்கள் தேவை. 

நமது அறியாமையை அகற்ற உதவும் குருமார்களும் தேவைப்படலாம்.

ஆனால், அவர்கள் காட்டும் வழியைப் புரிந்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் சொல்வதையெல்லாம் கேள்வியின்றி ஏற்றுக்கொள்வதுதான் ஆன்மீகம் என்று நினைத்துவிடக்கூடாது.

ஒரு நல்ல வழிகாட்டி நம்மை எப்போதும் தன்னையே சார்ந்திருக்கச் செய்வதில்லை.

     

நம்மை நாமே சிந்திக்கவும், உணரவும், நமது அனுபவத்தின் வழியாக உண்மையைத் தேடவும் ஊக்குவிப்பார்.

ஒருவர் சொன்னார் என்பதற்காக ஒன்றை உண்மை என்று ஏற்றுக்கொள்வதும் வேண்டாம்.

     

ஒருவர் மறுத்தார் என்பதற்காக அதைத் தவறு என்று தள்ளிவிடுவதும் வேண்டாம்.

கேட்போம். சிந்திப்போம். அனுபவிப்போம். நமக்குள் தெளிவு பிறக்கும்போது ஏற்றுக்கொள்வோம்.

இதுவே நம்முடைய ஆன்மீகப் பயணத்தில் இருக்க வேண்டிய ஒரு நல்ல அணுகுமுறை என்று நான் எண்ணுகிறேன்.

விடுவதே சில நேரங்களில் மிகப் பெரிய விடுதலை!

வாழ்க்கையின் முதிர்ச்சியை அடையும்போது ஒரு உண்மை நமக்குப் புரிய ஆரம்பிக்கிறது.

  

இத்தனை காலம் நாம் எவ்வளவோ விஷயங்களைச் சேர்த்திருக்கிறோம்.

     

சொத்துகளைச் சேர்த்திருக்கிறோம். 

உறவுகளைச் சேர்த்திருக்கிறோம்.

     

அனுபவங்களைச் சேர்த்திருக்கிறோம். 

அறிவைச் சேர்த்திருக்கிறோம்.

       

நம்பிக்கைகளைச் சேர்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால், இவற்றையெல்லாம் சேர்த்துக்கொண்டே போவதுதான் வாழ்க்கையின் நோக்கமா?

சிலவற்றை விட்டுவிடவும் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டாமா?

நம்மை வருத்திய பழைய நினைவுகளை விட்டுவிடலாம்.

      

நமக்குத் தேவையில்லாத கோபத்தை விட்டுவிடலாம்.

      

மற்றவர்களுடன் நம்மை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் பழக்கத்தை விட்டுவிடலாம். 

எல்லோரிடமும் நல்ல பெயர் வாங்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பை விட்டுவிடலாம். 

எல்லாவற்றிலும் நாம்தான் சரி என்ற அகந்தையையும் விட்டுவிடலாம்.

இவற்றை விட்டுவிடுவதால் நாம் எதையும் இழந்துவிடுவதில்லை.

      

மாறாக, நமது மனதிற்குள் புதிய இடம் உருவாகிறது.

அந்த இடத்தில் அன்பு வளரலாம். பொறுமை மலரலாம். 

பிறரைப் புரிந்துகொள்ளும் மனப்பக்குவம் உருவாகலாம்.

நம்முடைய வாழ்க்கையை நிம்மதியாக ஏற்றுக்கொள்ளும் தன்மை பிறக்கலாம்.

இதுதான் ஆன்மீகத்தின் உண்மையான பயன் என்று நான் கருதுகிறேன்.

என்னுடைய சில எண்ணங்கள்...

வாழ்வின் முதுமை வாசலில் நின்று கடந்த காலத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, எனக்குள் பல சிந்தனைகள் எழுகின்றன.

வாழ்க்கை முழுவதும் நாம் ஏதோ ஒன்றைத் தேடிக்கொண்டே ஓடுகிறோம். 

ஒரு காலத்தில் பணத்தைத் தேடுகிறோம். 

இன்னொரு காலத்தில் பதவியைத் தேடுகிறோம். 

பின்னர் குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சியைத் தேடுகிறோம். 

வயது முதிரும்போது மன அமைதியைத் தேடுகிறோம்.

ஆனால், இத்தனை காலம் நாம் தேடிக்கொண்டிருந்த அமைதி நமக்குள்ளேயே இருக்கக்கூடும் என்பதை உணர்வதற்கே நமக்கு இத்தனை காலம் தேவைப்படுகிறது.

நான் பெரிய ஆன்மீக ஞானி அல்ல.

     

பல நூல்களைக் கற்றுத் தேர்ந்த அறிஞனும் அல்ல. 

வாழ்க்கையில் நான் கண்டவை, கேட்டவை, அனுபவித்தவை ஆகியவற்றிலிருந்து எனக்குள் தோன்றும் எண்ணங்களைத்தான் உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

என்னைப் பொறுத்தவரையில், ஆன்மீகம் என்பது உலகத்தை விட்டு விலகிச் செல்வதல்ல.

    

குடும்பத்தை மறப்பதல்ல.

     

உறவுகளைத் துறப்பதல்ல. 

நமது அன்றாடக் கடமைகளிலிருந்து ஓடிப்போவதுமல்ல.

குடும்பத்துடன் வாழ்ந்துகொண்டே மனதில் அமைதியை வளர்த்துக்கொள்வது.

     

உறவுகளுடன் இருந்துகொண்டே தேவையற்ற எதிர்பார்ப்புகளைக் குறைத்துக்கொள்வது.

      

மற்றவர்களிடம் அன்பு செலுத்திக்கொண்டே அவர்களைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிக்காமல் இருப்பது. 

வாழ்க்கையில் கிடைப்பதை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வதும், கிடைக்காதவற்றை நினைத்து நம்மை நாமே வருத்திக்கொள்ளாமல் இருப்பதும் எனக்குத் தெரிந்த ஆன்மீகத்தின் எளிய வடிவங்கள்.

நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவை இன்னும் நிறைய இருக்கின்றன.

     

அதேவேளை, நாம் கற்றுக்கொண்டவற்றில் எவை நமக்குப் பயனளிக்கின்றன, எவை நம்மைத் தேவையற்ற கட்டுப்பாடுகளுக்குள் வைத்திருக்கின்றன என்பதையும் ஆராய வேண்டும்.

சில நேரங்களில் ஒரு புத்தகம் நமக்கு அறிவைக் கொடுக்கும். 

ஒரு குரு நமக்கு வழியைக் காட்டுவார். 

ஒரு அனுபவம் நமக்குப் பாடத்தைக் கற்றுத்தரும். 

ஆனால், அந்த அறிவையும் வழிகாட்டுதலையும் அனுபவத்தையும் நமது உள்ளத்தில் அமைதியாகப் பரிசீலித்து உணர வேண்டியது நாம்தான்.

எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொண்ட பிறகுதான் அமைதி கிடைக்கும் என்பதில்லை.

      

சிலவற்றைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியமே இல்லை என்பதை உணரும்போதும் அமைதி கிடைக்கிறது.

எல்லாவற்றையும் நமது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும்போதுதான் மகிழ்ச்சி கிடைக்கும் என்பதில்லை.

      

சிலவற்றைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும்போதும் மகிழ்ச்சி பிறக்கிறது.

எல்லோரும் நம்மைப் புரிந்துகொள்ளும்போதுதான் நிம்மதி கிடைக்கும் என்பதில்லை.

       

நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கும்போதும் நிம்மதி பிறக்கிறது.

எனவே, அன்பானவர்களே!

ஆன்மீகப் பயணத்தில் இன்னும் எத்தனை நூல்களைப் படித்தோம், எத்தனை உபதேசங்களைக் கேட்டோம், எத்தனை புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொண்டோம் என்று கணக்குப் பார்க்க வேண்டியதில்லை.

அதற்குப் பதிலாக, எத்தனை தேவையற்ற நம்பிக்கைகளிலிருந்து விடுபட்டோம், எத்தனை கோபங்களைக் கைவிட்டோம், எத்தனை எதிர்பார்ப்புகளைக் குறைத்துக்கொண்டோம், எத்தனை முறை நமது மனச்சாட்சியின் குரலுக்குச் செவிசாய்த்தோம் என்று நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்வோம்.

ஏனெனில், ஆன்மீகப் பயணம் என்பது நமக்குள் புதிதாக ஒன்றை உருவாக்கிக்கொள்வது நாமே நம்முடைய உண்மையான இயல்பை மறைத்துக்கொண்டிருக்கும் தேவையற்றவற்றை ஒவ்வொன்றாக அகற்றிக்கொள்வதும்தான்.

சில நேரங்களில் மேலும் மேலும் கற்றுக்கொள்வதைவிட, தேவையற்றவற்றை மறந்துவிட்டு அமைதியாக இருப்பதில்தான் உண்மையான ஞானம் பிறக்கிறது.

நம்மை நாமே அறிந்துகொள்ளும் அந்தப் பயணம் தொடரட்டும்.

     

அந்தப் பயணத்தில் அன்பும், அமைதியும், தெளிவும் நமது வாழ்க்கையில் நிறைந்திருக்கட்டும்.

அன்பன், 

சக்தி சக்திதாசன்

வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பின்னடைவுகள்... நம்மைத் திசை திருப்புவதற்கல்ல

வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பின்னடைவுகள்... நம்மைத் திசை திருப்புவதற்கல்ல, சரியான பாதையில் வழிநடத்துவதற்காகவும் இருக்கலாம்!

வாழ்க்கையில் நாம் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒன்றை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறோம்.

     

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு கனவு இருக்கிறது. 

