நாம் எங்கே செல்ல விரும்புகிறோமோ, அங்கே சென்றவர்களாக வாழ்வோம்

நாம் எங்கே செல்ல விரும்புகிறோமோ, அங்கே சென்றவர்களாக வாழ்வோம்

வாழ்க்கையில் முன்னேற வேண்டும் என்ற ஆசை இல்லாத மனிதர் யார்?

ஒவ்வொருவருடைய மனதிலும் ஏதோ ஒரு கனவு இருக்கிறது. ஒருவருக்கு நல்ல கல்வி பெற வேண்டும் என்ற கனவு இருக்கலாம்.

இன்னொருவருக்கு நல்ல வேலை கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கலாம்.

ஒருவருக்கு சொந்தமாக ஒரு தொழில் தொடங்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்கலாம்.
   
இன்னொருவர் தனது குடும்பத்தை நல்ல நிலையில் கொண்டு வர வேண்டும் என்று நினைக்கலாம்.
    
சிலருக்கு தங்களுடைய திறமையை உலகுக்கு வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்ற ஆவல் இருக்கும்.

ஆனால் கனவு காண்பவர்கள் எல்லோரும் அந்தக் கனவை அடைவதில்லை.

ஏன்?

பல நேரங்களில் காரணம் அவர்களுடைய திறமை இல்லாதது அல்ல.

அவர்களிடம் நல்ல எண்ணங்கள் இல்லாததும் அல்ல.

வாய்ப்புகள் இல்லாததும்கூட அல்ல.

அவர்களிடம் இருப்பதைக் காட்டிலும், தங்களிடம் இல்லை என்று அவர்கள் நினைப்பதுதான் அவர்களைத் தடுத்து நிறுத்துகிறது.

“என்னால் முடியுமா?”

“நான் இதைச் செய்யத் தகுதியானவனா?”

“மற்றவர்கள் என்ன சொல்வார்கள்?”

“நான் தோற்றுவிட்டால் என்ன செய்வது?”

“என்னைப் பார்த்து சிரித்தால்?”

“என்னைவிட திறமைசாலிகள் இருக்கிறார்களே!”

என்று மனதுக்குள் எழும் எண்ணங்கள், சில நேரங்களில் மனிதனுடைய கால்களை கட்டிவிடுகின்றன.

அதனால்தான், பெரும்பாலான மக்களைப் பின்னுக்குத் தள்ளுவது அவர்களுடைய எண்ணங்களின் தரமல்ல.

தங்கள்மீது அவர்களுக்கு இருக்கும் நம்பிக்கையின்மையே.

நான் ஓர் அறிஞன் அல்லன்.
    
இளைஞர்களுக்கு அறிவுரை கூறும் அளவுக்கு என்னிடம் பெரிய பட்டங்களும் இல்லை.

ஆனால் வாழ்க்கையின் பல பாதைகளைக் கடந்து வந்த ஒருவனாகவும், தவறுகளிலிருந்து கற்றுக் கொண்டவனாகவும், கண்டவைகளிலிருந்தும் கேட்டவைகளிலிருந்தும் வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்டவனாகவும் ஒரு சிறிய அனுபவப் பகிர்வை மட்டும் இங்கே வைக்க விரும்புகிறேன்.

முதலில் உங்களை நீங்கள் நம்புங்கள்

ஒரு மனிதன் தன்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறானோ, அது அவனுடைய வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

“என்னால் முடியாது” என்று தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் மனம், முயற்சி செய்வதற்கே முன்வராது.

“ஒருவேளை என்னால் முடிந்துவிடலாம்” என்று நினைக்கும் மனமோ, குறைந்தபட்சம் முதல் அடியை எடுத்து வைக்கும்.

அந்த முதல் அடி சிறியதாக இருக்கலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றங்கள் பலவும் சிறிய முதல் அடிகளிலிருந்துதான் தொடங்குகின்றன.

ஒரு குழந்தை நடக்கக் கற்றுக்கொள்ளும்போது, முதல் நாளிலேயே ஓடுவதில்லை.
   
விழுகிறது.

மீண்டும் எழுகிறது.

மீண்டும் விழுகிறது.

மீண்டும் முயற்சி செய்கிறது.

அந்தக் குழந்தைக்கு,

“நான் விழுந்துவிட்டேன்; எனவே நான் நடக்கத் தகுதியற்றவன்”

என்ற எண்ணம் இருந்திருந்தால், இன்று நம்மில் யாரும் நடக்கக் கற்றிருக்க மாட்டோம்!

குழந்தை தன்னால் முடியும் என்று நம்புகிறது.

அதனால்தான் மீண்டும் முயற்சி செய்கிறது.

இளைய தலைமுறையும் இந்த ஒரு பாடத்தை வாழ்க்கையில் மறக்காமல் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

தோல்வி என்பது “என்னால் முடியாது” என்பதற்கான சான்று அல்ல.

“இன்னும் வேறு வழியில் முயற்சி செய்ய வேண்டும்” என்பதற்கான ஒரு தகவல் மட்டுமே.

கனவு காண்பது மட்டும் போதாது

“நீங்கள் எங்கு சென்றடைய வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்களோ, அங்கு ஏற்கனவே சென்றுவிட்டவரைப் போல உங்கள் வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும்” என்ற கருத்து மிகவும் ஆழமானது.

இதன் பொருள், கையில் பணம் இல்லாவிட்டாலும் பணக்காரரைப் போல ஆடம்பரமாக வாழ வேண்டும் என்பதல்ல.

இன்னும் கல்வி முடிக்காத ஒருவர், ஏற்கனவே பெரிய அறிஞராக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதுமல்ல.

இது ஒரு மனநிலையைப் பற்றியது.

நீங்கள் ஒருநாள் நல்ல ஆசிரியராக வேண்டும் என்று நினைத்தால், இன்று முதலே கற்றுக்கொள்ளும் மனிதராக வாழுங்கள்.

ஒருநாள் ஒரு சிறந்த தொழிலதிபராக வேண்டும் என்று விரும்பினால், இன்று முதலே நேரம், பணம், பொறுப்பு ஆகியவற்றின் மதிப்பைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

ஒருநாள் நல்ல எழுத்தாளராக வேண்டும் என்று விரும்பினால், இன்று முதலே வாசிக்கத் தொடங்குங்கள்.

ஒருநாள் சமூகத்திற்கு பயனுள்ள மனிதராக வேண்டும் என்று நினைத்தால், இன்று முதலே உங்களைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களுக்கு பயனுள்ளவராக இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள்.

நாம் அடைய விரும்பும் இடத்திற்கான வாழ்க்கை முறையை, அந்த இடத்தை அடைந்த பிறகு தொடங்க வேண்டியதில்லை.

அதற்கான பழக்கங்களை இன்றே தொடங்க வேண்டும்.

“ஒருநாள்” என்பது ஆபத்தான சொல்

நம்முடைய வாழ்க்கையில் மிகவும் ஏமாற்றக்கூடிய ஒரு சொல் இருக்கிறது.

அது  “ஒருநாள்.”

“ஒருநாள் நான் நன்றாகப் படிப்பேன்.”

“ஒருநாள் உடற்பயிற்சி செய்வேன்.”

“ஒருநாள் புத்தகம் எழுதுவேன்.”

“ஒருநாள் தொழில் தொடங்குவேன்.”

“ஒருநாள் என் பெற்றோர்களை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருப்பேன்.”

“ஒருநாள் சமூகத்திற்கு ஏதாவது செய்வேன்.”

என்று நாம் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.

ஆனால் அந்த “ஒருநாள்” எப்போது வரும்?

வாழ்க்கை நமக்கு நாளை என்ற உத்தரவாதத்தைக் கொடுத்ததில்லை.

எனவே, கனவு காணுங்கள். ஆனால் அந்தக் கனவுக்கு ஒரு சிறிய செயலையாவது இன்று இணைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

ஒரு பக்கம் புத்தகம் படியுங்கள்.

ஒரு புதிய திறமையை கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

ஒரு நல்ல மனிதரிடம் ஆலோசனை கேளுங்கள்.

ஒரு தவறான பழக்கத்தை விட்டுவிடுங்கள்.

ஒரு நல்ல பழக்கத்தைத் தொடங்குங்கள்.

ஒரு மணி நேரத்தை வீணாக்காமல் பயனுள்ளதாக மாற்றுங்கள்.

சிறிய செயல்கள் தொடர்ந்து நடந்தால், அவை ஒருநாள் பெரிய வாழ்க்கையாக மாறிவிடும்.

மற்றவர்களுடன் உங்களை ஒப்பிடாதீர்கள்

இன்றைய இளம் தலைமுறைக்கு மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்று ஒப்பீடு.

முன்பு நம்முடைய வாழ்க்கையில் நம்மைச் சுற்றியிருந்த சில மனிதர்களோடு மட்டுமே நாம் ஒப்பிட்டுக் கொண்டோம்.

இன்று சமூக ஊடகங்கள் உலகம் முழுவதையும் நம்முடைய அறைக்குள் கொண்டு வந்துவிட்டன.

அடுத்தவர் வெளிநாட்டில் சுற்றுகிறார்.

இன்னொருவர் புதிய கார் வாங்குகிறார்.

மற்றொருவர் பெரிய வீடு கட்டுகிறார்.

ஒருவர் தொழில் தொடங்கி வெற்றி பெற்றதாகப் பதிவிடுகிறார்.

இன்னொருவர் தனது வாழ்க்கையின் மகிழ்ச்சியான தருணங்களைப் பகிர்கிறார்.

அவற்றைப் பார்த்துக்கொண்டே, “என்னுடைய வாழ்க்கையில் மட்டும் ஏன் இப்படி இல்லை?” என்று சில இளைஞர்கள் தங்களைத் தாங்களே குறைத்து மதிப்பிடத் தொடங்குகிறார்கள்.

ஆனால் நாம் மறந்துவிடும் ஒரு உண்மை இருக்கிறது.

மற்றவர் காட்டுவது அவருடைய வாழ்க்கையின் முழுப் படம் அல்ல.

அது அவரால் காட்டப்பட்ட ஒரு பகுதி மட்டுமே.

நம்முடைய முழு வாழ்க்கையையும், மற்றவருடைய தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சில நிமிடங்களோடு ஒப்பிடுவது நியாயமல்ல.

உங்கள் போட்டி மற்றவர்களுடன் அல்ல.

நேற்றைய உங்களோடு.

நேற்றைவிட இன்று கொஞ்சம் முன்னேற முடியுமா?

நேற்று தெரியாத ஒன்றை இன்று கற்றுக்கொள்ள முடியுமா?

நேற்று செய்த தவறை இன்று மீண்டும் செய்யாமல் இருக்க முடியுமா?

நேற்று முடியவில்லை என்ற ஒன்றை இன்று முயற்சி செய்ய முடியுமா?

இதுவே உண்மையான முன்னேற்றம்.

தன்னம்பிக்கை என்றால் அகந்தை அல்ல

இங்கே ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை நம் இளைஞர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

தன்னம்பிக்கை என்பது,

“எனக்கு எல்லாம் தெரியும்” என்பதல்ல.

அது அகந்தை.

தன்னம்பிக்கை என்பது,

“எனக்கு எல்லாம் தெரியாது; ஆனால் கற்றுக்கொள்ள என்னால் முடியும்”

என்று சொல்வது.

“நான் ஒருபோதும் தோல்வியடைய மாட்டேன்” என்பது தன்னம்பிக்கை அல்ல.

“தோல்வி வந்தாலும் அதிலிருந்து கற்றுக்கொண்டு மீண்டும் எழுவேன்” என்பதே தன்னம்பிக்கை.

“எனக்கு யாருடைய உதவியும் தேவையில்லை” என்பது தன்னம்பிக்கை அல்ல.

“தேவைப்படும் போது உதவி கேட்க நான் தயங்க மாட்டேன்” என்பதே முதிர்ந்த தன்னம்பிக்கை.

இதனோடு பணிவும் சேர்ந்திருக்க வேண்டும்.

ஏனெனில் உயரம் அதிகமான மரம்தான் அதிகமாகத் தலை குனிகிறது.

நாம் உயர வேண்டும்.

ஆனால் உயர்ந்தபோது நம்மை உயர்த்தியவர்களை மறந்துவிடக்கூடாது.

உங்களுடைய வெற்றி உங்களுக்காக மட்டும் அல்ல

ஒரு இளைஞன் தன்னை உயர்த்திக் கொள்வது அவனுடைய தனிப்பட்ட வெற்றியாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது.

அவன் உயரும்போது அவனைச் சுற்றியுள்ளவர்களும் உயர வேண்டும்.

ஒரு நல்ல கல்வி பெற்றால், இன்னொருவருக்கும் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.

ஒரு தொழிலில் முன்னேறினால், வேலை தேடும் இன்னொருவருக்கு வாய்ப்பு உருவாக்க வேண்டும்.

ஒரு திறமை கிடைத்தால், அதை அடுத்த தலைமுறையுடன் பகிர வேண்டும்.

