உண்மையான வளம் என்பது பணம் மட்டுமா?

உண்மையான வளம் என்பது பணம் மட்டுமா?

வாழ்க்கையில் வளம் பெருக வேண்டும் என்று நாம் அனைவரும் விரும்புகிறோம். 

நம்முடைய முயற்சிகள் வெற்றி பெற வேண்டும், வருமானம் அதிகரிக்க வேண்டும், 

குடும்பத்தில் வசதிகள் பெருக வேண்டும், பிள்ளைகள் நல்ல நிலையை அடைய வேண்டும், எதிர்காலம் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணங்கள் நம் ஒவ்வொருவரிடமும் இருக்கின்றன.

இவை எல்லாமே இயல்பான ஆசைகள்தான்.

காலையில் எழுந்ததும் அன்றைய நாளுக்கான வேலைகளைப் பற்றிச் சிந்திக்கிறோம். 

மாதத்தின் தொடக்கத்தில் வருமானத்தையும் செலவுகளையும் கணக்குப் பார்க்கிறோம். 

ஏதாவது ஒரு புதிய முயற்சியில் இறங்கும்போது அது வெற்றி பெறுமா என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.

     

ஒரு வீட்டைக் கட்ட வேண்டும், ஒரு வாகனம் வாங்க வேண்டும், பிள்ளைகளின் கல்வியைச் சிறப்பாக அமைக்க வேண்டும், ஓய்வுக்காலத்தை நிம்மதியாகக் கழிக்க வேண்டும் என்று பலவிதமான கனவுகளை மனதில் வளர்த்துக் கொள்கிறோம்.

இவையெல்லாம் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி.

ஆனால், இங்கே நாம் சற்று நின்று சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு கேள்வி இருக்கிறது.

வாழ்க்கையில் வளம் என்பது நாம் சம்பாதிக்கும் பணத்தையும் வாங்கிக் குவிக்கும் பொருட்களையும் மட்டும்தானா?

ஒரு மனிதரிடம் நிறையப் பணம் இருக்கலாம். 

அழகான வீடு இருக்கலாம். 

விலை உயர்ந்த வாகனம் இருக்கலாம். 

உலகின் பல இடங்களுக்கும் சென்று வரக்கூடிய வசதி இருக்கலாம். 

ஆனால், இரவு படுக்கைக்குச் செல்லும்போது மனதில் நிம்மதி இல்லையென்றால், அந்த வசதிகளால் அவருக்கு என்ன பயன்?

அதே நேரத்தில், மிகப்பெரிய செல்வம் இல்லாவிட்டாலும், குடும்பத்தினருடன் அமர்ந்து உணவருந்தி, ஒருவருக்கொருவர் அன்பான வார்த்தைகளைப் பேசி, கிடைத்ததை மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவிக்கும் மனிதர்களைப் பார்க்கிறோம்.

அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு நிறைவு இருக்கிறது.

இதிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது ஒன்றுதான். 

பணம் வாழ்க்கைக்கு அவசியமானது. 

ஆனால் வாழ்க்கையின் முழுமையான மகிழ்ச்சியைத் தீர்மானிப்பது பணம் மட்டுமல்ல.

வளம் என்பது பணம் பெருகுவது மட்டுமல்ல வாழ்க்கையை அனுபவிக்கும் மனமும் பெருகுவதுதான்.

ஒரு சிறிய நிகழ்வை நினைத்துப் பார்ப்போம்.

நாம் காலையில் வீட்டைவிட்டு வெளியேறும்போது மழை பெய்யாமல் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறோம்.

     

ஆனால் எதிர்பாராத விதமாக மழை பெய்துவிடுகிறது. 

உடனே நமது திட்டங்கள் மாறுகின்றன. 

சிலருக்கு அது எரிச்சலை ஏற்படுத்தும். 

இன்னும் சிலர் அந்த மழையையும் ரசிப்பார்கள்.

ஒரே மழைதான். ஆனால் அதைப் பார்க்கும் மனநிலைகள் வேறுபடுகின்றன.

வாழ்க்கையிலும் இப்படித்தான்.

நாம் எதிர்பார்த்த வழியில் சில வாய்ப்புகள் வரலாம். 

எதிர்பாராத வழியில் இன்னும் சில வாய்ப்புகள் வரலாம். 

நாம் திட்டமிட்ட ஒரு வேலை வெற்றி பெறாமல் போகலாம். 

ஆனால் அதற்குப் பதிலாக வேறொரு கதவு திறக்கலாம்.

சில நேரங்களில் நாம் விரும்பிய வேலை கிடைக்காமல் போனதால் வேறொரு துறையில் நுழைந்து வாழ்க்கையில் உயர்ந்தவர்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். 

சிலர் எதிர்பாராத ஒரு சந்திப்பின் மூலம் நல்ல நண்பர்களைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். 

இன்னும் சிலர் ஒரு தோல்வியின் காரணமாகத் தங்களுக்குள் மறைந்திருந்த திறமையைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள்.

அப்போது புரிகிறது. நாம் எதிர்பார்த்த வழிகள் மட்டுமே வாழ்க்கையின் வழிகள் அல்ல.

எனவே, நம்முடைய முயற்சிகளைத் தொடர்ந்து செய்ய வேண்டும். அதேவேளை, எதிர்பாராத நல்ல வாய்ப்புகள் வரும்போது அவற்றை அடையாளம் கண்டுகொள்ளும் மனப்பக்குவமும் வேண்டும்.

சில நேரங்களில் நாம் ஒரு கதவைத் திறக்கப் போராடிக்கொண்டிருப்போம்.

     

ஆனால் வாழ்க்கை நமக்காக இன்னொரு கதவைத் திறந்து வைத்திருக்கும். 

நாம் அந்தப் பக்கத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கத் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

வாழ்க்கையின் வளம் அப்படித்தான் பெருகுகிறது.

அடுத்து, நம்முடைய எண்ணங்கள் வெளிப்பட வேண்டும் என்ற ஆசையைப் பற்றிச் சிந்திப்போம்.

ஒவ்வொரு மனிதருக்குள்ளும் ஏதாவது ஒரு திறமை இருக்கிறது.

     

சிலருக்குப் பாடத் தெரியும்.

     

சிலருக்கு எழுதத் தெரியும்.

     

சிலருக்கு மற்றவர்களுடன் அன்பாகப் பேசத் தெரியும்.

இன்னும் சிலருக்குப் பிறர் துன்பப்படும்போது அவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்ற இயல்பான மனம் இருக்கும்.

ஆனால், பல நேரங்களில் நாம் நம்முடைய எண்ணங்களையும் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தத் தயங்குகிறோம்.

'என்னால் முடியுமா?'

'மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள்?'

'என்னுடைய முயற்சி வெற்றி பெறாவிட்டால் என்ன செய்வது?'

என்று பல கேள்விகளை நமக்குள் எழுப்பிக்கொண்டு, தொடங்க வேண்டிய செயல்களைக்கூடத் தள்ளிப்போடுகிறோம்.

ஒரு சிறிய செடியைப் பாருங்கள். அதற்குள் ஒரு மரமாக வளரக்கூடிய ஆற்றல் இருக்கிறது. 

ஆனால் அது வளர்வதற்கு மண், நீர், வெளிச்சம் ஆகியவை தேவைப்படுகின்றன.

     

அதுபோலவே நமக்குள் இருக்கும் திறமையும் வெளிப்படுவதற்குச் சரியான முயற்சியும் வாய்ப்பும் தன்னம்பிக்கையும் தேவை.

நம்முடைய எண்ணங்களைச் செயல்களாக மாற்றுவதற்கான துணிச்சல் வேண்டும்.

நாம் நினைப்பதையெல்லாம் அடைய முடியாமல் போகலாம். ஆனால் முயற்சிக்காமல் விட்டுவிட்டால், நமக்குள் இருந்த திறமை எவ்வளவு என்பதை அறிந்துகொள்ளக்கூட முடியாது.

எனவே, நம்முடைய எண்ணங்கள் வெளிப்படட்டும் என்ற விருப்பம் என்பது வெறும் ஆசையல்ல.

     

நமக்குள் இருக்கும் ஆற்றலுக்கு நாம் கொடுக்கும் அங்கீகாரம்.

அதே நேரத்தில், பணத்தால் மட்டுமே வாங்க முடியாத அனுபவங்களும் நம் வாழ்க்கையை வளமாக்குகின்றன என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது.

ஒரு குழந்தை முதன்முதலாக நம்முடைய விரலைப் பிடித்துக்கொண்டு நடக்கத் தொடங்கும் அந்தக் கணத்தை நினைத்துப் பாருங்கள்.

அதற்கு நாம் என்ன விலை கொடுக்க முடியும்?

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு சந்திக்கும் ஒரு பழைய நண்பர், நம்மைப் பார்த்ததும் முகம் மலர்ந்து கட்டிப்பிடிக்கும் அந்தத் தருணத்தை எந்தக் கடையில் வாங்க முடியும்?

நாள் முழுவதும் வேலை செய்து களைத்துவிட்டு வீட்டுக்கு வரும்போது, நம்மைப் பார்த்ததும் குடும்பத்தினர் அன்பாகப் புன்னகைக்கும் அந்த வரவேற்புக்கு என்ன விலை நிர்ணயிக்க முடியும்?

நீண்ட காலமாக மனதில் வைத்திருந்த ஒரு பாடலை வானொலியில் திடீரென்று கேட்கும்போது ஏற்படும் மகிழ்ச்சி, பழைய புகைப்படம் ஒன்றைப் பார்க்கும்போது திரும்பி வரும் இனிய நினைவுகள், அதிகாலையில் பறவைகளின் குரலைக் கேட்டுக்கொண்டு ஒரு கோப்பைத் தேநீர் அருந்தும் அமைதி... இவையெல்லாம் நம்முடைய வாழ்க்கையைச் செழுமைப்படுத்தும் அனுபவங்கள்.

இவற்றில் எதையும் பணத்தைக் கொடுத்து அப்படியே வாங்கிவிட முடியாது.

பணம் கொடுத்து ஒரு அழகான வீட்டை வாங்கலாம். 

ஆனால் அந்த வீட்டில் அன்புடன் வாழும் உறவுகளை வாங்க முடியாது.

பணம் கொடுத்து ஒரு விலையுயர்ந்த படுக்கையை வாங்கலாம். 

ஆனால் நிம்மதியான தூக்கத்தை வாங்க முடியாது.

பணம் கொடுத்து உணவை வாங்கலாம். 

ஆனால் அந்த உணவை ரசித்து உண்பதற்கான உடல்நலத்தையும் மனநிறைவையும் எப்போதும் வாங்க முடியாது.

பணம் கொடுத்து உலகைச் சுற்றிப் பார்க்கலாம். 

ஆனால் பார்த்த இடங்களின் அழகை உணர்ந்து மகிழும் மனம் நமக்குள் இருக்க வேண்டும்.

இதனால்தான் வாழ்க்கையில் நமக்குக் கிடைக்கும் அனுபவங்களுக்கும் உறவுகளுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் நாம் தனி மதிப்புக் கொடுக்க வேண்டும்.

வாழ்க்கையை வளமாக்குவது நம்மிடம் என்ன இருக்கிறது என்பது மட்டுமல்ல இருப்பதை நாம் எப்படி அனுபவிக்கிறோம் என்பதும்தான்.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயத்தை இங்கே சிந்திக்கலாம்.

நாம் வசதியாக வாழ்வதற்குத் தேவையான வளம் வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். 

அது மிகவும் நியாயமான விருப்பம்.

ஒரு மனிதருக்கு உணவு, உடை, இருப்பிடம், மருத்துவ வசதி, குடும்பத்தின் தேவைகள், பிள்ளைகளின் கல்வி, எதிர்காலப் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை நிறைவேற்றப் போதுமான வருமானம் இருக்க வேண்டும்.

வறுமையைப் பெருமைப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. பணத்தைத் தவறானதாக நினைக்க வேண்டியதுமில்லை.

     

பணம் இருந்தால் பல பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காண முடியும். 

பிறரிடம் கையேந்தாமல் வாழ முடியும். 

தேவையான நேரத்தில் நமக்கும் பிறருக்கும் உதவ முடியும்.

ஆனால், இங்கே ஒரு சிறிய வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அன்பு

வசதியாக வாழ்வதற்குப் பணம் தேவை. 

ஆனால் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதற்கு மன அமைதியும் தேவை.

சிலரிடம் தேவையான வசதிகள் அனைத்தும் இருக்கும். 

ஆனாலும் மற்றவர்களிடம் இருப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டே இருப்பார்கள்.

அடுத்த வீட்டில் புதிய வாகனம் வாங்கினால் நமக்கும் வாங்க வேண்டும் என்று தோன்றும். நண்பர் ஒருவர் பெரிய வீடு கட்டினால் நாமும் அதைவிடப் பெரிய வீடு கட்ட வேண்டும் என்று நினைப்போம். 

ஒருவர் வெளிநாட்டுப் பயணம் சென்றால் நாமும் உடனே செல்ல வேண்டும் என்று எண்ணுவோம்.

இப்படியே நம்முடைய வாழ்க்கையை மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தால், நம்மிடம் எவ்வளவு இருந்தாலும் அது போதாது.

ஏனென்றால் ஒப்பீட்டுக்கு முடிவே இல்லை.

நம்மைவிட வசதியாக இருப்பவர் ஒருவரை எப்போதும் காண முடியும். அதேபோல் நம்மைவிடக் குறைவான வசதிகளுடன் வாழ்ந்தாலும் மனநிறைவுடன் இருக்கும் ஒருவரையும் காண முடியும்.

எனவே, நம்முடைய தேவைகளை அறிந்து, நம்மால் முடிந்த அளவுக்கு முன்னேற முயற்சி செய்து, கிடைத்தவற்றையும் மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அதுதான் மனநிறைவுக்கு வழி.

இங்கேதான் நன்றியுணர்வின் முக்கியத்துவம் புரிகிறது.

நாம் இல்லாதவற்றைப் பற்றியே அதிகமாகச் சிந்திக்கிறோம்.

     

ஆனால் ஏற்கனவே நம்மிடம் இருப்பவற்றைப் பற்றிச் சிந்திக்க மறந்துவிடுகிறோம்.

காலையில் கண்விழித்து எழுகிறோம். 

நமக்குப் பிடித்தவர்களுடன் பேசுகிறோம். 

உணவு உண்கிறோம். 

நமக்கான வேலைகளைச் செய்கிறோம். 

மாலையில் வீட்டுக்குத் திரும்புகிறோம். 

இரவில் நிம்மதியாக உறங்குவதற்குத் தயாராகிறோம்.

இவை எல்லாமே நமக்குச் சாதாரணமான நிகழ்வுகளாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் ஒரு நாள் உடல்நலம் சரியில்லாமல் படுக்கையில் இருக்கும்போது, நம்முடைய கால்களால் நடந்து செல்ல முடிவதே எவ்வளவு பெரிய வரம் என்பதை உணர்கிறோம்.

நம்முடன் தினமும் பேசிக்கொண்டிருந்த ஒருவர் திடீரென்று இல்லாமல் போகும்போது, அவருடைய குரலைக் கேட்பதற்குக்கூட எவ்வளவு ஏங்குகிறோம் என்பதை உணர்கிறோம்.

நாம் அன்றாடம் அலட்சியமாகக் கடந்து சென்ற ஒரு சாதாரண மாலைப்பொழுதுகூட, சில காலத்திற்குப் பிறகு இனிய நினைவாக மாறிவிடுகிறது.

இதிலிருந்து ஒரு உண்மை புரிகிறது.

நாம் இழந்த பிறகுதான் பலவற்றின் அருமையை உணர வேண்டியதில்லை. 

அவை நம்முடன் இருக்கும்போதே அவற்றின் மதிப்பை உணர்ந்துகொள்ளலாம்.

நம்முடன் வாழும் வாழ்க்கைத் துணையின் அன்பு, பிள்ளைகளின் பாசம், பேரப்பிள்ளைகளின் சிரிப்பு, நண்பர்களின் நட்பு, உறவினர்களின் விசாரிப்பு, ஒரு நல்ல புத்தகம், நமக்குப் பிடித்த பாடல், மாலை நேரத்தில் வீசும் குளிர்ந்த காற்று... இவை அனைத்தும் நம் வாழ்க்கையில் ஏற்கனவே மலர்ந்துகொண்டிருக்கும் அழகுகள்.

அவற்றைப் பார்க்க நமக்குக் கண்கள் மட்டும் போதாது. உணர்வதற்கான மனமும் வேண்டும்.

நன்றியுணர்வு என்பது நம்மிடம் இருப்பதைப் பற்றிப் பெருமை பேசுவதல்ல. 

இல்லாதவற்றுக்காக ஏங்கிக்கொண்டிராமல், இருப்பவற்றின் அருமையை உணர்ந்து வாழ்வதாகும்.

அதேபோல், நன்றியுணர்வு என்பது புதிய இலக்குகளை நோக்கி முன்னேறுவதைத் தடுப்பதுமல்ல.

    

இன்னும் சிறப்பாக வாழ்வதற்கான முயற்சிகளைத் தொடர்ந்துகொண்டே, இன்று நமக்குக் கிடைத்திருப்பதையும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்வதாகும்.

இதுதான் வாழ்க்கையில் ஒரு சமநிலையை உருவாக்குகிறது.

இப்போது நாம்  ஒரு முக்கியமான வரியைச் சற்று ஆழமாகப் பார்ப்போம்.

"கணக்கிடக்கூடியவற்றைத் தாண்டிய பேரழகு வளத்திற்கு உண்டு."

நம்மிடம் எவ்வளவு பணம் இருக்கிறது என்பதைக் கணக்கிட முடியும். 

வீட்டின் மதிப்பைக் கணக்கிட முடியும். 

வங்கிக் கணக்கில் எவ்வளவு சேமிப்பு இருக்கிறது என்பதைக் கணக்கிட முடியும். 

நாம் வாங்கிய பொருட்களின் எண்ணிக்கையையும் கணக்கிட முடியும்.

ஆனால் ஒருவருடைய அன்பின் அளவை எப்படிக் கணக்கிடுவது?

நம்முடைய துயரமான நேரத்தில் நம்மைத் தேடி வந்த நண்பரின் அக்கறைக்கு என்ன மதிப்பு நிர்ணயிப்பது?

நாம் தவறு செய்தபோதும் நம்மைப் புரிந்துகொண்டு மன்னித்த ஒருவரின் மனதிற்கு என்ன விலை கொடுப்பது?

ஒரு தாயின் அன்பு, தந்தையின் அர்ப்பணிப்பு, வாழ்க்கைத் துணையின் துணைமை, குழந்தையின் புன்னகை, வயதான காலத்தில் நம்மை அன்புடன் விசாரிக்கும் ஒருவருடைய குரல்... இவற்றை எந்தத் தராசில் நிறுத்து அளப்பது?

