உணர்வுகளை வெல்லும் மனித வலிமை”

உணர்வுகளை வெல்லும் மனித வலிமை”

பயம், அவமானம், கோபம், நம்பிக்கையின்மை இவை மனித உள்ளத்தின் நிழல் பக்கங்கள்.

  

அவை வெளியில் இருந்து நம்மைத் தாக்கும் சக்திகள் அல்ல மாறாக, நம்முள் தோன்றிக் கொண்டு, நம்முடைய சிந்தனை மற்றும் அனுபவங்களின் மூலம் வளர்க்கப்படும் உணர்வுகள். 

மனித வாழ்க்கையின் சிக்கலான பாதையில் இத்தகைய உணர்வுகள் தோன்றுவது இயல்பான ஒன்று.

    

ஆனால் அவற்றை நம் உள்ளத்தில் நிரந்தரமாக வாழ அனுமதிப்பதா, அல்லது அவற்றை உணர்ந்து விடுவிப்பதா என்பது தான் வாழ்க்கையின் முக்கியமான தத்துவக் கேள்வியாகிறது.

பயம் என்பது அறியாமையின் குழந்தை. 

நாம் அறியாததற்கும், எதிர்காலத்தின் உறுதியற்ற தன்மைக்கும் நாம் கொடுக்கும் மனப் பிரதிபலிப்பே பயம். 

அது சில சமயங்களில் நம்மை பாதுகாக்கும். 

ஆனால் பல சமயங்களில் நம்மை வளர்ச்சியிலிருந்து தடுக்கிறது. 

ஒரு மனிதன் தனது பயத்தை அடக்க முயற்சிக்கவில்லை என்றால், அவன் வாழ்வின் பல வாய்ப்புகளை இழக்க நேரிடும்.

    

பயத்தை உணர்ந்தாலும், அதனால் ஆளாக்கப்படாமல் இருப்பதே உண்மையான தைரியம். 

அதுவே மனிதனை அடுத்த கட்டத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது.

அவமானம் என்பது சமூகத்தின் கண்களில் நம்மைப் பற்றிய எண்ணங்களால் உருவாகும் ஒரு உளவியல் நிலை. 

பிறர் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற அச்சம், நம்மை நாமாக இருக்க விடாமல் தடுக்கிறது. 

ஆனால் உண்மையில், ஒருவர் தன்னுடைய மதிப்பை வெளிப்புற அங்கீகாரத்தில் தேடும்போது தான் அவமானம் உருவாகிறது.

    

தன்னம்பிக்கை கொண்ட மனம் அவமானத்தை ஒரு தற்காலிக உணர்வாகவே பார்க்கும்.

அது நிலையான அடையாளமாக மாறாது. 

இவ்வாறாக, அவமானத்தை தாண்டி செல்லும் சக்தி, மனிதனுக்கு உள்ளார்ந்த சுதந்திரத்தை அளிக்கிறது.

கோபம் என்பது எதிர்பார்ப்புகள் முறிவடையும் போது உருவாகும் தீவிரமான உணர்வு. 

அது நம் உள்ளத்தில் வெப்பமாக எரிந்து, சிந்தனையை மங்கச் செய்கிறது. 

கோபம் தற்காலிகமாக சக்தி அளிப்பது போல தோன்றினாலும், அது நம்முடைய தீர்மானங்களை தவறாக மாற்றும். 

கோபத்தை கட்டுப்படுத்துவது என்பது அதை அடக்குவது அல்ல.

    

அதன் மூலத்தை புரிந்து கொள்ளுதல். 

ஏன் நாம் கோபப்படுகிறோம் என்பதை அறிந்தவுடன், அது நம்மை ஆளும் வலிமையை இழக்கத் தொடங்கும். 

அந்த உணர்வை விழிப்புணர்வுடன் எதிர்கொள்வதே ஆன்மிக வளர்ச்சியின் ஒரு அடையாளமாகும்.

நம்பிக்கையின்மை என்பது மனத்தின் இருள். 

அது வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தையே கேள்விக்குறியாக்கும். 

ஆனால் நம்பிக்கை என்பது வெளியில் இருந்து வருவது அல்ல.

    

அது நம்முள் உருவாக வேண்டிய ஒளி. 

ஒருவர் தன்னுடைய அனுபவங்களின் வழியே கற்றுக் கொண்டு, தோல்விகளைக் கூட ஒரு பாடமாகக் கருதும்போது, நம்பிக்கை மீண்டும் உருவாகிறது.

    

நம்பிக்கையின்மையை உடைத்தெறிவது என்பது வாழ்க்கையை மறுபடியும் அணுகும் துணிச்சலை உருவாக்குவதாகும்.

இந்த நான்கு உணர்வுகளும் மனிதனின் இயல்பான அங்கங்கள்.

    

அவற்றை முற்றிலும் அழிக்க முடியாது.

ஆனால் அவற்றை நம்முள் நிரந்தரமாக குடியிருக்க அனுமதிக்க வேண்டுமா என்பது நம்முடைய தேர்வு. 

அவற்றை கவனித்து, புரிந்து கொண்டு, மெதுவாக விடுவிக்கக் கற்றுக் கொள்ளும் போது தான், மனிதன் உண்மையான வளர்ச்சியை அடைகிறான். 

இது ஒரு நாள் நிகழும் மாற்றம் அல்ல.

தொடர்ச்சியான உளப் பயிற்சியின் விளைவு.

நேர்மறை உணர்வுகள் அமைதி, நம்பிக்கை, அன்பு, தன்னம்பிக்கை இவை அனைத்தும் நம்முள் ஏற்கனவே இருக்கின்றன. 

ஆனால் பயம், கோபம் போன்ற எதிர்மறை உணர்வுகள் அதிகமாகும் போது, அவை மறைந்து போகின்றன. 

எனவே, எதிர்மறை உணர்வுகளை தடுக்க வேண்டும் என்பதல்ல.

    

அவற்றினால் ஆளாகாமல் இருப்பதே முக்கியம். 

அந்த சமநிலை நிலையை அடைந்தவுடன், மனிதன் வாழ்க்கையை தெளிவாக பார்க்கத் தொடங்குவான்.

வாழ்க்கையின் தத்துவம் இதையே கூறுகிறது.

உணர்வுகள் வந்து போகும் அலைகள் போன்றவை.

 நாம் அந்த அலைகளில் மூழ்கி விட வேண்டுமா, அல்லது அவற்றை கரையில் நின்று கவனிக்க வேண்டுமா என்பது நம் விழிப்புணர்வை சார்ந்தது.

    

தன்னைப் புரிந்து கொள்ளும் பயணம் தான் உண்மையான ஆன்மிகப் பயணம். 

அந்தப் பயணத்தில், பயம், அவமானம், கோபம், நம்பிக்கையின்மை ஆகியவை தடைகள் அல்ல.

அவை வழிகாட்டிகள்.

மனிதனின் உண்மையான வலிமை அவன் அனுபவிக்கும் உணர்வுகளில் அல்ல.

அவற்றை எப்படி கையாள்கிறான் என்பதில் உள்ளது. 

தன்னுள்ளே எழும் எதிர்மறை உணர்வுகளை தன்னடக்கத்தாலும், விழிப்புணர்வாலும் மாற்றிக் கொள்ளும் திறன் தான் உயர்ந்த மனித பண்பு. 

இந்த வல்லமையே மனிதனை ஒரு புதிய நிலைக்கு கொண்டு செல்லும் அங்கு அமைதியும், தெளிவும், ஆனந்தமும் நிரம்பி இருக்கும்.

இந்த மாற்றம் வெளியில் இருந்து வராது.

அது உள்ளிருந்து மலரும். 

அந்த மலர்ச்சியை உணர்ந்தவுடன், வாழ்க்கை ஒரு போராட்டமாக இல்லாமல், ஒரு பயணமாக மாறும்.

    

அந்தப் பயணமே மனிதனின் உண்மையான வெற்றி.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

சாக்குகளைத் தாண்டி பொறுப்பின் தத்துவம்

சாக்குகளைத் தாண்டி  பொறுப்பின் தத்துவம்

பொறுப்பேற்றலும் மனித வளர்ச்சியும் என்பது என்ன ?

மனித மனம் என்பது ஒரு விசித்திரமான கட்டிடம். 