ஒரு நல்ல நிலையை அடைந்தால், அந்த நிலையை அடைய முடியாமல் போராடுபவர்களை இகழாமல் அவர்களுக்கு கை கொடுக்க வேண்டும்.

இதுதான் தனிமனித முன்னேற்றத்தையும் சமூக முன்னேற்றத்தையும் இணைக்கும் பாலம்.

நான் மட்டும் உயர வேண்டும் என்பது ஆசை.

நான் உயரும்போது என்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களும் உயர வேண்டும் என்பது பொறுப்பு.

இந்த மனப்பான்மை நமது இளம் தலைமுறையில் வளர்ந்தால், ஒரு குடும்பம் மட்டுமல்ல; ஒரு சமூகமே உயர முடியும்.

பெற்றோரின் கனவையும் புரிந்துகொள்ளுங்கள்

இளம் வயதில் பெற்றோர்களின் சில வார்த்தைகள் கட்டுப்பாடாகத் தோன்றலாம்.

“படிக்க வேண்டும்.”

“நேரத்தை வீணாக்காதே.”

“நல்ல நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடு.”

“உன் எதிர்காலத்தைப் பற்றி சிந்தி.”

என்று அவர்கள் கூறும்போது சில நேரங்களில் அது தொந்தரவாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல, அவர்களின் வார்த்தைகளுக்குள் இருந்த அக்கறையைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

அதனால் இளைஞர்களே, உங்கள் கனவுகளைப் பின்பற்றுங்கள்.
    
அதே நேரத்தில், உங்கள் பயணத்தில் உங்களுக்காக கவலைப்படுபவர்களின் அன்பையும் புரிந்துகொள்ளுங்கள்.

உங்கள் வாழ்க்கையை நீங்கள் வாழ வேண்டும்.

ஆனால் உங்களை உருவாக்கியவர்களை மறந்துவிட்டு அல்ல.

பயத்தை வெல்ல ஒரே வழி  செயல்படுவது

பயம் வருவது இயல்பு.

புதிய வேலைக்கு விண்ணப்பிக்கும்போது பயம் வரலாம்.

ஒரு மேடையில் பேசும்போது பயம் வரலாம்.

ஒரு தொழில் தொடங்கும்போது பயம் வரலாம்.

ஒரு புத்தகம் எழுதும்போது கூட பயம் வரலாம்.

“இது சரியாக வருமா?” என்ற சந்தேகம் இருக்கலாம்.

ஆனால் பயம் இல்லாதவன்தான் தைரியசாலி என்று நான் நினைக்கவில்லை.

பயம் இருந்தாலும் முன்னேறுபவன்தான் தைரியசாலி.

நமது பயம் மறைந்து போகும் வரை காத்திருந்தால், பல நல்ல வாய்ப்புகள் நம்மைக் கடந்து போய்விடும்.

சிறிய முயற்சியைத் தொடங்குங்கள்.

பின்னர் இன்னொரு முயற்சி.

பின்னர் இன்னொரு முயற்சி.

செயல்படத் தொடங்கும்போது நம்முடைய பயம் மெதுவாகக் குறையும்.

உங்களைப் பற்றிய உங்கள் சொற்களை கவனியுங்கள்

ஒரு நாளில் நாம் பலமுறை நம்மோடு நாமே பேசிக்கொள்கிறோம்.

“என்னால் முடியாது.”

“நான் அதிர்ஷ்டசாலி இல்லை.”

“எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்காது.”

“நான் மற்றவர்களைப் போல திறமைசாலி இல்லை.”

என்று நம்முடைய மனத்துக்குள் நாம் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தால், அந்த வார்த்தைகள் நம் வாழ்க்கையை வடிவமைக்கத் தொடங்கிவிடும்.

அதற்குப் பதிலாக,

“நான் முயற்சி செய்கிறேன்.”

“எனக்கு இன்னும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.”

“இப்போது முடியவில்லை; ஆனால் தொடர்ந்து முயற்சி செய்வேன்.”

“தவறிலிருந்து கற்றுக்கொள்வேன்.”

“என்னால் முடிந்த அளவுக்கு நான் முன்னேறுவேன்.”

என்று சொல்லிப் பாருங்கள்.

இது வெறும் வார்த்தை மாற்றம் அல்ல.

மனநிலையை மாற்றும் முதல் படி.

உங்களுக்கான எதிர்கால மனிதராக இன்றே வாழத் தொடங்குங்கள்

நீங்கள் எதிர்காலத்தில் எப்படிப்பட்ட மனிதராக இருக்க விரும்புகிறீர்களோ, அந்த மனிதரின் சிறிய குணங்களையாவது இன்றே வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

நேர்மையான மனிதராக விரும்புகிறீர்களா?

இன்றே நேர்மையாக இருங்கள்.

பொறுப்புள்ள மனிதராக விரும்புகிறீர்களா?

இன்றே உங்கள் சிறிய பொறுப்புகளைக் கூட சரியாகச் செய்யுங்கள்.

அன்பான மனிதராக விரும்புகிறீர்களா?

இன்றே உங்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களிடம் அன்பாக நடந்து கொள்ளுங்கள்.

சமூகத்திற்கு பயனுள்ள மனிதராக விரும்புகிறீர்களா?

இன்றே ஒருவருக்காவது உதவி செய்யுங்கள்.

நல்ல தலைவராக விரும்புகிறீர்களா?

முதலில் உங்களை நீங்களே வழிநடத்தக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

நாம் எங்கே செல்ல விரும்புகிறோமோ, அந்த இடத்தை அடைந்த பிறகுதான் அந்த மனிதராக மாற வேண்டும் என்பதில்லை.

அந்த மனிதராக மாறத் தொடங்கியபோதே அந்தப் பயணம் ஆரம்பமாகிவிடுகிறது.

அன்பான இளம் தலைமுறையினரே!

உங்களுக்குள் இருக்கும் திறமையை நீங்கள் அறிந்திருக்காமல் இருக்கலாம்.

உங்களைப் பற்றி மற்றவர்கள் குறைத்து மதிப்பிட்டிருக்கலாம்.

சில நேரங்களில் உங்கள் குடும்பச் சூழ்நிலைகள் உங்களைத் தடுத்திருக்கலாம்.

சில தோல்விகள் உங்கள் நம்பிக்கையை உடைத்திருக்கலாம்.

சில மனிதர்களின் வார்த்தைகள் உங்கள் மனதை காயப்படுத்தியிருக்கலாம்.

ஆனால் அவற்றில் எதுவும் உங்கள் முழு எதிர்காலத்தை முடிவு செய்ய வேண்டியதில்லை.

உங்கள் கடந்த காலம் உங்கள் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி.

அது உங்கள் முழு வாழ்க்கையும் அல்ல.

நேற்று நீங்கள் எங்கே இருந்தீர்கள் என்பது முக்கியம்.

ஆனால் நாளை நீங்கள் எங்கே செல்ல விரும்புகிறீர்கள் என்பதும் அதைவிட முக்கியம்.

உங்களிடம் ஒரு கனவு இருந்தால், அதை மதியுங்கள்.

அந்தக் கனவை நோக்கி ஒரு சிறிய அடியை இன்று எடுத்து வையுங்கள்.

மற்றவர்கள் உங்களை நம்பும் வரை காத்திருக்காதீர்கள்.

முதலில் நீங்கள் உங்களை நம்புங்கள்.

ஆனால் அந்த நம்பிக்கையோடு பணிவையும் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

உழைப்பைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

ஒழுக்கத்தைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

தொடர்ச்சியான முயற்சியைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

மற்றவர்களுக்கு உதவும் மனதைச் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

அப்போது உங்கள் வெற்றி உங்களுடையதாக மட்டும் இருக்காது.

உங்களைப் பார்த்து இன்னொருவர் நம்பிக்கை பெறுவார்.

உங்களைப் பார்த்து இன்னொருவர் முயற்சி செய்வார்.

உங்களால் ஒரு குடும்பம் உயரலாம்.

ஒரு குடும்பத்தால் ஒரு சமூகமே உயரலாம்.

ஒரு சமூகத்தின் நல்ல எண்ணங்களால் ஒரு தலைமுறையே உயரலாம்.

ஆகவே, வாழ்க்கையில் எதை அடைய விரும்புகிறீர்களோ, அதை அடைந்த பிறகு நீங்கள் எப்படி வாழ்வீர்கள் என்று மட்டும் கனவு காணாதீர்கள்.

அந்த வாழ்க்கைக்குத் தேவையான மனிதராக இன்றே வாழத் தொடங்குங்கள்.

நீங்கள் செல்ல விரும்பும் இடத்தை நோக்கி முதல் அடியை எடுத்து வையுங்கள்.

அந்தப் பாதையில் தடைகள் வரும்.

தோல்விகளும் வரும்.

சிலர் சிரிக்கலாம்.

சிலர் சந்தேகப்படலாம்.

சில நேரங்களில் நீங்களே உங்களைச் சந்தேகப்படலாம்.

அந்த நேரத்தில் மட்டும் ஒரு விஷயத்தை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்:

“என்னால் முடியுமா?” என்று கேட்பதைவிட,
“என்னால் முடிய வேண்டுமென்றால் இன்று நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேளுங்கள்.

அந்தக் கேள்வி உங்கள் வாழ்க்கையின் திசையை மாற்றக்கூடும்.

நம்பிக்கையுடன் தொடங்குங்கள்.

பணிவுடன் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

உழைப்புடன் முன்னேறுங்கள்.

மற்றவர்களையும் உயர்த்திக்கொண்டு செல்லுங்கள்.

ஒருநாள் திரும்பிப் பார்த்தால்,
“நான் கனவு கண்ட வாழ்க்கையை மட்டும் அடையவில்லை.

அந்த வாழ்க்கைக்குத் தகுதியான மனிதனாகவும் மாறிவிட்டேன்” என்று உங்களால் சொல்ல முடியும்.

உங்களால் முடியும்.

அன்பன்,
சக்தி சக்திதாசன்

பலர் செய்யத் தவறுவதைச் செய்யுங்கள்

பலர் செய்யத் தவறுவதைச் செய்யுங்கள்

வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்று நினைக்காத மனிதர் யார்?

ஒவ்வொருவருக்கும் ஏதோ ஒரு கனவு இருக்கிறது.

ஒருவருக்கு நல்ல குடும்ப வாழ்க்கை வேண்டும்.
   
இன்னொருவருக்கு பொருளாதார முன்னேற்றம் வேண்டும்.
   
ஒருவருக்கு தனது பிள்ளைகள் உயர வேண்டும் என்ற ஆசை.
   
இன்னொருவருக்கு தான் நினைத்த ஒரு காரியத்தை செய்து முடிக்க வேண்டும் என்ற ஆவல்.
    
இன்னொருவருக்கு எழுத வேண்டும், பாட வேண்டும், ஒரு தொழிலை ஆரம்பிக்க வேண்டும், ஒரு புத்தகத்தை வெளியிட வேண்டும், அல்லது தனக்குள் இருக்கும் ஒரு திறமையை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்ற கனவு.

ஆனால் கனவு காண்பவர்கள் எல்லோரும் அந்தக் கனவை அடைவதில்லை.

ஏன்?

அதற்குக் காரணம் அவர்கள் திறமை இல்லாதவர்கள் என்பதல்ல.

மற்றவர்களை விட அவர்கள் அறிவில் குறைந்தவர்கள் என்பதுமல்ல.

அவர்களிடம் வாய்ப்புகள் இல்லாததால்தான் என்று சொல்லிவிடவும் முடியாது.

பல நேரங்களில் நம்முடைய வெற்றியைத் தடுத்து நிறுத்துவது நம்முடைய திறமையின்மை அல்ல தொடர்ந்து முயற்சி செய்யாத மனநிலைதான்.

வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவதற்கு நீங்கள் எல்லோரையும் விட புத்திசாலியாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

எல்லோரையும் விட வேகமாக ஓட வேண்டியதில்லை.

எல்லோரையும் விட அதிகமான வசதிகள் உங்களிடம் இருக்க வேண்டியதில்லை.

சில சமயங்களில் மற்றவர்கள் செய்யத் தயங்கும் ஒரு சிறிய காரியத்தை நீங்கள் தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருந்தாலே போதும்.

அதுதான் வாழ்க்கையின் ஒரு பெரிய உண்மை.

பலர் தொடங்குவார்கள்; சிலரே தொடர்வார்கள்.

பலர் ஆர்வத்துடன் ஒரு காரியத்தை ஆரம்பிப்பார்கள். முதல் சில நாட்கள் உற்சாகமாக இருப்பார்கள்.
    
பின்னர் சிரமம் வந்ததும் நின்றுவிடுவார்கள்.

ஆனால் ஒருவர்,

“இது கடினமாக இருக்கிறது. இருந்தாலும் நான் தொடர்கிறேன்”

என்று தன்னிடம் சொல்லிக் கொண்டால், அந்த மனிதனுக்குள் ஒரு புதிய சக்தி பிறக்கிறது.

அந்த சக்தியின் பெயர்தான் மனஉறுதி.