ஒரு நல்ல வேலை கிடைக்க வேண்டும், நினைத்த இடத்தில் வீடு வாங்க வேண்டும், விரும்பியவரை வாழ்க்கைத் துணையாக அடைய வேண்டும், பிள்ளைகள் நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும், எடுத்துக்கொண்ட ஒரு முயற்சி வெற்றியடைய வேண்டும் என்று பலவிதமான ஆசைகளையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் மனதில் வைத்துக்கொண்டு வாழ்கிறோம்.

ஆனால், வாழ்க்கை எப்போதும் நாம் நினைத்தபடியே அமைவதில்லை. 

சில நேரங்களில் நாம் மிகவும் ஆசையோடு எதிர்பார்த்த ஒன்று கைகூடாமல் போய்விடுகிறது. 

சில முயற்சிகள் கடைசி நேரத்தில் தடைப்பட்டுவிடுகின்றன. 

சில வாய்ப்புகள் நம்மைத் தேடி வந்துவிட்டு, ஏதோ ஒரு காரணத்தால் நம்மை விட்டுச் சென்றுவிடுகின்றன. 

இன்னும் சில நேரங்களில், எல்லாம் சரியாக நடக்கிறது என்று நாம் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது, எதிர்பாராத ஒரு மாற்றம் நம் வாழ்க்கையையே வேறு திசைக்குத் திருப்பிவிடுகிறது.

அந்த நேரங்களில் நமது மனம் மிகவும் வேதனைப்படும். 

ஏன் இப்படி நடந்தது? 

எனக்கு மட்டும் ஏன் இந்தத் தடை?

      

இவ்வளவு முயற்சி செய்தும் ஏன் பலன் கிடைக்கவில்லை? 

என்று நம்மை நாமே கேள்வி கேட்டுக்கொள்வோம். 

சிலர் தங்களுடைய முயற்சியையே குறை சொல்லத் தொடங்குவார்கள்.

     

இன்னும் சிலர் தங்களுடைய அதிர்ஷ்டத்தை நொந்துகொள்வார்கள்.வேறு சிலர் வாழ்க்கையே தங்களுக்கு எதிராக இருப்பதாக நினைத்து மனம் தளர்ந்துவிடுவார்கள்.

ஆனால், வாழ்வின் அனுபவங்களிலிருந்து நான் புரிந்துகொண்ட ஒரு உண்மை என்னவென்றால், நாம் எதிர்பார்த்தது கிடைக்கவில்லை என்பதற்காக அது நமக்குக் கிடைத்த தோல்வி என்று அர்த்தமல்ல. 

சில நேரங்களில் நாம் செல்ல நினைத்த பாதை நமக்குப் பொருத்தமானதாக இல்லாமல் இருக்கலாம்.

நாம் விரும்பிய கதவு திறக்காமல் போனதால் வாழ்க்கையின் எல்லாக் கதவுகளும் மூடப்பட்டுவிட்டன என்று நினைக்க வேண்டியதில்லை.

ஒரு கதவு மூடப்படும்போது...

ஒரு சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையிலேயே இதற்குப் பல உதாரணங்களைப் பார்க்கலாம்.

ஒரு இளைஞன் தனது படிப்பை முடித்துவிட்டு ஒரு குறிப்பிட்ட நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறான். 

அதற்காகப் பல மாதங்கள் முயற்சி செய்கிறான். 

நேர்முகத் தேர்வுக்குச் செல்கிறான். எல்லாம் நன்றாக மாடன் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது, அந்த வேலை அவனுக்குக் கிடைக்கவில்லை என்ற செய்தி வருகிறது.

அந்த இளைஞனுக்கு எவ்வளவு ஏமாற்றமாக இருக்கும்? 

தான் விரும்பிய வாய்ப்பு கைநழுவிப் போய்விட்டதே என்று கவலைப்படுவான். 

ஆனால், அதற்குப் பிறகு அவன் மனம் தளராமல் வேறு வாய்ப்புகளைத் தேடுகிறான். 

சில காலத்திற்குப் பின்னர், அவனுக்குக் கிடைக்கும் இன்னொரு வேலை, அவனுடைய திறமையை வெளிப்படுத்துவதற்கும், புதிய அனுபவங்களைப் பெறுவதற்கும், வாழ்க்கையில் முன்னேறுவதற்கும் சிறந்த வாய்ப்பாக அமைந்துவிடுகிறது.

அப்போது அவன் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, அன்று கிடைக்காமல் போன அந்த வேலைக்காக இவ்வளவு கவலைப்பட்டோமே என்று நினைக்கக்கூடும்.

அன்று மூடப்பட்ட கதவு அவனுடைய வாழ்க்கையை முடக்கவில்லை.

     

மாறாக, அவன் இதுவரை பார்க்காத இன்னொரு பாதையை நோக்கி அவனை அழைத்துச் சென்றிருக்கிறது.

இதேபோன்ற அனுபவம் நம் ஒவ்வொருவருடைய வாழ்க்கையிலும் ஏதோ ஒரு வகையில் நடந்திருக்கலாம்.

நாம் விரும்பிய திருமணம் அமையாமல் போயிருக்கலாம்.

      

மிகவும் நம்பிய ஒருவரின் நட்பு முறிந்திருக்கலாம். 

பல ஆண்டுகளாகச் செய்து வந்த ஒரு தொழிலில் எதிர்பார்த்த முன்னேற்றம் கிடைக்காமல் போயிருக்கலாம். 

நமக்குப் பிடித்த இடத்தை விட்டு வேறு இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டிருக்கலாம்.

அந்தந்த நேரத்தில் அவை எல்லாமே நமக்குப் பெரிய இழப்புகளாகத் தோன்றியிருக்கும்.

     

ஆனால், காலம் கடந்து அந்த அனுபவங்களைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, சில முடிவுகள் நம்மை எத்தகைய பிரச்சினைகளிலிருந்து காப்பாற்றியிருக்கின்றன என்பதை உணர முடியும்.

அதனால், ஒரு வாய்ப்பு நம்மை விட்டு விலகிவிட்டால், வாழ்க்கையே நம்மை நிராகரித்துவிட்டதாக நினைத்துவிடக் கூடாது.

தாமதம் என்பது தண்டனை அல்ல!

வாழ்க்கையில் நம்மை மிகவும் சோதிப்பது காத்திருக்கும் காலம்தான்.

நாம் எதிர்பார்த்த ஒரு நல்ல செய்தி வராமல் தாமதமாகும்போது மனம் அமைதியிழக்கிறது. மற்றவர்கள் எல்லோரும் முன்னேறிச் செல்வதைப் பார்க்கும்போது, நாம் மட்டும் ஒரே இடத்தில் நிற்பதுபோல் தோன்றுகிறது.

ஒருவர் தனது சொந்த வீட்டைக் கட்ட வேண்டும் என்று பல ஆண்டுகளாக உழைத்துக்கொண்டிருக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

     

வருமானம் குறைவாக இருப்பதால் அவருடைய ஆசை நிறைவேறத் தாமதமாகிறது. 

அவருடன் படித்தவர்கள் பலரும் வீடு வாங்கி, வாழ்க்கையில் ஒரு நிலையை அடைந்துவிட்டார்கள். ஆனால் அவரால் இன்னும் முடியவில்லை.

அந்த நேரத்தில் அவருக்கு ஏற்படும் மனக்கவலை இயல்பானது. ஆனால், மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கையோடு தன்னுடைய வாழ்க்கையை ஒப்பிட்டுக்கொண்டு தன்னையே தாழ்வாக நினைப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை.

ஒவ்வொருவருடைய வாழ்க்கைப் பயணமும் வேறுபட்டது.

      

ஒருவருக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு இன்னொருவருக்கு அதே நேரத்தில் கிடைக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. 

ஒருவருடைய வளர்ச்சியின் வேகம் இன்னொருவருடைய வளர்ச்சியின் அளவுகோலாக இருக்க முடியாது.

சில நேரங்களில் நாம் எதிர்பார்த்தது தாமதமாகக் கிடைப்பதற்குள், அதைப் பொறுப்புடன் கையாளும் அனுபவத்தையும் பக்குவத்தையும் வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கலாம்.

ஒரு செடியை நட்டவுடன் மறுநாளே அதில் பூக்களை எதிர்பார்க்க முடியாது. 

அதற்குத் தண்ணீர் ஊற்ற வேண்டும். 

பராமரிக்க வேண்டும். காலம் கொடுக்க வேண்டும். அதற்குப் பிறகுதான் அது வளர்ந்து பூக்கிறது.

மனித வாழ்க்கையிலும் அப்படித்தான். 

நாம் செய்ய வேண்டிய முயற்சிகளைத் தொடர்ந்து செய்துகொண்டிருக்க வேண்டும்.

     

பலன் கிடைப்பதற்குத் தாமதமாகிறது என்பதற்காக முயற்சியைக் கைவிட்டுவிடக் கூடாது.

சில முடிவுகள் நம்மை விடுவிப்பதற்காகவும் வருகின்றன!

நம் வாழ்க்கையில் சில உறவுகள், சில பழக்கங்கள், சில வேலைகள், சில ஆசைகள் ஆகியவற்றை நாம் மிகவும் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருப்போம்.

அவை நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தராவிட்டாலும், அவற்றைப் பிரிந்து செல்ல மனம் வராது. பல ஆண்டுகளாகப் பழகிவிட்டோம் என்பதற்காகவும், மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதற்காகவும், நம்முடைய வாழ்க்கையில் மாற்றம் ஏற்படுவதை விரும்பாமல் இருக்கிறோம்.

ஆனால், எல்லாவற்றையும் தொடர்ந்து பிடித்துக்கொண்டிருப்பதுதான் வாழ்க்கை அல்ல.