அவை எல்லாமே கணக்கிட முடியாத செல்வங்கள்.

நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையைப் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு திரும்பிப் பார்க்கும்போது, வாங்கிய பொருட்களின் பட்டியலைவிட, நம்முடன் வாழ்ந்த மனிதர்களின் நினைவுகளே மனதில் அதிகமாகத் தோன்றும்.

எந்த வீட்டில் வாழ்ந்தோம் என்பதைவிட அந்த வீட்டில் எப்படிப்பட்ட அன்பைப் பகிர்ந்துகொண்டோம் என்பது முக்கியமாகத் தோன்றும்.

எவ்வளவு பணம் சம்பாதித்தோம் என்பதைவிட அந்தப் பணத்தால் நமக்கும் நம்மைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியை உருவாக்கினோம் என்பது மனதில் நிற்கும்.

எத்தனை இடங்களுக்குச் சென்றோம் என்பதைவிட அந்தப் பயணங்களில் எத்தனை அழகான அனுபவங்களைப் பெற்றோம் என்பதே நினைவில் இருக்கும்.

வாழ்க்கையின் உண்மையான செழுமை அங்கேதான் இருக்கிறது.

எனவே, அன்பினியோரே!

நாம் அனைவரும் வளமாக வாழ வேண்டும். 

நம்முடைய உழைப்புக்கேற்ற வருமானம் கிடைக்க வேண்டும்.

     

புதிய வாய்ப்புகள் கதவைத் தட்ட வேண்டும். 

நம்முடைய நல்ல எண்ணங்கள் செயல்களாக மலர வேண்டும்.

     

நம்முடைய குடும்பத்தினரின் தேவைகளை நிறைவேற்றக்கூடிய வசதிகள் பெருக வேண்டும்.

அதே நேரத்தில், பணத்தைத் தேடி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் வேகத்தில் வாழ்க்கையையே தவறவிட்டுவிடக் கூடாது.

நமக்குப் பிடித்தவர்களுடன் பேசுவதற்குச் சிறிது நேரம் ஒதுக்குவோம். 

நண்பர்களைத் தேடிச் சென்று சந்திப்போம். 

இயற்கையின் அழகை ரசிப்போம்.

      

நமக்குப் பிடித்த செயல்களில் ஈடுபடுவோம். 

பிறருக்கு உதவுவதில் மகிழ்ச்சி காண்போம். 

நம்மிடம் இருப்பதைப் பகிர்ந்துகொள்வோம்.

நேற்று கிடைக்காததை நினைத்து இன்று வருந்திக்கொண்டிருக்காமல், இன்று கிடைத்திருப்பதை மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவிப்போம்.

நாளை இன்னும் சிறப்பாக அமைய வேண்டும் என்று முயற்சி செய்வோம். 

ஆனால் அந்த நாளுக்காகக் காத்திருந்து இன்றைய நாளை வீணாக்கிவிட வேண்டாம்.

ஏனென்றால் வாழ்க்கை என்பது நாளை நாம் அடையப்போகும் இலக்குகளில் மட்டுமில்லை. 

இன்று நாம் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு சிறிய தருணத்திலும் இருக்கிறது.

எதிர்பார்த்த வழியிலும் எதிர்பாராத வழியிலும் வளம் பெருகட்டும்.

நம்முடைய முயற்சிகளுக்கு நல்ல வாய்ப்புகள் அமையட்டும்.

நாம் வசதியாக வாழ்வதற்குத் தேவையான செல்வம் கிடைக்கட்டும்.

கிடைத்தவற்றை மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவிப்பதற்கான மன அமைதி கிடைக்கட்டும்.

ஏற்கனவே நம்மைச் சுற்றி மலர்ந்துகொண்டிருக்கும் அழகைக் கண்டுணர்வதற்கான நன்றியுணர்வு வளரட்டும்.

இறுதியாக, நாம் ஒவ்வொருவரும் நம்மை நாமே ஒரு கேள்வி கேட்டுக்கொள்வோம்.

நான் இன்னும் எதைப் பெற வேண்டும் என்று மட்டும் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறேனா?

      

அல்லது ஏற்கனவே எனக்குக் கிடைத்திருக்கும் அழகான வாழ்க்கையையும் அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டேனா?

இந்தக் கேள்விக்கான பதில் நம்முடைய வாழ்க்கைப் பயணத்தை இன்னும் அழகாக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

நினைவில் கொள்ளுங்கள்...

வாழ்க்கையில் அதிகம் வைத்திருப்பவர் மட்டுமே செல்வந்தர் அல்லர்.

தன்னிடம் இருப்பதை உணர்ந்து மகிழ்பவர், பிறருடைய அன்பைப் புரிந்துகொள்பவர், தன்னால் முடிந்ததைப் பிறருடன் பகிர்ந்துகொள்பவர், மன அமைதியுடன் வாழ்பவர்... இவர்களும் உண்மையான செல்வந்தர்களே!

பணம் நமக்கு வசதியான வாழ்க்கையைத் தரலாம். ஆனால் அன்பு, அமைதி, அனுபவம், நன்றியுணர்வு ஆகியவையே அந்த வாழ்க்கையை அழகானதாக மாற்றுகின்றன.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

நான் பேச நினைப்பதெல்லாம்

சில எண்ணங்கள் நம்மைக் கடந்து செல்லும்போது ஒரு சிறிய புன்னகையைத் தந்துவிட்டுச் செல்கின்றன. 

சில எண்ணங்களோ நம்மைச் சற்று நிறுத்தி, நம்முடைய வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கின்றன. 

இன்று நான் உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புவது அப்படிப்பட்ட சில சிந்தனைகள்தான்.

ஒரு மலரைப் பாருங்கள். அது மலர்கிறது, மணம் வீசுகிறது, நம்மை மகிழ்விக்கிறது. 

ஆனால் சில நாட்களில் உதிர்ந்தும் விடுகிறது. 

அதே மலரைத் தரும் செடியை நாம் பாதுகாத்து வளர்த்தால், அது மீண்டும் மீண்டும் பூத்துக்கொண்டே இருக்கும்.

நமது மனங்களில் அன்பு மலர்களாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது அன்பைத் தொடர்ந்து மலரச் செய்யும் செடியாகவே இருக்க வேண்டும்.

இந்தச் சிந்தனை எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானது.

ஏனென்றால், ஒருவரிடம் ஒருநாள் அன்பாக நடந்துகொள்வது பெரிய விஷயமல்ல. 

அந்த அன்பைத் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்துவதுதான் உண்மையான பண்பு. 

நமக்கு வேண்டியவர்கள், நம்மைப் பாராட்டுபவர்கள், நம்மிடம் அன்பு காட்டுபவர்கள் என்று ஒரு வட்டத்தை உருவாக்கிக்கொண்டு அதற்குள் மட்டுமே அன்பைப் பகிர்ந்துகொள்வது எளிது.

ஆனால் நம்மைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளாதவர்களிடமும், நம்முடைய அன்புக்குத் தகுந்த மதிப்பைக் கொடுக்காதவர்களிடமும், சில நேரங்களில் நம்மைத் துன்புறுத்தியவர்களிடமும் மனிதநேயத்துடன் நடந்துகொள்ள முடிகிறதா என்பதில்தான் நமது அன்பின் ஆழம் வெளிப்படுகிறது.

அதேவேளையில் ஒன்றை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். 

அன்பு காட்டுவது என்பது நம்மை நாமே இழந்து விடுவது அல்ல.

     

அன்பு செலுத்துவது என்பது எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டு வாழ்வதும் அல்ல.

ஒருவரிடம் அன்பு காட்டலாம். ஆனால் அதற்காக நமது சுயமரியாதையை இழக்க வேண்டியதில்லை. 

ஒருவரை நேசிக்கலாம். 

ஆனால் அவர் நம்மைத் தொடர்ந்து காயப்படுத்த அனுமதிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

அன்பு என்பது நமது உள்ளத்தின் இயல்பு. 

அதற்கான எல்லைகளை வகுத்துக்கொள்வது நமது அறிவின் பொறுப்பு.

அன்பைக் கைவிடாதீர்கள்ஆனால் அன்பின் பெயரால் உங்களைக் காயப்படுத்திக்கொள்ளவும் வேண்டாம்.

இன்னொரு சிந்தனை நமது உள்ளத்தில் எதை நிரப்பி வைத்திருக்கிறோம் என்பதைப் பற்றியது.

ஒரு பாத்திரத்தில் எதை நிரப்புகிறோமோ அதுவே அதிலிருந்து வெளிப்படும்.

    

தண்ணீரை நிரப்பினால் தண்ணீர் வெளிவரும். பாலை நிரப்பினால் பால் வெளிவரும்.

மனித மனமும் அப்படித்தான்.

நமது மனதை எப்போதும் பொறாமை, கோபம், பழிவாங்கும் எண்ணம், மற்றவர்களைக் குறை கூறுதல், தேவையற்ற ஒப்பீடுகள் போன்றவற்றால் நிரப்பிக்கொண்டிருந்தால், நமது செயல்களிலும் பேச்சிலும் அவற்றின் தாக்கமே வெளிப்படும்.

மாறாக, நற்சிந்தனைகள், உயர்ந்த இலட்சியங்கள், பிறருக்கு உதவ வேண்டும் என்ற எண்ணம், நன்றியுணர்வு, மனிதநேயம் ஆகியவற்றை நமது உள்ளத்தில் வளர்த்துக்கொண்டால், நம்முடைய செயல்களிலும் அவற்றின் பிரதிபலிப்பைக் காண முடியும்.

இதற்காக நாம் உலகத்தை மாற்ற வேண்டியதில்லை. 

முதலில் நமது மனதுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்கத் தொடங்கினாலே போதும்.

காலையில் எழுந்தவுடன் நமது மனதில் தோன்றும் முதல் எண்ணம் என்ன?

இன்றும் யாரோ ஒருவருடன் போட்டியிட வேண்டும் என்ற எண்ணமா?

நேற்று ஒருவர் சொன்ன வார்த்தைக்குப் பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமா?

அல்லது இன்று என்னால் முடிந்த அளவுக்கு யாருக்காவது ஒரு சிறிய மகிழ்ச்சியைத் தர வேண்டும் என்ற எண்ணமா?

இந்தச் சிறிய மாற்றம்தான் ஒரு நாளின் போக்கையே மாற்றிவிடக்கூடும்.

நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு போராட்டம் இருக்கிறது. 

வெளியில் புன்னகைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரின் உள்ளத்தில் எத்தனை கவலைகள் இருக்கின்றன என்பது நமக்குத் தெரியாது.

அதனால் நமது வார்த்தைகளில் கொஞ்சம் மென்மையும், அணுகுமுறையில் கொஞ்சம் புரிதலும் இருந்தால், ஒருவருடைய நாளையே அழகாக்கிவிட முடியும்.

ஒரு நல்ல வார்த்தை பேசுவதற்குப் பணம் தேவையில்லை.

     

ஒருவருடைய மனக்கவலையைக் கேட்பதற்கு எந்தப் பட்டமும் தேவையில்லை. 

நம்மால் முடிந்த ஒரு சிறிய உதவியைச் செய்வதற்குப் பெரிய வசதியும் தேவையில்லை.

நமது மனதில் நல்ல எண்ணங்கள் இருந்தால், அவற்றைச் செயல்களாக மாற்றுவதற்கான வாய்ப்புகள் நம்மைச் சுற்றியே இருக்கின்றன.

இப்போது இன்னொரு விஷயத்தைப் பார்ப்போம்.

நமது வாழ்க்கையில் கவலைகள் இல்லாத நாட்கள் எத்தனை?

ஒரு கவலை முடிந்ததும் இன்னொன்று வந்துவிடுகிறது.

     

ஒரு பிரச்சினைக்குத் தீர்வு கண்டதும் வேறொரு பிரச்சினை கதவைத் தட்டுகிறது.

சில கவலைகள் நம்முடைய தவறுகளால் வருகின்றன. 

சில மற்றவர்களின் செயல்களால் வருகின்றன. 

இன்னும் சில நமது கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்ட சூழ்நிலைகளால் உருவாகின்றன.

ஆனால் அவற்றையெல்லாம் நாம் எப்படிக் கையாளுகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

எனக்கு ஒரு சிறிய கற்பனை உவமை நினைவுக்கு வருகிறது.

நாம் பயன்படுத்தும் கைக்குட்டையை நினைத்துப் பாருங்கள். 

அதில் படிந்த தூசியைத் தட்டிவிட்டு மீண்டும் பயன்படுத்துகிறோம்.

    

அதேபோல் நமது மனதில் படிந்துகொள்ளும் தேவையற்ற கவலைகளையும் அவ்வப்போது தட்டிவிடக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

அதற்குப் பதிலாக, மகிழ்ச்சியான நினைவுகளை எப்படிப் பாதுகாக்கிறோம்?

நமது சட்டைப் பையில் இருக்கும் பேனாவை எவ்வளவு கவனமாகப் பாதுகாக்கிறோமோ, அதைவிட அதிக அக்கறையுடன் நல்ல நினைவுகளை நமது இதயத்தில் பாதுகாக்க வேண்டும்.

ஒருவர் நமக்குச் செய்த சிறிய உதவி, நண்பருடன் பகிர்ந்துகொண்ட சிரிப்பு, குடும்பத்தினருடன் கழித்த மகிழ்ச்சியான தருணம், நம்மைத் தேடி வந்து நலம் விசாரித்த ஒருவரின் அன்பு, நாம் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் கிடைத்த ஒரு பாராட்டு என எத்தனையோ இனிய நினைவுகள் நம்மிடம் இருக்கின்றன.

ஆனால் என்ன நடக்கிறது?

பத்து பேர் நம்மைப் பாராட்டியிருந்தாலும், ஒருவர் சொன்ன ஒரு கசப்பான வார்த்தையை மட்டும் திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

பலர் நம்மிடம் அன்பாக நடந்துகொண்டிருந்தாலும், ஒருவர் நம்மைப் புறக்கணித்துவிட்டார் என்பதையே மனதில் சுமந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

நம்மை மகிழ்வித்த நூறு நிகழ்வுகளை மறந்துவிட்டு, நம்மைக் காயப்படுத்திய ஒரு நிகழ்வுக்கு மட்டும் மனதில் நிரந்தர இடம் கொடுத்துவிடுகிறோம்.

இது நியாயமா?

கடந்த காலத்தில் நடந்ததை மாற்ற முடியாது. 

ஆனால் அந்த நிகழ்வுக்கு இன்று நாம் கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை மாற்ற முடியும்.

மன்னிப்பது என்பது நடந்ததை மறந்துவிடுவது என்று பொருளல்ல.

     

அந்த நிகழ்வு தொடர்ந்து நமது மன அமைதியைத் திருட அனுமதிக்காமல் இருப்பதுதான் அதன் உண்மையான பொருள்.

சில நினைவுகள் நம்மைச் சிரிக்க வைக்கட்டும். 

சில நினைவுகள் நமக்குப் பாடம் கற்பிக்கட்டும். 

ஆனால் எந்த நினைவும் நமது இன்றைய வாழ்க்கையை முழுமையாக ஆக்கிரமித்துவிடக் கூடாது.

நேற்றைய காயங்களைச் சுமந்துகொண்டு இன்றைய மகிழ்ச்சியைத் தவறவிட்டுவிடாதீர்கள்.

இனி, இந்தப் பதிவில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ரோஜாவையும் முள்ளையும் பற்றிய சிந்தனைக்கு வருவோம்.

ஒரு ரோஜாச் செடியைப் பார்க்கும்போது சிலர் முதலில் அதன் அழகான மலரைப் பார்க்கிறார்கள். 

இன்னும் சிலர் அதிலிருக்கும் முட்களைப் பார்க்கிறார்கள்.

இருவரும் ஒரே செடியைத்தான் பார்க்கிறார்கள். 

ஆனால் அவர்களுடைய பார்வை வேறுபடுகிறது.

ஒருவர், "இவ்வளவு அழகான மலருக்குள் ஏன் இத்தனை முட்கள்?" என்று கேட்கிறார்.

இன்னொருவர், "இந்த முட்களுக்கிடையிலும் எவ்வளவு அழகாக மலர் மலர்ந்திருக்கிறது!" என்று வியக்கிறார்.

இங்கே ரோஜாச் செடி மாறவில்லை.

    

அதன் முட்களும் மாறவில்லை.

    

மாறியிருப்பது அதைப் பார்க்கும் மனிதரின் பார்வை மட்டுமே.

நமது வாழ்க்கையிலும் இதுதான் நடக்கிறது.

ஒருவருக்குக் கிடைத்திருக்கும் வசதிகளைப் பார்த்து இன்னொருவர் பொறாமைப்படுகிறார். 

ஆனால் அந்த வசதிகளை அடைவதற்காக அவர் கடந்து வந்த சிரமங்களைப் பற்றி யோசிப்பதில்லை.

ஒருவருடைய வெற்றியைப் பார்த்து வியக்கிறோம். 

ஆனால் அந்த வெற்றிக்குப் பின்னால் இருந்த தோல்விகளையும், கண்ணீரையும், காத்திருப்பையும் கவனிப்பதில்லை.

நமக்குக் கிடைக்காத ஒன்றை நினைத்து வருந்தும்போது, ஏற்கெனவே நம்மிடம் இருக்கும் எத்தனையோ அருமையான விஷயங்களை மறந்துவிடுகிறோம்.

நம்மிடம் இல்லாததைப் பற்றிய சிந்தனை நமது மகிழ்ச்சியைக் குறைக்கிறது. 

நம்மிடம் இருப்பதை உணர்ந்து ரசிக்கும் மனப்பக்குவம் மகிழ்ச்சியை அதிகரிக்கிறது.

இதற்காக வாழ்க்கையில் நடக்கும் எல்லாத் துன்பங்களையும் அழகாகவே பார்க்க வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை.

வலி என்றால் வலிதான். இழப்பு என்றால் இழப்புத்தான். ஏமாற்றம் என்றால் ஏமாற்றம்தான். 

அவற்றை மறுத்துவிடுவதோ, அவற்றை அனுபவிப்பவர்களிடம் புன்னகையுடன் இருங்கள் என்று சொல்வதோ சரியான அணுகுமுறையல்ல.

ஆனால் அந்த வலிகளுக்குள்ளேயே நமது வாழ்க்கையை முடக்கிவிடாமல், அவற்றைக் கடந்து செல்லும் மனவலிமையை வளர்த்துக்கொள்ளலாம்.

ஒரு தோல்வி நம்மைத் தாழ்த்துவதற்காக மட்டுமே வருவதில்லை. 