நாம் வாழ்க்கையில் அடைய விரும்பும் பல விஷயங்களுக்கு மிகப்பெரிய தடையாக இருப்பது தோல்வி அல்ல.

தோல்விக்குப் பிறகு நாம் முயற்சியை நிறுத்திவிடுவதுதான்.

ஒரு விதையை மண்ணில் போட்டவுடன் மறுநாள் மரமாகிவிடாது.

அதற்கு மண் தேவை.

தண்ணீர் தேவை.

வெயில் தேவை.

காத்திருக்கும் காலம் தேவை.

அதேபோல நம்முடைய கனவுகளுக்கும் காலம் தேவை.

சில கனவுகள் முளைக்கவே காலம் எடுத்துக்கொள்ளும்.

சில கனவுகள் வளரவே நீண்ட காலம் எடுத்துக்கொள்ளும்.

சில கனவுகள் பலமுறை தோல்வியடைந்த பின்னர்தான் நனவாகும்.

அதனால், நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஒரு விஷயம் உடனடியாக நடைபெறவில்லை என்பதற்காக அது நடைபெறவே முடியாது என்று முடிவு செய்துவிடக்கூடாது.

தாமதம் என்பது தோல்வி அல்ல.

சில நேரங்களில் அது நம்மைத் தயார்படுத்தும் காலம்.

நான் வாழ்வின் முதுமையின் வாசலைத் தொட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்த வயதில், பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது ஒரு விஷயம் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

வாழ்க்கையில் நமக்கு கிடைத்த பல வெற்றிகள், ஒரே நாளில் கிடைத்தவை அல்ல.

அவற்றுக்குப் பின்னால் எண்ணற்ற சிறிய முயற்சிகள் இருந்திருக்கின்றன.

சிலவற்றை யாரும் கவனிக்கவில்லை.

சில முயற்சிகளுக்கு பாராட்டு கிடைக்கவில்லை.

சில முயற்சிகளுக்கு உடனடியாக பலன் கிடைக்கவில்லை.

ஆனால் அவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு நாளில் நமக்குப் புரிய வைத்திருக்கின்றன

“நான் முடியாது என்று நினைத்ததை நான் செய்து முடித்திருக்கிறேன்!”

அந்த உணர்வு மிகப் பெரிய செல்வம்.

அதனால்தான் வாழ்க்கையில் நம்பிக்கை என்பது வெளியிலிருந்து யாரோ ஒருவர் வந்து நமக்குள் ஊற்ற வேண்டிய ஒன்று அல்ல.

நாம் நம்மீது வைத்துக் கொள்ளும் நம்பிக்கையிலிருந்தே அது பிறக்கிறது.

“என்னால் முடியும்” என்று சொல்லிக்கொள்வது மட்டும் போதாது.

அதை நிரூபிக்கச் சிறிய முயற்சிகளை தினமும் செய்ய வேண்டும்.

ஒரு பக்கம் கனவு.

மறுபக்கம் முயற்சி.

ஒரு பக்கம் ஆசை.

மறுபக்கம் உழைப்பு.

ஒரு பக்கம் தடைகள்.

மறுபக்கம் மனஉறுதி.

இந்த இரண்டுக்கும் நடுவில்தான் வாழ்க்கையின் உண்மையான பயணம் நடக்கிறது.

நம்மில் பலர் மற்றவர்களுடன் நம்மை ஒப்பிட்டுக் கொண்டு மனம் உடைந்து போகிறோம்.

“அவருக்கு எல்லாம் எளிதாகக் கிடைக்கிறது.”

“அவரிடம் என்னைப் போல பிரச்சினைகள் இல்லை.”

“அவருக்கு எனக்குக் கிடைக்காத வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது.”

“அவரைப் போல நான் திறமைசாலி இல்லை.”

என்று எண்ணிக் கொண்டே நம்முடைய பாதையை நாமே சிறியதாக ஆக்கிக் கொள்கிறோம்.

ஆனால் நாம் மறந்து விடுவது ஒன்று.

ஒவ்வொருவருடைய வாழ்க்கைப் பாதையும் வேறுபட்டது.

மற்றவர் ஓடும் பாதையைப் பார்த்து நம்முடைய வேகத்தை அளக்க முடியாது.

நம்முடைய போட்டி மற்றவர்களோடு அல்ல.

நேற்று இருந்த நம்மோடு.

நேற்று நம்மால் செய்ய முடியாததை இன்று கொஞ்சம் செய்ய முடிந்ததா?

நேற்று ஒரு பக்கம் படித்தோம் என்றால் இன்று இரண்டு பக்கம் படித்தோமா?

நேற்று பத்து நிமிடம் முயற்சி செய்தோம் என்றால் இன்று பதினைந்து நிமிடம் முயற்சி செய்தோமா?

நேற்று பயந்த இடத்தில் இன்று ஒரு சிறிய அடியாவது முன்னால் வைத்தோமா?

இதுதான் உண்மையான முன்னேற்றம்.

சிறிய முன்னேற்றங்களை அலட்சியப்படுத்தாதீர்கள்.

ஒரு துளி தண்ணீர் தனியாகப் பார்த்தால் ஒன்றுமில்லை.

ஆனால் தொடர்ந்து விழும் துளிகள் கல்லிலும் தடம் பதிக்கின்றன.

அதேபோல தினமும் செய்யப்படும் சிறிய முயற்சிகள், ஒரு நாள் நம்முடைய வாழ்க்கையையே மாற்றிவிடக்கூடும்.

அதனால் வெற்றிக்கு மிகப்பெரிய ஆயுதம் எப்போதும் மிகப்பெரிய திறமை அல்ல.

தொடர்ச்சிதான்.

ஒரு நாளில் இரண்டு மணி நேரம் உற்சாகமாகச் செய்வதைவிட, தினமும் இருபது நிமிடங்கள் தொடர்ந்து செய்வது சில நேரங்களில் அதிக பலனைத் தரும்.

ஏனென்றால் தொடர்ச்சி நம்முடைய முயற்சியை பழக்கமாக மாற்றுகிறது.

பழக்கம் நம்முடைய குணமாகிறது.

குணம் நம்முடைய வாழ்க்கையை உருவாக்குகிறது.

அதனால் வாழ்க்கையை மாற்ற வேண்டும் என்றால், சில நேரங்களில் வாழ்க்கையையே மாற்ற வேண்டியதில்லை.

நம்முடைய தினசரி பழக்கங்களை மாற்றினாலே போதும்.

காலை எழுந்தவுடன் ஒரு நல்ல எண்ணம்.

தினமும் சிறிது நேரம் வாசிப்பு.

செய்ய வேண்டிய வேலையைத் தள்ளிப் போடாமல் செய்வது.

தவறு செய்தால் அதை ஒப்புக்கொள்வது.

முடியாது என்று சொல்லுவதற்கு முன் ஒரு முறை முயற்சி செய்வது.

மற்றவர்களின் வெற்றியைப் பார்த்து பொறாமைப்படுவதற்குப் பதிலாக அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்வது.

தோல்வி வந்தால் நம்மையே குற்றம் சொல்லாமல், “இதிலிருந்து நான் என்ன கற்றுக்கொள்ளலாம்?” என்று கேட்பது.

இவை எல்லாம் பெரிய செயல்களாகத் தெரியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கையை உயர்த்துவது இத்தகைய சிறிய நல்ல பண்புகள்தான்.

அவற்றில் முதன்மையானது பொறுமை.

நாம் விரும்பிய நேரத்தில் எல்லாம் வாழ்க்கை நமக்கு விடை தராது.

சில கேள்விகளுக்கு வருடங்கள் கழித்துத்தான் பதில் கிடைக்கும்.

சில முயற்சிகளின் பலனை நாம் எதிர்பார்த்தபடி பெற முடியாது.

அப்போது பொறுமை நம்மை காப்பாற்றுகிறது.

அடுத்தது ஒழுக்கம்.

மனம் விரும்பும்போது மட்டும் செய்வது முயற்சி அல்ல.

மனம் விரும்பாத நாளிலும் செய்ய வேண்டியதைச் செய்வதுதான் ஒழுக்கம்.

உற்சாகம் இருக்கும் நாளில் வேலை செய்வது எளிது.

உற்சாகம் இல்லாத நாளிலும் எழுந்து ஒரு சிறிய முயற்சியைச் செய்வதுதான் உண்மையான மனஉறுதி.

அடுத்தது கற்றுக்கொள்ளும் மனப்பான்மை.

“எனக்கு எல்லாம் தெரியும்” என்று நினைக்கும் இடத்தில் வளர்ச்சி நின்றுவிடுகிறது.

“இன்னும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது இருக்கிறது” என்று நினைக்கும் மனம் எப்போதும் இளமையாகவே இருக்கும்.

வயது கூடலாம்.

உடல் மெதுவாகலாம்.

ஆனால் கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வம் இருந்தால் உள்ளம் முதுமையடையாது.

அடுத்தது தன்னம்பிக்கை.

தன்னம்பிக்கை என்றால் “நான் எப்போதும் வெற்றி பெறுவேன்” என்று நினைப்பது அல்ல.

“தோல்வி வந்தாலும் நான் மீண்டும் எழுந்து நிற்பேன்” என்று நம்புவதுதான் உண்மையான தன்னம்பிக்கை.

இந்த வேறுபாட்டை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

வாழ்க்கையில் தோல்வி வராமல் இருப்பது நம்முடைய கையில் இல்லை.

ஆனால் தோல்விக்குப் பிறகு எழுந்து நிற்பதா, அங்கேயே உட்கார்ந்து விடுவதா என்பது பல நேரங்களில் நம்முடைய கையில் இருக்கிறது.

அதனால்தான் நான் இளைய தலைமுறையினரிடம் ஒன்றை மட்டும் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

உங்களை மற்றவர்களோடு ஒப்பிடாதீர்கள்.

உங்களுடைய பயணத்தை மதியுங்கள்.

உங்களுடைய வேகத்தை மதியுங்கள்.

நீங்கள் விழுந்திருந்தால் எழுங்கள்.

நீங்கள் தவறியிருந்தால் திருத்துங்கள்.

நீங்கள் தோற்றிருந்தால் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

நீங்கள் இன்னும் தொடங்கவே இல்லையென்றால்—

இன்றே தொடங்குங்கள்.

நாளை என்பது நமக்குக் கிடைக்கும் என்று உறுதி செய்யப்பட்ட நாள் அல்ல.

ஆனால் இன்று நம் கையில் இருக்கிறது.

அதனால் பெரிய மாற்றத்தைப் பற்றி மட்டும் சிந்திக்காமல், இன்று செய்யக்கூடிய ஒரு சிறிய நல்ல காரியத்தைச் செய்யுங்கள்.

ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு.

ஒரு பக்கம் வாசிப்பு.

பத்து நிமிட உடற்பயிற்சி.

சிறிது நேர அமைதி.

ஒரு நல்ல வார்த்தை.

ஒரு மன்னிப்பு.

ஒரு முடிவு.

ஒரு சிறிய முயற்சி.

இவைதான் நாளைய பெரிய மாற்றங்களின் விதைகள்.

வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்றவர்களைப் பார்த்து நாம் அவர்களுடைய முடிவை மட்டுமே பார்க்கிறோம்.

அவர்களின் ஆரம்பத்தைப் பார்க்க மறந்து விடுகிறோம்.

அவர்கள் எத்தனை முறை முயன்றார்கள்?

எத்தனை முறை தவறினார்கள்?

எத்தனை முறை யாரும் பாராட்டாதபோதும் தொடர்ந்து செய்தார்கள்?

எத்தனை இரவுகளில் தங்களுடைய பயத்தோடு தாங்களே போராடினார்கள்?

அந்தப் பயணத்தை நாம் காண்பதில்லை.

நாம் பார்க்கும் வெற்றி என்பது, அவர்கள் பல ஆண்டுகளாக செய்த முயற்சிகளின் வெளிப்பாடு மட்டுமே.

அதனால், இன்று உங்கள் வாழ்க்கை நீங்கள் விரும்பிய இடத்தில் இல்லாவிட்டாலும் கவலைப்பட வேண்டாம்.

உங்கள் கதை இன்னும் முடிவடையவில்லை.

ஒரு பக்கம் இன்னும் எழுதப்படாமல் இருக்கிறது.

அந்தப் பக்கத்தில் என்ன எழுதப் போகிறீர்கள் என்பது உங்கள் கையில் இருக்கிறது.

வாழ்க்கை எப்போதும் நமக்கு பெரிய வாய்ப்புகளைத் தராது.

ஆனால் கிடைக்கும் சிறிய வாய்ப்புகளை நாம் எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதுதான் நம்முடைய பயணத்தை மாற்றும்.

பலர் செய்யாததைச் செய்யுங்கள்.

அது உலகையே மாற்றும் பெரிய காரியமாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

நீங்கள் மட்டும் தினமும் செய்யத் தயங்கும் ஒரு நல்ல காரியமாக இருக்கலாம்.

பலர் பாதியில் விட்டுவிடும் இடத்தில் நீங்கள் தொடர்ந்து செல்லுங்கள்.