சில உறவுகள் நம்முடைய மன அமைதியைத் தொடர்ந்து பாதிக்கலாம். 

சில நட்புகள் நம்முடைய வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருக்கலாம். 

சில வேலைகள் நம்முடைய திறமைகளை வெளிப்படுத்த முடியாத அளவிற்கு நம்மைக் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருக்கலாம்.

அத்தகைய சூழ்நிலைகளிலிருந்து நாம் வெளியேற வேண்டிய ஒரு கட்டம் வரும்போது, அது முதலில் ஒரு இழப்பாகவே தோன்றும்.

ஆனால், சில காலங்களுக்குப் பின்னர் நம்மால் நிம்மதியாகச் சுவாசிக்க முடிகிறது என்றால், அந்த விலகல் நமக்கு எவ்வளவு அவசியமானதாக இருந்திருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

நம்மைச் சிறிய வட்டத்திற்குள் அடைத்துவைத்திருந்த ஒன்றிலிருந்து வெளியே வரும்போதுதான், நமக்காகக் காத்திருக்கும் புதிய வாய்ப்புகளையும் அனுபவங்களையும் பார்க்க முடிகிறது.

எனவே, எல்லா முடிவுகளையும் இழப்புகளாகப் பார்க்க வேண்டியதில்லை. 

சில முடிவுகள் புதிய தொடக்கங்களுக்கான இடத்தை உருவாக்குகின்றன.

நாம் விரும்புவது எல்லாமே நமக்கு நல்லதாக இருக்க வேண்டியதில்லை!

இங்கே ஒரு சிறிய உண்மையை நாம் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

நாம் விரும்புவது ஒன்று. நமக்கு உண்மையில் நல்லது எது என்பது இன்னொன்று.

ஒரு குழந்தை தனக்குப் பிடித்தமான இனிப்பை மட்டும் சாப்பிட விரும்பலாம். 

ஆனால், அதன் உடல்நலனைக் கவனிக்கும் பெற்றோர் அதற்குத் தேவையான உணவையும் கொடுப்பார்கள். 

குழந்தையின் விருப்பத்தை மட்டும் நிறைவேற்றுவதுதான் அன்பு என்று அவர்கள் நினைப்பதில்லை.

அதேபோல, நாமும் வாழ்க்கையில் சிலவற்றை மிகவும் விரும்புகிறோம். அவை கிடைத்துவிட்டால் நம்முடைய வாழ்க்கை முழுமையடைந்துவிடும் என்று நினைக்கிறோம். 

ஆனால், அந்த ஆசை நிறைவேறினால் அதற்குப் பின்னால் வரக்கூடிய சிக்கல்களைப் பற்றி நாம் சிந்திப்பதில்லை.

வாழ்க்கையில் நடக்கும் ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்கும் ஒரு காரணம் இருக்கிறது என்று நம்புபவர்கள் உண்டு. 

நம்மை விடப் பெரிய ஒரு சக்தி நம்முடைய பயணத்தை வழிநடத்துகிறது என்றும் நம்புகிறார்கள்.

அந்த நம்பிக்கையை நான் தவறாகப் பார்க்கவில்லை.

ஆனால், எல்லாவற்றையும் பிரபஞ்சத்தின் விருப்பம் என்று சொல்லிவிட்டு நாம் செய்ய வேண்டிய முயற்சிகளை நிறுத்திவிடக் கூடாது. 

நம்மால் முடிந்ததைச் செய்ய வேண்டும். 

நம்முடைய கடமைகளைச் சரியாகச் செய்ய வேண்டும். 

அதற்குப் பின்னர் கிடைக்கும் பலனை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தையும் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நாம் விரும்பியபடி நடக்காதபோது, அதற்காக வாழ்க்கையோடு சண்டை போடாமல், அதிலிருந்து என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம் என்று சிந்திப்பதுதான் உண்மையான பக்குவம்.

எதிர்பாராத மாற்றங்களை எதிரிகளாகப் பார்க்க வேண்டாம்!

வாழ்க்கையில் சில மாற்றங்கள் நம்முடைய விருப்பமின்றியே வந்து சேருகின்றன.

ஒரு காலத்தில் நமக்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தவர்கள் நம்மை விட்டுப் பிரியலாம். 

நாம் வாழ்ந்த இடத்தை விட்டு வேறு இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருக்கலாம். 

பல ஆண்டுகளாகப் பழகிய வாழ்க்கை முறையை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியிருக்கலாம்.

அந்த மாற்றங்கள் நம்மை நிலைகுலையச் செய்வது இயல்பானதுதான்.

ஆனால், ஒரு விஷயத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மாற்றம் என்பது வாழ்க்கையின் இயல்பான ஒரு பகுதி. எதுவுமே எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கப்போவதில்லை.

நேற்று நமக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்த ஒன்று இன்று அதே மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்காமல் போகலாம். நேற்று நமக்குத் தேவையற்றதாகத் தோன்றிய ஒரு அனுபவம் இன்று நமக்கு மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம்.

அதனால், எதிர்பாராத மாற்றங்கள் வரும்போது அவற்றை உடனடியாக வெறுத்துவிடாமல், அவற்றை எதிர்கொள்ள நம்மைத் தயார்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

நமக்குப் பிடிக்காத மாற்றத்திற்குள்ளும் ஒரு புதிய அனுபவம் இருக்கலாம். 

நாம் இதுவரை அறிந்திராத நம்முடைய திறமை வெளிப்படுவதற்கான வாய்ப்பும் இருக்கலாம்.

மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது எல்லாவற்றிற்கும் சம்மதம் தெரிவிப்பதல்ல. 

நம்மால் மாற்றக்கூடியதை மாற்றவும், நம்மால் மாற்ற முடியாததை மன அமைதியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளவும் கற்றுக்கொள்வதாகும்.

காத்திருக்கும் காலத்திலும் நம்மை நாம் இழந்துவிடக் கூடாது!

வாழ்க்கையில் நாம் எதிர்பார்த்த ஒன்று கிடைக்காமல் போகும்போது, அந்த எண்ணத்திலேயே நம்முடைய முழு நேரத்தையும் செலவழித்துவிடுகிறோம்.

எப்போது கிடைக்கும்? எப்போது மாறும்? 

எப்போது எனது வாழ்க்கையில் நல்ல காலம் பிறக்கும்? 

என்று காத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனால், அந்தக் காத்திருப்பில் நம்முடைய இன்றைய வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிடுகிறோம் என்பதை உணர்வதில்லை.

நாளை ஒரு நல்ல வேலை கிடைத்தால்தான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும் என்று நினைக்கிறோம். 

சொந்த வீடு கிடைத்தால்தான் நிம்மதி என்று நினைக்கிறோம்.

     

ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை அடைந்தால்தான் வாழ்க்கையில் வெற்றி என்று நினைக்கிறோம்.

இப்படி எதிர்காலத்தில் ஏதோ ஒன்று கிடைத்தால்தான் மகிழ்ச்சி என்று வாழ்ந்தால், நம்முடைய இன்றைய மகிழ்ச்சியை நாமே இழந்துவிடுகிறோம்.

நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் இந்த நாளைச் சரியாகப் பயன்படுத்துவதும் ஒரு பெரிய வெற்றிதான்.

குடும்பத்தினருடன் அன்பாகப் பேசுவது, நண்பர்களுடன் மனம் விட்டுப் பேசுவது, நமக்குக் கிடைத்த வேலையை நேர்மையாகச் செய்வது, உடலையும் மனதையும் கவனித்துக்கொள்வது, பிறருக்கு முடிந்த உதவியைச் செய்வது என நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் பல சிறிய மகிழ்ச்சிகள் இருக்கின்றன.

அவற்றை அனுபவிக்க நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

நாளை என்ன நடக்கும் என்பது நமக்குத் தெரியாது. 

ஆனால், இன்று நம்மால் என்ன செய்ய முடியும் என்பது நமக்குத் தெரியும்.

எனவே, நாளைக்காகக் காத்திருக்கும் அதே நேரத்தில் இன்றைய வாழ்க்கையையும் அன்போடு வாழ்வோம்.

வாழ்க்கையை நம்புவோம்... நம்மையும் நம்புவோம்!

வாழ்வின் முதுமையின் வாசலில் நின்று, கடந்த காலத்தைச் சற்றுத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நம்முடைய வாழ்க்கையில் நடந்த பல நிகழ்வுகளுக்கு அன்றிருந்த அர்த்தமும், இன்று நாம் புரிந்துகொள்ளும் அர்த்தமும் ஒன்றாக இருப்பதில்லை என்பதை உணர முடிகிறது.

அன்று நம்மை அழ வைத்த சில நிகழ்வுகள், இன்று நம்முடைய அனுபவங்களாக மாறியிருக்கின்றன. 

அன்று நம்மை ஏமாற்றியதாகத் தோன்றிய சில முடிவுகள், இன்று நமக்கு ஒரு புதிய புரிதலைக் கொடுத்திருக்கின்றன. 

அன்று நாம் இழந்துவிட்டோம் என்று நினைத்த சில வாய்ப்புகள், வேறு நல்ல அனுபவங்களுக்கு வழிவகுத்திருக்கின்றன.

இதற்காக வாழ்க்கையில் ஏற்படும் எல்லாத் துன்பங்களும் நல்லதற்காகவே வருகின்றன என்று நான் சொல்லவில்லை. 

சில இழப்புகள் உண்மையிலேயே வலிக்கக்கூடியவை. 

சில பிரிவுகள் மனதில் ஆறாத காயங்களை ஏற்படுத்தக்கூடியவை.