சில நேரங்களில் அது நாம் செல்லும் பாதையை மறுபரிசீலனை செய்ய வைக்கிறது.

ஒரு பிரிவு நம்மைத் தனிமைப்படுத்துவதற்காக மட்டுமே நிகழ்வதில்லை. 

சில நேரங்களில் நம்மை நாமே புரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பையும் தருகிறது.

ஒரு ஏமாற்றம் நம்மை நிரந்தரமாக உடைத்துவிட வேண்டியதில்லை.

     

சில நேரங்களில் யாரிடம் எவ்வளவு எதிர்பார்க்க வேண்டும் என்பதைப் புரியவைக்கிறது.

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நமக்கு மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்காது. 

ஆனால் ஒவ்வொரு நிகழ்விலிருந்தும் ஏதாவது ஒன்றைக் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

அந்தப் பக்குவத்தை வளர்த்துக்கொள்வதே வாழ்க்கையை அனுபவிப்பதற்கான வழி.

அன்பினியோரே!

வாழ்க்கையைப் பற்றிய இந்தச் சிந்தனைகளையெல்லாம் ஒன்றாக இணைத்துப் பார்த்தால் ஒரு சிறிய உண்மை புரிகிறது.

நாம் வாழும் வாழ்க்கையின் தரம் என்பது நமக்குக் கிடைக்கும் வசதிகளால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. 

நமது மனதில் வளர்த்துக்கொள்ளும் எண்ணங்களாலும், பிறரிடம் வெளிப்படுத்தும் அன்பாலும், நிகழ்வுகளை அணுகும் பார்வையாலும் அது தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

நாம் எல்லோரிடமும் அன்பைப் பெற முடியாது. 

ஆனால் நம்மால் முடிந்தவரை அன்பைப் பகிர்ந்துகொள்ள முடியும்.

நமது வாழ்க்கையில் கவலைகள் வருவதைத் தடுக்க முடியாது.

    

ஆனால் அவற்றை நிரந்தரச் சுமையாக மாற்றிக்கொள்ளாமல் இருக்கப் பழகலாம்.

எல்லா முட்களையும் அகற்றிவிட்டுத்தான் ரோஜாவை ரசிக்க வேண்டும் என்பதில்லை.

    

முட்களுக்கிடையிலும் மலர்ந்திருக்கும் அழகைக் காணக் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

இன்றைய இளையோரிடம் நான் அனுபவத்தின் அடிப்படையில் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புவது ஒன்றுதான்.

வாழ்க்கையை எப்போதும் ஒரு பிரச்சினையாகவே பார்க்காதீர்கள்.

    

அது அனுபவிக்க வேண்டிய ஓர் அரிய வாய்ப்பு.

உங்கள் மனதில் அன்பை வளர்த்துக்கொள்ளுங்கள். 

உங்கள் சிந்தனைகளில் நல்லவற்றை நிரப்பிக்கொள்ளுங்கள். 

உங்களை வருத்தும் தேவையற்ற நினைவுகளுக்கு விடைகொடுக்கப் பழகுங்கள். 

உங்களிடம் இருப்பவற்றை ரசிக்கத் தொடங்குங்கள்.

முக்கியமாக, மற்றவர்களுடைய வாழ்க்கையுடன் உங்கள் வாழ்க்கையை ஒப்பிட்டுப் பார்க்காதீர்கள்.

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு பாதை. 

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு வேகம். 

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு அனுபவம்.

உங்களுக்கான பாதையில் நீங்கள் எவ்வளவு தூரம் முன்னேறியிருக்கிறீர்கள் என்பதை மட்டும் அவ்வப்போது திரும்பிப் பாருங்கள்.

நேற்றைய உங்களைவிட இன்று கொஞ்சம் நல்ல மனிதராக இருக்க முடிந்தால் அதுவே மிகப்பெரிய முன்னேற்றம்.

மலர்கள் உதிரலாம்; ஆனால் செடி தொடர்ந்து பூக்கட்டும்.

கவலைகள் வரலாம்; ஆனால் மகிழ்ச்சியைத் தொலைத்துவிடாதீர்கள்.

முட்கள் இருக்கலாம்; ஆனால் ரோஜாவின் அழகை மறந்துவிடாதீர்கள்.

வாழ்க்கையைச் சுமையாகச் சுமக்காதீர்கள். 

அதன் அழகையும், அனுபவங்களையும், அன்பையும் ரசித்து வாழப் பழகுங்கள்.

ஏனெனில் வாழ்க்கை என்பது வெறுமனே நாட்களைக் கடப்பதல்ல.

கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு நாளிலும் வாழ்வின் அர்த்தத்தைக் கண்டடைவதாகும்.

உங்களாலும் முடியும்!

உங்களால் முடியும்

அன்பன் 

சக்தி சக்திதாசன்

அகந்தையுடன் போராட வேண்டாம்; அது சொல்லும் கதைகளைப் புரிந்துகொண்டால் போதும்!

அகந்தையுடன் போராட வேண்டாம்; அது சொல்லும் கதைகளைப் புரிந்துகொண்டால் போதும்!

சில நேரங்களில் நம்மை நாமே கவனித்துப் பார்த்தால் ஒரு வியப்பான உண்மை புரியும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் நடக்கும் பல நிகழ்வுகளைவிட, அந்த நிகழ்வுகளைப் பற்றி நமது மனம் உருவாக்கிக்கொள்ளும் கதைகள்தான் நமக்குப் பெரும் சுமையாக மாறுகின்றன.

ஒருவர் நம்மைப் பார்த்துப் புன்னகைக்கவில்லை என்றால், அவர் நம்மை விரும்பவில்லை என்று நினைக்கிறோம்.

நாம் பேசும்போது ஒருவர் இடையில் குறுக்கிட்டால், நமக்கு மரியாதை கொடுக்கவில்லை என்று வருந்துகிறோம்.

நாம் சொன்ன ஒரு கருத்தை இன்னொருவர் ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால், நம்முடைய அறிவை அவர் குறைத்து மதிப்பிடுகிறார் என்று கோபப்படுகிறோம்.

இன்னொருவர் நம்மைவிட உயர்ந்த நிலையை அடைந்துவிட்டால், அவருடைய மகிழ்ச்சியைப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, நம்முடைய நிலையை எண்ணி மனம் கலங்குகிறது.

இங்கேதான் நம்முடைய அகந்தையின் விளையாட்டு ஆரம்பமாகிறது.

உண்மையில் நடந்த நிகழ்வு ஒன்றுதான். 

ஆனால் அதனைச் சுற்றி நம்முடைய மனம் பல கதைகளை உருவாக்குகிறது.

அந்தக் கதைகளுக்குள் நாமே சிக்கிக்கொண்டு, நம்மை நாமே வருத்திக்கொள்கிறோம்.

அகந்தை என்றால் என்ன?

அகந்தை என்ற சொல்லைக் கேட்டவுடன், மற்றவர்களை மதிக்காமல் ஆணவத்துடன் நடப்பவர்களைத்தான் நாம் நினைத்துக்கொள்கிறோம்.

ஆனால் அகந்தை என்பது அதைவிட நுட்பமானது.

என்னைப் பற்றிப் பிறர் என்ன நினைப்பார்கள்? 

என்னுடைய கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்களா? 

எனக்கு உரிய மரியாதை கிடைத்ததா? 

நான் மற்றவர்களைவிடக் குறைவாக மதிப்பிடப்பட்டுவிட்டேனா?

    

என்னுடைய இருப்பை அவர்கள் உணர்கிறார்களா?

இப்படியான எண்ணங்கள் நமக்குள் எழும்போது, அவற்றின் பின்னணியில் செயல்படுவது நம்மைப் பற்றிய ஒரு மனக்கதையாக இருக்கலாம்.

நான் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். 

மற்றவர்கள் என்னை இப்படித்தான் பார்க்க வேண்டும். 

எனக்குரிய இடத்தை யாரும் குறைத்துவிடக்கூடாது. 

என்னுடைய கருத்துக்கு மதிப்பளிக்க வேண்டும்.

இப்படியாக நம்மைப் பற்றிய ஒரு பிம்பத்தை மனதிற்குள் உருவாக்கிக்கொள்கிறோம்.

அந்தப் பிம்பத்திற்கு யாராவது பாதிப்பு ஏற்படுத்திவிட்டதாக நாம் உணரும்போது கோபம் வருகிறது.

    

ஏமாற்றம் வருகிறது. 

மனக்கசப்பு வருகிறது.

ஆனால் சற்று நிதானமாகச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

நம்மைப் பற்றிப் பிறர் உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் எண்ணங்களைக் கட்டுப்படுத்த நம்மால் முடியுமா?

நம்முடைய ஒவ்வொரு செயலையும் எல்லோரும் பாராட்டும்படி செய்ய முடியுமா?

நம்முடைய விருப்பத்திற்கு ஏற்ப உலகத்திலுள்ள அனைவரையும் நடந்துகொள்ளச் செய்ய முடியுமா?

முடியாது என்பது நமக்குத் தெரியும்.

ஆனால், அந்த முடியாத ஒன்றுக்காகத்தான் நம்முடைய மனம் எத்தனை போராட்டங்களை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறது!

அகந்தையுடன் ஏன் போராட வேண்டும்?

இங்கேதான் அத்வைதம் நமக்கு ஒரு வித்தியாசமான புரிதலைத் தருகிறது.

அகந்தையை ஒரு எதிரியாக நினைத்து அதனுடன் போராட வேண்டிய அவசியமில்லை என்கிறது.

ஏனெனில், நாம் அழிக்க நினைக்கும் அந்த அகந்தைகூட நம்முடைய எண்ணங்களால் உருவான ஒரு மனநிலைதான்.

உதாரணமாக, ஒருவர் நம்மைப் பற்றிக் குறை கூறுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

உடனே நமக்குள் ஒரு பதற்றம் உருவாகிறது.

நான் என்ன தவறு செய்தேன்? அவர் ஏன் இப்படிப் பேச வேண்டும்?

     

என்னைப் பற்றித் தவறாக நினைத்துவிட்டாரே!

என்று மனம் பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது.

அந்தக் குற்றச்சாட்டில் உண்மை இருந்தால் திருத்திக்கொள்ளலாம்.

    

உண்மை இல்லையென்றால் அமைதியாகக் கடந்து செல்லலாம்.

ஆனால் பெரும்பாலும் நாம் அப்படிச் செய்வதில்லை.

அந்த வார்த்தைகளை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

     

அவருக்குப் பதிலடி கொடுக்க வேண்டும் என்று மனதிற்குள் உரையாடல் நடத்துகிறோம். 

நடந்த சம்பவத்தைவிட, நாம் மனதிற்குள் நடத்தும் அந்த உரையாடலே நம்மை அதிகமாகப் பாதிக்கிறது.

இங்கே அகந்தையை வெல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை.

நமக்குள் கோபம் எழுந்திருக்கிறது என்பதை உணர்ந்துகொண்டாலே போதும்.

நான் கோபமாக இருக்கிறேன் என்று உணர்வதற்கும், நானே கோபமாக மாறிவிடுவதற்கும் இடையில் ஒரு சிறிய வேறுபாடு இருக்கிறது.

அந்த வேறுபாட்டில்தான் விழிப்புணர்வு ஆரம்பமாகிறது.

நாம் கட்டுப்படுத்த நினைப்பதும், நம்மைக் கட்டுப்படுத்துவதும்!

நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் இன்னொரு நிகழ்வைக் கவனிக்கலாம்.

நம்முடைய பிள்ளைகள் நாம் எதிர்பார்த்தபடி நடந்துகொள்ளவில்லை என்றால் மனம் வருந்துகிறது.

அவர்கள் எப்படிப் படிக்க வேண்டும், எப்படிப் பேச வேண்டும், எப்படிப்பட்ட வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று நாம் பல எதிர்பார்ப்புகளை வைத்திருக்கிறோம்.

நம்முடைய அனுபவங்களின் அடிப்படையில் அவர்களுக்கு நல்லதைச் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் நமது எண்ணம்.

அதில் தவறில்லை.

ஆனால் அவர்கள் நம்முடைய எண்ணங்களுக்கு மாறாக முடிவெடுக்கும்போது, நம்முடைய மனம் ஏன் இவ்வளவு கலங்குகிறது?

அவர்கள் எடுக்கும் முடிவுகள் நமக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக மட்டுமா?

அல்லது நம்முடைய சொல் கேட்கப்படவில்லை என்ற உணர்வு நம்மை உறுத்துகிறதா?

இரண்டுக்கும் இடையில் பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது.

அன்பினால் ஒருவருக்கு வழிகாட்டுவது வேறு. 

அவருடைய வாழ்க்கையை நம்முடைய விருப்பத்திற்கு ஏற்ப கட்டுப்படுத்த முயல்வது வேறு.

அகந்தை பல நேரங்களில் அன்பின் பெயரில்கூட தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும்.

இதனைப் புரிந்துகொண்டால், மற்றவர்களை மாற்றுவதற்குப் பதிலாக அவர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்போம்.

எண்ணங்கள் நாமல்ல என்பதை உணர்வது!

இன்னொரு சிறிய அனுபவம்.

இரவு படுக்கைக்குச் சென்ற பிறகும், பகலில் நடந்த ஒரு சம்பவம் நம்முடைய மனதை விட்டு அகலாமல் இருக்கிறது.

யாரோ சொன்ன ஒரு வார்த்தை, யாரோ செய்த ஒரு செயல், நாம் எடுத்திருக்க வேண்டிய ஒரு முடிவு என்று மனம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

உடல் ஓய்வெடுக்கிறது. ஆனால் மனம் ஓய்வெடுப்பதில்லை.

அந்த நேரத்தில் நாம் செய்ய வேண்டியது என்ன?

எண்ணங்களை வலுக்கட்டாயமாக நிறுத்த முயற்சிக்க வேண்டுமா?

அவற்றை எதிர்த்துப் போராட வேண்டுமா?

அல்லது அவை எழுந்து மறையும் எண்ணங்கள் என்பதை அமைதியாகக் கவனிக்க வேண்டுமா?

ஒரு வானத்தில் மேகங்கள் வந்து போவதைப் போல, நம்முடைய மனதிலும் எண்ணங்கள் வந்து போகின்றன.

மேகங்கள் வானத்தை உருவாக்குவதில்லை. அவை வானத்தில் தோன்றி மறைகின்றன.

அதேபோல எண்ணங்கள் நம்முடைய விழிப்புணர்வில் தோன்றி மறைகின்றன.

ஒரு கணம் கோபம் வருகிறது. இன்னொரு கணம் அன்பு வருகிறது. 

சில நேரங்களில் பயம் வருகிறது.

    

சில நேரங்களில் மகிழ்ச்சி வருகிறது.

இவை அனைத்தையும் கவனித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு விழிப்புணர்வு நமக்குள் இருக்கிறது.

அந்த விழிப்புணர்வை உணர்வதுதான் இங்கே முக்கியம்.

எண்ணங்கள் வரக்கூடாது என்று தடுக்க வேண்டியதில்லை.

     

அவற்றுடன் நம்மை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளாமல் இருக்கப் பழகினாலே போதும்.

நம்முடைய உண்மையான இருப்பு!

இங்கேதான் இந்தப் பதிவின் ஆழமான கருத்தை நாம் அணுகுகிறோம்.

நாம் யார் என்ற கேள்விக்கு, பொதுவாக நம்முடைய பெயர், உறவு, தொழில், வயது, சாதனைகள், தோல்விகள் என்று பல அடையாளங்களைச் சொல்கிறோம்.

நான் ஒரு தந்தை, ஒரு தாய், ஒரு கணவன், ஒரு மனைவி, ஒரு நண்பன், ஒரு தொழிலாளி என்று பல அடையாளங்களோடு வாழ்கிறோம்.

இவை அனைத்தும் நம்முடைய வாழ்க்கையின் முக்கியமான பகுதிகள்.

ஆனால் இவை அனைத்தையும் தாண்டி, இவற்றை உணர்ந்துகொண்டிருக்கும் நாம் யார்?

நம்முடைய எண்ணங்கள் மாறுகின்றன. 

உணர்வுகள் மாறுகின்றன. 

உடல் மாறுகிறது. 

வயது மாறுகிறது. 

வாழ்க்கையின் சூழ்நிலைகள் மாறுகின்றன.

ஆனால் இந்த மாற்றங்களையெல்லாம் நாம் உணர்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

அத்வைதம் சுட்டிக்காட்டுவது இந்த விழிப்புணர்வைத்தான்.

அதனைப் புரிந்துகொள்வதற்காக நாம் வாழ்க்கையை விட்டு விலகிச் செல்ல வேண்டியதில்லை.

    

குடும்பத்தைத் துறக்க வேண்டியதில்லை. 

உறவுகளை மறுக்க வேண்டியதில்லை. 

உலகியல் கடமைகளைக் கைவிட வேண்டியதில்லை.

மாறாக, இவை அனைத்திலும் ஈடுபட்டுக்கொண்டே, நம்முடைய மனம் உருவாக்கும் தேவையற்ற அடையாளப் போராட்டங்களிலிருந்து விடுபட முயற்சிக்கலாம்.

யாராவது நம்மைப் பாராட்டினால் மகிழலாம். 

பாராட்டாவிட்டால் நம்முடைய மதிப்பை இழந்துவிட்டதாக நினைக்க வேண்டியதில்லை.

யாராவது நம்மை விரும்பினால் அன்பு செலுத்தலாம்.

    

விரும்பவில்லை என்றால் அவர்களுடைய விருப்பத்தையும் மதிக்கலாம்.

தவறு செய்தால் ஒப்புக்கொள்ளலாம். 

வெற்றி பெற்றால் மகிழலாம்.

    

தோல்வியடைந்தால் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

இதற்கெல்லாம் அகந்தையை அழிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

நம்முடைய மனம் உருவாக்கும் கதைகளுக்கும், உண்மையில் நடக்கும் வாழ்க்கைக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொண்டால் போதும்.

வாழ்க்கையின் முதுமையின் வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, எனக்குள் ஒரு சிந்தனை எழுவதுண்டு.

எத்தனையோ ஆண்டுகள் நாம் நம்மைப் பற்றிய ஒரு பிம்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காகவே வாழ்ந்திருக்கிறோம்.

யாரும் நம்மைக் குறைத்து மதிப்பிடக்கூடாது என்று கவலைப்பட்டிருக்கிறோம்.

நம்முடைய கருத்துக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று விரும்பியிருக்கிறோம்.

நமக்குப் பிடித்தவர்கள் நம்முடைய விருப்பப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்திருக்கிறோம்.

ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல ஒரு உண்மை புரிகிறது.