பலர் “முடியாது” என்று சொல்லும் இடத்தில் நீங்கள் “ஒருமுறை முயற்சி செய்து பார்ப்போம்” என்று சொல்லுங்கள்.

பலர் தோல்வியை முடிவாகப் பார்க்கும் இடத்தில் நீங்கள் அதை ஒரு பாடமாகப் பாருங்கள்.

பலர் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நேரத்தில், உங்கள் வாழ்க்கையை உருவாக்கத் தொடங்குங்கள்.

அப்போது ஒருநாள் திரும்பிப் பார்க்கும்போது,

“நான் மற்றவர்களை விடச் சிறந்தவன் என்பதால் வெற்றி பெறவில்லை.

நான் விடாமல் முயன்றதால் வெற்றி பெற்றேன்.”

என்று உங்களால் சொல்ல முடியும்.

இதுவே என் வாழ்வில் நான் புரிந்துகொண்ட ஒரு சிறிய உண்மை.

நாம் எல்லோரும் அசாதாரணமான மனிதர்களாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

சாதாரண மனிதர்களாக இருந்தாலும், அசாதாரணமான தொடர்ச்சியைக் கொண்டிருக்கலாம்.

பெரிய திறமை இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை.

பெரிய வசதி இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை.

பெரிய ஆதரவு இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை.

மனஉறுதி இருந்தால் போதும்.

ஒரு சிறிய நம்பிக்கை.

ஒரு சிறிய முயற்சி.

ஒரு சிறிய ஒழுக்கம்.

ஒரு சிறிய பொறுமை.

ஒரு நாளை விட இன்னொரு நாள் சிறிது முன்னேற வேண்டும் என்ற எண்ணம்.

இவை சேர்ந்தாலே வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றம் பிறக்கும்.

நம்மால் உலகத்தின் எல்லா கதவுகளையும் திறக்க முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் நமக்கான ஒரு கதவைத் தொடர்ந்து தட்டிக் கொண்டிருக்கலாம்.

ஒருநாள் அந்தக் கதவு திறக்கலாம்.

திறக்காமல் போனாலும் பரவாயில்லை.

அந்தக் கதவைத் தட்டிக் கொண்டிருந்த காலத்தில் நாம் வளர்ந்திருப்போம்.

நம்மை நாமே அறிந்திருப்போம்.

நம்முடைய பலத்தையும் பலவீனத்தையும் புரிந்திருப்போம்.

அதுவே வாழ்க்கையின் உண்மையான வெற்றி.

ஆகவே நண்பர்களே,

மற்றவர்களை விட நீங்கள் சிறப்பானவராக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

நேற்றைய உங்களை விட இன்று சிறிது சிறப்பாக இருந்தால் போதும்.

மற்றவர்கள் செய்யாததைச் செய்யுங்கள்.

பலர் தொடங்கியதைத் தொடர்ந்து செய்யுங்கள்.

பலர் விட்டுவிடும் இடத்தில் விடாமல் இருங்கள்.

தோல்வி வந்தால் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

தாமதம் வந்தால் பொறுமையாக இருங்கள்.

பயம் வந்தால் ஒரு சிறிய அடியாவது முன்னால் வையுங்கள்.

மனம் தளர்ந்தால் உங்கள் பயணத்தை நினைத்துப் பாருங்கள்.

நீங்கள் இதுவரை கடந்து வந்த பாதையை நினைத்துப் பாருங்கள்.

அப்போது உங்களுக்குள் இருந்து ஒரு குரல் எழும்—

“இன்னும் கொஞ்சம் நட...
உன்னால் முடியும்!”

அந்தக் குரலை மட்டும் நம்புங்கள்.

ஏனெனில் சில நேரங்களில் நம்முடைய வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கு உலகமே நம்மை நம்ப வேண்டியதில்லை.

நாம் நம்மை நாமே நம்பத் தொடங்கினாலே போதும்.

உங்களால் முடியும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

சுய கட்டுப்பாடு நம்மை நாம் வழிநடத்தும் கலை

சுய கட்டுப்பாடு நம்மை நாம் வழிநடத்தும் கலை

சுய கட்டுப்பாடு என்ற வார்த்தையைக் கேட்கும்போது சிலருக்கு அது மிகவும் பெரிய ஆன்மீகப் பயிற்சியைப் போலத் தோன்றலாம்.

சிலருக்கு அது துறவிகளுக்கும், யோகிகளுக்கும், மிகுந்த மன உறுதி கொண்டவர்களுக்கும் மட்டுமே உரிய ஒரு பண்பாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் உண்மையில் சுய கட்டுப்பாடு என்பது நம் அன்றாட வாழ்க்கையில், நாம் அறிந்தோ அறியாமலோ தினமும் எதிர்கொள்ளும் ஒரு சாதாரணமான விஷயம்.

காலையில் அலாரம் அடிக்கிறது.
   
இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள் தூங்கலாம் என்று மனம் சொல்கிறது.

எழுந்திருக்க வேண்டும் என்று அறிவு சொல்கிறது.

அந்த இரண்டு குரல்களுக்கு இடையில் நாம் எடுக்கும் முடிவு கூட சுய கட்டுப்பாடுதான்.

கைப்பேசியை எடுத்தவுடன் ஒரு செய்தியைப் பார்க்கிறோம்.

அந்தச் செய்தியிலிருந்து இன்னொரு காணொளிக்குச் செல்கிறோம்.

அதிலிருந்து இன்னொரு பதிவுக்குச் செல்கிறோம்.

பத்து நிமிடங்களுக்காக எடுத்த கைப்பேசி, ஒரு மணி நேரத்தை எடுத்துச் சென்றுவிடுகிறது.
   
அப்போது நமக்குள் ஒரு கேள்வி எழுகிறது  “நான் கைப்பேசியைப் பயன்படுத்துகிறேனா? அல்லது கைப்பேசி என்னைப் பயன்படுத்துகிறதா?”

இதுதான் சுய கட்டுப்பாட்டின் அடிப்படை.

சுய கட்டுப்பாடு என்பது ஆசைகள் இல்லாமல் வாழ்வது அல்ல.
   
ஆசைகள் மனித வாழ்க்கையின் இயல்பான ஒரு பகுதி.

சுவையான உணவு வேண்டும். நல்ல உடை வேண்டும். வசதியான வீடு வேண்டும். பணம் வேண்டும். பாராட்டு வேண்டும்.
   
மற்றவர்களிடம் நம்மை மதிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் இருக்கும்.

இன்னும் உயர வேண்டும் என்ற ஆசையும் இருக்கும்.

ஆசை இருப்பது தவறு அல்ல.

ஆனால் ஒவ்வொரு ஆசையும் உடனடியாக நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்று நினைப்பதுதான் சில நேரங்களில் நம்முடைய வாழ்க்கையை சிக்கலாக்குகிறது.

“எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது; ஆகவே இப்போதே வேண்டும்” என்ற எண்ணத்திலிருந்து “எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது ஆனால் இது எனக்கு உண்மையில் தேவையா?” என்ற கேள்விக்கு நாம் நகரும் அந்தச் சிறிய இடைவெளியில்தான் சுய கட்டுப்பாடு பிறக்கிறது.

வாழ்க்கையில் நாம் செய்ய வேண்டியவை பல.
   
செய்யக்கூடாதவை பல.

செய்ய விரும்புபவை பல.

ஆனால் எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் செய்ய முடியாது.
   
அதனால் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது, எதைத் தள்ளிப்போடுவது, எதை விட்டுவிடுவது என்பதைத் தீர்மானிக்கும் திறன் நமக்குத் தேவைப்படுகிறது.

அதுதான் சுய கட்டுப்பாடு.

நமக்கு ஒரு கனவு இருக்கலாம்.

ஒரு நல்ல வீடு வாங்க வேண்டும் என்ற கனவு இருக்கலாம்.
  
குழந்தைகளின் எதிர்காலத்திற்காகச் சேமிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்கலாம்.

கடனை அடைக்க வேண்டும் என்ற இலக்கு இருக்கலாம்.

உடல் எடையைக் குறைக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருக்கலாம்.

ஒரு புதிய தொழில் தொடங்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கலாம்.

ஒரு புத்தகம் எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணம் இருக்கலாம்.

ஒரு மொழியைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பம் இருக்கலாம்.

கனவு காண்பது எளிது.

இலக்கை எழுதுவதும் எளிது.

ஆனால் அந்த இலக்கை நோக்கிச் செல்லும் பாதையில், நம்முடைய உடனடி ஆசைகளுக்கு “இல்லை” என்று சொல்ல வேண்டிய நேரங்கள்தான் அதிகம்.

அங்கேதான் சுய கட்டுப்பாடு நம்முடைய நண்பனாகிறது.

ஒரு மனிதன் மாதம் ஆயிரம் பவுண்டுகள் சேமிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

ஆனால் ஒவ்வொரு வாரமும் தேவையில்லாத பொருட்களை வாங்குகிறார்.

கடைக்குச் சென்றால் “இது எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது” என்று வாங்குகிறார்.

இணையத்தில் சலுகை வந்தால் “இப்போது வாங்காவிட்டால் வாய்ப்பு போய்விடும்” என்று வாங்குகிறார்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு சேமிப்பு ஏன் உருவாகவில்லை என்று கவலைப்படுகிறார்.

இங்கே பிரச்சினை பணம் சம்பாதிப்பதில் மட்டும் இல்லை.

ஆசைக்கும் இலக்கிற்கும் இடையில் அவர் யாருக்கு முன்னுரிமை கொடுத்தார் என்பதில்தான் இருக்கிறது.

ஒரு பொருளை வாங்காமல் இருப்பது சிறிய விஷயமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் ஒவ்வொரு சிறிய முடிவும் சேர்ந்து ஒரு பெரிய வாழ்க்கையை உருவாக்குகிறது.

“இது எனக்குத் தேவையா?”

“இதை இப்போது வாங்க வேண்டுமா?”

“இதற்காக நான் சேமிக்க வேண்டிய பணத்தை செலவிட வேண்டுமா?”

என்று நம்மையே நாம் கேட்டுக்கொள்ளத் தொடங்கினால், பணத்தை மட்டுமல்ல நமது எதிர்காலத்தையும் பாதுகாக்கத் தொடங்குகிறோம்.

அதேபோல உணவிலும் சுய கட்டுப்பாடு தேவைப்படுகிறது.

நமக்குப் பிடித்த உணவு முன்னால் இருக்கிறது. இன்னும் கொஞ்சம் சாப்பிட வேண்டும் என்று மனம் சொல்கிறது.

வயிறு ஏற்கனவே நிறைந்திருக்கிறது என்று உடல் சொல்கிறது.

மனம் சொல்வதைக் கேட்பதா? உடல் சொல்வதைக் கேட்பதா?

ஒரு நாள் அதிகமாகச் சாப்பிட்டதால் எதுவும் நடக்காது.

ஆனால் தினமும் நம்முடைய ஆசைக்கு அடிமையாகி வாழ்ந்தால் அதன் விளைவுகளை ஒருநாள் உடல் நமக்குக் காட்டத் தொடங்கும்.

உடல்நலத்திற்காக ஒரு உணவைத் தவிர்ப்பது தண்டனை அல்ல.

நாளைய நம்மைக் காப்பாற்றுவதற்காக இன்றைய நமக்குக் கொடுக்கும் ஒரு சிறிய பரிசு.

அதனால்தான் சுய கட்டுப்பாடு என்பது நம்மைத் துன்புறுத்துவது அல்ல.

நம்மை நாம் நேசிப்பதற்கான ஒரு வழி.

இதே விஷயம் நேரத்திற்கும் பொருந்துகிறது.

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு நாளில் இருபத்து நான்கு மணி நேரமே.
   
பணக்காரருக்கும் அதே இருபத்து நான்கு மணி நேரம்.

ஏழைக்கும் அதே இருபத்து நான்கு மணி நேரம்.

அறிவாளிக்கும் அதே இருபத்து நான்கு மணி நேரம்.

சாதாரண மனிதருக்கும் அதே இருபத்து நான்கு மணி நேரம்.

ஆனால் அந்த இருபத்து நான்கு மணிநேரத்தை நாம் எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறோம் என்பதில்தான் வாழ்க்கையின் பல வேறுபாடுகள் உருவாகின்றன.

கைப்பேசியைத் திறந்து சமூக வலைத்தளங்களில் சில நிமிடங்கள் செலவிடுவது தவறு அல்ல.

பொழுதுபோக்கும் வாழ்க்கைக்கு அவசியம்.

நண்பர்களுடன் பேசுவதும் அவசியம்.

ஓய்வெடுப்பதும் அவசியம்.

ஆனால் ஓய்வு எப்போது நேரத்தை விழுங்கும் பழக்கமாக மாறுகிறது என்பதை நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

ஒரு மணி நேரம் படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தோம்.

ஆனால் ஒரு காணொளி பார்த்தோம்.

அதன்பிறகு இன்னொன்று. இன்னொன்றின் பிறகு இன்னொன்று.