      

சில தோல்விகள் நம்மை நீண்ட காலம் பாதிக்கக்கூடியவை.

ஆனால், அந்த வலிகளோடு நம்முடைய வாழ்க்கையையும் முடித்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை என்பதைத்தான் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

நடந்ததை மாற்ற முடியாது. ஆனால், நடந்ததைப் பற்றிய நம்முடைய பார்வையை மாற்றிக்கொள்ள முடியும். 

இழந்ததைத் திரும்பப் பெற முடியாமல் போகலாம். 

ஆனால், அதிலிருந்து ஒரு பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டு புதிய பாதையில் பயணிக்க முடியும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் மூடப்படும் ஒவ்வொரு கதவுக்கும் பின்னால் இன்னொரு கதவு திறக்கும் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. 

ப்ட்ஆனால், மூடப்பட்ட ஒரு கதவின் முன்னால் நின்றுகொண்டு வாழ்நாள் முழுவதும் அழுதுகொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.

நம்முடைய முயற்சியைத் தொடர்வோம். நம்முடைய நம்பிக்கையை இழக்காமல் இருப்போம். 

தேவையான இடங்களில் பாதையை மாற்றிக்கொள்வோம்.

     

தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்வோம். 

காத்திருக்க வேண்டிய இடத்தில் பொறுமையைக் கடைப்பிடிப்போம்.

எல்லாவற்றையும் நம்முடைய விருப்பப்படி நடத்திவிட முடியாது என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவம் வந்துவிட்டால், வாழ்க்கையின் பல சுமைகள் தானாகவே குறையத் தொடங்கும்.

இறுதியாக நான் சொல்ல விரும்புவது ஒன்றுதான்.

வாழ்க்கையில் நாம் எதிர்பார்த்தது கிடைக்கவில்லை என்பதற்காக நம்முடைய பயணம் முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்க வேண்டாம். 

சில நேரங்களில் நாம் செல்ல நினைத்த பாதையைவிட, வாழ்க்கை நம்மை அழைத்துச் செல்லும் பாதை நமக்குப் புதிய அனுபவங்களைக் கொடுக்கலாம்.

அந்தப் புதிய பாதை எங்கே கொண்டு செல்லும் என்பது இப்போது நமக்குத் தெரியாமல் இருக்கலாம். 

ஆனால், நம்முடைய முயற்சியையும் நம்பிக்கையையும் கைவிடாமல் பயணித்தால், ஒவ்வொரு அனுபவத்திலிருந்தும் ஏதாவது ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

நாம் விரும்பியதைப் பெறுவதில் மட்டுமல்ல, கிடைக்காததை ஏற்றுக்கொண்டு தொடர்ந்து வாழ்வதிலும் ஒரு அழகான மனப்பக்குவம் இருக்கிறது.

வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுப்பதை மட்டும் எண்ணிப் பார்க்காமல், அது நமக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதையும் கவனிப்போம்.

ஏனெனில், சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுக்க மறுப்பது ஒரு பொருளாக இருக்கலாம்.

ஆனால், அதற்குப் பதிலாக அது நமக்குக் கொடுப்பது ஒரு புதிய அனுபவமாகவும், ஒரு புதிய புரிதலாகவும், நம்மையே நாம் கண்டுகொள்ளும் ஒரு வாய்ப்பாகவும் இருக்கலாம்.

அந்த நம்பிக்கையோடு தொடர்ந்து பயணிப்போம்.

நேற்றைய ஏமாற்றங்களைச் சுமந்துகொண்டு இன்றைய நாளை இழக்காமல், நாளைய நம்பிக்கையோடு இன்றைய வாழ்க்கையை அன்பாக வாழ்வோம்.

அன்பன்,

சக்தி சக்திதாசன்

நமக்கான எல்லைகளை வகுத்துக்கொள்வது சுயநலமல்ல… சுய அன்பின் வெளிப்பாடு!

நமக்கான எல்லைகளை வகுத்துக்கொள்வது சுயநலமல்ல… சுய அன்பின் வெளிப்பாடு!

வாழ்க்கையில் நாம் கடந்து வந்த பாதையைச் சற்றுத் திரும்பிப் பார்த்தால், ஒரு உண்மை நமக்குப் புரியத் தொடங்கும். 

மற்றவர்களை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காக நாம் எத்தனையோ முறை நம்முடைய மகிழ்ச்சியைத் தியாகம் செய்திருக்கிறோம்.

     

மற்றவர்கள் மனம் புண்படக்கூடாது என்பதற்காக நம்முடைய மனதில் தோன்றிய உண்மையான எண்ணங்களைக்கூட வெளியில் சொல்லாமல் அடக்கி வைத்திருக்கிறோம். 

யாரும் நம்மைப் பற்றி தவறாக நினைத்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக நமக்குப் பிடிக்காத பல செயல்களிலும் விருப்பமில்லாமல் ஈடுபட்டிருக்கிறோம்.

இதையெல்லாம் நாம் அன்பு என்று நினைத்திருக்கிறோம்.

      

விட்டுக்கொடுத்தல் என்று நினைத்திருக்கிறோம். 

நல்ல மனிதராக இருப்பதற்கான அடையாளம் என்றும் எண்ணியிருக்கிறோம்.

ஆனால், வாழ்க்கையின் ஒரு கட்டத்தில் நமக்குள் ஒரு கேள்வி எழுகிறது.

எல்லோரையும் மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்க முயற்சி செய்யும் நாம், நம்மை மகிழ்ச்சியாக வைத்துக்கொள்ள என்ன செய்திருக்கிறோம்?

இந்தக் கேள்விக்கான பதிலைத் தேடும்போதுதான் நம்முடைய வாழ்க்கையில் சில எல்லைகளை வகுத்துக்கொள்வதன் அவசியம் நமக்குப் புரியத் தொடங்குகிறது.

எல்லை என்ற சொல்லைக் கேட்டவுடன் சிலருக்கு அது பிரிவையும், விலகலையும், உறவுகளில் விரிசலையும் ஏற்படுத்தும் ஒன்றாகத் தோன்றலாம். 

ஆனால், நான் புரிந்துகொண்ட வகையில் எல்லை என்பது ஒருவரை நம்மிடமிருந்து விலக்கி வைப்பதற்காக எழுப்பப்படும் சுவரல்ல. 

நம்முடைய மன அமைதியையும், சுய மரியாதையையும் பாதுகாத்துக்கொள்வதற்காக நாம் அமைத்துக்கொள்ளும் ஒரு பாதுகாப்பான இடம்.

ஒரு சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கையில் இது எவ்வாறு வெளிப்படுகிறது என்பதைச் சற்றுச் சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.

நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் எத்தனையோ மனிதர்களைச் சந்திக்கிறோம். 

வீட்டில் குடும்ப உறுப்பினர்கள், வேலை செய்யும் இடத்தில் உடன் பணியாற்றுபவர்கள், வெளியிடங்களில் நண்பர்கள், சமூகத்தில் பல்வேறு மனிதர்கள் என்று நம்முடைய தொடர்புகள் விரிவடைந்துகொண்டே செல்கின்றன.

அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு விதமான எதிர்பார்ப்புகள் இருக்கின்றன.

      

சிலர் நம்மிடம் உதவி கேட்பார்கள். சிலர் தங்களுடைய பிரச்சினைகளைப் பகிர்ந்துகொள்வார்கள். 

இன்னும் சிலர் தங்களுடைய விருப்பங்களுக்கேற்ப நாம் நடக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பார்கள்.

முடிந்தவரை மற்றவர்களுக்கு உதவுவது நல்ல பண்பு.

     

மற்றவர்களின் துன்பத்தில் பங்கெடுப்பது மனிதநேயம்.

      

ஆனால், எல்லோருடைய தேவைகளையும் நிறைவேற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் நம்முடைய வாழ்க்கையையே மறந்துவிடுவது சரியானதா?

ஒரு நண்பர் அடிக்கடி நம்மை அழைத்து அவருடைய பிரச்சினைகளைப் பற்றியே பேசுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். 

ஒவ்வொரு முறையும் அவருக்குச் செவிகொடுக்கிறோம். 

அவருக்கு ஆறுதல் சொல்கிறோம்.

      

அவருடைய மனக்கவலைகளைக் கேட்கிறோம். 

இதெல்லாம் நட்பின் இயல்பான வெளிப்பாடுதான்.

ஆனால், அந்த உரையாடல்கள் ஒவ்வொரு முறையும் நம்முடைய மனதையும் சோர்வடையச் செய்கின்றன என்றால், நமக்கும் ஓய்வு தேவை என்பதை நாம் உணர வேண்டாமா?

ஒரு நாள், "இன்று என்னால் பேச முடியவில்லை. எனக்கும் சற்று ஓய்வு தேவைப்படுகிறது. பிறகு பேசுவோம்" என்று சொல்வதில் என்ன தவறு இருக்கிறது?

அது நட்பை நிராகரிப்பதல்ல.

     

நம்முடைய மனநிலையையும் மதிக்கிறோம் என்பதன் வெளிப்பாடு.

இதே நிலை குடும்ப வாழ்க்கையிலும் ஏற்படுகிறது.

குடும்பம் என்றால் அன்பு, பாசம், பொறுப்பு, விட்டுக்கொடுத்தல் எல்லாம் இருக்க வேண்டும்.

  

ஆனால், குடும்பத்தில் ஒருவருடைய விருப்பத்திற்காக மற்றவர்கள் எப்போதும் தங்களுடைய விருப்பங்களை ஒதுக்கிவைக்க வேண்டும் என்ற நிலை உருவானால், அங்கே அன்பைவிட எதிர்பார்ப்புகளே அதிகமாகிவிடுகின்றன.