அது ஒரே நேரத்தில் கனவுகளையும் கட்டுகளையும் ஒரே இடத்தில் சேமித்து வைக்கும். 

நாம் தோல்வியடையும்போதோ, இலக்கை அடையாமல் போகும்போதோ, மனம் தானாகவே ஒரு வழக்கறிஞனாக மாறி, நம்மை நியாயப்படுத்துவதற்கான சாக்குகளை தேடத் தொடங்கும்.

    

"நேரமில்லை", "சூழல் சரியில்லை", "என்னால் மட்டுமே முடியாது", "அவர்களால்தான் இப்படி ஆனது"  இந்த வார்த்தைகள் வெறும் வாக்கியங்கள் அல்ல.

அவை நாம் நம்மையே சிறைப்படுத்திக் கொள்ளும் கம்பிகள். 

சாக்கு என்பது வலியை தாற்காலிகமாக மறைக்கும் மருந்து மட்டுமே அது நோயை குணப்படுத்துவதில்லை.

பொறுப்பேற்றல் என்பது ஒரு குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்வதல்ல.

    

அது ஒரு விழிப்புணர்வின் பிரகடனம். 

"இந்த நிலை என்னால் மாற்றப்படலாம்" என்று உள்மனம் துணிந்து சொல்லும்போது, ஒரு நுட்பமான ஆனால் மிக ஆழமான மாற்றம் நிகழ்கிறது.

    

வாழ்க்கையின் நாயகன் நீங்களாக மாறுகிறீர்கள்  சூழலின் பலிகடாவாக அல்ல. 

இது கேட்பதற்கு எளிமையானது போல் தோன்றும். 

ஆனால் இந்த ஒரு மாற்றம், ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையின் முழு திசையையும் மாற்றிவிடும் சக்தி கொண்டது. 

ஏனென்றால் பொறுப்பேற்றல் என்பது வெளியில் இருந்து செய்யப்படும் ஒரு செயல் அல்ல  அது உள்ளிருந்து வெளிப்படும் ஒரு தேர்வு.

உயிர்வாழும் நிலை என்பது மனிதனின் மிகவும் அடிப்படையான இயக்கம். 

தினமும் எழுந்திருக்கிறோம், உண்கிறோம், பணிக்குச் செல்கிறோம், படுக்கிறோம் இந்த சுழற்சி மட்டுமே வாழ்க்கையாக ஆகிவிடும்போது, மனிதன் ஒரு உயிரியாக மட்டுமே இருக்கிறான், ஒரு மனிதனாக வாழவில்லை.

   

இந்த நிலையில் சாக்குகள் மிகவும் வசதியாக இருக்கின்றன.

    

ஏனென்றால் சாக்கு என்பது முயற்சி செய்யாமல் இருப்பதற்கான அனுமதிச் சீட்டு.

    

"நான் முயன்றேன், ஆனால் சாத்தியமில்லை" என்ற வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால், பலர் உண்மையில் முயற்சியே செய்யாமல் இருக்கின்றனர்.

    

உயிர்வாழும் நிலையில் இருக்கும் மனம், ஆபத்தை தவிர்க்கவே முன்னுரிமை தரும்  வளர்ச்சியை அல்ல.

ஆனால் குறிக்கோளுடன் கூடிய வளர்ச்சி என்பது முற்றிலும் வேறான ஒரு உலகம். 

அங்கு தோல்வி ஒரு தண்டனையல்ல அது ஒரு ஆசிரியன். 

அங்கு சூழல் ஒரு தடையல்ல  அது ஒரு சவால். 

இந்த மனநிலை இயல்பாக உருவாவதில்லை. 

அது ஒரு தேர்வின் விளைவு.

    

சாக்குகளை கீழே வைத்துவிட்டு, "இது என் வாழ்க்கை, இதை நான் கட்டமைப்பேன்" என்று தீர்மானிக்கும் தருணத்தில் பிறக்கும் மனநிலை. 

இந்த மாற்றம் ஒரே இரவில் நிகழாது. 

ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் சாக்கு சொல்லத் தோன்றும்போது, அதற்குப் பதிலாக "என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?" என்று கேட்கும்போது, நீங்கள் உயிர்வாழும் நிலையிலிருந்து வளரும் நிலைக்கு ஒரு அடி நகர்கிறீர்கள்.

இந்த தத்துவத்தின் ஆழம் இங்கே இருக்கிறது  பொறுப்பேற்றல் என்பது சுமையல்ல, சுதந்திரம்.

    

நாம் மற்றவர்களை, சூழலை, நியதியை குற்றம் சாட்டும்போது, நம் சக்தியை அவர்களிடம் ஒப்படைக்கிறோம்.

    

"அவர்களால்தான் என் வாழ்க்கை இப்படி இருக்கிறது" என்று சொல்லும்போது, அவர்களுக்கு உங்கள் வாழ்க்கையின் மீது அதிகாரம் கொடுக்கிறீர்கள்.

    

ஆனால் "இந்த நிலையிலிருந்து நான் வேறு திசை நோக்கி நடப்பேன்" என்று சொல்லும்போது, அந்த அதிகாரம் திரும்ப உங்களிடமே வருகிறது. 

இதுவே பொறுப்பின் இரகசியம்  அது உங்களை சிறிதாக்குவதில்லை.

அது உங்களை பூர்ணமாக்குகிறது.

வரலாற்றில் உள்ள மிகப் பெரிய மனிதர்களை நோக்கினால் ஒரு பொதுவான நூல் தெரியும்.

    

அவர்கள் யாரும் சிறந்த சூழலில் பிறக்கவில்லை. 

அவர்கள் யாரும் தடைகளை எதிர்கொள்ளாமல் இல்லை.

    

ஆனால் அவர்கள் சாக்குகளை வாழ்க்கையின் அடிப்படையாக தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. 

நெல்சன் மண்டேலா 27 ஆண்டுகள் சிறையில் இருந்தும், "என் சூழல் என்னை தடுக்கிறது" என்று சொல்லி நின்றுவிடவில்லை.

    

அப்துல் கலாம் வறுமையில் பிறந்தும், "என் பின்னணி என்னை தகுதியற்றவனாக்குகிறது" என்று ஒதுங்கவில்லை. 

இவர்கள் சாக்குகளை அல்ல  சாத்தியங்களை தேடினார்கள். 

இது அவர்களுக்கு மட்டுமான தனிச்சிறப்பல்ல.

இது ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் கிடைக்கக்கூடிய ஒரு தேர்வு.

மனநிலை மாற்றம் என்பது உடனடியாக நிகழும் ஒரு வேதவிளைவல்ல. 

அது ஒரு பயிற்சி. 

ஒவ்வொரு நாளும் சிறிய பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொள்வதிலிருந்து தொடங்குகிறது. 

"இன்று நான் வழக்கமாக சொல்லும் சாக்கை சொல்லாமல் ஒரு செயலை செய்வேன்" என்ற சிறிய தீர்மானம், காலப்போக்கில் ஒரு பெரிய குணாதிசயமாக உருவெடுக்கும். 

நம் மூளை பழக்கத்தின் இயந்திரம் நாம் சாக்கு சொல்லும் பழக்கத்தை வளர்த்துக்கொண்டால் அது ஆழமாக வேரூன்றும்.

    

பொறுப்பேற்கும் பழக்கத்தை வளர்த்துக்கொண்டால் அதுவும் இயல்பாகும். 

எந்த வித்தை நாடுகிறோம் என்பதே கேள்வி.

சாக்குகளைத் தாண்டி பொறுப்பை தேர்ந்தெடுப்பது என்பது ஒரு தனிப்பட்ட புரட்சி. 

அது யாரோ ஒருவருக்காக செய்வதல்ல. 

அது உங்களுக்கு நீங்களே செய்யும் மரியாதை. 

"என் வாழ்க்கை மதிப்பு வாய்ந்தது, அதை நான் நேர்மையாக வாழ்வேன்" என்ற அந்தரங்க பிரதிஜ்ஞையே பொறுப்பேற்றல்.

    

உயிர்வாழும் நிலையில் நாட்கள் கடக்கின்றன. குறிக்கோளுடன் கூடிய வளர்ச்சியில் வாழ்க்கை கட்டமைக்கப்படுகிறது. 