கடைசியில் ஒரு மணி நேரம் போய்விட்டது.

நாம் நேரத்தை இழந்தோம் என்று மட்டும் சொல்ல முடியாது.

நமது இலக்கை நோக்கிச் செல்ல வேண்டிய ஒரு மணி நேரத்தை, நமது உடனடி தூண்டுதலுக்கு கொடுத்துவிட்டோம்.

அதனால் சுய கட்டுப்பாடு என்பது “எதைச் செய்யக்கூடாது?” என்ற கேள்வியைவிட, “எதைச் செய்ய வேண்டுமோ அதற்கு நான் எவ்வளவு நேரம் கொடுக்கிறேன்?” என்ற கேள்வியையும் உள்ளடக்கியது.

ஒரு மாணவன் பரீட்சையில் நல்ல மதிப்பெண் பெற வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறான்.

அது ஒரு இலக்கு.

ஆனால் நண்பர்கள் அழைக்கிறார்கள்.

விளையாட வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

கைப்பேசி அழைக்கிறது.

சமூக வலைத்தளங்கள் அழைக்கின்றன.

தொலைக்காட்சி அழைக்கிறது.

இவை எதுவும் தீயவை அல்ல.

ஆனால் அவற்றுக்கு எல்லை இல்லாமல் இடம் கொடுத்தால், இலக்கிற்கு இடமிருக்காது.

“நான் விளையாடக்கூடாது” என்பதல்ல சுய கட்டுப்பாடு.

“முதலில் நான் படிக்க வேண்டியதை முடித்துவிட்டு விளையாடுவேன்” என்பதுதான் சுய கட்டுப்பாடு.

இந்த ஒரு சிறிய மாற்றம் வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றத்தை உருவாக்கும்.

குடும்ப வாழ்க்கையிலும் சுய கட்டுப்பாடு மிகவும் முக்கியமானது.

கோபம் வரும்.

யாரோ ஒருவர் நம்மைத் தவறாகப் பேசியிருக்கலாம்.

நம்மை மதிக்காமல் நடந்திருக்கலாம்.

நமக்கு பிடிக்காத ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லியிருக்கலாம்.

அந்தக் கணத்தில் உடனடியாகப் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்று மனம் தூண்டும்.

“நானும் நான்கு வார்த்தை சொல்லிவிடுகிறேன்.”

“அவருக்கு நான் யார் என்று காட்டுகிறேன்.”

என்று மனம் சொல்கிறது.

ஆனால் அந்த நேரத்தில் சில விநாடிகள் அமைதியாக இருப்பது எவ்வளவு பெரிய சுய கட்டுப்பாடு!

கோபத்தில் பேசப்பட்ட ஒரு வார்த்தையைத் திரும்பப் பெற முடியாது.

ஆனால் கோபம் வந்தபோது பேசாமல் இருந்த சில நிமிடங்களைப் பற்றி நாம் பின்னர் ஒருபோதும் வருந்த வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் ஒரு குடும்பத்தை காப்பாற்றுவது பெரிய அறிவுரை அல்ல.

ஒருவர் கோபப்பட்டபோது மற்றொருவர் அமைதியாக இருப்பதுதான்.

ஒருவர் குரலை உயர்த்தும்போது இன்னொருவர் குரலைத் தாழ்த்துவதுதான்.

ஒருவர் தவறாகப் பேசும்போது உடனடியாகப் பதிலடி கொடுக்காமல், “இதைப் பற்றி நாம் கொஞ்சம் அமைதியாகப் பேசலாம்” என்று சொல்ல முடிவதுதான்.

இதுவும் சுய கட்டுப்பாடே.

உறவுகளில் நாம் பேசும் வார்த்தைகளிலும் சுய கட்டுப்பாடு தேவை.

எல்லா உண்மைகளையும் எல்லா நேரங்களிலும் சொல்ல வேண்டியதில்லை.

உண்மையைச் சொல்லும் முறைக்கும் ஒரு நேரம் இருக்கிறது.
    
ஒரு கருத்து சரியாக இருந்தாலும், அதைச் சொல்லும் விதம் தவறாக இருந்தால் அது காயத்தை ஏற்படுத்தலாம்.

“நான் சொல்வது உண்மைதான்” என்று கூறிவிட்டு மற்றவரை காயப்படுத்துவது அறிவு அல்ல.

“எப்படிச் சொன்னால் இந்த உண்மை அவருக்கு புரியும்?” என்று யோசிப்பதுதான் முதிர்ச்சி.

அதற்கும் சுய கட்டுப்பாடு தேவை.

சமூக வாழ்க்கையிலும் இதே நிலைதான்.

யாராவது நம்மைவிட உயர்ந்த நிலையில் இருப்பதைப் பார்த்தால் பொறாமை வரலாம்.

நம்மைவிட வசதியாக வாழ்பவர்களைப் பார்த்தால் நமக்கும் அதே வாழ்க்கை வேண்டும் என்று தோன்றலாம்.

குறிப்பாக சமூக ஊடகங்கள் வந்த பிறகு, பிறருடைய வாழ்க்கையின் அழகான சில நிமிடங்களை மட்டும் பார்த்துவிட்டு, நம்முடைய முழு வாழ்க்கையுடன் அதை ஒப்பிடுகிறோம்.

அவர் வெளிநாடு சென்றார்.

அவர் புதிய வீடு வாங்கினார்.

அவர் புதிய கார் வாங்கினார்.

அவர் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்.

அவர் வெற்றி பெற்றுவிட்டார்.

என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் அவருடைய வாழ்க்கையின் முழு கதையை நாம் அறியவில்லை.

அவருடைய கடன்கள் தெரியாது.

அவருடைய கவலைகள் தெரியாது.

அவருடைய குடும்பப் பிரச்சினைகள் தெரியாது.

அவருடைய தனிமை தெரியாது.

நாம் பார்த்தது ஒரு படம் மட்டுமே.

ஆனால் அதை வைத்து நம்முடைய வாழ்க்கையை அளக்கத் தொடங்குகிறோம்.

அங்கேயும் சுய கட்டுப்பாடு தேவைப்படுகிறது.

“எனக்கும் வேண்டும்” என்று மனம் சொல்வதை விட,

“எனக்கு உண்மையில் என்ன வேண்டும்?” என்று நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

இந்த இரண்டு கேள்விகளுக்கும் இடையில் ஒரு முழு வாழ்க்கையின் வித்தியாசம் இருக்கிறது.

சுய கட்டுப்பாடு என்பது ஆசைகளை எதிரியாகப் பார்ப்பதல்ல.

ஆசைகளை நமது இலக்குகளோடு ஒத்திசைக்கக் கற்றுக்கொள்வது.

ஒரு விவசாயி விதையை விதைத்தவுடன் மறுநாளே மரமாகிவிட்டதா என்று தோண்டிப் பார்க்க மாட்டார்.

அதற்கு மழை வேண்டும். மண் வேண்டும். பொறுமை வேண்டும். காலம் வேண்டும்.

நமது வாழ்க்கை இலக்குகளும் அப்படித்தான்.

ஒரு நல்ல பழக்கம் உருவாக காலம் தேவை.

ஒரு கடனை அடைக்க காலம் தேவை.

உடல் நலத்தை மீட்டெடுக்க காலம் தேவை.

ஒரு தொழிலை வளர்க்க காலம் தேவை.

ஒரு புத்தகத்தை எழுத காலம் தேவை.

ஒரு உறவைச் சீர்படுத்த காலம் தேவை.

ஆனால் நாம் உடனடி பலனை விரும்புகிறோம்.

அதனால்தான் பல முயற்சிகள் பாதியில் நிற்கின்றன.

சுய கட்டுப்பாடு நமக்குச் சொல்லும் முதல் பாடங்களில் ஒன்று  “இன்றைய சிறிய தியாகம், நாளைய பெரிய பலனுக்கான விதை” என்பதாகும்.

ஒரு நாளில் பத்து பக்கங்கள் படிப்பது பெரிய விஷயமாகத் தெரியாது.

ஒரு நாளில் அரை மணி நேரம் உடற்பயிற்சி செய்வதும் பெரிய சாதனையாகத் தெரியாது.

ஒரு நாளில் சிறிதளவு பணம் சேமிப்பதும் பெரிதாகத் தெரியாது.

ஒரு நாளில் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக அமர்வதும் சாதாரணமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் அவற்றை தொடர்ந்து செய்யும் மனிதனின் வாழ்க்கையை சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பார்த்தால், அந்தச் சிறிய செயல்கள்தான் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும்.

அதனால் சுய கட்டுப்பாடு என்பது ஒரே நாளில் உருவாகும் மன உறுதி அல்ல.

அது தினமும் நாம் எடுக்கும் சிறிய முடிவுகளின் கூட்டுத்தொகை.

சில நேரங்களில் நமக்குள் ஒரு ஆசை எழும்போது அதை உடனடியாக நிறைவேற்றாமல் கொஞ்சம் காத்திருக்கலாம்.

“இதை நான் நாளையும் விரும்புகிறேனா?” என்று நம்மையே கேட்கலாம்.

நாளையும் விரும்பினால், அது உண்மையான தேவையாக இருக்கலாம்.

அந்தக் கணத்தில் மட்டும் தோன்றிய ஆசை என்றால், அது மறைந்து போகலாம்.

இந்தச் சிறிய இடைவெளி நமக்கு ஒரு பெரிய சுதந்திரத்தைத் தருகிறது.

அதுதான் சுய கட்டுப்பாட்டின் அழகு.

நம்மை யாரும் கட்டுப்படுத்தாமல், நாமே நம்மை வழிநடத்துவது.

வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

வானிலை நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பது நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

மற்றவர்கள் எப்படிப் பேசுவார்கள் என்பதும் நம்முடைய கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத நிகழ்வுகள் வருவதையும் எப்போதும் தடுக்க முடியாது.

ஆனால் அந்த நிகழ்வுகளுக்கு நாம் எப்படி பதிலளிப்போம் என்பதை ஓரளவு நம்மால் தேர்ந்தெடுக்க முடியும்.

அந்தத் தேர்வின் தரத்தை உயர்த்துவதுதான் சுய கட்டுப்பாடு.

வாழ்க்கையில் நமக்கு எத்தனை தடைகள் வந்தன என்பது மட்டும் முக்கியமல்ல.

அந்தத் தடைகளின் முன்னால் நமது மனம் எவ்வாறு நடந்துகொண்டது என்பதும் முக்கியம்.

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நமது திட்டத்தை மாற்றிவிடும்.

நாம் நினைத்தது நடக்காது.

நாம் விரும்பிய வேலை கிடைக்காது.

நாம் எதிர்பார்த்த ஒருவர் நம்முடன் இருக்க மாட்டார்.

நாம் கட்டிய கனவு வேறு வடிவம் எடுக்கும்.

அப்போது சுய கட்டுப்பாடு என்பது பிடிவாதமாக பழைய பாதையைப் பிடித்துக்கொண்டு நிற்பது அல்ல.

நிலையை ஏற்றுக்கொண்டு, தேவையான இடத்தில் நமது திட்டத்தை மாற்றிக்கொண்டு, இலக்கை நோக்கி புதிய பாதையைத் தேடுவதும் சுய கட்டுப்பாடே.

அதனால்தான் சுய கட்டுப்பாடு என்பது மனதை அடக்குவது மட்டுமல்ல; மனதைப் புரிந்துகொள்வதும் ஆகும்.

நமக்குள் எழும் ஆசையைப் பார்க்க வேண்டும்.

கோபத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.

பொறாமையைப் பார்க்க வேண்டும்.

பயத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.

அவசரத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.

அவற்றை மறுக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஆனால் அவை நம்மை இயக்கும் முன், நாம் அவற்றைப் பார்த்து ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டும்:

“நான் இப்போது செய்யப் போகும் செயல், நான் ஆக விரும்பும் மனிதனை உருவாக்குமா?”

இந்த ஒரு கேள்வியே பல தவறான முடிவுகளிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றக்கூடும்.

நாம் ஒரு நாள் இறந்து போகும் மனிதர்கள்.

இந்த உண்மையை நினைப்பது பயமுறுத்துவதற்காக அல்ல.

நமக்குக் கிடைத்திருக்கும் இந்த வாழ்க்கை அளவில்லாதது அல்ல என்பதை நினைவூட்டுவதற்காக.

அதனால் நமக்குக் கிடைத்த நேரத்தை எங்கே செலவிடுகிறோம்?

நமது ஆற்றலை எங்கே செலுத்துகிறோம்?

நமது கவனத்தை எதற்கு கொடுக்கிறோம்?

நமது ஆசைகளுக்கு எவ்வளவு இடம் கொடுக்கிறோம்?

நமது கனவுகளுக்கு எவ்வளவு இடம் கொடுக்கிறோம்?

என்பதை நாம் அவ்வப்போது நம்மையே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

சுய கட்டுப்பாடு என்றால் வாழ்க்கையை சுவையற்றதாக்குவது அல்ல.

சிரிக்கக்கூடாது என்பதல்ல.