நம்முடைய அமைதியைப் பாதுகாப்பதற்காக மற்றவர்களுடன் போராட வேண்டியதில்லை.

     

நம்முடைய மனம் உருவாக்கும் ஒவ்வொரு கதையையும் உண்மை என்று நம்பாமல் இருக்கப் பழகினாலே போதும்.

அகந்தையை வெல்ல வேண்டும் என்று அதனுடன் சண்டையிடும்போதுகூட, அதை வெல்ல நினைக்கும் இன்னொரு அகந்தை உருவாகிவிடலாம்!

எனவே, அதனை அழிக்க வேண்டும் என்ற அவசரம் வேண்டாம்.

கோபம் வரும்போது கோபத்தைக் கவனிப்போம். 

பொறாமை வரும்போது பொறாமையைக் கவனிப்போம்.

    

பாராட்டுக்காக ஏங்கும்போது அந்த ஏக்கத்தைக் கவனிப்போம்.

நம்முடைய மனம் என்ன கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை அமைதியாகப் பார்ப்போம்.

அந்தப் பார்வையில் கொஞ்சம் தெளிவு பிறக்கலாம். 

அந்தத் தெளிவில் கொஞ்சம் அமைதி கிடைக்கலாம்.

ஒருவேளை நாம் தேடிக்கொண்டிருக்கும் அமைதி என்பது புதிதாக அடைய வேண்டிய ஒன்றல்ல. 

நம்முடைய எண்ணங்களின் இரைச்சலுக்கு அப்பால், எப்போதும் இருந்துகொண்டிருக்கும் ஒன்றாக இருக்கலாம்.

வானத்தைப் பிடிக்க முயலும் பனியைப் போல, நம்முடைய அகந்தை நிலைத்திருக்க முயற்சிக்கிறது. 

ஆனால் வானம் அதனால் பாதிக்கப்படுவதில்லை.

அதைப்போலவே, நம்முடைய எண்ணங்களும் உணர்வுகளும் மாறிக்கொண்டிருக்கலாம்.

    

அவற்றைக் கவனிக்கும் அந்த மௌனமான விழிப்புணர்வை நாம் உணரத் தொடங்கினால், வாழ்க்கையை இன்னும் இயல்பாக வாழக் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

இது நான் யாருக்கும் அறிவுரை கூறும் முயற்சியல்ல.

வாழ்க்கையில் நான் கண்ட, கேட்ட, அனுபவித்தவற்றிலிருந்து எனக்குள் எழும் ஒரு சிந்தனையை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

அகந்தையை அழிப்பதற்காகப் போராடுவதைவிட, அது உருவாக்கும் கதைகளிலிருந்து விழித்துக்கொள்வதே உண்மையான விடுதலையின் தொடக்கமாக இருக்கலாம்.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

நாம் உணர்வதற்கும், நாம் செய்வதற்கும் இடையில் ஒரு சிறிய இடைவெளி!

நாம் உணர்வதற்கும், நாம் செய்வதற்கும் இடையில் ஒரு சிறிய இடைவெளி!

சில நேரங்களில் காலையில் எழுந்ததிலிருந்து இரவு படுக்கைக்குச் செல்லும் வரைக்கும் நமது மனம் ஓய்வில்லாமல் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.

யாரோ ஒருவர் சொன்ன ஒரு வார்த்தை மனதை உறுத்திக்கொண்டிருக்கும்.

     

இன்னொருவர் நம்மைப் புறக்கணித்துவிட்டதாகத் தோன்றும். 

நாம் எதிர்பார்த்த ஒன்று நடக்காமல் போயிருக்கும். 

நாளை என்ன நடக்குமோ என்ற கவலை மனதைக் குடைந்துகொண்டிருக்கும்.

இப்படியான நேரங்களில் நாம் என்ன செய்கிறோம்?

சிலர் கோபப்படுகிறோம். 

சிலர் மற்றவர்களிடம் எரிந்து விழுகிறோம். 

சிலர் யாருடனும் பேசாமல் ஒதுங்கிக்கொள்கிறோம். 

இன்னும் சிலர் நடந்த சம்பவத்தைத் திரும்பத் திரும்ப மனதிற்குள் ஓட்டிப்பார்த்து, நடக்காதவற்றைக்கூட நடந்துவிட்டதைப்போல நினைத்துக் கவலைப்படுகிறோம்.

சிறிது நேரம் கழித்துத்தான் நாம் செய்தது சரியா என்று யோசிக்கிறோம்.

சொல்லக்கூடாத வார்த்தைகளைச் சொல்லிவிட்டோம் என்று வருந்துகிறோம். 

தேவையில்லாமல் ஒருவருடைய மனதைப் புண்படுத்திவிட்டோம் என்று உணர்கிறோம். 

சில நேரங்களில் நமக்கு நாமே கோபப்பட்டுக்கொள்கிறோம்.

அப்போது எனக்குள் ஒரு கேள்வி எழுவதுண்டு.

நமது மனதில் தோன்றும் ஒவ்வோர் உணர்ச்சிக்கும் உடனடியாகச் செயல்பட வேண்டிய கட்டாயம் நமக்கு இருக்கிறதா?

கோபம் வந்தால் கோபப்பட்டுத்தான் ஆகவேண்டுமா? 

பயம் வந்தால் பயந்துகொண்டே இருக்க வேண்டுமா? 

ஒருவர் நம்மைப் புண்படுத்திவிட்டால், பதிலுக்கு அவரையும் புண்படுத்தித்தான் நமது மனக்காயத்தை ஆற்றிக்கொள்ள வேண்டுமா?

இல்லை என்பதுதான், வாழ்வின் முதுமையின் வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, எனக்குப் புரிகின்ற ஒரு முக்கியமான உண்மை.

நமது உணர்ச்சிகள் நமக்குள் எழுவதை எப்போதும் நம்மால் தடுக்க முடியாது. 

ஆனால், அந்த உணர்ச்சிகள் எழுந்தவுடன் அவை நம்மை எங்கே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் ஆற்றலை நாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்த்துக்கொள்ள முடியும்.

அந்தப் புரிதலில்தான் இருப்பு (Presence) என்ற ஆழமான கருத்தின் அழகைக் காண்கிறேன்.

இருப்பு என்றால் என்ன?

இருப்பு என்ற சொல்லைக் கேட்கும்போது, சிலருக்கு எப்போதும் அமைதியாக இருப்பது நினைவுக்கு வரலாம். 

எதற்கும் கோபப்படாமல், எதற்கும் கவலைப்படாமல், எதனாலும் மனம் பாதிக்கப்படாமல் இருப்பதுதான் ஆன்மீக வளர்ச்சி என்று நாம் நினைக்கக்கூடும்.

ஆனால் உண்மையான இருப்பு என்பது அதுவல்ல.

நாம் மனிதர்கள். நமக்குள் மகிழ்ச்சியும் இருக்கும் துக்கமும் இருக்கும். 

அன்பும் இருக்கும் ஏமாற்றமும் இருக்கும். சில நேரங்களில் நம்பிக்கையுடன் இருப்போம். 

வேறு சில நேரங்களில் எதிர்காலத்தை நினைத்துப் பயப்படுவோம்.

இவற்றையெல்லாம் முற்றிலும் இல்லாமல் செய்வதுதான் விழிப்புணர்வு என்றால், அப்படியொரு வாழ்க்கையை வாழ்வது சாதாரண மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல, யாருக்குமே எளிதானதல்ல.

நமது மனம் அமைதியாக இருக்கும்போது மட்டுமல்ல, அமைதியின்றித் தவிக்கும்போதும் நம்மை நாமே உணர்ந்துகொள்வதுதான் உண்மையான இருப்பு.

உதாரணமாக, இன்று யாரோ ஒருவர் உங்களிடம் கடுமையாகப் பேசிவிட்டார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

அந்த வார்த்தை உங்களுக்குள் கோபத்தை ஏற்படுத்துகிறது. உடனே உங்கள் மனம், “இவருக்கு என்னை இப்படிப் பேச என்ன உரிமை இருக்கிறது? நானும் இவருக்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும்” என்று தூண்டுகிறது.

வழக்கமாக நாம் என்ன செய்வோம்? அந்தக் கோபத்தின் வேகத்திலேயே பதில் சொல்லிவிடுவோம்.

ஆனால், அந்தக் கணத்தில் நம்முடைய மனத்திற்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதைச் சற்றுக் கவனித்துப் பார்த்தால் என்ன ஆகும்?

“எனக்குக் கோபம் வருகிறது. அவர் பேசிய விதம் என்னைப் புண்படுத்தியிருக்கிறது. இப்போது நான் கடுமையாகப் பேச வேண்டும் என்று மனம் தூண்டுகிறது” என்று நம்மால் உணர முடிந்தால், அங்கே ஒரு புதிய வாய்ப்பு உருவாகிறது.

கோபம் மறைந்துவிடவில்லை.

    

மனக்காயமும் உடனடியாக ஆறிவிடவில்லை.

ஆனால், கோபம் நம்மை முழுமையாக ஆக்கிரமித்து, நமது அடுத்த செயலைத் தீர்மானிப்பதற்கு முன்பாக, நம்மை நாமே கவனிக்கத் தொடங்கிவிட்டோம்.

அந்தக் கவனிப்புதான் விழிப்புணர்வு.

அந்த விழிப்புணர்வில் கிடைக்கும் சிறிய இடைவெளிதான் நம்மை நாமே வழிநடத்திக்கொள்ள உதவுகிறது.

உணர்ச்சிகள் நமக்குள் எழலாம் ஆனால் அவையே நாமல்ல!

இந்தக் கருத்தைப் புரிந்துகொள்வது நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.

நாம் அடிக்கடி, “நான் கோபமாக இருக்கிறேன்”, “நான் பயந்துபோயிருக்கிறேன்”, “நான் நிம்மதியற்ற நிலையில் இருக்கிறேன்” என்று சொல்கிறோம்.

அந்த உணர்ச்சிகள் நமக்குள் இருப்பது உண்மைதான். ஆனால், அவை நமது முழுமையான அடையாளம் அல்ல.

வானத்தில் மேகங்கள் தோன்றுவதைப்போல, நமது மனத்திலும் பலவிதமான உணர்ச்சிகள் தோன்றுகின்றன.

    

சில மேகங்கள் விரைவாகக் கடந்துபோகின்றன. 

சில மேகங்கள் நீண்ட நேரம் வானத்தை மறைக்கின்றன. 

சில நேரங்களில் புயல்கூட வீசுகிறது.

ஆனால், மேகம் வந்துவிட்டதால் வானம் அழிந்துவிடுவதில்லை.

அதேபோல, நமக்குள் கோபம் வந்துவிட்டதால் நாம் கோபக்காரர்களாகவே இருக்க வேண்டியதில்லை. 

பயம் தோன்றிவிட்டதால் நம்மால் எதையும் எதிர்கொள்ள முடியாது என்று அர்த்தமில்லை. 

மனம் சோர்ந்துவிட்டதால் நமது வாழ்க்கையே தோல்வியடைந்துவிட்டது என்றும் பொருளில்லை.

இதை வெறும் தத்துவமாகப் பார்க்காமல், அன்றாட வாழ்க்கையில் பயன்படுத்திப் பாருங்கள்.

ஒரு நாள் காலையில் எழுந்தவுடன் மனம் சோர்வாக இருக்கலாம். 

எந்த வேலையையும் செய்ய விருப்பமில்லாமல் இருக்கலாம்.

உடனே, “எனக்கு எப்போதும் இப்படித்தான். என் வாழ்க்கையில் எதுவுமே சரியாக இல்லை” என்று முடிவுக்கு வந்துவிடாமல், “இன்று என் மனம் சற்றுச் சோர்வாக இருக்கிறது. 

இந்த உணர்வுடன் நான் என்னை எப்படி அன்பாக நடத்திக்கொள்ளலாம்?” என்று கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.

அந்த ஒரு கேள்வியே உங்கள் அணுகுமுறையை மாற்றிவிடும்.

உங்களை நீங்களே குறைசொல்லாமல், உங்களுக்குத் தேவையான ஓய்வைக் கொடுக்கலாம். 

ஒரு சிறிய நடைப்பயிற்சி செய்யலாம். 

பிடித்தமான பாடலைக் கேட்கலாம்.

    

நம்பிக்கையான ஒருவரிடம் மனம் விட்டுப் பேசலாம்.

மனச்சோர்வை உடனே விரட்டியடிக்க வேண்டும் என்று உங்களுடன் நீங்களே போராட வேண்டியதில்லை.

முதலில், அது இருப்பதை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். 

பிறகு, உங்களுக்குத் தேவையானதை அன்புடன் தேர்ந்தெடுங்கள்.

வாழ்க்கையில் எல்லா உணர்ச்சிகளையும் நம்மால் விரும்பியபடி மாற்றிவிட முடியாது.

    

ஆனால், அந்த உணர்ச்சிகளுடன் நாம் நடந்துகொள்ளும் விதத்தை மாற்றிக்கொள்ளப் பழகலாம்.

கோபத்திற்கும் பதிலுக்கும் இடையில் ஒரு நிமிடம்!

வாழ்க்கையில் நமது நிம்மதியை அதிகமாகப் பாதிப்பது பல நேரங்களில் சம்பவங்கள் மட்டுமல்ல அந்தச் சம்பவங்களுக்கு நாம் உடனடியாக அளிக்கும் எதிர்வினைகளும்தான்.

கணவன் மனைவிக்கிடையே ஒரு கருத்து வேறுபாடு ஏற்படலாம்.

    

பெற்றோருக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் இடையில் ஒரு வாக்குவாதம் வரலாம். 

அலுவலகத்தில் ஒருவர் நமது வேலையைக் குறைசொல்லலாம்.

   

நண்பர் ஒருவர் நாம் எதிர்பார்த்தபடி நடந்துகொள்ளாமல் போகலாம்.

அந்தக் கணத்தில் மனம் உடனடியாக ஒரு பதிலை உருவாக்குகிறது.

“அவரும் இப்படித்தானே எப்போதும் செய்கிறார்!”

“என்னை யாருமே மதிப்பதில்லை!”

“இனிமேல் அவருடன் பேசவே கூடாது!”

இப்படி ஒரு சம்பவத்திலிருந்து தொடங்கிய எண்ணம், பழைய சம்பவங்களையும் இழுத்துக்கொண்டு வந்து நமது மனதிற்குள் ஒரு பெரிய கதையை உருவாக்கிவிடுகிறது.

சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு சிறிய பிரச்சினை, சில மணி நேரங்களுக்கு நமது மன அமைதியைப் பறித்துவிடுகிறது.

    

சில நேரங்களில் பல நாட்களுக்கும் நம்மைத் துன்புறுத்துகிறது.

இதிலிருந்து விடுபடுவதற்கான எளிய வழிகளில் ஒன்று, பதிலளிப்பதற்கு முன்னால் ஒரு சிறிய இடைவெளியை ஏற்படுத்திக்கொள்வது.

அது ஒரு நிமிடமாக இருக்கலாம். சில நேரங்களில் சில நொடிகளாகக்கூட இருக்கலாம்.

அந்த இடைவெளியில் மெதுவாக மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளியே விடுங்கள். 

உங்கள் உடலில் என்ன நடக்கிறது என்பதைக் கவனியுங்கள். 

இதயம் வேகமாகத் துடிக்கிறதா? முகம் இறுகியிருக்கிறதா? குரல் உயரத் தயாராகிறதா?

எதையும் மாற்ற முயற்சிக்காமல் முதலில் கவனியுங்கள்.

பிறகு உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்:

“நான் இப்போது சொல்லப்போகும் வார்த்தை இந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்க்குமா? 

அல்லது இதை இன்னும் பெரிதாக்குமா?”

இந்தக் கேள்விக்கான பதில் பல நேரங்களில் நம்மைச் சரியான திசையில் அழைத்துச் செல்லும்.

சில நேரங்களில் அமைதியாகப் பதில் சொல்லலாம். 

சில நேரங்களில், “இப்போது நாம் இருவரும் கோபமாக இருக்கிறோம். சிறிது நேரம் கழித்துப் பேசுவோம்” என்று கூறலாம். 

சில சூழ்நிலைகளில் நமக்குப் புண்படுத்தும் விதமாகப் பேசப்படுவதைத் தெளிவாக மறுக்கவும் வேண்டியிருக்கும்.

இங்கே கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், இருப்பு என்பது எல்லாவற்றையும் சகித்துக்கொண்டு அமைதியாக இருப்பதல்ல.

ஒருவர் தவறாக நடந்துகொண்டால் அதைத் தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டலாம். 

நமது எல்லைகளைப் பாதுகாக்கலாம். 

தேவையான இடத்தில் உறுதியான முடிவுகளை எடுக்கலாம்.

ஆனால், அவற்றைச் செய்வதற்கும் கோபத்தின் கட்டுப்பாட்டில் நம்மை இழந்துவிட்டுச் செயல்படுவதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

உணர்ச்சிகளை அடக்கிக்கொள்வது வேறு உணர்ச்சிகளால் ஆளப்படாமல் இருப்பது வேறு.

முதலாவது நம்மை உள்ளுக்குள் அழுத்தக்கூடும். 

இரண்டாவது நம்மை நாமே புரிந்துகொண்டு, தெளிவுடன் செயல்பட உதவும்.

கவலைப்படும் மனத்துடன் நாம் எப்படி வாழ்வது?

நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் கவலைக்கு ஒரு முக்கியமான இடம் இருக்கிறது.

குடும்பத்தின் எதிர்காலம், பிள்ளைகளின் நலன், பொருளாதார நிலை, உடல்நலம், வேலை, உறவுகள் என்று கவலைப்படுவதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கின்றன.

சில கவலைகள் நம்மைச் சரியான நடவடிக்கை எடுக்கத் தூண்டுகின்றன. 

ஆனால், பல கவலைகள் நாம் செய்யக்கூடியதைத் தாண்டி, நமது கட்டுப்பாட்டில் இல்லாத விஷயங்களையும் நினைத்துக்கொண்டே இருக்கச் செய்கின்றன.

நாளை நடக்கப்போகும் ஒரு சந்திப்பைப் பற்றி இன்று இரவே கவலைப்படுகிறோம். 

இன்னும் நிகழாத ஒரு பிரச்சினையை மனதிற்குள் பலமுறை அனுபவித்துவிடுகிறோம்.

    

ஒருவருடைய உடல்நலம் பற்றிய பயம், அவர் நம்முடன் இருக்கும்போதுகூட அவருடன் அமைதியாக இருக்கவிடாமல் செய்கிறது.

நாம் வாழ்வது நிகழ்காலத்தில்.