நீங்கள் எதைத் தேர்வு செய்கிறீர்கள் என்பதில்தான் உங்கள் வாழ்க்கையின் முழு வித்தியாசமும் இருக்கிறது.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

வயது என்பது வெறும் கால அளவின் கணக்கல்ல.

வயது என்பது வெறும் கால அளவின் கணக்கல்ல.

அது உணர்வுகளின் பரிணாமம். 

    

மனிதன் சிறுவயதில் உலகத்தை வெளியிலிருந்து பார்க்கிறான்.

    

இளமையில் அதை அனுபவிக்கிறான்.

ஆனால் வயதாக ஆக, அவன் உலகத்தை உள்ளிருந்து உணரத் தொடங்குகிறான். 

இந்த மாற்றமே வாழ்க்கையின் உண்மையான திருப்பம். 

அந்தத் திருப்பத்தில் தான் நேரத்தின் மதிப்பும், அமைதியின் அருமையும் தெளிவாக வெளிப்படுகின்றன.

நேரம் என்பது நம்மிடம் இருக்கிற மிகப் பெரிய செல்வம். 

ஆனால் அதை நாம் பெரும்பாலும் வீணாக்குகிறோம்.

 

தேவையற்ற உறவுகள், பயனற்ற உரையாடல்கள், நம்மை சோர்வடையச் செய்யும் சூழல்கள், மற்றவர்களின் எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்றும் முயற்சிகள் ஆகியவற்றில். 

இளமையில் இவை எல்லாம் இயல்பாகத் தோன்றும்.

காரணம், அப்போது நம்மிடம் நேரம் நிறைய இருக்கிறது என்று நம்புகிறோம். 

ஆனால் வயதாக ஆக, அந்த நம்பிக்கை கரைகிறது. 

ஒவ்வொரு நொடியும் திரும்ப வராதது என்பதை நாம் உணர்கிறோம்.

இந்த உணர்வு தான் மனிதனை உள்ளார்ந்த தேடலுக்குத் தள்ளுகிறது. 

“நான் யார்?”, “எனக்கு உண்மையில் தேவையானது என்ன?”, “என்னால்  அமைதியாக இருக்க முடியுமா?” என்ற கேள்விகள் எழத் தொடங்குகின்றன. 

இந்தக் கேள்விகள் தான் ஆன்மீகப் பயணத்தின் ஆரம்பம். 

இது புத்தகங்களில் தொடங்குவதில்லை.

அனுபவத்தில் தொடங்குகிறது.

அமைதி என்பது வெளியில் கிடைக்கக்கூடிய ஒன்று அல்ல. 

அது நம்முள் இருக்கிறது. 

ஆனால் அதை நாம் அடைய முடியாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் நம்மைச் சுற்றியுள்ள சலசலப்புகள்.

    

தேவையற்ற மனிதர்கள், அசம்பாவிதமான உரையாடல்கள், போட்டி, பொறாமை, விரோதம், சமூக அழுத்தங்கள்  இவை அனைத்தும் நம் மனத்தின் சக்தியை உறிஞ்சுகின்றன.

    

இவற்றுடன் நீண்ட காலம் இருப்பதால், நாம் சோர்ந்து போகிறோம். 

அந்த சோர்வு தான் நம்மை உண்மையான அமைதியைத் தேட வைக்கிறது.

வயதாக ஆக, மனிதன் ஒரு முக்கியமான உண்மையை உணர்கிறான்.

எல்லாருடனும் இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. 

எல்லோரையும் மகிழ்விப்பதும் அவசியமில்லை. 

நமக்கு அமைதியைத் தராத இடங்கள், மனிதர்கள், சூழல்கள்  இவற்றிலிருந்து விலகுவது ஓட்டம் அல்ல.

அது அறிவு. 

இது ஒரு ஆன்மீகத் தெளிவு.

இந்தத் தெளிவு வந்த பிறகு, மனிதன் தனது வட்டத்தைச் சுருக்குகிறான். 

ஆனால் அந்தச் சுருக்கம் தனிமையை உருவாக்குவதில்லை.

    

மாறாக, அது ஆழமான இணைப்புகளை உருவாக்குகிறது.

    

நம்மை உணரக்கூடிய, நம்முடன் அமைதியாக இருக்கக்கூடிய சிலரே போதுமானவர்கள். 

அந்தச் சிறிய வட்டத்தில்தான் உண்மையான உறவு உருவாகிறது.

ஆன்மீகத்தில், “சங்கம்” என்ற ஒரு முக்கியமான கருத்து உள்ளது. 

நாம் யாருடன் பழகுகிறோம் என்பது நம் மனதின் தரத்தை நிர்ணயிக்கிறது. 

நல்ல எண்ணங்கள் கொண்டவர்களுடன் இருந்தால், நம் மனமும் உயர்கிறது.

 

அமைதியை விரும்புகிறவர்களுடன் இருந்தால், நம் உள்ளமும் அமைதியாகிறது.

    

இதனால் தான் முனிவர்கள் “சத்சங்கம்” என்பதை வலியுறுத்தினார்கள்.

நேரத்தின் மதிப்பை உணர்ந்தவன், தனது வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தொடங்குகிறான்.

    

அவன் எதைக் கேட்க வேண்டும், எதைப் பார்க்க வேண்டும், யாருடன் பேச வேண்டும் என்பதையும் கவனமாக நிர்ணயிக்கிறான். 

இது கட்டுப்பாடு அல்ல.

இது சுத்திகரிப்பு. 

நம் உள்ளத்தை தேவையற்றவற்றிலிருந்து சுத்தப்படுத்தும் செயல்முறை.

இந்தச் சுத்திகரிப்பு தான் ஆன்மீக வளர்ச்சியின் அடிப்படை. 

மனம் அமைதியாக இல்லாமல், எந்தத் தியானமும் ஆழமடையாது.

   

எந்த ஜெபமும் பலிக்காது. 

ஆகவே, முதலில் நாம் நம் வாழ்க்கையிலிருந்து சலசலப்புகளை குறைக்க வேண்டும். 

அது தான் தியானத்திற்கு முன் செய்ய வேண்டிய முதல் சாதனை.

அமைதி என்பது சத்தமின்மை அல்ல. 

அது குழப்பமின்மை. 

நம் உள்ளத்தில் குழப்பம் இல்லாத நிலையே அமைதி. 

அந்த நிலையை அடைய, நாம் வெளிப்புற குழப்பங்களை நிதி குறைக்க வேண்டும்.

    

இது ஒரே நாளில் நடக்காது.

    

ஆனால் இது ஒரு பாதை. 

அந்தப் பாதையில் நாம் எடுத்துக் கொள்ளும் ஒவ்வொரு சிறிய முடிவும்  நம்மை அமைதிக்குக் கொண்டு செல்கிறது.

வயதாக ஆக, நாம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை உணர்கிறோம்.

வாழ்க்கை குறுகியது. 

இந்தக் குறுகிய காலத்தில் நாம் சண்டைகள், போட்டிகள், தேவையற்ற உறவுகள் ஆகியவற்றில் நேரத்தை வீணாக்க வேண்டுமா? 

அல்லது அமைதியுடன், உள்ளார்ந்த நிறைவுடன் வாழ வேண்டுமா?

    

இந்தத் தேர்வு தான் வாழ்க்கையின் தரத்தை நிர்ணயிக்கிறது.

ஆன்மீகம் என்பது உலகத்தை விட்டு ஓடுவது அல்ல. 

அது உலகத்தை சரியாகப் புரிந்து கொள்வது. 

யார் நமக்கு தேவையற்றவர்கள், யார் நமக்கு ஆதரவாக இருக்கிறார்கள், எது நமக்கு அமைதியைத் தருகிறது  இவற்றைத் தெளிவாக அறிந்து வாழ்வதே ஆன்மீக வாழ்க்கை.

இறுதியாக, மனிதன் உணர வேண்டியது ஒன்று.

அமைதி என்பது தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய ஒன்றல்ல.

    

அது மீண்டும் நினைவுகூர வேண்டிய ஒன்று. 

நாம் பிறந்தபோது அந்த அமைதி நம்முள் இருந்தது. 

வாழ்க்கையின் சலசலப்புகள் அதை மறைத்துவிட்டன. 

இப்போது, வயதாக ஆக, நாம் அதை மீண்டும் கண்டுபிடிக்கிறோம்.