கணவன் மனைவியிடம், மனைவி கணவனிடம், பெற்றோர் பிள்ளைகளிடம், பிள்ளைகள் பெற்றோரிடம் என ஒவ்வொருவருக்கும் சில எதிர்பார்ப்புகள் இருக்கலாம்.

அந்த எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்ற முடியாத ஒரு சூழலில், தங்களுடைய இயலாமையைத் தெளிவாக எடுத்துச் சொல்லும் உரிமை ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கிறது.

எல்லாவற்றுக்கும் தலையாட்டிக்கொண்டிருப்பதுதான் அன்பு என்று நாம் நினைக்கக்கூடாது.

சில நேரங்களில் அன்புடனேயே மறுக்கவும் வேண்டும். 

சில நேரங்களில் அமைதியாக நம்முடைய நிலைப்பாட்டைத் தெரிவிக்கவும் வேண்டும்.

     

மற்றவர்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிப்பதைப் போலவே நம்முடைய உணர்வுகளுக்கும் மதிப்பளிக்க வேண்டும்.

இங்கேதான் சுய அன்புக்கும் சுயநலத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு வெளிப்படுகிறது.

சுயநலம் என்பது நம்முடைய தேவைகளுக்காக மற்றவர்களின் உணர்வுகளையும் உரிமைகளையும் பொருட்படுத்தாமல் நடந்துகொள்வது.

ஆனால், சுய அன்பு என்பது மற்றவர்களைப் பாதிக்காமல், நம்முடைய உணர்வுகளையும் தேவைகளையும் மதித்து வாழ்வது.

இந்த இரண்டையும் நாம் ஒன்றாகக் குழப்பிக்கொள்ளக்கூடாது.

நாம் மற்றவர்களுக்காக வாழக்கூடாது என்பதல்ல இதன் பொருள். 

மற்றவர்களுக்காக வாழும்போது நமக்காகவும் வாழ வேண்டும் என்பதே இதன் அடிப்படை.

எல்லோருக்கும் நேரம் ஒதுக்கும் நாம், நமக்காகவும் சிறிது நேரம் ஒதுக்க வேண்டும். 

எல்லோருடைய மனக்குறைகளையும் கேட்கும் நாம், நம்முடைய மனதின் குரலையும் கேட்க வேண்டும். 

எல்லோருடைய மகிழ்ச்சியையும் விரும்பும் நாம், நம்முடைய மகிழ்ச்சியையும் மறந்துவிடக் கூடாது.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் சில மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்.

      

அவர்களுடன் பேசிவிட்டு வந்தால் மனம் லேசாக இருக்கும்.

      

அவர்களுடன் சிறிது நேரம் செலவிட்டாலே உற்சாகம் பிறக்கும்.

      

நம்முடைய வளர்ச்சியைக் கண்டு மகிழ்வார்கள். 

நம்முடைய தோல்வியில் துணையாக இருப்பார்கள்.

     

நம்முடைய குறைகளைக் கூட அன்புடன் எடுத்துச் சொல்வார்கள்.

அதேவேளை, சில மனிதர்களைச் சந்தித்துவிட்டு வந்தால் ஏதோ ஒரு பாரம் மனதில் ஏறியதுபோல் இருக்கும். 

நம்முடைய ஒவ்வொரு செயலுக்கும் விளக்கம் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும். 

நம்முடைய முடிவுகளுக்கு அனுமதி பெற வேண்டியிருக்கும். 

நம்முடைய மகிழ்ச்சியைக்கூட அவர்களுடைய விருப்பத்திற்கேற்ப வெளிப்படுத்த வேண்டிய நிலை ஏற்படும்.

இத்தகைய உறவுகளில் நம்முடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.

ஒருவரை நேசிக்கிறோம் என்பதற்காக அவருடைய எல்லா நடத்தைகளையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை.

      

ஒருவருடன் நீண்டகாலமாகப் பழகுகிறோம் என்பதற்காக நம்முடைய சுயமரியாதையை இழக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.

சில உறவுகளில் சிறிது இடைவெளி தேவைப்படலாம். 

சில உரையாடல்களிலிருந்து விலகியிருக்க வேண்டியிருக்கலாம். 

சில எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மறுப்பு தெரிவிக்க வேண்டியிருக்கலாம்.

அதற்காக நாம் கெட்ட மனிதர்களாகிவிட மாட்டோம்.

நம்முடைய மன அமைதியைப் பாதுகாத்துக்கொள்வதற்காக எடுக்கும் ஒரு முடிவை மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்ளாமல் போகலாம்.

      

நாம் மாறிவிட்டோம் என்று சொல்லலாம். 

முன்புபோல் இல்லை என்று குறை கூறலாம். 

அவர்களுடைய தேவைகளுக்கு நாம் உடனடியாகப் பதிலளிக்காதபோது நம்மீது கோபப்படவும் செய்யலாம்.

ஆனால், ஒரு விஷயத்தை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கு மற்றவர்களுடைய ஒப்புதல் தேவையில்லை.

     

நம்முடைய மன அமைதியைப் பாதுகாத்துக்கொள்வதற்கு மற்றவர்களுடைய அனுமதியும் தேவையில்லை.

அதேநேரத்தில், நம்முடைய எல்லைகளை வகுத்துக்கொள்வது என்பது மற்றவர்களை அவமதிப்பதற்கான உரிமை அல்ல.

      

நம்முடைய கருத்தைத் தெரிவிக்கும்போதும் அவர்களுடைய உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும்.

     

கோபத்தினால் கதவுகளை மூடுவதற்கும், தெளிவினால் நம்முடைய எல்லைகளை வகுத்துக்கொள்வதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது.

நாம் பேசும் வார்த்தைகளில் அந்த வித்தியாசம் வெளிப்பட வேண்டும்.

"நீங்கள் எனக்குத் தேவையில்லை" என்று சொல்வதற்கும், "இப்போது என்னுடைய மனநிலைக்கு இது ஏற்றதாக இல்லை" என்று சொல்வதற்கும் எவ்வளவு பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது!

முதலாவது விலகலை ஏற்படுத்தலாம். 

இரண்டாவது நம்முடைய நிலையைப் புரியவைக்கலாம்.

வாழ்க்கையில் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான பாடங்களில் ஒன்று, எல்லாவற்றுக்கும் உடனடியாகப் பதிலளிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதாகும்.

யாராவது நம்மைக் குறை கூறினால் உடனடியாக நம்மை நியாயப்படுத்த வேண்டியதில்லை.

      

யாராவது நம்முடைய முடிவை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதற்காக அதை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. 

யாராவது நம்மைப் பற்றித் தவறாக நினைக்கிறார்கள் என்பதற்காக அவர்களுடைய எண்ணங்களை மாற்றுவதற்காக நம்முடைய நேரத்தையும் ஆற்றலையும் செலவழிக்க வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் அமைதியாக இருப்பதே சிறந்த பதிலாக இருக்கலாம்.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் நாம் செலவிடும் நேரமும், மன ஆற்றலும் மிகவும் பெறுமதியானவை. அவற்றை எங்கே செலவிடுகிறோம் என்பதில் நமக்குத் தெளிவு இருக்க வேண்டும்.

ஒரு மரம் வளர்வதற்கு அதற்குத் தேவையான நீரும் வெளிச்சமும் மட்டுமல்ல, அதைச் சுற்றியுள்ள மண்ணும் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும். 

அதுபோலவே ஒரு மனிதன் மன நிறைவுடன் வளர்வதற்கு அவனுக்குத் தேவையான அன்பும், அமைதியும், சுதந்திரமும் அவசியம்.

நாம் சுவாசிக்கவும், சிந்திக்கவும், நம்முடைய விருப்பங்களை அறிந்துகொள்ளவும், நம்முடைய தவறுகளிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளவும், நமக்குப் பிடித்த வழியில் வளரவும் ஒரு சிறிய இடம் நமக்குத் தேவை.

அந்த இடத்தை உருவாக்கிக்கொள்வதுதான் நம்முடைய ஆற்றலைப் பாதுகாப்பது.

அது உலகத்திலிருந்து ஓடிப்போவது அல்ல. 

மனிதர்களை வெறுப்பது அல்ல.

      

உறவுகளைத் துண்டிப்பதும் அல்ல.

      

மாறாக, நம்முடைய வாழ்க்கையில் எதற்கு எவ்வளவு இடம் கொடுக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

வாழ்க்கையின் முதுமையின் வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது எனக்குள் தோன்றும் ஒரு சிந்தனையை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.

வாழ்க்கையின் பல வருடங்களை மற்றவர்களுடைய விருப்பங்களையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் நிறைவேற்றுவதற்காகவே செலவிட்டிருக்கிறோம். 

சில நேரங்களில் நமக்குப் பிடிக்காதவற்றையும் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம். 

சில நேரங்களில் சொல்ல வேண்டியவற்றைக்கூட சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்திருக்கிறோம். 

யாரையும் இழந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக நம்மையே இழந்திருக்கிறோம்.

ஆனால், வயது அதிகரிக்கும்போது ஒரு உண்மை புரிகிறது.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் நம்முடன் இறுதிவரை பயணிக்க வேண்டியவர் நாம்தான்.

     

மற்றவர்கள் நம்முடைய வாழ்க்கைப் பயணத்தில் வந்து செல்லலாம்.

     

சிலர் நீண்டகாலம் நம்முடன் இருக்கலாம். 

சிலர் பாதியிலேயே பிரிந்து செல்லலாம். 

ஆனால், நம்முடைய மனதுடன் நாம் கொண்டிருக்கும் உறவு மட்டும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது.

அந்த உறவையும் நாம் அன்போடு பேண வேண்டாமா?