    

ஆனால், நமது மனம் மட்டும் எதிர்காலத்தில் நிகழக்கூடிய பல சாத்தியங்களுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

இப்படியான நேரங்களில், “கவலைப்படாதே” என்று நமக்கு நாமே சொல்வதால் மட்டும் கவலை மறைந்துவிடாது.

அதற்குப் பதிலாக, “நான் இப்போது கவலைப்படுகிறேன். இந்தக் கவலைக்கு ஏதாவது ஒரு நடைமுறைக் காரணம் இருக்கிறதா? இருந்தால், இன்று என்ன செய்ய முடியும்?” என்று கேட்டுப்பாருங்கள்.

ஒரு செயலைச் செய்ய முடிந்தால் அதைச் செய்யுங்கள்.

    

மருத்துவரிடம் ஆலோசனை பெற வேண்டுமென்றால் அதற்கான நேரத்தை ஏற்பாடு செய்யுங்கள்.

    

பணத்தைத் திட்டமிட வேண்டுமென்றால் கணக்குகளைப் பாருங்கள். 

ஒருவருடன் பேசித் தெளிவுபடுத்த வேண்டுமென்றால் பேசுங்கள்.

ஆனால், நம்மால் இப்போது எதுவும் செய்ய முடியாத ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி மனம் திரும்பத் திரும்பக் கவலைப்படும்போது, அந்தக் கவலை நிகழ்காலத்தில் நாம் அனுபவிக்கக்கூடிய மகிழ்ச்சியையும் பறித்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதை உணருங்கள்.

நாளை என்ன நடக்கும் என்பது நமக்குத் தெரியாது. 

ஆனால், இன்று நம்மால் செய்யக்கூடிய சிறிய நல்ல செயல்கள் இருக்கின்றன.

நம்முடன் வாழ்பவர்களிடம் அன்பாகப் பேசலாம். 

நமக்குக் கிடைத்த உணவை நன்றியுடன் சாப்பிடலாம்.

    

வெளியில் சிறிது நேரம் நடக்கலாம்.

    

ஒரு நல்ல புத்தகத்தை வாசிக்கலாம். 

நமக்குப் பிடித்தவருடன் மனம் விட்டுச் சிரிக்கலாம்.

இவை சிறிய செயல்களாகத் தோன்றலாம். 

ஆனால், வாழ்க்கை என்பது பெரிய சம்பவங்களால் மட்டுமே ஆனதல்ல.

    

இத்தகைய சிறிய அனுபவங்களின் தொகுப்பும்தான் நமது வாழ்க்கை.

எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அக்கறையை இழக்க வேண்டியதில்லை. 

ஆனால், எதிர்காலத்தை நினைத்துக்கொண்டே நிகழ்காலத்தைத் தொலைத்துவிடவும் வேண்டியதில்லை.

மகிழ்ச்சி என்பது எல்லாம் நமது விருப்பப்படி நடப்பதில் இல்லை!

நம்மில் பலர் மகிழ்ச்சியைச் சில நிபந்தனைகளுடன் இணைத்துவிடுகிறோம்.

“இந்தப் பிரச்சினை தீர்ந்துவிட்டால் நான் நிம்மதியாக இருப்பேன்.”

“என் பிள்ளைகள் நான் நினைப்பதுபோல் நடந்துகொண்டால் மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்.”

“எல்லோரும் என்னைப் புரிந்துகொண்டால் எனக்கு எந்தக் கவலையும் இருக்காது.”

“எனது எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவேறினால்தான் என்னால் நிம்மதியாக வாழ முடியும்.”

இப்படியே நமது மகிழ்ச்சியைப் பலருடைய செயல்களுக்கும் பல வெளிப்புறச் சூழ்நிலைகளுக்கும் ஒப்படைத்துவிடுகிறோம்.

ஆனால், வாழ்க்கையைப் பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது ஒரு உண்மை புரிகிறது.

நாம் விரும்பியபடி எல்லாமே நடந்த நாட்கள் மிகக் குறைவு. 

நாம் எதிர்பார்க்காத பல சம்பவங்கள் நடந்திருக்கின்றன. நாம் நம்பியவர்கள் சில நேரங்களில் நம்மை ஏமாற்றியிருக்கலாம். 

நாம் திட்டமிட்ட பாதையில் செல்ல முடியாமல் வேறு வழியில் பயணிக்க வேண்டியிருந்திருக்கலாம்.

அப்படியென்றால், நமது மகிழ்ச்சி எப்போதும் வெளிப்புறச் சூழ்நிலைகளைச் சார்ந்தே இருக்க வேண்டுமா?

மற்றவர்கள் மாறினால்தான் நம்மால் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியுமா?

நாம் விரும்பியபடி உலகம் இயங்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, உலகம் நமக்கு முன்வைக்கும் சூழ்நிலைகளுக்கு நாம் எவ்வாறு பதிலளிக்கிறோம் என்பதைக் கவனிக்கத் தொடங்கினால், நமது கையில் இருக்கும் ஆற்றலை உணர முடியும்.

நம்மைப் புறக்கணிப்பவர்களின் மனதை நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாது. 

ஆனால், அவர்களுடைய ஒவ்வொரு செயலையும் நினைத்துக்கொண்டு நமது நாளை வீணாக்காமல் இருக்கப் பழகலாம்.

நாம் அன்பு செலுத்துபவர்கள் எப்போதும் நம்முடைய கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்த முடியாது. 

ஆனால், கருத்து வேறுபாடு இருந்தாலும் அவர்களுடன் மரியாதையுடன் பேச முடியும்.

நமது வாழ்க்கையில் துன்பமே இருக்கக்கூடாது என்று உத்தரவிட முடியாது. 

ஆனால், துன்பம் வரும் நேரத்தில் நம்மை நாமே கைவிடாமல் இருக்க முயற்சிக்க முடியும்.

இதுதான் இருப்பு நமக்குக் கொடுக்கும் ஒரு பெரிய சுதந்திரம்.

நமது மகிழ்ச்சி என்பது துன்பங்கள் இல்லாத வாழ்க்கை என்று பொருளல்ல. 

துன்பங்கள் வந்தாலும், அவற்றுக்கு நடுவில் நம்மால் அனுபவிக்கக்கூடிய அன்பையும் அழகையும் நிம்மதியையும் முற்றிலும் இழந்துவிடாமல் வாழ்வதற்கான திறனும் மகிழ்ச்சியின் ஒரு பகுதிதான்.

மற்றவர்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன்னால் நம்மைப் புரிந்துகொள்வோம்!

நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் நடத்தையை நாம் மிக விரைவாக மதிப்பிடுகிறோம்.

ஒருவர் நம்மிடம் பேசாமல் இருந்தால், அவர் நம்மை மதிக்கவில்லை என்று நினைக்கிறோம். 

ஒருவர் நமது கருத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாவிட்டால், அவர் நமக்கு எதிராக இருக்கிறார் என்று முடிவு செய்கிறோம். 

ஒருவர் நமது எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றாவிட்டால், அவரிடம் அன்பில்லை என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால், அவர்களுடைய மனத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பது நமக்குத் தெரியாது.

அவர்களும் ஏதோ ஒரு கவலையில் இருக்கலாம். 

அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலும் நாம் அறியாத சிரமங்கள் இருக்கலாம். 

நம்முடைய வார்த்தைகளை அவர்கள் வேறு விதமாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம்.

இதனால் மற்றவர்கள் செய்யும் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை. 

நம்மைத் துன்புறுத்தும் நடத்தைக்கு நியாயம் கற்பிக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.

ஆனால், நமது முதல் எண்ணமே முழுமையான உண்மை என்று முடிவெடுக்காமல் இருப்பது நல்லது.

இதற்கும் விழிப்புணர்வுக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருக்கிறது.

முதலில் நமக்குள் என்ன உணர்வு எழுகிறது என்பதைக் கவனிக்கிறோம். 

பிறகு, அந்த உணர்வின் அடிப்படையில் நாம் உருவாக்கும் முடிவு உண்மையா என்று ஆராய்கிறோம். 

அதன் பிறகு எப்படிச் செயல்படுவது என்பதைத் தீர்மானிக்கிறோம்.

இப்படிச் செய்யும்போது நமது உறவுகளில் தேவையற்ற மோதல்கள் குறையக்கூடும்.

மற்றவர்களைக் கேட்கும்போது முழுமையாகக் கேட்க முடியும்.

    

உடனே நம்மை நியாயப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டிய அவசியம் குறையும்.

    

ஒருவர் தவறு செய்துவிட்டால் அவரை முழுமையாகத் தவறான மனிதராகவே கருதாமல், அந்தச் செயலையும் அந்த மனிதரையும் தனித்தனியாகப் பார்க்க முடியும்.

அதே நேரத்தில், நம்முடைய தவறுகளையும் ஒப்புக்கொள்ள முடியும்.

“அந்த நேரத்தில் நான் கோபத்தில் அப்படிப் பேசிவிட்டேன். அது சரியல்ல. என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்” என்று சொல்வதற்கு மனப்பக்குவம் தேவை.

தவறே செய்யாத மனிதராக இருப்பதைவிட, தன் தவறை உணர்ந்து திருத்திக்கொள்ளத் தெரிந்த மனிதராக இருப்பது மேலானது.

இந்தப் பக்குவம் நமது குடும்ப வாழ்க்கையிலும் நட்பிலும் வேலை செய்யும் இடங்களிலும் மிகுந்த அமைதியை உருவாக்கக்கூடும்.

அன்றாட வாழ்க்கையில் இருப்பைப் பயிற்சி செய்வது எப்படி?

இதற்காக நாம் தனியாக ஒரு மலைக்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை. 

எல்லாப் பொறுப்புகளையும் விட்டுவிட்டு ஓர் அமைதியான இடத்தில் வாழ வேண்டியதுமில்லை.

நாம் வாழும் வாழ்க்கையிலேயே இதைப் பயிற்சி செய்ய முடியும்.

காலையில் எழுந்தவுடன் அன்றைய வேலைகளையும் கவலைகளையும் நினைத்துத் தாவுவதற்கு முன்னால், ஓரிரு நிமிடங்கள் அமைதியாக அமருங்கள்.

மூச்சு உள்ளே வருவதையும் வெளியே செல்வதையும் கவனியுங்கள். 

எண்ணங்கள் வந்தால் அவற்றை விரட்ட வேண்டாம். 

மனம் வேறு எங்காவது சென்றுவிட்டால், அது சென்றுவிட்டதை உணர்ந்து மீண்டும் மூச்சின் மீது கவனத்தைத் திருப்புங்கள்.

அந்தச் சில நிமிடங்கள் மனத்தை முற்றிலும் எண்ணமற்றதாக்குவதற்காக அல்ல. 

மனம் எப்படிச் செயல்படுகிறது என்பதைப் பழகிப் பார்ப்பதற்காக.

பிறகு அன்றாட வேலைகளைச் செய்யும்போது, ஒரே நேரத்தில் பத்து விஷயங்களை நினைத்துக்கொண்டு எதையும் முழுமையாக அனுபவிக்காமல் இருப்பதைச் சற்றுக் குறைத்துப் பாருங்கள்.

தேநீர் குடிக்கும்போது அதன் சுவையைக் கவனியுங்கள். 

உணவு உண்ணும்போது உணவின் சுவையையும் நறுமணத்தையும் உணருங்கள். 

நடைப்பயிற்சி செய்யும்போது உங்கள் கால்கள் தரையில் படுவதையும், சுற்றியுள்ள காட்சிகளையும் கவனியுங்கள்.

உங்கள் வாழ்க்கைத் துணை உங்களிடம் ஏதாவது சொல்லும்போது, அடுத்ததாக நீங்கள் என்ன பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று யோசித்துக்கொண்டிருப்பதைவிட, அவர் சொல்வதை உண்மையாகக் கேளுங்கள்.

ஒரு குழந்தை உங்களிடம் பேசும்போது, கைப்பேசியைப் பார்த்துக்கொண்டே தலையசைப்பதற்குப் பதிலாக, சில நிமிடங்கள் முழுக் கவனத்தையும் அந்தக் குழந்தைக்குக் கொடுங்கள்.

இவற்றில் எதுவுமே பெரிய சாதனைகள் அல்ல. 

ஆனால், நாம் உடலால் ஒரு இடத்தில் இருந்துகொண்டு மனதால் வேறொரு இடத்தில் வாழும் பழக்கத்திலிருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளியே வர உதவும்.

முக்கியமாக, உணர்ச்சிகள் தீவிரமாக எழும் நேரங்களில் இந்தப் பயிற்சியை நினைவுகூருங்கள்.

கோபம் வந்தால், “எனக்குக் கோபம் வருகிறது” என்று உணருங்கள்.

பயம் வந்தால், “எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது” என்று ஒப்புக்கொள்ளுங்கள்.

துக்கம் வந்தால், “நான் இப்போது துக்கத்தில் இருக்கிறேன்” என்று உங்களுக்குள் சொல்லிக்கொள்ளுங்கள்.

உணர்ச்சிகளைப் பற்றிய இந்த எளிய கவனிப்பு, அவற்றை மறுப்பதற்கும் அவற்றால் முழுமையாக ஆளப்படுவதற்கும் இடையில் ஒரு புதிய பாதையை உருவாக்கும்.

எல்லா நேரங்களிலும் இதைச் செய்ய முடியாது. 

சில நேரங்களில் மீண்டும் கோபத்தில் பேசிவிடுவோம். 

சில நேரங்களில் கவலையில் மூழ்கிவிடுவோம். 

சில சமயங்களில் பழைய பழக்கங்களுக்குத் திரும்பிவிடுவோம்.

அதற்காக நம்மை நாமே குறைசொல்ல வேண்டாம்.

பிறகு அதை உணர்ந்து, அடுத்த முறை சற்றுக் கூடுதல் கவனத்துடன் செயல்பட முயற்சிப்பதே வளர்ச்சி.

ஒரு நாள் முழுவதும் அமைதியாக இருந்துவிட்டோமா என்பதல்ல முக்கியம். 

அமைதியை இழந்துவிட்ட நேரத்தில், அதை இழந்துவிட்டோம் என்பதை எவ்வளவு விரைவாக உணர்கிறோம் என்பதும் முக்கியம்.

ஆன்மீக முதிர்ச்சி என்பது வாழ்க்கையிலிருந்து விலகுவதல்ல!

ஆன்மீகம் என்றால் உணர்ச்சிகளைத் தாண்டிய ஓர் உயர்ந்த நிலையை அடைவது என்று சில நேரங்களில் நாம் நினைக்கிறோம்.

ஆனால், நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் நாம் எப்படி நடந்துகொள்கிறோம் என்பதிலும் ஆன்மீக முதிர்ச்சியின் அழகைக் காண முடியும்.

நமக்குப் பிடிக்காத ஒருவரிடம் மரியாதையுடன் பேசுவதில் அது இருக்கலாம்.

நம்மைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்ட ஒருவரிடம் பொறுமையாக விளக்குவதில் அது இருக்கலாம்.

நாம் தவறு செய்துவிட்டால் அதை ஒப்புக்கொள்வதில் அது இருக்கலாம்.

நமது பிள்ளைகள் நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மாறாகத் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, அவர்களைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சிப்பதற்குப் பதிலாக அவர்களைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதில் அது இருக்கலாம்.

நமது வாழ்க்கைத் துணையின் கருத்து நம்முடைய கருத்திலிருந்து வேறுபடும்போது, அந்த வேறுபாட்டை அன்புக்கு எதிரானதாகக் கருதாமல் இருப்பதிலும் அது இருக்கலாம்.

இவற்றையெல்லாம் செய்யும்போது நமக்குள் கோபமே வராது என்று அர்த்தமல்ல. 

சில நேரங்களில் வருத்தப்படுவோம். 

சில நேரங்களில் நம்மால் முடியாமல் போகும். 

சில நேரங்களில் நாம் எதிர்பார்த்தபடி நடக்கவும் முடியாது.

ஆனால், நமது உணர்ச்சிகளைக் கவனித்து, அவற்றின் பின்னால் இருக்கும் தேவைகளைப் புரிந்துகொண்டு, நமது மதிப்புகளுக்கு ஏற்றவாறு செயல்பட முயற்சிக்கிறோம்.

இதுவே வாழ்க்கையிலிருந்து விலகாமல், வாழ்க்கைக்குள்ளேயே விழிப்புணர்வுடன் வாழ்வது.

எனக்குத் தோன்றுவது என்னவென்றால், ஆன்மீக முதிர்ச்சி என்பது மற்றவர்கள் நம்மைப் பார்த்து வியக்கும்படி மாறுவதில் இல்லை. 

நாம் நம்மையே சற்றுத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு, நம்முடன் வாழ்பவர்களுக்கு நம்மால் இயன்ற அளவு அன்பையும் அமைதியையும் கொடுக்கக்கூடியவர்களாக மாறுவதில்தான் இருக்கிறது.

தியானம், மூச்சைக் கவனித்தல், அமைதியாக அமர்தல் போன்ற பயிற்சிகள் இந்த விழிப்புணர்வை வளர்க்க உதவலாம். 

ஆனால், அந்த விழிப்புணர்வு நமது பேச்சிலும் செயலிலும் உறவுகளிலும் வெளிப்படும்போதுதான் அதன் பயன் அன்றாட வாழ்க்கையில் உணரப்படுகிறது.

தியானத்தில் அமைதியாக அமர்ந்துவிட்டு, வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு சிறிய விஷயத்திற்கும் மற்றவர்களிடம் கோபப்படுகிறோம் என்றால், நமது விழிப்புணர்வை அன்றாட வாழ்க்கைக்குள் கொண்டுவர இன்னும் பயிற்சி தேவைப்படுகிறது என்பதையே அது காட்டுகிறது.

அதற்காக நம்மைத் தாழ்வாக நினைக்க வேண்டியதில்லை.

     

வாழ்க்கையே நமக்குத் தொடர்ந்து கற்றுக்கொடுக்கும் ஓர் அனுபவப் பள்ளிதானே!

அந்தச் சிறிய இடைவெளியில் நமது சுதந்திரம் இருக்கிறது!

வாழ்க்கையின் முதுமையின் வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, பல அனுபவங்கள் எனக்குச் சொல்லும் ஒரு செய்தி உண்டு.

நாம் வாழும் வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நமது விருப்பப்படி அமைத்துக்கொள்ள முடியாது.

எதிர்பாராத சம்பவங்கள் நிகழும். நம்பிக்கைகள் உடையலாம். உறவுகளில் சிக்கல்கள் வரலாம்.

    

உடலிலும் மனத்திலும் சோர்வு ஏற்படலாம். 

நாம் மிகவும் விரும்பிய சில விஷயங்கள் நமக்குக் கிடைக்காமலேயே போகலாம்.