அந்த அமைதியைப் பாதுகாப்பதே வாழ்க்கையின் உயர்ந்த சாதனை.

    

அதைத் தரும் மனிதர்களுடன் மட்டுமே பயணிப்பது ஒரு தேர்வு மட்டுமல்ல.

அது ஒரு ஆன்மீக அறிவு.

நேரத்தை மதித்து, மனதைப் பாதுகாத்து, அமைதியைத் தேடி, உண்மையான உறவுகளைத் தேர்ந்தெடுத்து வாழும் மனிதன்  அவனே உண்மையில் வாழ்கிறான்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

இருளும் ஒளியும்

ஒரு மனிதன் தனது உள்ளத்தில் வெளிச்சத்தைத் தாங்கி நிற்கிறான் என்பதனால், அவனுக்குள் இருள் இல்லையென்று அர்த்தமில்லை.

    

உண்மையில், வெளிச்சமும் இருளும் ஒன்றை ஒன்று நிரப்பும் இயற்கையின் இரு முகங்கள்.

  

பகலின்றி இரவு இல்லை இரவின்றி பகலும் இல்லை.

    

இதேபோல, மனித உள்ளத்தின் பயணம் முழுமையடைய, வெளிச்சத்தின் அனுபவமும் இருளின் அனுபவமும் இரண்டும் அவசியம்.

ஆன்மீகத்தைப் பற்றிய பொதுவான தவறான புரிதல் என்னவெனில், ஆன்மீகவாதி என்பது எல்லா குறைகளையும் கடந்த, எந்தக் காயமும் இல்லாத, எப்போதும் அமைதியான ஒருவன் என்று கருதப்படுவது. 

ஆனால் உண்மையில், ஆன்மீகப் பாதையில் நடப்பவர்கள் கூட காயப்படுகிறார்கள், வலியை அனுபவிக்கிறார்கள், உடைந்து போகிறார்கள். 

வேறுபாடு என்னவெனில், அவர்கள் அந்த உடைதலை மறைக்க முயலாமல், அதை உணர்ந்து, அதற்குள் நுழைந்து, அதிலிருந்து அர்த்தத்தை கண்டடைகிறார்கள்.

நமது வாழ்க்கையில் தோன்றும் பொறாமை, பயம், கோபம், அகந்தை, பாதுகாப்பற்ற உணர்வு போன்றவை பலரால் “தவறானவை” என்று கருதப்படுகின்றன. 

இதனால், பலர் அவற்றை ஒடுக்க முயல்கிறார்கள் அல்லது அவற்றை மறைக்க ஒரு போலியான “நல்ல மனிதர்” முகமூடியை அணிகிறார்கள். 

ஆனால் ஆன்மீகக் கோணத்தில் பார்த்தால், இந்த உணர்வுகள் நம்முடைய பலவீனங்களின் சான்றுகள் அல்ல; மாறாக, அவை நம்முள் இன்னும் விழிப்புணர்வு தேவைப்படும் பகுதிகளின் அறிகுறிகள். 

ஒரு மனிதன் தனது கோபத்தை உணரும்போது, அவன் உள்ளத்தில் ஏதோ ஒரு காயம் இருக்கிறது என்பதை அது காட்டுகிறது. 

அந்த காயத்தைத் தவிர்த்து ஓடாமல், அதை நேராகப் பார்க்கத் துணிவது தான் ஆன்மீகத்தின் முதல் படி.

இருளை மறுப்பது எளிது அதை ஏற்றுக் கொள்வது தான் கடினம்.

    

ஏனெனில், இருள் என்பது நம் அசௌகரியமான உண்மைகளை வெளிக்கொணர்கிறது. 

நம்முடைய பயம் எதிலிருந்து வருகிறது? 

நம்முடைய அகந்தை எந்த குறையை மறைக்கிறது?

    

நம்முடைய பொறாமை எந்த நிறைவேறாத ஆசையின் பிரதிபலிப்பு? 

இவ்வாறான கேள்விகள் நம்மை அமைதியிழக்கச் செய்யும். 

ஆனால் இந்த கேள்விகளுக்குள் நுழையாமல், வெளிச்சத்தைப் பற்றி பேசுவது வெறும் மேற்பரப்புக் கருத்தாகவே மாறிவிடும்.

    

உண்மையான ஆன்மீகம் என்பது அழகான வார்த்தைகளில் இல்லை.

    

அது நம்முடைய உள்ளத்தின் கடினமான உண்மைகளை எதிர்கொள்ளும் துணிவில் உள்ளது.

ஒருவர் தன்னுடைய காயங்களை ஆயுதங்களாக மாற்றிக் கொள்ளலாம். அதாவது, தன்னுடைய வலியை மற்றவர்களுக்கு துன்பம் அளிக்கும் விதமாக வெளிப்படுத்தலாம்.

    

இதுவே உலகில் பெரும்பாலான பிரச்சினைகளுக்குக் காரணமாக உள்ளது. 

ஆனால் ஆன்மீகப் பாதையில் இருப்பவர் இதைத் தேர்ந்தெடுக்க மாட்டார். 

அவர் தனது காயத்தை உணர்கிறார், அதை ஏற்றுக் கொள்கிறார், அதன் வேரை ஆராய்கிறார். 

இந்த செயல்முறையில், அந்த காயம் மெதுவாக ஞானமாக மாறுகிறது. 

ஒருகாலத்தில் வலியை ஏற்படுத்திய அனுபவம், பின்னர் புரிதலாகவும் கருணையாகவும் மாறுகிறது. 

இதுவே உண்மையான மாற்றம்.

ஒரு சாதாரண மனிதனுக்குப் பயன்படும் மிக முக்கியமான உண்மை என்னவெனில்: 

“நான் இப்படி உணரக் கூடாது” என்று சொல்லிக் கொண்டு தன்னைக் குற்றம் சாட்ட வேண்டியதில்லை. 

பயம் வந்தால், அதை உணருங்கள். கோபம் வந்தால், அதை கவனியுங்கள். 

பொறாமை தோன்றினால், அதை மறைக்காமல் அதன் வேரை ஆராயுங்கள். 

இந்த அணுகுமுறை தான் விழிப்புணர்வின் கதவைத் திறக்கும். 

ஒவ்வொரு உணர்வும் நம்முள் ஏதோ ஒன்றை சொல்ல வருகிறது.

    

அதை கேட்காமல் தள்ளிவிட்டால், நாம் நம்மையே புரிந்துகொள்ள முடியாது.

இருளை ஏற்றுக் கொள்வது என்பது அதை வளர்த்துக் கொள்வது அல்ல.

    

மாறாக, அதை வெளிச்சத்திற்குள் கொண்டு வருவது. 

ஒரு அறையில் இருள் இருந்தால், அதை அடக்க முயல வேண்டியதில்லை.

ஒரு விளக்கை ஏற்றினால் போதும்.

    

அதுபோல, நம்முடைய உள்ளத்தில் விழிப்புணர்வு அதிகரிக்கும்போது, அந்த இருள் தானாகவே குறைந்து விடும். 

ஆனால் அதற்கு முன், அந்த இருள் இருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். 

இது தான் பலர் தவிர்க்கும் கட்டம்.

ஆன்மீகம் என்பது தப்பித்து ஓடும் பாதை அல்ல.

அது நேராக நம் உள்ளத்தின் மையத்திற்குள் செல்லும் பாதை.

    

அந்த மையத்தில் வெளிச்சமும் இருக்கும், இருளும் இருக்கும்.

    

இரண்டையும் ஏற்றுக் கொண்டால் தான் முழுமை கிடைக்கும்.

    

ஒருபக்கம் மட்டும் பிடித்து நிற்கும் வாழ்க்கை எப்போதும் ஒரு நிலையிலேயே இருக்கும்.

    

முழுமையான மனிதன் என்பது, தனது வெளிச்சத்தையும் தனது இருளையும் அறிந்தவன்.

    

அவற்றின் நடுவில் சமநிலையை உருவாக்கியவன்.

இன்றைய உலகில் பலர் ஆன்மீகத்தை ஒரு அழகான உருவாக்கமாக மாற்றி விட்டனர்.

    

சிரிப்பு, அமைதி, நேர்மறை எண்ணங்கள் என்ற முகமூடியின் பின்னால், அவர்கள் தங்கள் உண்மையான உணர்வுகளை மறைக்கிறார்கள். 