சாப்பிடக்கூடாது என்பதல்ல.

செலவு செய்யக்கூடாது என்பதல்ல.

பொழுதுபோக்கக்கூடாது என்பதல்ல.

ஆசைப்படக்கூடாது என்பதுமல்ல.

மாறாக, “எப்போது?”, “எவ்வளவு?”, “எதற்காக?” என்ற மூன்று கேள்விகளுக்குப் பதில் தெரிந்து வாழ்வதே சுய கட்டுப்பாடு.

நாம் விரும்புவதைச் செய்வதற்கும், நாம் செய்ய வேண்டியதைச் செய்வதற்கும் இடையில் ஒரு பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.

விருப்பம் நம்மை இழுத்துச் செல்லும்.

பொறுப்பு நம்மை வழிநடத்தும்.

விருப்பம் உடனடி மகிழ்ச்சியைத் தரலாம்.

கட்டுப்பாடு நீண்டகால நிறைவைத் தரலாம்.

அதனால் வாழ்க்கையில் நாம் அடைய விரும்பும் கனவுகள் எதுவாக இருந்தாலும், அவற்றை அடைவதற்கு திறமை மட்டும் போதாது. வாய்ப்பு மட்டும் போதாது. அதிர்ஷ்டம் மட்டும் போதாது.

தொடர்ச்சியான முயற்சியும், அதைவிட முக்கியமாக, நம்மை நாம் வழிநடத்தும் திறனும் தேவை.

நமது ஆசைகள் நம்முடைய எஜமானர்களாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

அவை நமது வாழ்க்கைப் பயணத்தில் பயணிகளாக இருக்கலாம்.

நமது இலக்குதான் ஓட்டுநராக இருக்க வேண்டும்.

அப்போதுதான் வாழ்க்கை நம்மை எங்கே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதை நாம் ஓரளவாவது தீர்மானிக்க முடியும்.

எழுபதின் வாசலைத் தொட்டுவிட்ட இந்த வயதில், வாழ்க்கையைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது எனக்குப் புரியும் ஒரு உண்மை உண்டு.

வாழ்க்கையில் நாம் இழந்த வாய்ப்புகள் எல்லாமே பெரிய காரணங்களால் இழந்தவை அல்ல.

சில சிறிய அவசரங்களால்.

சில உடனடி ஆசைகளால்.

சில தேவையற்ற வார்த்தைகளால்.

சில தள்ளிப்போட்ட முடிவுகளால்.

சில நேரத்தை வீணாக்கிய பழக்கங்களால்.

அதேபோல் நாம் அடைந்த சில நல்ல விஷயங்களும் பெரிய அதிசயங்களால் கிடைத்தவை அல்ல.

சில நாட்களில் நம்மை நாம் கட்டுப்படுத்தியதால்.

சில நேரங்களில் பேசாமல் இருந்ததால்.

சில ஆசைகளைத் தள்ளிவைத்ததால்.

சில சிரமங்களைப் பொறுத்துக்கொண்டதால்.

சில இலக்குகளை விடாமல் தொடர்ந்து சென்றதால்.

அதனால்தான் இன்று நான் சுய கட்டுப்பாட்டை ஒரு கட்டுப்பாடு என்று பார்க்கவில்லை.

அதை ஒரு சுதந்திரமாகவே பார்க்கிறேன்.

நம்மை நாம் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டால், பிறர் நம்மை கட்டுப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் குறைகிறது.

நமது ஆசைகளை நாம் வழிநடத்தக் கற்றுக்கொண்டால், ஆசைகள் நம்மை இழுத்துச் செல்லாது.

நமது நேரத்தை நாம் மதிக்கக் கற்றுக்கொண்டால், வாழ்க்கை நம்மிடம் வீணாகப் போகாது.

நமது வார்த்தைகளை நாம் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டால், பல உறவுகள் தேவையற்ற காயங்களிலிருந்து காப்பாற்றப்படும்.

நமது செலவுகளை நாம் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டால், எதிர்காலத்தின் சுமை குறையும்.

நமது உணவை நாம் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டால், உடல்நலத்திற்கான பாதை சீராகும்.

நமது கவனத்தை நாம் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டால், நமது கனவுகளுக்கு உயிர் கிடைக்கும்.

இறுதியில் சுய கட்டுப்பாடு என்பது “எனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கேட்பதைக் காட்டிலும்,

“நான் எப்படிப்பட்ட மனிதனாக மாற விரும்புகிறேன்?”

என்று கேட்கச் செய்கிறது.

அந்தக் கேள்விக்கான பதிலுக்கேற்ப நமது இன்றைய செயல்களைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தொடங்கும்போது, நமது வாழ்க்கையும் மெதுவாக மாறத் தொடங்குகிறது.

வாழ்க்கை முழுவதையும் ஒரே நாளில் மாற்ற வேண்டியதில்லை.

இன்று ஒரு சிறிய ஆசைக்கு “இல்லை” என்று சொல்லலாம்.

இன்று ஒரு சிறிய நல்ல பழக்கத்திற்கு “ஆம்” என்று சொல்லலாம்.

இன்று வீணாகும் அரைமணி நேரத்தை ஒரு பயனுள்ள செயலுக்குக் கொடுக்கலாம்.

இன்று கோபத்தில் பேசப்போகும் ஒரு வார்த்தையை விழுங்கிவிடலாம்.

இன்று தேவையில்லாத ஒரு செலவைத் தவிர்க்கலாம்.

இன்று நமது கனவை நோக்கி ஒரு சிறிய அடியை எடுத்து வைக்கலாம்.

அந்தச் சிறிய அடிகள்தான் நாளைய பெரிய பயணமாக மாறும்.

நம்மை நாம் ஆளத் தெரிந்த நாளில்தான், நமது வாழ்க்கையை நாம் வழிநடத்தத் தொடங்குகிறோம்.

அதுவே சுய கட்டுப்பாட்டின் உண்மையான பொருள்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

ஒரு சாமான்யனின் நாள்: எளிய வாழ்க்கை,

வாழ்க்கையில் சில நேரங்களில் நாம் எல்லோரும் ஒரு சந்திப்பில் வந்து நிற்போம்.

முன்னால் பல பாதைகள் தெரியும். ஆனால் எந்தப் பாதையில் செல்வது என்று தெரியாது.

ஒரு பக்கம் குடும்பப் பொறுப்புகள் அழைக்கும்.

இன்னொரு பக்கம் பணம் சம்பாதிக்க வேண்டிய அவசியம் அழுத்தும்.

வேலையில் மாற்றம் வேண்டும் என்ற எண்ணம் எழும். உறவுகளில் ஏற்பட்ட ஏமாற்றங்கள் மனதைப் பின்னால் இழுக்கும்.

கடந்த காலத்தில் நடந்த சில நிகழ்வுகள் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்து நம்மைத் தடுத்து நிறுத்தும்.

நாளை என்ன ஆகும் என்ற கவலை ஒருபுறம் நேற்று நடந்ததை மாற்ற முடியவில்லை என்ற வருத்தம் மறுபுறம். இப்படிப்பட்ட ஒரு நிலையில் நின்றுகொண்டு, “இனி நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று நம்மில் பலர் நம்மையே கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

ஆனால் அந்தக் கேள்விக்கு உடனடியாக வெளியில் இருந்து ஒரு பதிலைத் தேடத் தொடங்கிவிடுகிறோம்.

யாரிடம் ஆலோசனை கேட்கலாம்?
   
எந்த வேலைக்கு மாறலாம்?

எங்கே சென்றால் வாழ்க்கை மாறும்?

யாருடன் பழகினால் முன்னேறலாம்?

எதை வாங்கினால் மகிழ்ச்சியாக இருப்போம்?

எந்த இடத்திற்குச் சென்றால் மன அமைதி கிடைக்கும்?

இப்படிப் பல கேள்விகளோடு வெளி உலகத்தை நோக்கிப் பயணிக்கிறோம்.

ஆனால் சில வேளைகளில் வாழ்க்கை நம்மிடம் கேட்கும் கேள்வி வேறு ஒன்றாக இருக்கலாம் “நீ உன்னைப் பற்றி எவ்வளவு தெரிந்து வைத்திருக்கிறாய்?”

வாழ்க்கையில் அடுத்ததாக என்ன செய்வது என்று தெரியாதபோது, உடனே அடுத்த பாதையைத் தேட வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

சில நேரங்களில் முதலில் நம்மையே தேடிப் பார்க்க வேண்டும்.

ஏனெனில் நாம் செல்ல வேண்டிய பாதை தெளிவாகத் தெரியாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் பாதை இல்லாதது அல்ல நமது உள்ளம் குழப்பமாக இருப்பதுதான்.

நாம் ஒரு கண்ணாடியின் முன்னால் நிற்கும்போது நமது முகத்தைப் பார்க்கிறோம்.

ஆனால் நமது முகத்தில் தெரியும் சோர்வை மட்டும் பார்த்தால் போதாது.

அந்தச் சோர்வுக்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.

உடல் ஓய்வின்றி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறதா? மனம் எப்போதும் கவலையில் இருக்கிறதா?

பழைய காயங்களை இன்னும் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோமா?
   
மற்றவர்களுடன் நம்மை ஒப்பிட்டு நமது மதிப்பை குறைத்துக்கொண்டிருக்கிறோமா?
   
எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயத்தில் நிகழ்காலத்தை இழந்துகொண்டிருக்கிறோமா?
   
இவற்றை நேர்மையாகப் பார்க்கத் தொடங்கும் தருணமே நம்மைத் தேடும் பயணத்தின் தொடக்கம்.

நம்முடைய வாழ்க்கையை மாற்ற வேண்டும் என்றால், முதலில் நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பார்க்க வேண்டும்.

பார்க்காமல் மாற்ற முடியாது.

நாம் எங்கு நிற்கிறோம் என்பதையே அறியாமல் எந்தத் திசையில் செல்ல வேண்டும் என்று தீர்மானிக்க முடியாது.

இந்தப் பயணத்தின் முதல் படி உடலைப் பற்றியது.

உடல் நமது வாழ்க்கையின் வாகனம்.

ஆனால் அன்றாட அவசரத்தில் அந்த வாகனத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், அது எவ்வளவு தூரம் சென்றாலும் தொடர்ந்து ஓட்டிக்கொண்டே இருக்கிறோம்.
   
தூக்கம் குறைகிறது.

உணவு முறை மாறுகிறது.

உடற்பயிற்சி மறக்கப்படுகிறது.
   
ஓய்வுக்கு நேரமில்லை.

உடல் கொடுக்கும் சிறிய எச்சரிக்கைகளைப் புறக்கணிக்கிறோம்.

பின்னர் உடல் நம்மை நிறுத்திவிட்ட பிறகுதான் அதன் மதிப்பு புரிகிறது.

ஆரோக்கியமான ஒரு புதிய “நான்” ஆக மாறுவது என்றால் ஒரே நாளில் பெரிய மாற்றம் செய்வது அல்ல.

காலையில் சிறிது நேரம் நடப்பது கூட அதற்கான தொடக்கம். அளவோடு சாப்பிடுவது ஒரு தொடக்கம்.

போதுமான தூக்கம் பெற முயற்சிப்பது ஒரு தொடக்கம். தேவையற்ற பழக்கங்களில் ஒன்றை விட்டுவிடுவது ஒரு தொடக்கம்.

உடலுக்கு நாம் காட்டும் இந்தச் சிறிய அக்கறைகள், உண்மையில் நமக்கே நாம் கொடுக்கும் மரியாதை.

நாம் பல நேரங்களில் பணத்தைக் காப்பாற்றுகிறோம் பொருட்களைக் காப்பாற்றுகிறோம் வீடுகளைச் சுத்தமாக வைத்திருக்கிறோம்.
  
ஆனால் நம்முடைய உடலைப் பாதுகாப்பது மட்டும் நாளைக்கு என்று தள்ளிக்கொண்டே போகிறோம்.

வாழ்க்கையின் உண்மையான செல்வம் உடல்நலம் என்பதை உணரும்போது, நம்முடைய முன்னுரிமைகள் மெதுவாக மாறத் தொடங்குகின்றன.

அடுத்து வருவது மனம். உடல் ஆரோக்கியமாக இருந்தாலும் மனம் அமைதியாக இல்லாவிட்டால் வாழ்க்கை முழுமையாக இருக்காது.
   
வெளியில் சிரித்துக்கொண்டே உள்ளுக்குள் உடைந்துபோன மனிதர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.
  
எல்லாவற்றையும் பெற்றிருந்தும் மகிழ்ச்சியில்லாதவர்களையும் பார்த்திருக்கிறோம்.

அதனால் மகிழ்ச்சி என்பது நமக்கு வெளியே கிடைக்கும் ஒரு பொருள் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மகிழ்ச்சி என்றால் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டிருப்பது அல்ல.
   
வாழ்க்கையில் துயரங்கள் வராத நிலையும் அல்ல.

துயரம் வந்தபோதும் அதற்குள் முழுவதுமாக மூழ்கிவிடாமல் அதை எதிர்கொள்ளும் மனவலிமைதான் உண்மையான மகிழ்ச்சியின் ஒரு வடிவம்.