ஆனால், ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நம்மிடமிருந்து நமது முழுமையான சுதந்திரத்தையும் பறித்துவிட வேண்டியதில்லை.

ஒருவர் நம்மைப் புண்படுத்தியிருக்கலாம். 

அந்தச் சம்பவத்தை மாற்ற முடியாமல் இருக்கலாம். 

ஆனால், அந்த வலியை மனதிற்குள் மீண்டும் மீண்டும் உயிர்ப்பித்து நமது இன்றைய நாளையும் துன்பமாக்க வேண்டுமா என்பதை நாம் ஆராய முடியும்.

நமக்கு ஒரு தோல்வி ஏற்பட்டிருக்கலாம். 

அதை அழித்துவிட முடியாது.

    

ஆனால், அந்தத் தோல்வியையே நமது முழு அடையாளமாக்கிக்கொண்டு வாழ வேண்டுமா, அல்லது அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு அடுத்த அடியை எடுத்து வைக்க வேண்டுமா என்பதைத் தீர்மானிக்க முயற்சிக்கலாம்.

நமது மனம் சில நேரங்களில் நம்மை அச்சுறுத்தும் எண்ணங்களை உருவாக்கலாம்.

    

ஆனால், ஒவ்வோர் எண்ணத்தையும் உண்மை என்று நம்பி அதற்கேற்ப வாழ வேண்டிய அவசியமில்லை.

இங்கேதான் நாம் உணர்வதற்கும், அதன்பின் நாம் செய்வதற்கும் இடையில் இருக்கும் அந்தச் சிறிய இடைவெளியின் உண்மையான ஆற்றல் வெளிப்படுகிறது.

அந்த இடைவெளி என்பது உணர்ச்சிகளை மறுப்பதற்கான இடமல்ல. 

நம்மை நாமே புரிந்துகொள்வதற்கான இடம்.

அது கோபத்தை அடக்குவதற்கான இடமல்ல. 

கோபத்தின் வேகத்தில் நமக்குப் பின்னர் வருத்தம் தரக்கூடிய செயல்களைச் செய்வதைத் தவிர்ப்பதற்கான வாய்ப்பு.

அது பயத்தை முற்றிலும் அழிப்பதற்கான இடமல்ல. 

பயம் இருந்தாலும் நமக்கு முக்கியமான ஒரு நல்ல செயலைச் செய்யத் துணிவதற்கான இடம்.

அது துக்கத்தை உடனடியாக மறப்பதற்கான இடமல்ல.

    

துக்கத்துடன் வாழ்ந்துகொண்டே, வாழ்க்கையில் இன்னும் இருக்கும் அன்பையும் அழகையும் உணர்வதற்கான இடம்.

அந்த இடைவெளியில் நாம் நம்மைத் தேர்ந்தெடுக்கிறோம்.

பழைய பழக்கத்தைத் தொடர்வதற்குப் பதிலாகப் புதிய வழியைத் தேர்ந்தெடுக்கலாம்.

    

பழிவாங்குவதற்குப் பதிலாக நமது மன அமைதியைப் பாதுகாக்கலாம்.

     

உடனடியாகத் தீர்ப்பளிப்பதற்குப் பதிலாகப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கலாம். 

நம்மை நாமே குறைசொல்வதற்குப் பதிலாக, தவறிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.

இவை அனைத்தும் ஒரே நாளில் நமக்குக் கைகூடிவிடாது. 

ஆனால், ஒவ்வொரு முறையும் விழிப்புணர்வுடன் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, நமது வாழ்க்கையை இன்னும் பொறுப்புடனும் தெளிவுடனும் வாழும் திறனை வளர்த்துக்கொள்கிறோம்.

அதற்காக வாழ்க்கையில் எந்தத் துன்பமும் நம்மைத் தொடாது என்று அர்த்தமில்லை.

துன்பம் நம்மைத் தொடலாம். சில நேரங்களில் அது நம்மை ஆழமாகப் பாதிக்கவும் செய்யலாம்.

    

அப்படியான நேரங்களில் உதவி கேட்பதும், நம்பிக்கையானவர்களுடன் பேசுவதும், தேவையான ஓய்வை எடுத்துக்கொள்வதும் நமது விழிப்புணர்வின் ஒரு பகுதிதான்.

எல்லாவற்றையும் தனியாகச் சமாளித்துக்கொண்டு அமைதியாக இருப்பதுதான் வலிமை என்று நினைக்க வேண்டியதில்லை.

நமது உணர்ச்சிகளை உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்வதற்கும், நமக்குத் தேவையான உதவியை நாடுவதற்கும் துணிவு தேவைப்படுகிறது.

அன்பினியோரே!

வாழ்க்கையில் நாம் எவ்வளவோ விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

    

படிக்கிறோம். வேலை செய்கிறோம்.

    

குடும்பத்தை உருவாக்குகிறோம்.

   

பொருளாதார முன்னேற்றத்திற்காக உழைக்கிறோம். 

பல சாதனைகளை அடைய முயற்சிக்கிறோம்.

ஆனால், நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை அமைதியாகக் கவனித்துக்கொள்வதற்கு மட்டும் சில நேரங்களில் நேரம் ஒதுக்க மறந்துவிடுகிறோம்.

நமது மனம் கோபப்படும்போது, கவலைப்படும்போது, பயப்படும்போது, ஏமாற்றமடையும்போது, அதனுடன் நாமும் சேர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

சற்றே நின்று பார்ப்போம்.

நமக்குள் ஓர் உணர்ச்சி எழுகிறது. அதை உணர்கிறோம். 

அந்த உணர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறோம்.

    

அதன் பிறகு எப்படிச் செயல்படுவது என்பதைத் தீர்மானிக்கிறோம்.

இவ்வளவுதான். 

ஆனால், இந்த எளிய பழக்கம் நமது வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றங்களை உருவாக்கக்கூடும்.

நமது மகிழ்ச்சியை மற்றவர்களின் கைகளில் முழுமையாக ஒப்படைக்காமல் இருக்க உதவும்.

    

தேவையற்ற வாக்குவாதங்களைக் குறைக்க உதவும். உறவுகளில் அன்பையும் புரிதலையும் வளர்க்க உதவும். 

மனம் சோர்ந்த நேரங்களில் நம்மை நாமே அன்புடன் நடத்திக்கொள்ள உதவும்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நம்முடைய வாழ்க்கையை நாம் உண்மையாக வாழ உதவும்.

நாளை என்ன நடக்கும் என்று தெரியாமல் இருக்கலாம். 

கடந்த காலத்தில் நடந்தவற்றை மாற்ற முடியாமல் இருக்கலாம்.

    

ஆனால், இந்தக் கணத்தில் நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்து, அடுத்ததாக எப்படிச் செயல்படுவது என்பதை விழிப்புணர்வுடன் தேர்ந்தெடுக்க நாம் முயற்சிக்க முடியும்.

இன்று யாராவது உங்களைப் புண்படுத்தினால், உடனே பதிலளிப்பதற்கு முன்னால் ஒரு கணம் நின்று பாருங்கள்.

இன்று ஏதாவது கவலை உங்களை ஆட்கொண்டால், அந்தக் கவலையை விரட்டியடிப்பதற்கு முன்னால் அது என்ன சொல்ல வருகிறது என்பதைக் கவனியுங்கள்.

இன்று மனம் சோர்ந்திருந்தால், உங்களை நீங்களே குறைசொல்லாமல், உங்களுக்குத் தேவையான அன்பைக் கொடுங்கள்.

இன்று உங்களுக்கு மகிழ்ச்சி கிடைத்தால், நாளையை நினைத்துக் கவலைப்படாமல் அந்த மகிழ்ச்சியை முழுமையாக அனுபவியுங்கள்.

ஏனென்றால், வாழ்க்கை என்பது நாம் அடைய வேண்டிய இலக்குகளின் பட்டியல் மட்டுமல்ல.

    

நாம் ஒவ்வொரு நாளும் அனுபவித்து வாழ வேண்டிய ஓர் அழகான பயணமும் கூட.

நமது மனதில் என்ன எழுகிறது என்பதை எப்போதும் நம்மால் தீர்மானிக்க முடியாமல் இருக்கலாம். 

ஆனால், அதனுடன் நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பதைக் கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

அந்தக் கற்றலின் வழியில், நமது உணர்ச்சிகளை எதிரிகளாகப் பார்க்காமல், அவற்றைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குவோம்.

நமது மனம் அமைதியாக இருக்கும்போது மட்டுமல்ல, அமைதியிழந்து தவிக்கும்போதும் நம்முடன் நாமே இருப்போம்.

ஏனென்றால், உண்மையான இருப்பு என்பது வாழ்க்கையின் புயல்களே இல்லாமல் வாழ்வதல்ல புயல் வீசும் நேரத்திலும் நமக்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை உணர்ந்து, அடுத்த அடியை விழிப்புணர்வுடன் எடுத்து வைப்பதுதான்.

அந்தச் சிறிய இடைவெளியை நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் உருவாக்கப் பழகுவோம்.

அந்த இடைவெளியில் நமது தெளிவு இருக்கிறது.

அந்த இடைவெளியில் நமது தேர்வு இருக்கிறது.

அந்த இடைவெளியில்தான் நம்மை நாமே இழந்துவிடாமல், அன்புடனும் பொறுப்புடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் வாழ்வதற்கான உண்மையான ஆற்றல் இருக்கிறது.

அன்பன்

சக்தி சக்திதாசன்

வாழ்க்கை மீண்டும் மீண்டும் கற்றுத்தரும் பாடங்கள்!

வாழ்க்கை மீண்டும் மீண்டும் கற்றுத்தரும் பாடங்கள்!

வாழ்க்கை என்பது ஒவ்வொரு நாளும் நாம் புதிதாக ஏதாவது ஒன்றைக் கற்றுக்கொண்டே செல்லும் ஓர் அனுபவப் பயணம்.
    
பிறந்த நாளிலிருந்து இன்று வரை நாம் எத்தனையோ மனிதர்களைச் சந்தித்திருக்கிறோம்.

எத்தனையோ இன்ப துன்பங்களை அனுபவித்திருக்கிறோம்.
    
எதிர்பாராத வெற்றிகளையும் ஏமாற்றங்களையும் சந்தித்திருக்கிறோம்.

சில அனுபவங்கள் நம்மை மகிழ்ச்சியில் மிதக்க வைத்திருக்கின்றன.

இன்னும் சில அனுபவங்கள் நம்மைத் தனிமையில் அமர்ந்து கண்ணீர் சிந்த வைத்திருக்கின்றன.

ஆனால், இத்தனை அனுபவங்களைக் கடந்து வந்த பிறகும், சில நேரங்களில் நம்மை நாமே திரும்பிப் பார்த்துக் கேட்க வேண்டிய ஒரு கேள்வி இருக்கிறது.

ஏன் என் வாழ்க்கையில் மட்டும் சில பிரச்சினைகள் திரும்பத் திரும்ப வந்து கொண்டிருக்கின்றன?

ஒரு மனிதரிடமிருந்து நாம் எதிர்பார்த்த அன்பு கிடைக்காமல் போகிறது.

அந்த ஏமாற்றத்திலிருந்து மீண்டு வருகிறோம்.

காலம் கடக்கிறது. வேறொரு மனிதரைச் சந்திக்கிறோம்.
  
மீண்டும் அதே எதிர்பார்ப்பு, அதே ஏமாற்றம், அதே மனவேதனை!

ஒரு சூழ்நிலையில் நமது மனதைப் புண்படுத்திய அனுபவம் ஏற்படுகிறது.

அதிலிருந்து வெளியே வந்து புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குகிறோம்.
   
ஆனால், சில காலத்திற்குப் பிறகு வேறொரு சூழ்நிலையில் அதே உணர்வுகளை எதிர்கொள்கிறோம்.

மனிதர்கள் வேறு. இடங்கள் வேறு. காலங்கள் வேறு.

ஆனால், மனதுக்குள் ஏற்படும் வலியும், இறுதியில் நாம் எடுக்கும் முடிவுகளும் ஏதோ ஒரு வகையில் பழைய அனுபவத்தை நினைவுபடுத்துகின்றன.

அப்போது நாம் வாழ்க்கையைக் குறை கூறுகிறோம்.

நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களைக் குறை கூறுகிறோம்.
    
சில வேளைகளில் நமது அதிர்ஷ்டத்தையே நொந்து கொள்கிறோம்.

ஆனால், ஒரு கணம் அமைதியாக அமர்ந்து சிந்தித்துப் பார்த்தால், இந்தத் தொடர்ச்சியான அனுபவங்களுக்குப் பின்னால் நாம் இதுவரை கவனிக்கத் தவறிய ஏதோ ஒரு செய்தி இருக்கக்கூடும் என்பதை உணர முடியும்.

அன்பினியோரே!

நான் ஓர் அறிஞன் அல்லன்.
   
வாழ்க்கையின் எல்லா ரகசியங்களையும் அறிந்தவனும் அல்லன்.

ஆனால், எழுபதின் வாசலைத் தொட்டுவிட்ட இந்த வயதில், வாழ்வின் பாதையில் நான் கண்டவைகளிலிருந்தும், கேட்டவைகளிலிருந்தும், அனுபவித்தவைகளிலிருந்தும் சில உண்மைகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடங்கள் எப்போதும் புத்தகங்களின் வழியாகவோ, மற்றவர்கள் கூறும் அறிவுரைகளின் வழியாகவோ மட்டும் வருவதில்லை.

பல நேரங்களில் நாம் சந்திக்கும் மனிதர்களின் வழியாகவும், எதிர்பாராத நிகழ்வுகளின் வழியாகவும், மனதை வருத்தும் ஏமாற்றங்களின் வழியாகவும் அவை நம்மை வந்தடைகின்றன.

அவற்றில் சில பாடங்களை நாம் முதல் அனுபவத்திலேயே புரிந்துகொள்கிறோம்.

சிலவற்றைப் புரிந்துகொள்ள நமக்குக் காலம் தேவைப்படுகிறது. இன்னும் சிலவற்றை உணர்வதற்கு, அதே அனுபவத்தை வேறொரு வடிவத்தில் மீண்டும் சந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.

மீண்டும் வரும் அனுபவங்கள் எதைச் சொல்கின்றன?

வாழ்க்கையில் நாம் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் நமது தவறினால் மட்டுமே ஏற்படுகிறது என்று சொல்ல முடியாது.

எல்லா துன்பங்களுக்கும் நாமே காரணம் என்றும் கூற முடியாது.
    
சில நிகழ்வுகள் நமது கட்டுப்பாட்டுக்கு அப்பாற்பட்டவை.
    
சில மனிதர்களின் செயல்கள் நம்மால் மாற்ற முடியாதவை.

சில இழப்புகள் நாம் எவ்வளவுதான் முயன்றாலும் தவிர்க்க முடியாதவை.

ஆனால், அந்த நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு நாம் என்ன கற்றுக்கொள்கிறோம் என்பதில்தான் நமது வளர்ச்சி இருக்கிறது.

உதாரணமாக, ஒருவரை நம்பி நாம் ஏமாற்றமடைகிறோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

அந்த அனுபவம் நம்மை மிகவும் பாதிக்கிறது.

மனிதர்களை நம்புவதே தவறு என்று முடிவெடுக்கிறோம்.

அடுத்த முறை யாராவது நம்மிடம் அன்பாகப் பேசினாலும் சந்தேகப்படுகிறோம்.

நம்மைச் சுற்றி ஒரு பாதுகாப்புச் சுவரை எழுப்பிக்கொள்கிறோம்.

இன்னொரு பக்கம், அந்த அனுபவத்திலிருந்து எதையும் கற்றுக்கொள்ளாமல், ஒருவருடைய வார்த்தைகளையே உண்மையாக நம்பி, அவருடைய செயல்களை ஆராயாமல், மீண்டும் அதேபோன்ற உறவில் நம்மை இணைத்துக்கொள்கிறோம்.

இங்கே நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது என்ன?

நம்பிக்கை வைப்பது தவறல்ல. ஆனால், நம்பிக்கைக்கும் விவேகத்திற்கும் இடையில் ஓர் உறவு இருக்கிறது.

அன்பு காட்டுவது தவறல்ல.
   
ஆனால், அன்பு என்ற பெயரில் நம்முடைய சுயமரியாதையை இழப்பது அவசியமல்ல.

ஒரு கசப்பான அனுபவத்திற்குப் பிறகு எல்லோரையும் வெறுக்க வேண்டியதில்லை.

அதே நேரத்தில், அந்த அனுபவத்திலிருந்து எதையும் கற்றுக்கொள்ளாமல் மீண்டும் அதே தவறைச் செய்வதும் நமக்கு நன்மை தராது.

வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடம், மனிதர்களிடமிருந்து விலகி வாழ்வது அல்ல.

யாரை எவ்வளவு நம்ப வேண்டும், எங்கே அன்பு காட்ட வேண்டும், எங்கே எல்லை வகுக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு வாழ்வதாக இருக்கலாம்.

மனிதர்கள் மாறினாலும் மனப்பாடம் மாறுகிறதா?

நமது வாழ்க்கையில் ஒரு விசித்திரமான உண்மை இருக்கிறது.

சில நேரங்களில் நாம் மனிதர்களை மாற்றுகிறோம்.

இடங்களை மாற்றுகிறோம்.
   
வேலைகளை மாற்றுகிறோம்.

நமது பழக்கவழக்கங்களையும் மாற்ற முயற்சி செய்கிறோம்.
   
ஆனால், நமக்குள் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் சில எண்ணங்களையும் எதிர்பார்ப்புகளையும் மாற்ற மறந்துவிடுகிறோம்.

அதனால், வெளியில் எல்லாம் புதிதாகத் தோன்றினாலும், உள்ளுக்குள் பழைய வாழ்க்கையையே நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

எப்போதும் மற்றவர்களின் அங்கீகாரத்தை எதிர்பார்க்கும் ஒருவர், தன்னைப் பாராட்டாத மனிதர்களால் சூழப்பட்டிருப்பதாக உணரலாம்.

எல்லோரையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும் என்று நினைப்பவர், தனது விருப்பங்களைத் தியாகம் செய்து கொண்டே இருக்கலாம்.
   
யாரையும் இழந்துவிடக் கூடாது என்று பயப்படுபவர், தன்னை மதிக்காத உறவுகளைக்கூட விட்டுவிலக முடியாமல் தவிக்கலாம்.

இப்படியான சூழ்நிலைகளில் பிரச்சினை வெளியே மட்டுமே இருக்கிறதா என்று நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் நம்மை எவ்வாறு நடத்துகிறார்கள் என்பது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்.
    
அவர்களுடைய நடத்தைக்கு நாம் எவ்வாறு பதிலளிக்கிறோம்?
   