ஆனால் உண்மையான ஆன்மீகம் மிகவும் நேர்மையானது. 

அது போலித்தனத்தை ஏற்காது.

    

அது நம்மை நம்மிடம் உண்மையாக இருக்கச் செய்கிறது. 

இந்த உண்மைத்தன்மை தான் ஆன்மாவின் வளர்ச்சிக்கான அடித்தளம்.

ஒரு பாமர மனிதன் இந்த கருத்துகளை எளிதாக வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்த என்ன செய்யலாம்? 

முதலில், தன்னுடைய உணர்வுகளை மறுக்காமல் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். 

இரண்டாவது, அவற்றை உடனடியாக செயல்களில் வெளிப்படுத்தாமல், ஒரு சிறிய இடைவெளி எடுத்து அவற்றைப் பார்வையிட வேண்டும்.

 

மூன்றாவது, தன்னிடம் கருணையுடன் நடந்து கொள்ள வேண்டும். 

“நான் ஏன் இப்படி இருக்கிறேன்?” என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, “என்னுள் என்ன நடக்கிறது?” என்று கேட்க வேண்டும். 

இந்த சிறிய மாற்றமே பெரிய உள்ளார்ந்த மாற்றத்திற்குக் காரணமாகும்.

வெளிச்சம் என்பது இருளை நீக்குவதல்ல; அதை புரிந்துகொள்வது. 

நிழல்களைத் தவிர்த்து ஓடுவது ஆன்மீகம் அல்ல.

நிழல்களுடன் நட்பு கொள்ளும் துணிவு தான் ஆன்மீகம். 

நம்முடைய உடைதல்களை மறைக்காமல், அவற்றை விழிப்புணர்வின் வாயிலாக மாற்றிக் கொள்ளும் போது தான், நம்முடைய வாழ்க்கை ஒரு உண்மையான ஆன்மீகப் பயணமாக மாறுகிறது. 

அந்தப் பயணத்தில், ஒவ்வொரு காயமும் ஒரு ஆசிரியராகவும், ஒவ்வொரு வலியும் ஒரு வழிகாட்டியாகவும் மாறும்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

மூன்று விஷயங்கள்

மூன்று விஷயங்கள் எம்மை கட்டுப்படுத்த அனுமதிக்ககூடாது.

மனிதர்கள், பணம், அல்லது கடந்த கால அனுபவங்கள்" என்ற  உன்னதமான வாசகம், மனித வாழ்வின் மிக ஆழமான உண்மைகளைப் பிரதிபலிக்கிறது.
   
மனிதன் சுதந்திரமாகப் பிறந்தாலும், காலப்போக்கில் சமூகக் கட்டமைப்புகள், ஆசைகள் மற்றும் தன் சொந்த நினைவுகளாலேயே தன்னைத்தானே சிறைப்படுத்திக் கொள்கிறான்.

​வாழ்க்கையை அதன் முழுமையான அர்த்தத்தோடு வாழ்வதற்கும், உண்மையான மன அமைதியைக் கண்டடைவதற்கும் இந்த மூன்று தளைகளிலிருந்து விடுபடுவது அவசியம்

மனிதன் ஒரு சமூக விலங்கு என்பதால் பிறரோடு இணைந்து வாழ்வது இயல்பானது என்றாலும், "அடுத்தவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்?" என்ற பயத்தில் தன் சுயத்தை இழப்பது மிகப்பெரிய அறியாமை ஆகும்.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களின் விமர்சனங்கள், எதிர்பார்ப்புகள் மற்றும் தீர்ப்புகளுக்கு நாம் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும்போது, நாம் நமக்காக வாழ்வதை நிறுத்திவிடுகிறோம்.
   
மற்றவர்களின் பாராட்டுகளுக்காக நம்முடைய தனித்துவத்தை அடகு வைப்பதோ அல்லது அவர்களின் கோபத்திற்குப் பயந்து நம்முடைய நியாயமான ஆசைகளைத் தியாகம் செய்வதோ நம்மை நாமே கட்டுப்படுத்த அனுமதிப்பதாகும்.
   
ஒரு மனிதன் தன்னை முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ளும்போது, பிறருடைய தேவையற்ற கருத்துக்கள் அவனைப் பாதிப்பதில்லை.

பிறரை மதிப்பது வேறு, பிறரின் விருப்பப்படியே தன் வாழ்வை அமைத்துக் கொள்வது வேறு என்பதை உணர்வதே இந்த தத்துவத்தின் முதல் பிரதிபலிப்பு ஆகும்.

​இன்றைய நவீன உலகில் வாழ்வாதாரத்திற்குப் பணம் இன்றியமையாத ஒன்று என்பதில் எள்ளளவும் மாற்றுக்கருத்து இல்லை.

ஆனால், பணம் என்பது நம் தேவைகளை நிறைவேற்றும் ஒரு நல்ல வேலைக்காரனாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, அது நம் வாழ்வை இயக்கும் எஜமானனாக மாறிவிடக் கூடாது.

பேராசையும், பொருள் ஈட்டும் வெறியும் மனிதனைத் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வரும்போது, அவன் தன் அறநெறி, மனிதாபிமானம் மற்றும் மன அமைதியை முற்றிலும் இழக்கிறான்.

பணம் நம்மைக் கட்டுப்படுத்துகிறது என்றால், நாம் அதன் பின்னால் ஓடுகிறோம், எம்மால் ஒருபோதும் திருப்தியடைய முடிவதில்லை என்று அர்த்தம்.
   
பொருள் செல்வத்தை விட மனநிறைவும், ஆரோக்கியமான உறவுகளுமே வாழ்க்கையின் உண்மையான சொத்துக்கள் என்பதை உணர்ந்து, பணத்தை ஒரு கருவியாக மட்டுமே பார்க்க பழக வேண்டும்.

அது நமது தார்மீக விழுமியங்களையும், மகிழ்ச்சியையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக மாறும்போது, நாம் அதற்கு அடிமையாகிவிடுகிறோம்.
   
தேவைகளைச் சுருக்கி, உள்ள திருப்தியோடு வாழக் கற்றுக்கொள்வதே பணத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபடுவதற்கான வழியாகும்.

​மனித மனதை மிக எளிதாகக் கட்டுப்படுத்தும் மற்றொரு பலவீனம் அவனது கடந்த கால அனுபவங்கள் ஆகும்.

கடந்த காலத்தில் நேர்ந்த ஏமாற்றங்கள், தோல்விகள், துரோகங்கள் அல்லது இழப்புகள் பலரின் நிகழ்காலத்தை இருட்டடிப்பு செய்துவிடுகின்றன.
   
"அன்று அப்படி நடந்துவிட்டது, இனிமேலும் அப்படியேதான் நடக்கும்" என்ற பயம் மனிதனைப் புதிய முயற்சிகளை எடுக்க விடாமல் முடக்கி விடுகிறது.

கடந்த காலம் என்பது நாம் கற்றுக்கொண்ட பாடங்களின் தொகுப்பாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, அது நம்மை அடைத்து வைத்திருக்கும் சிறைச்சாலையாக மாறக்கூடாது.

கடந்து போன நாட்களை நம்மால் ஒருபோதும் மாற்ற முடியாது, ஆனால் வரப்போகும் நாட்களை வடிவமைக்கும் சக்தி நம் நிகழ்கால உழைப்பில் மட்டுமே உள்ளது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

கடந்த காலத்தின் கசப்பான நினைவுகளை ‘மன்னித்தல்’ மற்றும் ‘மறத்தல்’ மூலமாக மட்டுமே கடந்து வர முடியும்.

​புத்தர் போதித்த அகிம்சை, விழிப்புணர்வு மற்றும் பற்றற்ற நிலை ஆகியவை இந்த மூன்று தளைகளிலிருந்தும் விடுபடுவதையே குறிக்கின்றன.
   
மனிதர்களின் பிடியிலிருந்து விடுபடுவது ஆன்மாவின் சுதந்திரத்தையும், பணத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபடுவது பேராசையற்ற பேரானந்தத்தையும், கடந்த காலத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபடுவது காலத்தைக் கடந்த விழிப்புணர்வையும் நமக்குத் தருகிறது.