நம்முடைய மனதிற்கு ஓய்வு கொடுக்க வேண்டும். 

உடலின் தேவைகளைக் கவனிக்க வேண்டும். 

நமக்குப் பிடித்தவற்றைச் செய்வதற்குச் சிறிது நேரம் ஒதுக்க வேண்டும்.

     

நம்முடைய எண்ணங்களைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும். 

எப்போதும் மற்றவர்களுக்காகவே வாழாமல், நமக்குள்ளும் ஒரு வாழ்க்கை இருக்கிறது என்பதை உணர வேண்டும்.

இளைய தலைமுறையினரிடம் நான் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பும் கருத்தும் இதுதான்.

உங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ளும்போது மற்றவர்களுடைய கருத்துகளைக் கேளுங்கள். 

அவர்களுடைய அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

      

பெற்றோரையும் பெரியவர்களையும் மதியுங்கள்.

     

நண்பர்களிடம் அன்பு காட்டுங்கள்.

     

உங்களால் இயன்றவரை மற்றவர்களுக்கு உதவுங்கள்.

ஆனால், இவை அனைத்தையும் செய்யும்போது உங்களுடைய தனித்துவத்தை இழந்துவிடாதீர்கள்.

உங்களுக்குப் பிடிக்காத ஒரு செயலைச் செய்ய மறுப்பது தவறல்ல. 

உங்களுடைய நேரத்தைப் பாதுகாப்பது தவறல்ல.

     

உங்களுடைய மன அமைதிக்காகச் சிறிது தனிமையை நாடுவது தவறல்ல. 

உங்களுடைய வாழ்க்கைக்கு ஏற்ற முடிவுகளை நீங்களே எடுப்பதும் தவறல்ல.

மற்றவர்கள் உங்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதற்கு முன்பாக, நீங்கள் உங்களைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குங்கள்.

உங்களுடைய மனம் எதனால் மகிழ்கிறது, எதனால் சோர்வடைகிறது என்பதை அறிந்துகொள்ளுங்கள். 

எத்தகைய மனிதர்களுடன் இருக்கும்போது உங்களுக்குள் நல்ல உணர்வுகள் பிறக்கின்றன,

எத்தகைய சூழல்களில் உங்களுடைய மன அமைதி பாதிக்கப்படுகிறது என்பதை உணருங்கள்.

இந்தத் தெளிவு வந்துவிட்டால், வாழ்க்கையில் பல முடிவுகளை எடுப்பது எளிதாகிவிடும்.

நாம் மற்றவர்களிடம் காட்டும் அக்கறையும் மரியாதையும் நமக்கும் கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்புவதில் எந்தத் தவறும் இல்லை. 

நாம் பிறருக்குக் கொடுக்கும் அன்பின் ஒரு பகுதியையாவது நமக்கும் கொடுக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அதற்காக நம்மை நாம் உயர்த்திப் பிடிக்க வேண்டியதில்லை.

     

மற்றவர்களைவிட நம்மை முக்கியமானவர்களாக நினைக்க வேண்டியதுமில்லை.

நம்மையும் மற்றவர்களைப் போலவே மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டால் போதும்.

ஒரு சிறிய சிந்தனை.

நம்மைச் சோர்வடையச் செய்யும் விஷயங்களுக்கு 'இல்லை' என்று சொல்வது, நமக்கு உயிரூட்டும் விஷயங்களுக்கு 'ஆம்' என்று சொல்வதற்கான வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது.

அந்த 'இல்லை'யில் வெறுப்பு இருக்க வேண்டியதில்லை. 

அந்த 'ஆம்' என்பதில் சுயநலம் இருக்க வேண்டியதில்லை.

இரண்டிலும் தெளிவும், அன்பும், சுயமரியாதையும் இருக்க வேண்டும்.

நம்முடைய மன அமைதிக்காக நாம் வகுத்துக்கொள்ளும் எல்லைகள் மற்றவர்களைத் தண்டிப்பதற்காக அல்ல. 

நம்முடைய வாழ்க்கையை ஆரோக்கியமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் வைத்துக்கொள்வதற்காக.

எல்லோரையும் நேசிப்போம்.

     

எல்லோரையும் மதிப்போம்.

     

இயன்றவரை எல்லோருக்கும் உதவுவோம். 

ஆனால், அந்தப் பயணத்தில் நம்மையும் நேசிக்கவும், நம்மையும் மதிக்கவும் மறந்துவிட வேண்டாம்.

ஏனெனில், மற்றவர்களுக்கு அன்பு கொடுத்து வாழ்வது எவ்வளவு அழகானதோ, நம்மிடமும் அன்பு செலுத்தி வாழ்வது அதைவிடக் குறைவான அழகுடையதல்ல!

வாழ்க்கை என்பது மற்றவர்களுடைய எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்றுவதற்காக மட்டுமே நமக்குக் கொடுக்கப்பட்டதல்ல.

      

நம்முடைய உண்மையான இயல்புடன், மன நிறைவுடனும், அமைதியுடனும் வாழ்வதற்கும் நமக்கு உரிமை இருக்கிறது.

அந்த உரிமையை உணர்ந்து வாழத் தொடங்குவோம்.

நம்மை நாம் மதிக்கத் தொடங்கும் அந்த நிமிடத்தில்தான், நம்முடைய வாழ்க்கையையும் உண்மையாக மதிக்கத் தொடங்குகிறோம்.

அன்பன்,

சக்தி சக்திதாசன்

நமக்கான வாழ்க்கையின் லயத்தைக் கண்டறிவோம்!

நமக்கான வாழ்க்கையின் லயத்தைக் கண்டறிவோம்!

உள்ளத்தின் உண்மையைப் பிரதிபலிக்கும் வாழ்க்கையே உண்மையான மகிழ்ச்சியின் தொடக்கம்.

வாழ்க்கையைப் பற்றிச் சற்று அமைதியாகச் சிந்தித்துப் பாருங்கள். 

நாம் வாழும் வாழ்க்கை உண்மையிலேயே நமக்குப் பிடித்த வாழ்க்கையா? 

அல்லது பிறர் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ப நாம் அமைத்துக்கொண்ட வாழ்க்கையா?

நாம் எடுக்கும் முடிவுகள் நம்முடைய மனத்தின் தெளிவிலிருந்து பிறக்கின்றனவா? 

அல்லது மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள், மற்றவர்கள் என்ன சொல்வார்கள், மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன மதிப்பீடு செய்வார்கள் என்ற அச்சத்திலிருந்து பிறக்கின்றனவா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை நாம் ஒவ்வொருவரும் நமக்குள் தேடிப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.

ஏனெனில், வாழ்க்கையில் பல நேரங்களில் நாம் நமக்காக வாழ்வதாக நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

     

ஆனால் உண்மையில், மற்றவர்களின் விருப்பங்கள், எதிர்பார்ப்புகள், வாழ்க்கை முறைகள், வெற்றியின் அளவுகோல்கள் ஆகியவற்றுக்கு ஏற்ப நம்முடைய வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

அப்படியானால், நாம் வாழும் வாழ்க்கையில் நம்முடைய மனதுக்கு எவ்வளவு இடம் இருக்கிறது?

இந்தச் சிந்தனையை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் இன்று உங்களுடன் சில அனுபவப் பகிர்வுகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்.

நம்முடைய அக உலகமும் புற உலகமும்!

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இரண்டு உலகங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று அவனுக்குள் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் அக உலகம். 

மற்றொன்று அவன் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் புற உலகம்.

அக உலகம் என்பது நம்முடைய எண்ணங்கள், உணர்வுகள், நம்பிக்கைகள், ஆசைகள், விருப்பங்கள், அச்சங்கள், மனச்சாட்சிகள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பு.

புற உலகம் என்பது நம்முடைய குடும்பம், தொழில், உறவுகள், நட்புகள், சமூக வாழ்க்கை, நாம் எடுக்கும் முடிவுகள், நாம் மேற்கொள்ளும் செயல்கள் என நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் வாழ்க்கை.

இந்த இரண்டு உலகங்களுக்கும் இடையில் ஒரு தொடர்பு இருக்கிறது.

நமக்குள் என்ன இருக்கிறதோ, அது படிப்படியாக நம்முடைய செயல்களில் வெளிப்படத் தொடங்குகிறது. 

நம்முடைய எண்ணங்கள் நம்முடைய முடிவுகளைப் பாதிக்கின்றன. 

முடிவுகள் செயல்களாகின்றன.

     

செயல்கள் பழக்கங்களாகின்றன.

      

பழக்கங்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையின் போக்கையே தீர்மானிக்கின்றன.

உதாரணமாக, ஒருவருக்குள் அமைதி இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். 

அந்த அமைதி அவருடைய பேச்சிலும், அணுகுமுறையிலும், பிறரிடம் நடந்துகொள்ளும் விதத்திலும் வெளிப்படத் தொடங்கும்.

அதேபோன்று, ஒருவருக்குள் தொடர்ந்து ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் மனப்பான்மை இருந்தால், அவருடைய வாழ்க்கையில் எவ்வளவு வசதிகள் இருந்தாலும், மற்றவரிடம் இருப்பதைப் பார்த்து தனக்குக் கிடைத்திருப்பதைப் போதாததாக நினைக்கத் தொடங்குவார்.

இதிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது ஒன்றுதான்.

நம்முடைய புற வாழ்க்கையில் மாற்றம் வேண்டும் என்றால், அதற்கான தொடக்கம் நம்முடைய அக உலகத்தில்தான் இருக்கிறது.

நாம் உள்ளுக்குள் நம்பாத ஒன்றை வெளியில் நடித்துக்கொண்டு நீண்ட காலம் வாழ முடியாது.