நமக்குத் துன்பம் தரும் சூழ்நிலைகளை ஏன் தொடர்ந்து ஏற்றுக்கொள்கிறோம்?

மாற்றம் தேவை என்று தெரிந்தும் ஏன் அதற்கான முதல் அடியை எடுத்து வைக்கத் தயங்குகிறோம்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு நாம் நேர்மையாகப் பதில் தேடத் தொடங்கும்போதுதான் நமது வாழ்க்கையைப் பற்றிய புதிய புரிதல் பிறக்கிறது.

சில நேரங்களில் நமக்குத் தேவைப்படுவது புதிய மனிதர்கள் அல்ல பழைய அனுபவங்களைப் பார்க்கும் புதிய பார்வை!

சில நேரங்களில் நமக்குத் தேவைப்படுவது புதிய சூழ்நிலை அல்ல அந்தச் சூழ்நிலையை எதிர்கொள்ளும் புதிய மனப்பக்குவம்!

சில நேரங்களில் நமக்குத் தேவைப்படுவது வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கான பெரிய முயற்சி அல்ல நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொள்ளாமல் உண்மையை ஒப்புக்கொள்ளும் சிறிய துணிச்சல்!

வாழ்க்கை தண்டிக்கிறதா, வழிகாட்டுகிறதா?

வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து துன்பங்களை எதிர்கொள்ளும்போது, ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது என்று நாம் எண்ணுவது இயல்பானது.

நாம் யாருக்கும் தீங்கு செய்யவில்லை.

முடிந்தவரை நல்லவர்களாக வாழ முயற்சி செய்கிறோம்.

பிறருக்கு உதவுகிறோம்.
   
உறவுகளைக் காப்பாற்றுகிறோம்.
   
இருந்தும் ஏன் இத்தனை ஏமாற்றங்கள்?

ஏன் இத்தனை சோதனைகள்?

ஏன் மனம் விரும்பியபடி எதுவும் அமையவில்லை?

என்று நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

இந்தக் கேள்விகளுக்கு எல்லோருக்கும் பொருந்தக்கூடிய ஒரே பதில் இருக்க முடியாது.

ஆனால், ஒரு வேறுபட்ட பார்வையை நாம் முயற்சி செய்து பார்க்கலாம்.

நாம் எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு சிரமத்தையும் தண்டனையாகப் பார்க்காமல், அதிலிருந்து என்ன புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று பார்க்கத் தொடங்கினால், நமது மனநிலை மாறத் தொடங்கும்.

இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நமக்கு ஏற்படும் ஒவ்வொரு துன்பமும் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கவே திட்டமிட்டு அனுப்பப்பட்டது என்று அர்த்தமல்ல.
    
வாழ்க்கையில் சில அநீதிகள் நடக்கின்றன.

சில இழப்புகளுக்கு விளக்கம் கிடைப்பதில்லை.

சில காயங்கள் நமது தவறினால் ஏற்படுவதில்லை.

ஆனால், அத்தகைய அனுபவங்கள் நம்மை வந்தடைந்த பிறகு, அவற்றை எவ்வாறு எதிர்கொள்வது, நம்மை எவ்வாறு காப்பாற்றிக்கொள்வது, மீண்டும் எவ்வாறு எழுந்து நிற்பது என்பதைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கான வாய்ப்பு நமக்கு இருக்கிறது.

ஒரு தோல்வி நமது திறமையைப் பற்றிய உண்மையை உணர்த்தலாம்.

ஒரு பிரிவு நமது பற்றுதல்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க வைக்கலாம்.

ஒரு ஏமாற்றம் நமது எதிர்பார்ப்புகளை மறுபரிசீலனை செய்ய உதவலாம்.

ஒரு தனிமை, நம்முடன் நாமே வாழக் கற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்பாக அமையலாம்.

அந்த அனுபவங்கள் நமக்குப் பிடித்தமானவை என்பதற்காக அல்ல.

அவற்றிலிருந்து நம்மால் ஏதாவது புரிந்துகொள்ள முடியும் என்பதற்காக!

வாழ்க்கை எப்போதும் நம்முடைய விருப்பப்படி நடக்காது.

ஆனால், நடந்தவற்றைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு, இனி எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் மனப்பக்குவத்தை நாம் வளர்த்துக்கொள்ள முடியும்.

பாடத்தை ஏற்றுக்கொள்வது என்றால் என்ன?

ஒரு பாடத்தை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது, நடந்த அனைத்தையும் சரி என்று ஒப்புக்கொள்வதல்ல.

நம்மை ஒருவர் காயப்படுத்தினால், அவர் செய்தது சரி என்று ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.
   
நமக்கு அநீதி இழைக்கப்பட்டால், அதை அமைதியாகப் பொறுத்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.

நம்முடைய வாழ்க்கையில் தவறு நடந்திருந்தால், அதற்காக நம்மையே வாழ்நாள் முழுவதும் தண்டித்துக்கொள்ளவும் வேண்டியதில்லை.

ஏற்றுக்கொள்வது என்பது, நடந்ததை நடந்ததாகப் பார்க்கும் மனநிலை.

நடந்ததை மாற்ற முடியாது என்பதை உணர்வது.

ஆனால், அதற்குப் பிறகு நாம் எடுக்கும் முடிவுகளை மாற்ற முடியும் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது.

ஒரு உறவு நமக்கு அமைதியைத் தரவில்லை என்ற உண்மையை உணர்ந்துகொள்வது.

ஒரு பழக்கம் நம்மை மீண்டும் மீண்டும் பாதிக்கிறது என்பதை ஒப்புக்கொள்வது.

நாம் தவறு செய்திருந்தால் அதை மறைக்காமல் ஏற்றுக்கொள்வது. நம்மால் மாற்ற முடியாதவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு, நம்மால் மாற்றக்கூடியவற்றில் கவனம் செலுத்துவது.

இதுதான் உண்மையான ஏற்றுக்கொள்ளுதல்.

சில நேரங்களில் நமது மனம் உண்மையை அறிந்திருந்தாலும், அதை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறது.
    
ஏனெனில், உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டால் சில மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டியிருக்கும்.

சில உறவுகளிலிருந்து விலக வேண்டியிருக்கும்.

சில ஆசைகளைக் கைவிட வேண்டியிருக்கும்.

நம்மைப் பற்றிய சில தவறான நம்பிக்கைகளை உடைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

அதற்குப் பதிலாக, பழக்கமான துன்பத்திலேயே வாழ்வது நமக்குச் சுலபமாகத் தோன்றலாம்.

பழகிப்போன வேதனைக்குக்கூட மனம் ஒரு விதத்தில் பழகிவிடுகிறது.

புதிதாக ஒரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதைவிட, பழைய பாதையில் தொடர்ந்து நடப்பது எளிதாக இருக்கிறது.

ஆனால், நாம் வாழும் வாழ்க்கை நமக்கு அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் தரவில்லை என்று தெரிந்தும், அதையே தொடர்ந்து தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டிருந்தால், மாற்றம் எங்கிருந்து வரும்?

அதனால்தான் சில நேரங்களில் வாழ்க்கையில் நாம் செய்ய வேண்டிய மிகப்பெரிய செயல், இன்னும் அதிகமாகப் போராடுவது அல்ல.

எதற்காகப் போராடிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை அமைதியாகச் சிந்திப்பதுதான்.

அந்த வட்டத்தை உடைப்பது நம் கைகளில்தான் இருக்கிறதா?

ஒரு வட்டத்திற்குள் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் ஒருவர், தான் எவ்வளவு தூரம் நடந்தாலும் மீண்டும் அதே இடத்திற்கே வந்து சேர்வதைப்போல, சில அனுபவங்களும் நம்மை ஒரே இடத்தில் நிறுத்திவிடுகின்றன.

அதே எதிர்பார்ப்பு.

அதே பயம்.

அதே கோபம்.

அதே பிடிவாதம்.

அதே முடிவு.

அதன் பின்னர் அதே ஏமாற்றம்.

இந்த வட்டத்தை உடைப்பதற்கான முதல் படி, நமது வாழ்க்கையில் திரும்பத் திரும்ப நிகழும் அனுபவங்களை நேர்மையாகக் கவனிப்பதாகும்.

எந்தச் சூழ்நிலையில் நான் அதிகமாக மனம் உடைகிறேன்?
   
எந்த வகையான மனிதர்களிடம் நான் மீண்டும் மீண்டும் ஏமாற்றமடைகிறேன்?

எதை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தில் என்னுடைய அமைதியை இழக்கிறேன்?

எந்தப் பழக்கத்தை மாற்ற வேண்டும் என்று தெரிந்தும் மாற்றாமல் இருக்கிறேன்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களைப் பிறரிடம் தேடுவதற்கு முன்பு, நமக்குள் தேடிப் பார்க்க வேண்டும்.

அதற்காக நம்மை நாமே குற்றவாளியாக்கிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

நம்முடைய கடந்த காலத்தை வெறுக்க வேண்டியதில்லை.

நடந்த தவறுகளை நினைத்து முடிவில்லாமல் வருந்திக்கொண்டிருக்கவும் வேண்டியதில்லை.

நம்மைப் புரிந்துகொள்வதற்காகவே இந்தச் சிந்தனை.

நேற்று நாம் எடுத்த முடிவு, அன்றைய அறிவுக்கும் அனுபவத்திற்கும் ஏற்றதாக இருந்திருக்கலாம்.

இன்று புதிய புரிதல் கிடைத்திருக்கிறது என்றால், நாளைய முடிவை மாற்றிக்கொள்ளலாம்.

அதுதான் வளர்ச்சி!

ஒரே தவறைச் செய்ததற்காக நம்மை வெறுப்பதைவிட, அந்தத் தவறு ஏன் மீண்டும் நிகழ்ந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும்.

பழைய அனுபவத்தை நினைத்து வருந்துவதைவிட, அந்த அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொண்ட பாடத்தை நாளைய வாழ்க்கையில் பயன்படுத்துவது அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும்.

நாம் மாறத் தொடங்கும்போது, எல்லா மனிதர்களும் மாறிவிடுவார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.

எல்லாச் சூழ்நிலைகளும் நமக்குச் சாதகமாகிவிடும் என்றும் சொல்ல முடியாது.

ஆனால், மாறிவரும் சூழ்நிலைகளுக்கிடையில் நமது முடிவுகள் மாறலாம்.

நமது எதிர்வினைகள் மாறலாம்.
   
நமது எல்லைகள் தெளிவாகலாம். நமது எதிர்பார்ப்புகள் யதார்த்தமானவையாகலாம்.

அப்போது பழைய அனுபவம் மீண்டும் வந்தாலும், அதை எதிர்கொள்ளும் மனிதராக நாம் பழையவராக இருக்க மாட்டோம்.

இதுவே அந்த வட்டம் உடையத் தொடங்கும் தருணம்!

அமைதியாகச் சிந்திப்போம் அவசரமாகத் தீர்ப்பளிக்க வேண்டாம்!

வாழ்க்கையில் ஏற்படும் ஒவ்வொரு பிரச்சினைக்கும் உடனடியாக ஒரு பதிலைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்ற அவசரம் நமக்கு இருக்கிறது.

ஏன் இது நடந்தது?

யார் காரணம்?

எப்போது சரியாகும்?

இனி என்ன செய்வது?

என்று பல கேள்விகள் நம்மைச் சூழ்ந்துகொள்கின்றன.

ஆனால், சில கேள்விகளுக்கான பதில்கள் உடனடியாகக் கிடைப்பதில்லை.

காலம் கடந்த பிறகுதான் சில அனுபவங்களின் உண்மையான பொருள் நமக்குப் புரிகிறது.

அதனால், மனம் குழம்பியிருக்கும் நேரத்தில் அவசரமாக முடிவெடுப்பதைவிட, சிறிது நேரம் அமைதியாக இருப்பது நல்லது.

நமது உணர்வுகளை மறுக்காமல் அவற்றைக் கவனிப்போம்.

நம்மை வருத்திய அனுபவத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து நம்மை நாமே காயப்படுத்திக்கொள்ளாமல், அதிலிருந்து என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம் என்று சிந்திப்போம்.

சில நேரங்களில் நாம் மாற்ற வேண்டியது மற்றவர்களை அல்ல அவர்களிடமிருந்து நாம் எதிர்பார்க்கும் விஷயங்களைப் பற்றிய நமது புரிதலை.

சில நேரங்களில் நாம் மாற்ற வேண்டியது நமது இலக்கை அல்ல அந்த இலக்கை அடைவதற்காக நாம் தேர்ந்தெடுத்த பாதையை.

சில நேரங்களில் நாம் கைவிட வேண்டியது நமது கனவுகளை அல்ல.

அந்தக் கனவுகள் நிறைவேற வேண்டும் என்பதற்காக நம்மை வருத்திக்கொள்ளும் பிடிவாதத்தை.

இவை அனைத்தையும் உணர்ந்துகொள்ள நமக்கு அமைதியும் நேர்மையும் தேவை.

வாழ்க்கையில் முன்னேறுவது என்பது எப்போதும் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருப்பதல்ல.

சில நேரங்களில் நின்று திரும்பிப் பார்ப்பதும் முன்னேற்றத்தின் ஒரு பகுதிதான்.

பின்னோக்கிப் பார்ப்பது கடந்த காலத்தில் வாழ்வதற்காக அல்ல கடந்த காலத்திலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொண்டு, எதிர்காலத்தில் அதே தவறுகளைத் தவிர்ப்பதற்காக!

அன்பினியோரே!

வாழ்க்கை நமக்கு எத்தனையோ அனுபவங்களைத் தருகிறது.
   
அவற்றில் சில நம்மைச் சிரிக்க வைக்கின்றன.

சில நம்மைக் கண்ணீர் சிந்த வைக்கின்றன.

சில நம்மை உயர்த்துகின்றன.

சில நம்மை நிலைகுலையச் செய்கின்றன.

ஆனால், ஒரு விஷயத்தை மட்டும் நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.

நடந்த ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் மாற்ற முடியாது.

ஆனால், அந்த நிகழ்வுகளிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடங்கள் நமது எதிர்காலத்தை மாற்ற உதவும்.

வாழ்க்கையில் ஒரு அனுபவம் மீண்டும் வரும்போது, ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது என்று கேட்பதற்கு முன்பு, இந்த அனுபவத்தை நான் வேறொரு கோணத்தில் புரிந்துகொள்ள முடியுமா என்று கேட்டுப் பார்ப்போம்.

ஒருவர் மீண்டும் நம்மை ஏமாற்றினால், மனிதர்கள் அனைவரையும் வெறுப்பதற்குப் பதிலாக, நமது நம்பிக்கையையும் விவேகத்தையும் எவ்வாறு சமநிலைப்படுத்துவது என்று சிந்திப்போம்.

ஒரு சூழ்நிலை மீண்டும் நமது மன அமைதியைப் பறித்தால், உலகமே மாற வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதற்கு முன்பு, நமது எதிர்வினையில் மாற்றம் செய்ய முடியுமா என்று பார்ப்போம்.

ஒரே தவறு மீண்டும் நிகழ்ந்தால், நம்மை நாமே குற்றம் சாட்டுவதற்குப் பதிலாக, அந்தத் தவறை மீண்டும் செய்யத் தூண்டும் பழக்கத்தையோ பயத்தையோ அடையாளம் காண முயற்சி செய்வோம்.

நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொண்ட பிறகு, அதே அனுபவத்தை எதிர்கொள்ளும் விதம் மாறத் தொடங்கும்.

அப்போது வாழ்க்கை முழுவதும் நமக்குச் சாதகமாக மாறிவிட்டது என்று அர்த்தமல்ல.

ஆனால், வாழ்க்கையின் சவால்களுக்கு முன்னால் நாம் எவ்வாறு நிற்க வேண்டும் என்பதை அறிந்துகொள்வோம்.

நமது அமைதியைப் பிறருடைய கைகளில் ஒப்படைக்காமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்வோம்.
   
நமது மகிழ்ச்சியை மற்றவர்களின் அங்கீகாரத்தில் மட்டும் தேடாமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்வோம்.
   
நம்மால் மாற்ற முடியாதவற்றுக்காக மனதை வருத்திக்கொள்வதைவிட, நம்மால் மாற்றக்கூடியவற்றில் கவனம் செலுத்தக் கற்றுக்கொள்வோம்.

வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடங்களைப் புரிந்துகொள்வதற்கு வயது ஒரு தடையல்ல.

சில பாடங்கள் இளமையிலேயே புரிந்துவிடுகின்றன.

சில பாடங்கள் முதுமையின் வாசலில் நின்றபோதுதான் மனதிற்குள் முழுமையாகப் பதிகின்றன.

நானும் வாழ்க்கையின் இந்த நீண்ட பயணத்தில் இன்னும் கற்றுக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன்.

அனுபவம் என்பது எல்லாவற்றையும் அறிந்துவிட்டோம் என்பதற்கான அடையாளமல்ல.

நாம் இன்னும் எவ்வளவோ கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்துகொள்வதற்கான வாய்ப்பு.

ஆகவே, வாழ்க்கை நமக்கு மீண்டும் மீண்டும் கொண்டுவந்து சேர்க்கும் அனுபவங்களை வெறுத்து ஒதுக்காமல், அவை நமக்குள் ஏற்படுத்தும் சிந்தனைகளைப் புரிந்துகொள்வோம்.

நம்மைத் தண்டித்துக்கொள்வதற்காக அல்ல; நம்மை நாமே புரிந்துகொள்வதற்காக!

கடந்த காலத்தில் சிக்கிக்கொள்வதற்காக அல்ல; எதிர்காலத்தைச் சிறப்பாக அமைத்துக்கொள்வதற்காக!

அதே வட்டத்திற்குள் மீண்டும் மீண்டும் சுற்றிக்கொண்டிருப்பதற்காக அல்ல அதிலிருந்து வெளியேறுவதற்கான துணிச்சலை வளர்த்துக்கொள்வதற்காக!

வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அனுபவமும் நமக்கு ஒரு பாடமாக அமையுமா என்பது நமது புரிதலைப் பொறுத்தது.

அந்தப் புரிதல் நமது செயல்களில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்போதுதான் உண்மையான வளர்ச்சி தொடங்குகிறது.

வாழ்க்கை மீண்டும் அதே கேள்வியைக் கேட்கும்போது, நாம் பழைய பதிலையே சொல்லிக்கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

புதிய புரிதலோடு, புதிய மனப்பக்குவத்தோடு, புதிய முடிவோடு நாம் பதிலளிக்கலாம்.

அதுவே நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஏற்படும் உண்மையான மாற்றம்!

அன்பன்,
சக்தி சக்திதாசன்

உண்மையான அதிகாரம் எங்கே இருக்கிறது?