இந்த மூன்றையும் ஒரு மனிதன் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வரும்போது, அவன் பிறரின் அங்கீகாரத்தை எதிர்பார்ப்பதில்லை, பொருள்களின் மீது பற்று வைப்பதில்லை, பழங்கதைகளைப் பேசி நேரத்தை வீடிடிப்பதில்லை.
   
அவன் முற்றிலும் சுதந்திரமான, அமைதியான, பக்குவப்பட்ட மனிதனாக மாறுகிறான்.

​வாழ்க்கை என்பது ஒருமுறை மட்டுமே நமக்களிக்கப்படும் உன்னதமான வாய்ப்பு.

அதை பிற மனிதர்களுக்காகவோ, வெறும் காகிதப் பணத்திற்காகவோ அல்லது முடிந்து போன கடந்த காலத்திற்காகவோ அடகு வைப்பது புத்திசாலித்தனமல்ல.

இந்த மூன்று விஷயங்களையும் கடந்து, நம்முடைய உள்மனதின் குரலுக்குச் செவிசாய்த்து, தர்மத்தின் வழியில் வாழும்போது மட்டுமே வாழ்க்கை முழுமையடைகிறது.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள தளைகளை உடைத்து, சுயசார்போடு, மன அமைதியுடன் வாழ்வதே உண்மையான வாழ்வின் தத்துவமும் அதன் உன்னதமான பிரதிபலிப்பும் ஆகும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

வாழ்க்கை என்பது ஓர் அற்புத பயணம்

வாழ்க்கை என்பது ஒரே நேரத்தில் இனிமையும் கடினமும் கலந்த ஓர் அற்புதப் பயணம். 

இந்தப் பயணத்தில் நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு அனுபவமும், வெளிப்படையாகப் பார்த்தால் சாதாரண நிகழ்வுகளாகத் தோன்றினாலும், அதன் உள்ளார்ந்த பொருள் மிக ஆழமானது. 

மனிதன் வளர்ச்சி அடைவது புத்தகங்களால் மட்டும் அல்ல.

   

அனுபவங்களின் மூலம் தான். 

அந்த அனுபவங்கள் தான் நம்மை வடிவமைக்கின்றன, நம் உள்ளத்தை செம்மைப்படுத்துகின்றன, நம் வாழ்வின் திசையை மாற்றுகின்றன.

  

ஆகையால், வாழ்க்கையில் நிகழும் ஒவ்வொரு தருணத்திற்கும் ஒரு தனிப்பட்ட அர்த்தமும் மதிப்பும் உண்டு என்பதை உணர்ந்தால்தான், நாம் உண்மையான முன்னேற்றத்தை அடைய முடியும்.

மகிழ்ச்சியான தருணங்கள் வாழ்க்கையில் அனைவரும் விரும்பும் அனுபவங்கள். 

ஆனால் அவை வெறும் இன்ப உணர்வை அளிப்பதற்காக மட்டும் இல்லை. 

அவை நன்றியுணர்வை நமக்குள் விதைக்கின்றன. 

ஒரு சிறிய வெற்றி, ஒரு இனிய சந்திப்பு, ஒரு கனவு நிறைவேறுதல் இவை அனைத்தும் நம்மை மகிழ்விக்கின்றன. 

ஆனால் அவற்றை அனுபவிக்கும் போது, "இதற்காக நான் நன்றியுணர வேண்டும்" என்ற உணர்வு உருவாகும்போது தான் அந்த மகிழ்ச்சி அர்த்தமடைகிறது. 

நன்றியுணர்வு கொண்ட மனம் எப்போதும் நிறைவுடன் இருக்கும்.

அது எதையும் குறைவாக உணராது. 

இந்த உணர்வே மனிதனை அமைதிக்குக் கொண்டு செல்கிறது. 

மகிழ்ச்சி நமக்கு கிடைக்கும்போது அதை சாமான்யமாக எடுத்துக் கொள்ளாமல், அதன் அர்த்தத்தை உணர்ந்து நன்றி கூறும் பண்பு வளர்க்கப்பட வேண்டும்.

அதே நேரத்தில், வாழ்க்கை எப்போதும் சீராக இருக்காது. 

கடினமான தருணங்களும் தவிர்க்க முடியாதவை. 

தோல்விகள், இழப்புகள், மன அழுத்தங்கள் இவை அனைத்தும் மனிதனை சோதிக்கும் சூழ்நிலைகள். 

ஆனால் இவை தண்டனை அல்ல.

இவை பயிற்சி. 

இத்தகைய தருணங்கள் தான் மீண்டெழும் திறனை நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கின்றன. 

ஒரு மரம் காற்றுக்கு எதிராக நின்று வளர்ந்தால்தான் அதன் வேர் வலுவாகும். 

அதுபோலவே, மனிதன் சோதனைகளை எதிர்கொள்ளும்போது தான் அவனது மன வலிமை உருவாகிறது. 

கடினமான அனுபவங்கள் இல்லாமல் வாழ்க்கை எளிதாக இருக்கலாம்.

   

ஆனால் அது ஆழமற்றதாகவும் பலவீனமாகவும் இருக்கும். 

எனவே, கஷ்டங்களை நாம் வெறுக்காமல், அவற்றை நம்மை வலுப்படுத்தும் கருவிகளாக பார்க்கும் மனப்பாங்கு வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

நிலையற்ற தருணங்கள்எதிர்காலம் பற்றிய உறுதியின்மை, எதிர்பார்ப்புகளின் குழப்பம், வழி தெரியாத நிலை இவை மனிதனை அதிகம் பதற வைக்கும். 

ஆனால் இத்தகைய தருணங்களே நம்பிக்கையின் உண்மையான அர்த்தத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன. 

எல்லாம் தெளிவாக இருக்கும் போது நம்பிக்கை தேவையில்லை.

ஆனால் எதுவும் தெளிவாக இல்லாத போது, "நாளை நல்லதாக இருக்கும்" என்று நம்பும் சக்தி தான் நம்பிக்கை. 

இந்த நம்பிக்கை தான் மனிதனை முன்னேறச் செய்கிறது. 

அது ஒரு கண்ணுக்கு தெரியாத ஒளியாக இருந்தாலும், அது வாழ்க்கையின் இருள் தருணங்களில் வழிகாட்டியாகிறது. 

ஆகையால், நிலையற்ற தருணங்களை பயமாக அல்ல, நம்பிக்கையை வளர்க்கும் வாய்ப்பாகக் காண வேண்டும்.

வேதனையான தருணங்கள் வாழ்க்கையின் மிகக் கடினமான அனுபவங்கள். உடல் வேதனை, மன வேதனை, உறவுகளில் ஏற்பட்ட புண்கள் இவை அனைத்தும் மனிதனை உடைத்து விடக்கூடியவை.

 

ஆனால் அவை நமக்குள் ஒரு உயர்ந்த பண்பை உருவாக்குகின்றன: இரக்கம். 

நாம் அனுபவித்த வேதனையை நினைவில் கொண்டிருக்கும் போது, மற்றவர்களின் துன்பத்தை நாம் எளிதில் உணர முடியும். 

இதுவே மனித நேயத்தின் அடிப்படை. 

வேதனை அனுபவிக்காத ஒருவர் இரக்கத்தை முழுமையாக உணர முடியாது. 

ஆகையால், வேதனையான அனுபவங்களும் நம்மை உயர்த்தும் ஒரு வழி என்பதை உணர வேண்டும்.

பல சமயங்களில், மனிதன் தனது கடந்த காலத்தை நினைத்து, "இந்த அத்தியாயம் என் வாழ்க்கையில் இல்லாமலிருந்திருக்கலாம்" என்று எண்ணுவான். 

இது இயல்பான உணர்வு தான். 

ஆனால் அந்த எண்ணம் நம்மை முன்னேற்றாது.

மாறாக அது நம்மை கடந்த காலத்தில் சிக்க வைத்து விடும். 

அதற்கு பதிலாக, ஒவ்வொரு அனுபவத்திலிருந்தும் நாம் என்ன கற்றுக்கொண்டோம் என்பதை ஆராயும் போது தான், வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தம் வெளிப்படும். 

நன்றியுணர்வு இங்கே முக்கியமான பாத்திரம் வகிக்கிறது. 

அது கடந்த காலத்தை மாற்றாது.

ஆனால் அதை புரிந்து கொள்ளும் நம் பார்வையை மாற்றுகிறது.

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஒரு ஆசிரியர் போன்றது. 