     

நம்முடைய உள்ளத்தின் உண்மைக்கும், நாம் வாழும் வாழ்க்கைக்கும் இடையில் ஒரு ஒற்றுமை ஏற்படும்போதுதான் வாழ்க்கையில் ஒரு நிறைவு பிறக்கிறது.

பிறரின் அழுத்தத்திலிருந்து அல்ல, நம்முடைய தெளிவிலிருந்து பிறக்கும் முடிவுகள்!

நாம் வாழ்க்கையில் எடுக்கும் பல முடிவுகளைச் சற்று ஆராய்ந்து பாருங்கள்.

படிக்க வேண்டிய துறையைத் தேர்ந்தெடுப்பது முதல் தொழிலைத் தீர்மானிப்பது வரை, திருமண வாழ்க்கை முதல் குடும்பப் பொறுப்புகள் வரை, வீடு வாங்குவது முதல் பொருளாதாரத் திட்டங்கள் வரை, பல முடிவுகளில் மற்றவர்களின் எதிர்பார்ப்புகள் கலந்திருக்கின்றன.

பெற்றோர் விரும்புகிறார்கள் என்பதற்காக ஒரு துறையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம். 

நண்பர்கள் முன்னேறுகிறார்கள் என்பதற்காக நாமும் அதே பாதையில் ஓடுகிறோம். 

சமூகம் மதிக்கிறது என்பதற்காக ஒரு வாழ்க்கை முறையைப் பின்பற்றுகிறோம்.

இவற்றில் தவறு இருக்கிறது என்று நான் சொல்லவில்லை.

     

பெற்றோரின் அனுபவம் நமக்குத் துணையாக இருக்கலாம்.

      

நண்பர்களின் ஆலோசனை நமக்கு வழிகாட்டலாம். 

சமூகத்தின் அனுபவங்களிலிருந்தும் நாம் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஆனால், ஒரு முடிவை எடுப்பதற்கு முன்பு அது நமக்குப் பொருத்தமானதா என்று சிந்திக்க வேண்டியது நம்முடைய பொறுப்பு.

பிறருடைய ஆலோசனையைக் கேட்பது நல்லது. 

ஆனால் நம்முடைய வாழ்க்கையின் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தை முழுமையாகப் பிறரிடம் ஒப்படைத்துவிடுவது சரியல்ல.

ஒருவர் கடலில் பயணம் செய்வதற்காகப் புறப்படும்போது, மற்றவர்கள் காட்டும் திசையைப் புரிந்துகொள்ளலாம். 

ஆனால் அந்தப் பயணத்தில் தன்னுடைய கப்பலை எப்படிச் செலுத்த வேண்டும் என்பதை அவர் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

அதேபோல, வாழ்க்கையில் பிறருடைய அனுபவங்களிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

ஆனால் உங்களுடைய உள்ளத்தின் குரலையும் கேளுங்கள்.

நாம் எடுக்கும் முடிவுகள் நமக்குள் தெளிவையும் பொறுப்புணர்வையும் உருவாக்க வேண்டும். 

பிறர் பாராட்டுவார்கள் என்பதற்காக எடுக்கப்படும் முடிவுகளைக் காட்டிலும், நம்முடைய மனச்சாட்சிக்கு உண்மையாக இருந்து எடுக்கப்படும் முடிவுகளே நீண்ட காலத்தில் நமக்கு நிம்மதியைத் தரும்.

மகிழ்ச்சியை எதிர்காலத்துக்கு ஒத்திவைக்காதீர்கள்!

வாழ்க்கையில் நாம் அடிக்கடி செய்யும் ஒரு தவறு இருக்கிறது.

இப்போது மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டிய காரணங்களைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, எதிர்காலத்தில் ஏதாவது ஒன்று நடந்த பிறகுதான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும் என்று நினைக்கிறோம்.

படிப்பு முடிந்ததும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.

நல்ல வேலை கிடைத்ததும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.

வீடு வாங்கியதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.

கடன்கள் தீர்ந்ததும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.

பிள்ளைகள் வாழ்க்கையில் முன்னேறியதும் நிம்மதியாக இருப்பேன்.

ஓய்வுபெற்றதும் எனக்கான வாழ்க்கையை வாழ்வேன்.

இப்படியாக நம்முடைய மகிழ்ச்சியை ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் எதிர்காலத்துக்கு ஒத்திவைத்துக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

ஆனால், அந்த எதிர்காலம் வந்ததும் இன்னொரு எதிர்பார்ப்பு நமக்காகக் காத்திருக்கிறது.

இது ஒரு முடிவில்லாத பயணமாக மாறிவிடுகிறது.

வாழ்க்கையில் இலக்குகள் இருக்க வேண்டும். 

முன்னேற்றத்திற்கான முயற்சிகள் இருக்க வேண்டும். 

நாளை இன்றைவிடச் சிறப்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற விருப்பமும் இருக்க வேண்டும்.

ஆனால் அதற்காக இன்றைய நாளை நாம் இழந்துவிடக் கூடாது.

நாளைய மகிழ்ச்சிக்காக இன்றைய மகிழ்ச்சியை முழுமையாகத் தியாகம் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை.

காலையில் எழுந்து சூரிய ஒளியை ரசிப்பது, குடும்பத்தினருடன் மனம் விட்டுப் பேசுவது, நண்பரின் நலனை விசாரிப்பது, நமக்குப் பிடித்த ஒரு பாடலைக் கேட்பது, அமைதியாகச் சிறிது நேரம் நம்முடன் நாமே இருப்பது என வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியைத் தரக்கூடிய எத்தனையோ சிறிய தருணங்கள் இருக்கின்றன.

அவற்றை உணர்ந்து அனுபவிக்கப் பழக வேண்டும்.

மகிழ்ச்சி என்பது எல்லாப் பிரச்சினைகளும் முடிந்த பிறகு நமக்குக் கிடைக்கும் பரிசு அல்ல.

     

பிரச்சினைகளுக்கு மத்தியிலும் வாழ்க்கையில் இருக்கும் நல்லவற்றை உணர்ந்து வாழும் மனப்பக்குவமும் மகிழ்ச்சிதான்.

உங்கள் பயணத்தைப் பிறருடைய காலத்தோடு ஒப்பிடாதீர்கள்!

இன்றைய உலகத்தில் நம்முடைய மன அமைதியை அதிகமாகப் பாதிப்பது ஒப்பீடு.

நம்மைவிட இளைய ஒருவர் பெரிய பதவியில் இருக்கிறார். 

நம்முடன் படித்தவர் பெரிய வீடு வாங்கிவிட்டார். 

நம்முடைய நண்பர் வெளிநாட்டில் உயர்ந்த வாழ்க்கை வாழ்கிறார்.

     

நம்முடைய வயதையொத்த ஒருவர் தொழிலில் மிகப்பெரிய வெற்றியைப் பெற்றிருக்கிறார்.

இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஏதோ குறை இருப்பதாக நினைக்கத் தொடங்குகிறோம்.

ஆனால் நாம் மறந்துவிடும் ஓர் உண்மை இருக்கிறது.

ஒவ்வொருவருடைய வாழ்க்கைப் பயணமும் வேறுபட்டது.

ஒவ்வொருவருக்கும் தொடங்கிய இடம் வேறு. கிடைத்த வாய்ப்புகள் வேறு. குடும்பச் சூழ்நிலைகள் வேறு. 

எதிர்கொண்ட சவால்கள் வேறு. அவர்களுடைய திறமைகளும் விருப்பங்களும் வேறு.

இப்படிப் பல வேறுபாடுகள் இருக்கும்போது, எல்லோருடைய வாழ்க்கையையும் ஒரே அளவுகோலால் அளப்பது எப்படி நியாயமாகும்?

ஒரு மரம் விரைவாக வளர்கிறது. இன்னொரு மரம் மெதுவாக வளர்கிறது. 

ஒரு செடி குறுகிய காலத்தில் பூக்கிறது. 

மற்றொன்று நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகுதான் மலர்கிறது.

ஆனால் அவற்றின் வளர்ச்சியை ஒப்பிட்டு எந்த மரமும் தன்னுடைய வளர்ச்சியை நிறுத்துவதில்லை.

இயற்கை ஒவ்வொன்றுக்கும் அதற்கான காலத்தையும் தன்மையையும் வழங்கியிருக்கிறது.

மனித வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

ஒருவர் இருபத்தைந்து வயதில் வெற்றி பெறலாம். 

இன்னொருவர் நாற்பது வயதில் தன்னுடைய பாதையைக் கண்டறியலாம். 

மற்றொருவர் ஐம்பது வயதில்தான் தனக்குள் மறைந்திருக்கும் திறமையை உணரலாம்.

அதனால் யாரும் தாமதமாகிவிட்டதாக நினைத்துத் தங்களைத் தாழ்த்திக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

நம்முடைய நேற்றைய நிலையோடு இன்றைய நிலையை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது வளர்ச்சிக்கு உதவும்.

     

ஆனால் மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கையோடு நம்முடைய வாழ்க்கையை ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது பல நேரங்களில் தேவையற்ற மன அழுத்தத்தையே உருவாக்கும்.

நாம் அடைய வேண்டியது பிறருடைய இடத்தை அல்ல. நம்முடைய வாழ்க்கையில் நமக்குரிய வளர்ச்சியை!

வளர்வதற்கான சுதந்திரமும், பாதையை மாற்றுவதற்கான துணிவும்!

வாழ்க்கையில் நாம் ஒரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டால், அதிலேயே கடைசிவரை பயணிக்க வேண்டும் என்று சில நேரங்களில் நமக்குள் ஒரு கட்டுப்பாட்டை உருவாக்கிக்கொள்கிறோம்.