உண்மையான அதிகாரம் எங்கே இருக்கிறது?

வாழ்க்கையில் நாம் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு வகையில் அதிகாரத்தைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

சிலர் மற்றவர்களைத் தமது விருப்பத்திற்கு ஏற்ப நடத்துவதில் அதிகாரத்தைக் காண்கிறார்கள்.
   
சிலர் தாம் நினைத்தபடியே எல்லாம் நடக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள்.

இன்னும் சிலர் தமக்குச் சாதகமாகச் சூழ்நிலைகள் அமையும்போதுதான் தங்களால் நிம்மதியாக வாழ முடியும் என்று நம்புகிறார்கள்.

ஆனால், வாழ்வின் முதுமையின் வாசலில் நின்று, கடந்த கால அனுபவங்களைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, உண்மையான அதிகாரம் என்பது நாம் நினைத்ததை எல்லாம் நடத்தி முடிப்பதில் இல்லை என்பதை மெல்ல மெல்ல உணர முடிகிறது.

நம்மைச் சுற்றி என்ன நடந்தாலும், நமக்குள் இருக்கும் அமைதியை இழக்காமல் வாழக் கற்றுக்கொள்வதுதான் உண்மையான அதிகாரம்!

இதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு நாம் பெரிய தத்துவங்களைப் படிக்க வேண்டியதில்லை.

நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் நடக்கும் சிறிய நிகழ்வுகளைக் கொஞ்சம் கவனித்தாலே போதும்.

நாம் எதிர்பார்த்தபடி ஒருவர் பேசவில்லை என்றால் மனம் புண்படுகிறது.

நாம் விரும்பியபடி ஒரு காரியம் நடக்கவில்லை என்றால் கோபம் வருகிறது.

நம்மை மதிக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்த ஒருவர் நம்மைப் புறக்கணித்துவிட்டால் மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு போராட்டம் தொடங்கிவிடுகிறது.

இவற்றில் கவனிக்க வேண்டிய ஒரு விஷயம் இருக்கிறது.

நிகழ்வு ஒன்று வெளியில் நடக்கிறது. ஆனால், அந்த நிகழ்வால் ஏற்படும் போராட்டம் நமக்குள் தொடர்கிறது.

ஒருவர் நம்மிடம் கடுமையாகப் பேசிவிட்டுச் சென்றுவிடுகிறார்.
   
ஆனால், அவர் பேசிய வார்த்தைகளை நாம் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துக்கொண்டு, நடந்த உரையாடலை மனதிற்குள் பலமுறை நடத்திப் பார்க்கிறோம்.
   
அவர் சில நிமிடங்களில் மறந்துவிட்ட ஒரு விஷயத்தை, நாம் சில நாட்களாகச் சுமந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

இங்கே நம்முடைய அமைதியைப் பறித்தவர் அந்த மனிதரா?

அல்லது அவர் பேசிய வார்த்தைகளுக்கு நாம் கொடுத்த முக்கியத்துவமா?

சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டிய கேள்வி இது.

இதற்காக யாராவது நம்மைப் புண்படுத்தினால் அதை ஏற்றுக்கொண்டு அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை.

தவறுகளைத் தட்டிக்கேட்க வேண்டிய இடத்தில் தட்டிக்கேட்க வேண்டும்.

நம்முடைய சுயமரியாதையைப் பாதுகாக்க வேண்டிய இடத்தில் பாதுகாக்க வேண்டும்.
   
தேவையானபோது உறுதியான முடிவுகளையும் எடுக்க வேண்டும்.

ஆனால், அவற்றைச் செய்யும்போது நமது மனநிலையை மற்றவர்களுடைய கைகளில் ஒப்படைத்துவிட வேண்டியதில்லை என்பதைத்தான் அனுபவம் எனக்குச் சொல்லித் தந்திருக்கிறது.

கோபப்படாமல் உறுதியாக இருக்க முடியும்.

வெறுப்பைக் வளர்க்காமல் தவறைச் சுட்டிக்காட்ட முடியும்.
   
பழிவாங்க வேண்டும் என்ற எண்ணமின்றி, நமக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் சூழ்நிலையிலிருந்து விலகிச் செல்லவும் முடியும்.

அமைதி என்பது பலவீனம் அல்ல.
   
அது நம்முடைய உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றின் அடிமையாகாமல் செயல்படும் மனப்பக்குவம்.

நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாதவற்றுக்காக நம்முடைய மன அமைதியைத் தொலைப்பதைவிட, நம்மால் மாற்றக்கூடியவற்றில் கவனம் செலுத்துவது அறிவுடைமை.

நேரத்தை நம்மால் நிறுத்த முடியாது.

கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது.
   
மற்றவர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள், எப்படிப் பேசுகிறார்கள், எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறார்கள் என்பதையெல்லாம் நம்முடைய விருப்பத்திற்கு ஏற்ப மாற்றிவிடவும் முடியாது.

நாளை என்ன நடக்கும் என்பதைக்கூட முழுமையாக அறிந்துகொள்ள முடியாது.

ஆனால், இன்றைய நாளை எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறோம் என்பதைத் தீர்மானிக்க முடியும்.
   
ஒரு பிரச்சினைக்கு உடனடியாகக் கோபத்தில் பதிலளிக்காமல், கொஞ்சம் நிதானித்து யோசிக்க முடியும்.

நம்மை வருத்திய ஒரு நிகழ்வைப் பற்றித் தொடர்ந்து சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பதற்குப் பதிலாக, அதிலிருந்து என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம் என்று சிந்திக்க முடியும்.

ஒரு கதவு மூடப்பட்டுவிட்டால், அதன் முன்னால் நின்றுகொண்டு வாழ்நாள் முழுவதும் அழ வேண்டியதில்லை.

வேறு கதவு திறக்குமா என்று தேடலாம்.

அதுவும் திறக்கவில்லை என்றால், சிறிது நேரம் காத்திருக்கலாம்.

சில நேரங்களில் நாம் செல்ல விரும்பிய பாதையே நமக்கான பாதையாக இல்லாமல் இருக்கலாம் என்பதையும் ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.

இவை எல்லாவற்றுக்கும் மனப்பக்குவம் தேவை.

அந்தப் பக்குவம் ஒரே நாளில் வந்துவிடாது.

வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுக்கும் அனுபவங்களிலிருந்தும், அவற்றை அமைதியாகச் சிந்தித்துப் பார்ப்பதிலிருந்தும் அது மெல்ல மெல்ல வளர்கிறது.

வெளிப்புற அமைதிக்கும் அக அமைதிக்கும் இடையில் பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது.

நாம் விரும்பிய மனிதர்கள் நம்முடன் இருக்கிறார்கள்.
   
குடும்பத்தில் மகிழ்ச்சி நிலவுகிறது.
   
பொருளாதாரத்தில் பெரிய பிரச்சினைகள் இல்லை.
   
உடல்நலமும் நன்றாக இருக்கிறது.
    
எல்லாம் நாம் எதிர்பார்த்தபடி நடக்கிறது.

அப்போது மனம் அமைதியாக இருப்பது இயல்பானதுதான்.

ஆனால், அதுவே உண்மையான அக அமைதியா?

நமக்குப் பிடிக்காத ஒரு செய்தி வந்ததும் மனம் உடைந்துவிடுகிறது என்றால், நமது அமைதி அந்தச் செய்தியின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்திருக்கிறது என்று பொருள்.

நாம் நம்பிய ஒருவர் நம்மை ஏமாற்றிவிட்டால், நம்முடைய உலகமே முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறோம்.

ஒரு முயற்சி தோல்வியடைந்துவிட்டால், நம்முடைய வாழ்க்கையே தோல்வியாகிவிட்டது என்று முடிவு செய்கிறோம்.

வாழ்க்கையில் ஏற்படும் ஒரு நிகழ்வையும், நம்முடைய முழு வாழ்க்கையையும் ஒன்றாகக் குழப்பிக்கொள்வதுதான் பல நேரங்களில் நமது துயரத்தை அதிகரிக்கிறது.

ஒரு தோல்வி என்பது ஒரு நிகழ்வு. அது நம்முடைய அடையாளம் அல்ல.

ஒருவருடைய நிராகரிப்பு என்பது அவருடைய முடிவு.

அது நம்முடைய மதிப்பிற்கான இறுதித் தீர்ப்பு அல்ல.

ஒரு கடினமான காலம் என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி.

அது வாழ்க்கை முழுவதும் அப்படியே இருக்க வேண்டும் என்பதில்லை.

இந்த வேறுபாடுகளை உணரத் தொடங்கும்போது, நமது மனம் நிகழ்வுகளிலிருந்து சிறிது இடைவெளி பெறுகிறது.

அந்த இடைவெளியில்தான் தெளிவு பிறக்கிறது.

தெளிவு பிறக்கும் இடத்தில் நிதானமான முடிவுகளும் பிறக்கின்றன.

வாழ்க்கையில் நாம் படும் பல துன்பங்களுக்கு இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது.

வாழ்க்கை இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நமக்குள் சில விதிகளை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம்.

எல்லோரும் நம்மைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

நாம் அன்பு செலுத்துகிறவர்கள் நமக்கும் அதே அளவு அன்பு செலுத்த வேண்டும்.

நாம் உழைத்தால் அதற்கேற்ற பலன் கிடைக்க வேண்டும்.
   
நம்முடைய நல்ல எண்ணங்களை மற்றவர்கள் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நாம் திட்டமிட்டபடி எல்லாம் நடந்தேற வேண்டும்.

இவற்றில் தவறான ஆசைகள் எதுவும் இல்லை.

ஆனால், இவை அனைத்தும் நாம் எதிர்பார்த்தபடியே நடந்தால்தான் நம்மால் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும் என்று நினைப்பதில்தான் சிக்கல் தொடங்குகிறது.

வாழ்க்கை நமக்குச் சொந்தமானது. ஆனால், வாழ்க்கையில் நடக்கும் அனைத்தும் நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

நாம் அன்பு செலுத்தலாம். ஆனால், அந்த அன்பை மற்றவர்கள் எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்பதை நம்மால் தீர்மானிக்க முடியாது.

நாம் கடுமையாக உழைக்கலாம். ஆனால், எல்லா முயற்சிகளும் நாம் விரும்பிய பலனைத் தரும் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது.

நம்மால் முடிந்த அளவிற்கு நல்லதைச் செய்யலாம்.

ஆனால், உலகில் எல்லோரும் நியாயமாக நடந்துகொள்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.

இந்த உண்மைகளை ஏற்றுக்கொள்வது தோல்வியை ஒப்புக்கொள்வதல்ல.

மாறாக, வாழ்க்கையை அதன் இயல்போடு புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குவதாகும்.

ஏற்றுக்கொள்வது என்றால் எதையும் மாற்ற முயற்சிக்காமல் இருப்பதல்ல.

மாற்றக்கூடியதை மாற்றுவதற்குத் தேவையான முயற்சியைச் செய்வதும், மாற்ற முடியாததைப் பற்றித் தேவையற்ற போராட்டத்தில் நம்மை இழக்காமல் இருப்பதும்தான்.

மழை பெய்வதை நம்மால் நிறுத்த முடியாது.

ஆனால், குடையை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

காற்றின் திசையை நம்மால் மாற்ற முடியாது.

ஆனால், அதற்கேற்ப நமது படகின் பாயை மாற்றிக்கொள்ளலாம்.

வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

சூழ்நிலைகள் எப்போதும் நமக்குச் சாதகமாக இருக்காது.

ஆனால், அவற்றை எதிர்கொள்ளும் விதத்தில் நம்மால் வளர முடியும்.

இங்கே இன்னொரு முக்கியமான உண்மையையும் நாம் மறந்துவிடக் கூடாது.

அமைதியாக இருப்பது என்பது உணர்ச்சிகள் இல்லாத மனிதராக மாறுவது அல்ல.

துக்கம் வரலாம்.

கோபம் வரலாம்.

ஏமாற்றம் ஏற்படலாம்.

பயம் நம்மைச் சூழலாம்.

இவை எல்லாம் மனித வாழ்வின் இயல்பான உணர்வுகள்.

அவற்றை மறைத்துவிட்டு, எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதுபோல் நடிப்பதில் உண்மையான அமைதி இல்லை.
   
நமக்குள் எழும் உணர்வுகளை அடையாளம் கண்டு, அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு, அவை நம்மை முழுமையாக ஆக்கிரமிக்க அனுமதிக்காமல் இருப்பதில்தான் மனப்பக்குவம் இருக்கிறது.

கடலில் அலைகள் எழுவதை யாராலும் தடுக்க முடியாது.
   
ஆனால், ஒவ்வொரு அலையையும் பார்த்து கடல் தனது ஆழத்தை இழந்துவிடுவதில்லை.

நம்முடைய மனமும் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணுகிறேன்.

எண்ணங்கள் எழட்டும். உணர்வுகள் வரட்டும். வாழ்க்கை அதன் சவால்களைக் கொடுக்கட்டும்.
   
அவை அனைத்தையும் கவனித்துக்கொண்டே, நமக்குள் இருக்கும் தெளிவை இழக்காமல் வாழப் பழகுவோம்.

சில நேரங்களில் எதற்கும் உடனடியாகப் பதிலளிக்காமல் இருப்பதே சிறந்த பதிலாக இருக்கலாம்.

சில நேரங்களில் ஒரு சிறிய மௌனம், நீண்ட விவாதத்தைவிட அதிகமான நன்மையைத் தரலாம்.
   
சில நேரங்களில் நம்முடைய கருத்தை நிரூபிப்பதைவிட, நமது மன அமைதியைப் பாதுகாப்பது முக்கியமாக இருக்கலாம்.

எல்லா விவாதங்களிலும் வெற்றி பெற வேண்டிய அவசியமில்லை.
   
எல்லோரிடமும் நம்மை நிரூபிக்க வேண்டிய தேவையுமில்லை.
   
நம்மைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பாதவர்களிடம் நம்முடைய உண்மையை மீண்டும் மீண்டும் விளக்கிக்கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை.

நமது வாழ்க்கையை நாம் எவ்வாறு வாழ்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

பிறர் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதற்காகவே வாழத் தொடங்கினால், நம்முடைய வாழ்க்கையின் அதிகாரத்தை அவர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டோம் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

வாழ்க்கையின் முதுமையின் வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, நான் உணரத் தொடங்கும் உண்மை இதுதான்.
   
எல்லாவற்றையும் நமது விருப்பப்படி மாற்றிவிட வேண்டும் என்ற முயற்சியில் பல நேரங்களில் நமது சக்தியை வீணடிக்கிறோம்.
   
ஆனால், சிலவற்றை அப்படியே இருக்க அனுமதித்துவிட்டு, நம்மால் செய்யக்கூடியவற்றைச் சரியாகச் செய்வதில் கவனம் செலுத்தினால் வாழ்க்கை சற்றே இலகுவாகிறது.

நம்முடைய மகிழ்ச்சி மற்றவர்களின் நடத்தையில் மட்டும் தங்கியிருக்க வேண்டியதில்லை.

நமது நிம்மதி சூழ்நிலைகளின் சாதகத்தன்மையை மட்டுமே சார்ந்திருக்க வேண்டியதில்லை.
   
நம்முடைய மனநிலையைப் புரிந்துகொண்டு, தேவையான இடங்களில் நம்மை நாமே வழிநடத்தக் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

இதுவே உண்மையான சுதந்திரம் என்று நான் கருதுகிறேன்.

அன்பினியோரே!

வாழ்க்கை எப்போதும் நாம் விரும்பும் பாதையில் பயணிக்காது. சில நேரங்களில் அது நம்மைத் தடுத்து நிறுத்தும்.

சில நேரங்களில் எதிர்பாராத பாதைகளில் அழைத்துச் செல்லும்.
   
சில நேரங்களில் நம்முடைய நம்பிக்கைகளையே சோதித்துப் பார்க்கும்.

அந்த நேரங்களில் வாழ்க்கையுடன் சண்டையிட்டுக்கொண்டிருப்பதற்குப் பதிலாக, நம்மை நாமே கேட்டுக்கொள்வோம்.

இந்தச் சூழ்நிலையில் என்னால் மாற்றக்கூடியது எது?

மாற்ற முடியாதது எது?

இப்போது நான் எவ்வாறு நடந்துகொண்டால், பின்னர் என்னுடைய செயலுக்காக வருந்த வேண்டியிருக்காது?

இந்த மூன்று கேள்விகளும் நம்முடைய மனதிற்குள் சிறிது வெளிச்சத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

வெளியுலகில் அமைதியான சூழ்நிலைகள் கிடைப்பது நமக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரலாம்.

ஆனால், வெளியில் புயல் வீசும்போதும் நமக்குள் நிதானமாக நிற்கக் கற்றுக்கொள்வதே வாழ்க்கை நமக்குத் தரும் பெரிய வரம்.

மற்றவர்களை வெல்வதைவிட நமது கோபத்தைப் புரிந்துகொள்வோம்.
   
சூழ்நிலைகளை வெல்ல முயல்வதைவிட, அவற்றை எதிர்கொள்ளும் மனப்பக்குவத்தை வளர்த்துக்கொள்வோம்.

ஒவ்வொரு நிகழ்வையும் நமக்குச் சாதகமாக மாற்ற முடியாவிட்டாலும், அந்த நிகழ்வுக்கு நாம் அளிக்கும் பதிலை விழிப்புணர்வுடன் தேர்ந்தெடுக்கப் பழகுவோம்.

ஏனெனில், உலகம் முழுவதையும் நமது விருப்பப்படி மாற்றுவதில் உண்மையான அதிகாரம் இல்லை.

உலகம் நமது விருப்பப்படி மாறாதபோதும், நம்மை நாம் இழந்துவிடாமல் இருப்பதில்தான் உண்மையான அதிகாரம் இருக்கிறது.

வாழ்க்கை எப்படியிருக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்துவதைச் சற்றுக் குறைத்துக்கொண்டு, அது எப்படியிருக்கிறதோ அப்படிப் புரிந்துகொள்ள முயல்வோம்.

அதே நேரத்தில் நம்மால் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் செய்வோம்.

நமது மதிப்புகளைக் காப்போம்.
   
நமக்குள் இருக்கும் அமைதியைப் பேணுவோம்.

அப்போது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நாளும் நமக்குச் சாதகமாக மாறிவிடும் என்று சொல்ல முடியாது.

ஆனால், சாதகமற்ற நாட்களிலும் நம்மை நாம் கைவிடாமல் வாழும் வலிமை நமக்குள் வளரத் தொடங்கும்.

அந்த வலிமையே நமது உண்மையான அதிகாரம்!

அன்பன்,
சக்தி சக்திதாசன்