சில அத்தியாயங்கள் மென்மையாக கற்றுக் கொடுக்கும்.

சில அத்தியாயங்கள் கடினமாக கற்றுக் கொடுக்கும். 

ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு நோக்கம் உண்டு. 

அந்த நோக்கம் நம்மை முழுமையான மனிதராக மாற்றுவது.

   

நன்றியுணர்வுடன் வாழும் ஒருவர், எந்த அனுபவத்தையும் வீணாக விடமாட்டார். 

அவர் மகிழ்ச்சியிலிருந்து மகிழ்ச்சியை மட்டும் அல்ல, கற்றலையும் பெறுவார்.

கஷ்டத்திலிருந்து வலிமையையும் பெறுவார்.

இவ்வாறு வாழ்க்கையை ஒரு கற்றல் பயணமாகக் காணும் போது, ஒவ்வொரு தருணமும் அர்த்தமுள்ளதாக மாறுகிறது. 

நன்றியுணர்வு, நம்பிக்கை, மீண்டெழும் திறன், இரக்கம் இவை அனைத்தும் தனித்தனியான பண்புகள் அல்ல.

அவை வாழ்க்கை அனுபவங்களின் பிரதிபலிப்புகள். 

இந்த பிரதிபலிப்புகளை உணர்ந்து, அவற்றை நம் வாழ்வில் செயல்படுத்தும் போது தான், நாம் உண்மையான முன்னேற்றத்தை அடைகிறோம்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

வாழ்க்கையில் நன்றி வகிக்கும் பங்கு

வாழ்க்கை என்பது ஒரே நேரத்தில் பல முகங்களைக் கொண்ட ஒரு ஆழமான அனுபவம். 

அது மகிழ்ச்சியும் துயரமும், வெற்றியும் தோல்வியும், நம்பிக்கையும் குழப்பமும் கலந்த ஒரு தொடர்ச்சியான பயணம். 

இந்த பயணத்தில் நாம் எதை முன்னிறுத்துகிறோம் என்பதுதான் நம் வாழ்வின் தரத்தையும் திசையையும் பெரிதும் தீர்மானிக்கிறது. 

“குறை கூறுவதற்கு காரணங்கள் எப்போதும் இருக்கும்” என்ற உண்மை, மனித அனுபவத்தின் அடிப்படை நிலையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

   

ஏனெனில் வாழ்க்கை எப்போதும் சீரானதாகவும் சிக்கலற்றதாகவும் அமைவதில்லை. 

மனிதன் வாழும் வரை பிரச்சனைகள் அவனைத் தொடர்ந்து வரும். 

அவை அவனின் வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்புகளாகவும், சில சமயம் அவனின் மன அமைதிக்கான சவால்களாகவும் இருக்கும்.

ஆனால், அதே நேரத்தில் “நன்றியுணர்விற்கும் காரணங்கள் எப்போதும் இருக்கின்றன” என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை. 

மனித வாழ்க்கையின் இந்த இரட்டைத் தன்மையைப் புரிந்து கொள்ளும் திறனே உண்மையான ஞானத்தின் தொடக்கம். 

ஒருவர் தன் கவனத்தை எங்கே செலுத்துகிறான் என்பது அவன் வாழ்க்கையின் அனுபவத்தை நிர்ணயிக்கும் முக்கிய அம்சமாகும். 

ஒருவர் தொடர்ந்து குறைகளை மட்டுமே பார்க்கத் தேர்வு செய்தால், அவனுடைய வாழ்க்கை குறைகளின் சுமையால் நிறைந்ததாகவே தோன்றும். 

ஆனால் அதே மனிதன் தனது வாழ்வில் உள்ள சிறிய நன்மைகளையும் அருள்களையும் கவனிக்கத் தொடங்கினால், அவனுக்குள் ஒரு புதிய ஒளி பிறக்கிறது.

இங்கு நன்றியுணர்வு என்பது வெறும் ஒரு உணர்ச்சி அல்ல.

அது ஒரு சிந்தனை முறை. 

அது ஒரு விழிப்புணர்வு நிலை. 

நன்றியுணர்வுடன் வாழ்வது என்பது வாழ்க்கையில் உள்ள துன்பங்களை மறுப்பது அல்ல. 

மாறாக, அந்த துன்பங்களுக்கிடையிலும் அர்த்தத்தை கண்டடையும் ஒரு உயர்ந்த மனப்பாங்காகும். 

வாழ்க்கையின் சிக்கல்களைப் புறக்கணித்து, எல்லாம் நன்றாக இருக்கிறது என்று தன்னை ஏமாற்றிக் கொள்வது நன்றியுணர்வு அல்ல.

 

அது ஒரு மாயை. 

உண்மையான நன்றியுணர்வு என்பது, “ஆம், சவால்கள் இருக்கின்றன; ஆனால் அதே நேரத்தில் வாழ்வில் நன்மைகளும் இருக்கின்றன” என்று உணர்ந்து, அந்த நன்மைகளுக்கு மனமாற நன்றி செலுத்தும் பண்பு.

இந்த மனப்பாங்கு மனிதனை உளவியல் ரீதியாகவும் ஆன்மீக ரீதியாகவும் உயர்த்துகிறது. 

மனம் எதைக் கவனிக்கிறது என்பதிலேயே அது உருவாகிறது. 

தொடர்ந்து எதிர்மறை எண்ணங்களைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் மனம் தன்னைத் தானே துன்பத்தின் வட்டத்தில் அடைத்து விடுகிறது. 

ஆனால், நன்றியுணர்வை வளர்க்கும் மனம், தன்னுள் அமைதியையும் நம்பிக்கையையும் உருவாக்குகிறது. 

இது ஒரு நாள் இரவில் நிகழும் மாற்றம் அல்ல.

இது ஒரு பயிற்சி. 

தினசரி வாழ்வில் சிறிய விஷயங்களுக்குக் கூட நன்றி கூறும் பழக்கம், மனதை மெதுவாக மாற்றுகிறது.

தமிழ் இலக்கிய மரபில் நன்றியுணர்வு ஒரு உயர்ந்த பண்பாகக் கருதப்படுகிறது. 

சங்க இலக்கியங்களில் இருந்து பக்தி இலக்கியங்கள் வரை, “நன்றி மறப்பது நன்றல்ல” என்ற கருத்து பல்வேறு வடிவங்களில் வெளிப்பட்டுள்ளது. 

திருக்குறளில் “உதவி வரைத்தன்று உதவி; உதவி செய்தார்க்கு அதுவே சிறந்த பலன்” என்ற கருத்து, நன்றியின் ஆழத்தையும் அதன் மனித உறவுகளின் முக்கியத்துவத்தையும் எடுத்துரைக்கிறது. 

இது வெறும் சமூக நெறி அல்ல.

அது மனித உள்ளத்தின் நெகிழ்வையும், வாழ்க்கையின் பரஸ்பர இணைப்பையும் உணர்த்தும் ஒரு ஆன்மீக உண்மை.

நாம் எதைக் கவனிக்கிறோம் என்பதன் தாக்கம் நம் வாழ்க்கையின் அனுபவத்தில் பெரிதாகப் பிரதிபலிக்கிறது. 

ஒருவர் தினமும் தனது வாழ்க்கையில் இல்லாதவற்றை எண்ணிக் கொண்டிருந்தால், அவனுக்கு எப்போதும் ஒரு குறைபாடு உணர்வு இருக்கும். 

ஆனால், அவனிடம் உள்ளவற்றை உணர்ந்து, அவற்றுக்கு நன்றி கூறத் தொடங்கினால், அவனுடைய மனம் நிறைவை அடைகிறது. 

இந்த நிறைவு வெளிப்புற சூழ்நிலைகளால் அல்ல, உள்ளார்ந்த பார்வையால் உருவாகிறது.

நன்றியுணர்வு என்பது வாழ்க்கையின் முழு கதையை எதிர்மறை எண்ணங்கள் ஆக்கிரமிக்க விடாமல் காக்கும் ஒரு பாதுகாப்புக் கவசம் போன்றது. 

அது நமக்கு சமநிலையை அளிக்கிறது. 

அது நமக்கு துன்பங்களை மறக்கச் சொல்லாது. 

ஆனால் அவற்றை மட்டுமே நம் வாழ்க்கையின் மையமாக்க வேண்டாம் என்று உணர்த்துகிறது. 