ஒரு முடிவை எடுத்துவிட்டோம் என்பதற்காக அது தவறாக இருந்தாலும் தொடர்ந்து அதிலேயே இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறோம்.

ஒரு தொழிலில் இறங்கிவிட்டோம் என்பதற்காக அதில் மகிழ்ச்சியில்லாவிட்டாலும் தொடர்ந்து போராடுகிறோம். 

ஒரு உறவில் இருக்கிறோம் என்பதற்காக நம்முடைய மன உண்மைகளை வெளிப்படுத்தாமல் வாழ்கிறோம். 

ஒரு வாழ்க்கை முறையைப் பழகிவிட்டோம் என்பதற்காக அதிலிருந்து வெளியேறத் தயங்குகிறோம்.

ஆனால், வாழ்க்கை என்பது ஒரே பாதையில் செல்ல வேண்டிய கட்டாயப் பயணம் அல்ல.

நாம் வளரும்போது நம்முடைய சிந்தனைகளும் மாறுகின்றன. அனுபவங்கள் நமக்குப் புதிய புரிதல்களைத் தருகின்றன. 

நேற்று சரியானதாகத் தோன்றிய ஒன்று இன்று நமக்குப் பொருத்தமற்றதாகத் தெரியலாம்.

அதற்காக நம்மை நாமே குற்றம் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

மாறாக, புதிய உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு அதற்கேற்ப நம்முடைய பாதையை மாற்றிக்கொள்ளும் துணிவு வேண்டும்.

பாதையை மாற்றுவது தோல்வியல்ல. 

சில நேரங்களில் அது நம்முடைய வளர்ச்சியின் அடையாளம்.

நாம் தவறான திசையில் பயணித்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை உணர்ந்த பிறகும், மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற காரணத்திற்காக அதே பாதையில் தொடர்வதுதான் உண்மையான இழப்பு.

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒவ்வொரு சிறிய தடையையும் சந்திக்கும்போது பாதையை மாற்றுவது புத்திசாலித்தனம் அல்ல. 

அதேபோல், நம்முடைய உள்ளத்தின் உண்மையை உணர்ந்த பிறகும் மாற்றத்தைத் தவிர்ப்பதும் புத்திசாலித்தனம் அல்ல.

எப்போது பொறுமையாகத் தொடர வேண்டும், எப்போது நின்று சிந்திக்க வேண்டும், எப்போது புதிய பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதை உணர்வதற்குத்தான் தெளிவு தேவைப்படுகிறது.

அந்தத் தெளிவே நம்முடைய சுதந்திரத்தின் அடிப்படை.

நமக்கான வாழ்க்கையின் லயத்தைக் கண்டடைவோம்!

இந்தச் சிந்தனைகளின் இறுதியில் நாம் வந்தடைய வேண்டிய இடம் ஒன்றுதான்.

அதுதான் நமக்கான வாழ்க்கையின் லயம்.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தனக்கான ஓர் இயல்பான வாழ்க்கை ஓட்டம் இருக்கிறது.

சிலருக்கு அதிகமான சமூக உறவுகள் தேவைப்படலாம்.

    

சிலருக்கு அமைதியான தனிமை தேவைப்படலாம். 

சிலர் வேகமாகச் செயல்பட விரும்பலாம். 

சிலர் நிதானமாக ஒவ்வொன்றையும் சிந்தித்துச் செயல்பட விரும்பலாம்.

ஒருவர் அதிகப் பொருளாதார வளர்ச்சியை விரும்பலாம்.

 

இன்னொருவர் குடும்பத்துடன் செலவிடும் நேரத்தையே மிகப்பெரிய செல்வமாகக் கருதலாம்.

இதில் எது சரி, எது தவறு என்று பொதுவாகத் தீர்மானிக்க முடியாது.

நம்முடைய இயல்பையும், நம்முடைய தேவைகளையும், நம்முடைய பொறுப்புகளையும் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப வாழ்வதுதான் முக்கியம்.

இசையில் எல்லா வாத்தியங்களும் ஒரே தாளத்தில் ஒலிப்பதில்லை.

     

ஒவ்வொரு வாத்தியத்திற்கும் தனித்துவமான ஒலி இருக்கிறது.

     

அவை ஒன்றோடொன்று இணைந்து இசைக்கப்படும்போதுதான் இனிமையான இசை பிறக்கிறது.

வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

நம்முடைய குடும்பப் பொறுப்புகள், தொழில், உறவுகள், தனிப்பட்ட விருப்பங்கள், ஓய்வு, ஆன்மீகத் தேடல் என அனைத்திற்கும் உரிய இடத்தைக் கொடுத்து வாழக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அடுத்தவர் வாழ்க்கையின் வேகத்தைப் பார்த்து நம்முடைய வேகத்தைத் தீர்மானிக்கக் கூடாது.

அவர்களுடைய வாழ்க்கை முறை நமக்குப் பொருந்துமா என்று சிந்திக்காமல் அதைப் பின்பற்றக் கூடாது.

நம்முடைய மனம் எதை விரும்புகிறது, நம்முடைய வாழ்க்கைக்கு உண்மையில் எது தேவைப்படுகிறது, நம்முடைய செயல்கள் நம்முடைய மனச்சாட்சியோடு ஒத்துப்போகின்றனவா என்பதை அவ்வப்போது நமக்குள் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

அப்படிக் கேட்கும்போதுதான் நமக்கான வாழ்க்கையின் லயத்தைப் படிப்படியாகக் கண்டறிய முடியும்.

அந்த லயத்தைக் கண்டறிந்த பிறகு, வாழ்க்கையில் சவால்கள் வராது என்று அர்த்தமல்ல. துன்பங்கள் மறைந்துவிடும் என்றும் அர்த்தமல்ல.

ஆனால், அவற்றுக்கு மத்தியில் நம்மை நாம் இழக்காமல் வாழும் பக்குவம் கிடைக்கும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பிறருடைய பாராட்டுக்காகவோ, அங்கீகாரத்திற்காகவோ தொடர்ந்து மாற்றிக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இருக்காது.

நமக்குள் ஒரு நிறைவு உருவாகும்.

இறுதியாக ஒரு சிறிய சிந்தனை!

வாழ்க்கையின் முதுமையின் வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது எனக்குள் தோன்றும் ஓர் உண்மை என்னவென்றால், நாம் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு தூரம் பயணம் செய்தோம் என்பதைவிட, அந்தப் பயணத்தில் நம்மை நாம் எவ்வளவு தூரம் புரிந்துகொண்டோம் என்பதுதான் முக்கியமானது.

எத்தனையோ ஆண்டுகள் பிறருக்காக வாழ்ந்திருக்கலாம்.

     

பலருடைய எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்றியிருக்கலாம். 

பல இலக்குகளை அடைந்திருக்கலாம். 

பல தோல்விகளையும் வெற்றிகளையும் சந்தித்திருக்கலாம்.

ஆனால் அந்தப் பயணத்தில் நம்முடைய உள்ளத்தின் குரலைக் கேட்க நமக்கு நேரம் கிடைத்ததா?

நம்முடைய மகிழ்ச்சியை நாம் அனுபவித்தோமா?

நம்முடைய வாழ்க்கையை நம்முடைய விருப்பத்திற்கேற்ப வாழத் துணிந்தோமா?

இந்தக் கேள்விகள் நம்மை நாமே குற்றம் சாட்டுவதற்காக அல்ல.

     

இனிவரும் நாட்களை இன்னும் அர்த்தமுள்ளதாக அமைத்துக்கொள்வதற்காக!

நேற்று எப்படி வாழ்ந்தோம் என்பதை மாற்ற முடியாது. 

ஆனால் இன்று எப்படி வாழப்போகிறோம் என்பதைத் தீர்மானிக்க நமக்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது.

எனவே, நம்முடைய அக உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வோம்.

     

நம்முடைய உண்மையான விருப்பங்களையும் தேவைகளையும் அறிந்துகொள்வோம். 

பிறருடைய அழுத்தத்திற்காக நம்முடைய முடிவுகளை எடுக்காமல், தெளிவோடு முடிவெடுப்போம்.

மகிழ்ச்சியை நாளைக்குத் தள்ளிப்போடாமல் இன்றைய சிறிய தருணங்களிலும் அனுபவிப்போம்.

பிறருடைய வளர்ச்சியைப் பார்த்து நம்முடைய வாழ்க்கையைத் தாழ்த்திக்கொள்ளாமல், நம்முடைய சொந்தப் பயணத்தில் தொடர்ந்து முன்னேறுவோம்.

தேவைப்படும்போது புதிய பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தயங்காமல் இருப்போம்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நம்முடைய மனத்தின் உண்மைக்கும் நாம் வாழும் புற வாழ்க்கைக்கும் இடையில் ஓர் அழகான ஒற்றுமையை உருவாக்க முயற்சிப்போம்.

ஏனெனில், வாழ்க்கை என்பது மற்றவர்கள் நமக்காக எழுதிய கதையை நடித்துக் காட்டுவது அல்ல. 

நம்முடைய உள்ளத்தின் உண்மையை உணர்ந்து, நமக்கான கதையை நாமே வாழ்ந்து காட்டுவது!

நாம் ஒவ்வொருவரும் நமக்கான வாழ்க்கையின் லயத்தைக் கண்டறிந்து, அந்த லயத்தில் நிம்மதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் பயணிக்கக் கற்றுக்கொள்வோம்.

அந்தப் பயணத்தில் நம்மை நாமே தொலைத்துவிடாமல், நம்மை நாமே கண்டடைவோம்.

அன்பன்,

சக்தி சக்திதாசன்