நம்மால் மாற்ற முடியாததை ஏற்றுக்கொள்வதும், மாற்றக்கூடியதை மாற்ற முயற்சிப்பதும், இரண்டுக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தைப் புரிந்துகொள்வதும் மன அமைதியை வளர்க்கிறது.

நமது மன மகிழ்ச்சியை மற்றவர்களின் கைகளில் கொடுத்துவிடக்கூடாது.

“அவர் என்னைப் பாராட்டினால் நான் மகிழ்வேன்”, “அவர் என்னை மதித்தால் நான் மகிழ்வேன்”,
     
“என்னிடம் இவ்வளவு பணம் வந்தால் மகிழ்வேன்”, “அந்தப் பொருள் கிடைத்தால் மகிழ்வேன்” என்று நமது மகிழ்ச்சியை வெளியில் தேடிக்கொண்டிருந்தால், நமது மனத்தின் சாவியை மற்றவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டோம் என்பதுதான் பொருள்.

நமக்கு கிடைத்திருப்பதை உணர்ந்து நன்றி கூறத் தொடங்குவது மன மகிழ்ச்சிக்கான ஒரு பெரிய மருந்தாக இருக்கிறது.
   
இன்று நமக்கு இருக்கும் உடல், குடும்பம், நண்பர்கள், உணவு, ஒரு சிறிய வீடு, ஒரு தொலைபேசி, பேசுவதற்கான ஒருவர், காலையில் எழுந்திருக்கும் வாய்ப்பு இவை அனைத்தும் சாதாரணமாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் இவற்றில் ஒன்று இல்லாமல் போகும்போது அதன் மதிப்பு தெரிகிறது.

அதனால் மகிழ்ச்சியான “நான்” என்பது அதிகம் பெற்ற மனிதன் அல்ல.

இருப்பதைக் காணத் தெரிந்த மனிதன்.

இந்தப் பயணத்தில் இன்னொரு முக்கியமான பகுதி காயங்களில் இருந்து மீள்வது.

வாழ்க்கை யாரையும் காயப்படுத்தாமல் விடுவதில்லை.
   
ஒருவருக்கு பண இழப்பு. ஒருவருக்கு உறவு முறிவு.
   
இன்னொருவருக்கு நண்பரின் துரோகம். ஒருவருக்கு குடும்பத்தில் ஏற்பட்ட பிரிவு.

இன்னொருவருக்கு தோல்வி.

சில காயங்கள் உடலில் தெரியும் சில காயங்கள் மனத்தில் மட்டுமே இருக்கும்.

மனக்காயங்களின் ஒரு விசித்திரம் என்னவென்றால், சம்பவம் முடிந்த பிறகும் நாம் அதைத் தொடர்ந்து வாழ்கிறோம்.

இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு ஒருவர் சொன்ன ஒரு வார்த்தையை இன்றும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கலாம்.
   
பல வருடங்களுக்கு முன்பு ஏற்பட்ட ஒரு தோல்வியை இன்றைய நம்முடைய திறமையின் அளவுகோலாக வைத்திருக்கலாம்.
    
கடந்த காலத்தில் ஒருவர் நம்மை நிராகரித்ததால், இன்று யாரும் நம்மை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்று நினைக்கலாம்.

கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது. ஆனால் கடந்த காலத்தைப் பற்றிய நமது பார்வையை மாற்ற முடியும்.

ஒரு காலத்தில் நம்மை உடைத்த அனுபவமே இன்று நமக்கு ஒரு பாடமாக இருக்கலாம்.
   
ஒருகாலத்தில் நம்மை அழ வைத்த நிகழ்வே இன்று மற்றொருவரின் கண்ணீரைப் புரிந்துகொள்ளும் மனிதராக நம்மை மாற்றியிருக்கலாம்.

நாம் அனுபவித்த வலி வீணாகிப் போக வேண்டியதில்லை. அதை ஞானமாக மாற்ற முடியும்.

மன்னிப்பது என்றால் நடந்ததை சரி என்று ஒப்புக்கொள்வது அல்ல.
    
நம்முடைய மனதை அந்த நிகழ்வின் சிறையிலிருந்து விடுவிப்பது.

சில நேரங்களில் மற்றவரை மன்னிப்பதைவிட நம்மையே மன்னிப்பது முக்கியமாகிறது.
     
“அப்போது எனக்குத் தெரிந்த அளவில்தான் நான் முடிவு செய்தேன்” என்று நம்மிடம் நாமே சொல்லிக்கொள்ள வேண்டும்.
    
பழைய நம்மைத் தண்டித்துக்கொண்டே புதிய நம்மை உருவாக்க முடியாது.

அதன்பிறகு வரும் மிக முக்கியமான மாற்றம் நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது.

நமது உடல் எப்போதும் நிகழ்காலத்தில்தான் இருக்கிறது.
    
ஆனால் நமது மனம் மட்டும் நேற்று அல்லது நாளை என்று அலைந்து கொண்டிருக்கிறது.

உடல் இங்கே இருக்கிறது மனம் பல வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த சம்பவத்தில் இருக்கிறது.

உடல் இப்போது இருக்கிறது மனம் இன்னும் நடக்காத நாளைய பிரச்சினையைப் பற்றி கவலைப்படுகிறது.

இன்றைய தேநீரை குடிக்கும்போது அந்தத் தேநீரின் சுவையை உணராமல் தொலைபேசியைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.
   
குழந்தை நம்மிடம் பேசும்போது முழுமையாகக் கேட்காமல் வேறு எண்ணத்தில் இருக்கிறோம்.
    
வாழ்க்கைத் துணை அருகில் இருக்கும்போது அவருடைய இருப்பின் அருமையை உணராமல் வேறு கவலைகளில் மூழ்குகிறோம்.
     
ஒரு நாள் திரும்பிப் பார்த்தால், நாம் வாழ்ந்ததாக நினைத்த வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி உண்மையில் நினைவுகளிலும் எதிர்பார்ப்புகளிலும் கழிந்துவிட்டது என்பதை உணரலாம்.

நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது என்றால் எதிர்காலத்தைப் பற்றி திட்டமிடக்கூடாது என்பதல்ல. நாளைக்கான திட்டம் இருக்கலாம்; ஆனால் இன்றைய நாளை இழக்கக்கூடாது.

கடந்த காலத்திலிருந்து பாடம் கற்கலாம்; ஆனால் அதில் குடியேறிவிடக்கூடாது.

ஒரு சாதாரண மனிதனுக்கு நிகழ்கால விழிப்புணர்வு மிகவும் எளிய விஷயங்களிலிருந்து தொடங்கலாம்.

ஒருவர் பேசும்போது உண்மையாகக் கேட்பது.

உணவு சாப்பிடும்போது உணவை உணர்வது. நடக்கும்போது நடப்பதை உணர்வது. குடும்பத்துடன் இருக்கும் போது முழுமையாக அவர்களுடன் இருப்பது. கோபம் வரும் போது உடனே பதில் சொல்லாமல் சிறிது நேரம் நின்று பார்ப்பது. மனதில் ஒரு எண்ணம் எழும்போது, “இந்த எண்ணம் உண்மையா? அல்லது இது என் பயமா?” என்று கேட்பது.

இவை பெரிய ஆன்மீகப் பயிற்சிகளாகத் தோன்றாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் வாழ்க்கையின் உண்மையான மாற்றங்கள் பெரும்பாலும் இப்படிப்பட்ட சிறிய விழிப்புணர்வுகளில்தான் தொடங்குகின்றன.

அடுத்து தன்னம்பிக்கை.

தன்னம்பிக்கை என்றால் “என்னால் எல்லாவற்றையும் செய்ய முடியும்” என்று நினைப்பது அல்ல.
    
“என்னால் எல்லாவற்றையும் செய்ய முடியாது; ஆனால் என்னால் முடிந்ததை நான் நேர்மையாக முயற்சி செய்வேன்” என்று நம்மை நாமே நம்புவதுதான் உண்மையான தன்னம்பிக்கை.

நாம் பிறருடன் ஒப்பிடத் தொடங்கும் போது தன்னம்பிக்கை குறைகிறது.
  
சமூக ஊடகங்களில் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையின் அழகான சில நிமிடங்களைப் பார்த்துவிட்டு, நமது வாழ்க்கையின் முழு நாளையும் அதனுடன் ஒப்பிடுகிறோம்.
     
அவருடைய வீடு, அவருடைய பயணம், அவருடைய வெற்றி, அவருடைய குடும்ப மகிழ்ச்சி—இவற்றை பார்த்துவிட்டு நமது வாழ்க்கை குறைவானது என்று நினைக்கிறோம்.

ஆனால் ஒவ்வொருவரும் தங்களுடைய வாழ்க்கையின் பின்னணிக் கதையை சுமந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்.

நாம் பார்க்கும் காட்சி முழு வாழ்க்கை அல்ல.

நேற்றைய நம்முடன் இன்றைய நம்மை ஒப்பிடத் தொடங்கினால் தன்னம்பிக்கை வளரத் தொடங்கும்.
     
நேற்று கோபப்பட்ட இடத்தில் இன்று அமைதியாக இருந்தோமா?
    
நேற்று உடலைப் புறக்கணித்த இடத்தில் இன்று சிறிது கவனம் செலுத்தினோமா?

நேற்று நம்மைத் தாழ்த்திப் பேசிய இடத்தில் இன்று நம்மை மதித்தோமா?

நேற்று முடியாது என்று நினைத்ததை இன்று சிறிதளவாவது முயற்சி செய்தோமா?

அதுதான் வளர்ச்சி.

இங்கே ஒரு முக்கியமான உண்மையை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

“உங்களுடைய புதிய வார்ப்பு” என்று சொல்லப்படுவது முற்றிலும் வேறொரு மனிதராக மாறுவதைக் குறிக்கவில்லை.

நம்முள் ஏற்கனவே இருக்கும் நல்லவற்றை வெளிக்கொண்டு வருவதுதான் அதன் பொருள்.

நாம் சிறுவயதில் இருந்த ஆர்வம் எங்கே போயிற்று?

எதையாவது புதிதாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை எங்கே மறைந்தது?
     
காரணமில்லாமல் சிரித்த நாட்கள் எங்கே போயின?

பிறரைப் பற்றி குறைவாகவும் வாழ்க்கையைப் பற்றி அதிகமாகவும் கவலைப்பட்ட அந்த மனம் எங்கே போனது?

வயது அதிகரிக்கும்போது நாம் அறிவைப் பெற்றிருக்கலாம் அனுபவத்தைப் பெற்றிருக்கலாம் பணத்தைப் பெற்றிருக்கலாம்.
    
ஆனால் சில சமயங்களில் வாழ்க்கையின் எளிமையை இழந்துவிடுகிறோம்.

ஆகவே நம்மைத் தேடுவது என்பது புதிய மனிதனை உருவாக்குவது மட்டுமல்ல வழியில் தொலைந்துபோன நம்முடைய சில நல்ல பகுதிகளை மீண்டும் கண்டுபிடிப்பதும் ஆகும்.

இதற்குப் பிறகுதான் “சரியான பாதை” என்ற கேள்வி தெளிவாகத் தொடங்குகிறது.

நாம் குழப்பத்தில் இருக்கும்போது எடுக்கப்படும் பல முடிவுகள் பயத்திலிருந்து வருகின்றன.
    
மற்றவர்கள் என்ன சொல்வார்கள் என்ற பயம். பணம் குறைந்து விடுமோ என்ற பயம்.
   
தோல்வியடைந்து விடுவோமோ என்ற பயம். தனியாகிவிடுவோமோ என்ற பயம். வயதாகிவிட்டது என்ற பயம். ஆனால் மனம் தெளிவாகும்போது எடுக்கப்படும் முடிவுகள் நமது உண்மையான மதிப்புகளிலிருந்து வரத் தொடங்குகின்றன.

அப்போது நாம் கேட்கத் தொடங்குவோம்: “எனக்கு உண்மையில் முக்கியமானது என்ன?”

பணம் முக்கியமா? நிச்சயமாக. குடும்பம் முக்கியமா?

நிச்சயமாக. உடல்நலம் முக்கியமா?
    
ஆம். மன அமைதி?

அதுவும் முக்கியம். பிறருக்கு பயனுள்ளதாக இருப்பது?

அதுவும் முக்கியம். நமது திறமையைப் பயன்படுத்துவது? அதுவும் முக்கியம்.

ஒவ்வொருவருக்கும் பதில் வேறுபடும்.

அதனால்தான் மற்றொருவரின் வாழ்க்கைப் பாதையை அப்படியே நகலெடுத்து நமது வாழ்க்கையில் பொருத்த முடியாது.

நாம் நம்மை நன்கு புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கும்போது, எந்தப் பாதை நமக்கானது என்பதும் மெதுவாகத் தெரியும்.

சில நேரங்களில் அது புதிய வேலை ஆகலாம்.

சில நேரங்களில் பழைய வேலையிலேயே புதிய அணுகுமுறை ஆகலாம்.