இது ஒரு விழிப்புணர்வான தேர்வு. 

ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் நாம் எதை முன்னிறுத்துவது என்று நாம் தீர்மானிக்க முடியும்.

இதன் மூலம் வாழ்க்கை மாற்றமடைகிறது. 

வெளிப்புற நிகழ்வுகள் மாறாமல் இருந்தாலும், அவற்றைப் பார்க்கும் நம் பார்வை மாறுகிறது. 

அந்த மாற்றமே உண்மையான ஆனந்தத்தின் தொடக்கம். 

நன்றியுணர்வு கொண்ட மனம், துன்பங்களையும் ஒரு பாடமாகவும், சவால்களையும் ஒரு வாய்ப்பாகவும் பார்க்கத் தொடங்குகிறது. 

இதுவே மனிதனை துன்பத்திலிருந்து விடுவிக்கும் முதல் படி.

இறுதியாக, வாழ்க்கையின் உண்மை என்னவென்றால் அது எப்போதும் முழுமையானதாக இருக்காது. 

ஆனால், அதில் முழுமையை உணர்வது நம் கையில் உள்ளது.

   

நன்றியுணர்வு என்பது அந்த முழுமையை உணரச் செய்யும் ஒரு சாவி.

   

அது நம் வாழ்வை மாற்றும் ஒரு அமைதியான சக்தி. 

அதை உணர்ந்து, அதை வளர்த்து, அதை வாழ்வில் நடைமுறைப்படுத்தும் போது, வாழ்க்கை அதன் இயல்பான அழகை நமக்குத் திறந்து காட்டுகிறது.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

வலி எனும் ஆசிரியன்

வாழ்க்கை என்பது எப்போதும் இனிமையான அனுபவங்களால் மட்டுமே நிரம்பியதல்ல. 

அதில் துன்பங்களும், சிரமங்களும், மனஅழுத்தங்களும் கலந்து தான் இருக்கும். 

பல நேரங்களில் நாம் அந்த வலிகளைத் தவிர்க்க முயல்கிறோம். 

எதையும் சுலபமாக, சிரமமில்லாமல் அடைய வேண்டும் என்ற எண்ணம் மனிதர்களுக்கு இயல்பானது. 

ஆனால் உண்மையில் வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான பாடங்கள் அந்த சிரமங்களுக்குள்ளேயே மறைந்து கிடக்கின்றன.

ஒரு குழந்தை நடக்கக் கற்றுக்கொள்ளும்போது பலமுறை விழுகிறது. 

அது விழுவதால் வலிக்கிறது.

    

ஆனால் அந்த வலியை அனுபவித்த பிறகே அது தன்னுடைய சமநிலையைப் புரிந்து கொள்கிறது. 

அதேபோல் வாழ்க்கையிலும் நாம் எதிர்கொள்ளும் தோல்விகள் நம்மை உடைத்துவிடுவதற்காக அல்ல, நம்மை வளர்ப்பதற்காக தான். 

ஆனால் நாம் அந்த வலியைப் புரிந்துகொள்ளாமல், அதைத் தவிர்க்க முயலும்போது, நம்முடைய வளர்ச்சியே தடைபடுகிறது.

நாம் பல நேரங்களில் சிரமங்களை எதிர்கொள்ளாமல் விலகிச் செல்ல முயல்கிறோம். 

உதாரணமாக, ஒரு மாணவன் பாடத்தில் சிரமம் அடைந்தால், அதை கற்றுக்கொள்ள முயலாமல் அந்தப் பாடத்தையே வெறுக்க ஆரம்பிக்கிறான். 

ஆனால் அவன் அந்த சிரமத்தை ஏற்றுக்கொண்டு மெதுவாக முயற்சி செய்தால், ஒருநாள் அதே பாடத்தில் திறமை பெற முடியும். 

இதுவே வாழ்க்கையின் ஒரு முக்கியமான உண்மை சிரமம் என்பது தோல்வியின் அறிகுறி அல்ல, அது முன்னேற்றத்தின் தொடக்கம்.

வலியும், அசௌகரியமும் நம்மை சிந்திக்க வைக்கின்றன. 

நாம் செய்த தவறுகளை உணர வைக்கின்றன. 

நாம் எதை மாற்ற வேண்டும் என்பதை காட்டுகின்றன. 

ஒரு மனிதன் எப்போதும் வசதியான சூழலில் இருந்தால், அவன் புதிய விஷயங்களை கற்றுக்கொள்ள மாட்டான். 

அவன் வாழ்க்கை ஒரே இடத்தில் நின்றுவிடும். 

ஆனால் அவன் சிரமங்களை சந்திக்கும் போது தான், புதிய வழிகளைத் தேடத் தொடங்குகிறான்.

உதாரணமாக, ஒரு வேலை இழப்பு ஒரு மனிதனுக்கு பெரிய வலியை தரலாம். 

ஆரம்பத்தில் அது ஒரு தோல்வியாக தோன்றலாம்.

    

ஆனால் அதே அனுபவம் அவனை புதிய திறன்களை கற்றுக்கொள்ளத் தூண்டும். 

சில நேரங்களில் அது அவனை ஒரு நல்ல வேலைக்கு அல்லது அவன் விரும்பிய பாதைக்கு வழி நடத்தும்.

    

அந்த வலி இல்லாமல் அவன் அந்த மாற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டிருக்க வாய்ப்பு குறைவு.

அதேபோல் உறவுகளிலும் இது பொருந்தும். 

நண்பர்கள் அல்லது குடும்பத்தினருடன் ஏற்படும் கருத்து வேறுபாடுகள் நமக்கு வலியை தரலாம். 

ஆனால் அந்த அனுபவங்கள் நமக்கு பொறுமையையும், புரிதலையும் கற்றுத் தருகின்றன.

    

நாம் எவ்வாறு பேச வேண்டும், எவ்வாறு நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் அவை உணர்த்துகின்றன. 

இவ்வாறு பார்க்கும்போது, அந்த வலி ஒரு ஆசிரியராக மாறுகிறது.

அசௌகரியம் என்பது வளர்ச்சியின் அடையாளம். 

நாம் புதிதாக ஏதாவது கற்றுக்கொள்ளும்போது ஆரம்பத்தில் அது சிரமமாகவே இருக்கும். 

ஆனால் அந்த சிரமத்தைத் தாண்டிய பிறகே நமக்கு நம்பிக்கை அதிகரிக்கும். 

உதாரணமாக, ஒரு புதிய மொழியை கற்றுக்கொள்ளும் போது அது கடினமாக தோன்றும்.

    

ஆனால் தினமும் சிறிது முயற்சி செய்தால், ஒருநாள் நாம் அதை எளிதாகப் பேச முடியும். 

அந்த ஆரம்ப அசௌகரியத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் இருந்தால், நாம் அந்த திறனை எப்போதும் பெற முடியாது.

நாம் வலியைப் பார்த்து பயப்படாமல், அதை ஒரு வாய்ப்பாகக் காண கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 

ஒவ்வொரு சிரமத்திலும் ஒரு பாடம் உள்ளது. 

அந்த பாடத்தை புரிந்துகொள்ளும் மனப்பான்மை இருந்தால், வாழ்க்கை நமக்கு பல நல்ல மாற்றங்களை அளிக்கும். 

வலி நம்மை உடைக்க அல்ல, நம்மை வடிவமைக்க தான் வருகிறது என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இதனால், வாழ்க்கையில் வரும் சிரமங்களையும், அசௌகரியங்களையும் தவிர்க்காமல், அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வது மிகவும் முக்கியம். 

அது நம்மை புதிய பாதைகளுக்கு அழைத்துச் செல்லும். 

நம்முடைய உள்ளார்ந்த பலத்தை வெளிக்கொணரும். 

நாம் யார் என்பதை உணரச் செய்யும்.

வாழ்க்கை எப்போதும் எளிதாக இருக்காது. 

ஆனால் அந்த சிரமங்களே நம்மை வலிமையானவர்களாக மாற்றுகின்றன. 

எனவே, வலியைத் தவிர்க்காமல், அதை உணர்ந்து, அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு முன்னேறுவோம்.

    

அப்போது தான் வாழ்க்கையின் உண்மையான அர்த்தத்தை நாமறிவோம்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்