சில நேரங்களில் ஒரு புதிய தொழில்.

சில நேரங்களில் குடும்பத்துடன் அதிக நேரம் செலவிடுவது.

சில நேரங்களில் நீண்ட நாட்களாகத் தள்ளிப்போட்ட ஒரு கனவை மீண்டும் தொடங்குவது. இன்னும் சில நேரங்களில், எதையும் வெளியில் மாற்றாமல், நம்முடைய உள்ளத்தை மாற்றுவது.

வாழ்க்கையின் அடுத்த அத்தியாயம் எப்போதும் ஒரு பெரிய சம்பவத்தோடு தொடங்குவதில்லை. சில சமயங்களில் ஒரு சிறிய முடிவோடு தொடங்குகிறது.

“இனிமேல் என் உடலை நான் கவனிப்பேன்.”

“இனிமேல் என் மனதை நான் காயப்படுத்திக்கொண்டே இருக்க மாட்டேன்.”

“கடந்த காலத்தைப் பாடமாக வைத்துக்கொள்வேன்; சுமையாக வைத்துக்கொள்ள மாட்டேன்.”

“நாளை பற்றிய கவலைக்காக இன்றைய நாளை இழக்க மாட்டேன்.”

“மற்றவர்களுடன் என்னை ஒப்பிடாமல், நேற்று இருந்த என்னுடன் என்னை ஒப்பிடுவேன்.”

“எனக்குப் பிடித்த ஒன்றை மீண்டும் கற்றுக்கொள்வேன்.”

“எனது வாழ்க்கைக்கு நான் பொறுப்பு.”

இந்தச் சிறிய வாக்கியங்களே சில நேரங்களில் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய திருப்பங்களாக மாறுகின்றன.

எனவே வாழ்க்கையில் அடுத்ததாக என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் நீங்கள் ஒருநாள் நின்றுவிட்டால், பதற்றப்பட வேண்டாம்.

அது வாழ்க்கை முடங்கிவிட்டதற்கான அறிகுறி அல்ல.

ஒருவேளை வாழ்க்கை உங்களை சிறிது நேரம் நிறுத்தி, “முதலில் உன்னைப் பார்” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கலாம்.

வெளியில் புதிய பாதையைத் தேடுவதற்கு முன் உள்ளுக்குள் ஒரு சிறிய பயணம் செய்யுங்கள்.
    
உங்கள் உடலைக் கேளுங்கள். உங்கள் மனதைப் பாருங்கள்.
    
உங்கள் காயங்களை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
    
தேவையான இடத்தில் மன்னியுங்கள்.

கடந்த காலத்திலிருந்து பாடம் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்.
   
நிகழ்காலத்தை முழுமையாக வாழ முயற்சி செய்யுங்கள்.

சிறிய முயற்சிகளால் தன்னம்பிக்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்புங்கள்.

அதன் பிறகு, வாழ்க்கையின் பாதை உங்களுக்கே கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தெரியத் தொடங்கும்.

ஏனெனில் சில நேரங்களில் நாம் தேடிக்கொண்டிருக்கும் “சரியான பாதை” நமக்கு முன்னால் இல்லை.

அது நமக்குள் இருந்து பிறக்க வேண்டிய பாதை.

நாம் நம்மை மாற்றத் தொடங்கும்போது, நமது பார்வை மாறுகிறது.

பார்வை மாறும்போது நமது தேர்வுகள் மாறுகின்றன.

தேர்வுகள் மாறும்போது நமது செயல்கள் மாறுகின்றன.
   
செயல்கள் மாறும்போது வாழ்க்கையின் திசையும் மாறுகிறது.

ஆகவே, வாழ்க்கை எங்கே அழைத்துச் செல்லும் என்று தெரியவில்லை என்றால் கவலைப்படாதீர்கள்.

முதலில் உங்களைத் தேடிப் பாருங்கள்.

நேற்றைய உங்களை விட இன்றைய நீங்கள் கொஞ்சம் ஆரோக்கியமாக இருக்கட்டும்.
   
கொஞ்சம் அமைதியாக இருக்கட்டும். கொஞ்சம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும். கொஞ்சம் மன்னிக்கக் கற்றிருக்கட்டும்.

கொஞ்சம் விழிப்புடன் இருக்கட்டும். கொஞ்சம் தன்னம்பிக்கையுடன் இருக்கட்டும்.

அப்போது வாழ்க்கை உங்களிடம் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்கும்.

“இப்போது நீ எங்கே செல்ல விரும்புகிறாய்?”

அந்தக் கேள்விக்கான பதில், வெளியில் யாரிடமிருந்தும் வர வேண்டியதில்லை.

உங்களுக்குள் இருந்தே அது எழும்.

அதுதான் நம்மைத் தேடிப் பயணிப்பதன் அழகு.

அதுதான் வாழ்க்கையின் அடுத்த பாதையை கண்டுபிடிக்கும் முதல் அடியும் கூட.

உங்களால் முடியும்

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

சிந்தனையைத் தாண்டி விழித்தெழுதல்

சிந்தனையைத் தாண்டி விழித்தெழுதல்

நம்மை நாம் கவனிக்கத் தொடங்கும் கணமே சுதந்திரத்தின் தொடக்கம்

சுதந்திரம் என்றால் நம்மில் பலர் முதலில் நினைப்பது என்ன?

யாரும் நம்மைக் கட்டுப்படுத்தாமல் இருப்பது.

நமக்குப் பிடித்ததைச் செய்வது.

நமக்குப் பிடிக்காத இடத்திலிருந்து விலகுவது.

நமது வாழ்க்கையை நாமே தீர்மானிப்பது.

இவை எல்லாமே ஒருவகையில் சுதந்திரம்தான்.

ஆனால் இதைவிட ஆழமான ஒரு சுதந்திரம் இருக்கிறது.

அது வெளியிலிருந்து கிடைப்பதல்ல.
அது நமக்குள் பிறக்க வேண்டியது.

நம்முடைய சிந்தனைகளால் நாம் கட்டுப்படுத்தப்படாமல் இருப்பதே அந்தச் சுதந்திரம்.

நமது மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றுகிறது.

அந்த எண்ணத்தைத் தொடர்ந்து இன்னொரு எண்ணம் வருகிறது.

ஒரு சம்பவத்தை நினைக்கிறோம்.
அதிலிருந்து ஒரு பழைய நினைவு வருகிறது.

அந்த நினைவிலிருந்து ஒரு கவலை வருகிறது.

கவலையிலிருந்து ஒரு பயம் வருகிறது.

பயத்திலிருந்து கோபம் வருகிறது.

சில நிமிடங்களில் நமது மனம் நம்மை எங்கேயோ அழைத்துச் சென்றுவிடுகிறது.

ஆனால் அந்த நேரத்தில் நாம் என்ன செய்கிறோம்?

“நான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்று சொல்கிறோம்.

உண்மையில் சில நேரங்களில் நாம் யோசிப்பதில்லை க்நமது சிந்தனைகளே நம்மை யோசிக்க வைத்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

இதுதான் நாம் கவனிக்க வேண்டிய முதல் உண்மை.

நமது மனதில் தோன்றும் ஒவ்வொரு எண்ணமும் நாமல்ல.

நமது கோபம் நாமல்ல.

நமது பயம் நாமல்ல.

நமது பொறாமை நாமல்ல.

நமது கடந்தகால நினைவுகளும் நாமல்ல.

அவை நமக்குள் தோன்றுகின்ற அனுபவங்கள்.

இந்த வேறுபாட்டை உணரத் தொடங்கும் கணமே ஒரு புதிய கதவு திறக்கிறது.

அதனால்தான், சுதந்திரத்தின் தொடக்கம் என்பது “நான் ஒரு சிறந்த சிந்தனையாளர்” என்று பெருமைப்படுவதில் அல்ல.
     
“எனக்குள் தொடர்ந்து சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் இந்த மனதை நான் கவனிக்க முடிகிறது” என்பதை உணர்வதில்தான் இருக்கிறது.

நாம் சிந்தனையைப் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

அப்போது சிந்தனைக்கும் நமக்கும் இடையில் ஒரு சிறிய இடைவெளி உருவாகிறது.

அந்த இடைவெளிதான் மிகவும் முக்கியமானது.

ஒருவர் நம்மிடம் ஒரு கடுமையான வார்த்தையைச் சொல்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.

உடனே நமது மனதில் ஒரு எண்ணம் வருகிறது.

“அவர் என்னை அவமதித்துவிட்டார்!”

அதற்குப் பின்னால் இன்னொரு எண்ணம்.

“அவருக்கு நான் யார் என்று காட்ட வேண்டும்!”

அதற்குப் பின்னால் கோபம்.

கோபத்திற்குப் பின்னால் பதில் சொல்ல வேண்டும் என்ற உந்துதல்.

அந்த உந்துதலைப் பின்பற்றி நாம் பேசிவிட்டால், சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு வருத்தப்படலாம்.

ஆனால் அந்த முதல் எண்ணம் தோன்றிய கணத்தில், “எனக்குள் இப்போது கோபம் எழுகிறது” என்று அதை கவனித்திருந்தால்?

கதை வேறுவிதமாக இருந்திருக்கலாம்.

கோபத்தை அழிக்க வேண்டியதில்லை.

அதை அடக்க வேண்டியதில்லை.

அதனுடன் சண்டையிட வேண்டியதில்லை.

அதைப் பார்க்க வேண்டும்.

“இதோ கோபம் வருகிறது.”

என்று மட்டும் கவனிக்க வேண்டும்.

அதைப் பார்க்கும் ஒருவர், கோபமாக இருப்பவரிடமிருந்து சற்றே விலகி நிற்கிறார்.

அந்தச் சிறிய விலகல் நமக்கு ஒரு தேர்வைத் தருகிறது.

பேசலாமா?

மௌனமாக இருக்கலாமா?

சிறிது நேரம் கழித்து பதில் சொல்லலாமா?

அல்லது இந்த விஷயத்தை விட்டுவிடலாமா?

இதுதான் உண்மையான சுதந்திரத்தின் ஆரம்பம்.

நமது வாழ்க்கையில் எத்தனை பிரச்சினைகள் சம்பவங்களால் உருவாகின்றன?

அதைவிட அதிகமான பிரச்சினைகள் சம்பவங்களைப் பற்றிய நமது சிந்தனைகளால் உருவாகின்றன.

ஒருவர் நம்மைப் பார்த்துச் சிரிக்கவில்லை.

அவ்வளவுதான் நடந்திருக்கலாம்.

ஆனால் மனம் உடனே ஒரு கதையை உருவாக்குகிறது.

“அவருக்கு என்னைப் பிடிக்கவில்லை.”

அடுத்த எண்ணம்:

“நான் என்ன தவறு செய்தேன்?”

அடுத்தது:

“அவர் என்னைப் பற்றி மற்றவர்களிடம் ஏதாவது சொல்லியிருப்பாரோ?”

இப்படி ஒரு சிறிய நிகழ்வு நமது மனத்தில் ஒரு பெரிய நாடகமாகிவிடுகிறது.

உண்மையில் நடந்தது என்ன?

ஒருவர் சிரிக்கவில்லை.

அவ்வளவுதான்.

மீதியெல்லாம் நமது மனம் உருவாக்கிய விளக்கங்கள்.

இதை உணரத் தொடங்கும்போது வாழ்க்கையை நாம் வேறொரு கோணத்தில் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

அதனால்தான், நமது சிந்தனையைப் பார்ப்பது என்பது சிந்தனையை நிறுத்துவது அல்ல.

சிந்தனை எப்போது உண்மை; எப்போது அது வெறும் மனத்தின் கதை என்பதை அறியத் தொடங்குவதே விழிப்புணர்வு.

நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் இதற்கு எண்ணற்ற உதாரணங்கள் உள்ளன.

காலையில் கண் விழித்தவுடன் சிலருக்கு வேலை நினைவுக்கு வருகிறது.

சிலருக்கு பணப் பிரச்சினை நினைவுக்கு வருகிறது.

சிலருக்கு உடல்நலம் பற்றிய கவலை.

சிலருக்கு பிள்ளைகளின் எதிர்காலம்.

சிலருக்கு நேற்று நடந்த ஒரு வாக்குவாதம்.

சிலருக்கு இன்னும் நடக்காத நாளைய பிரச்சினை.

உடல் படுக்கையில் இருக்கிறது.

ஆனால் மனம் ஏற்கனவே பல மைல்கள் பயணம் செய்துவிட்டது.

நாம் காலை உணவு சாப்பிடும்போதும் மனம் வேறு இடத்தில்.

வேலை செய்யும்போதும் மனம் வேறு இடத்தில்.

குடும்பத்துடன் பேசும்போதும் மனம் வேறு இடத்தில்.

இரவு படுக்கைக்குச் சென்ற பிறகும் மனம் ஓய்வதில்லை.

நாம் உடலை ஓய்வெடுக்கச் செய்கிறோம்.

ஆனால் மனத்திற்கு ஓய்வு கொடுக்க மறந்துவிடுகிறோம்.

அதனால்தான் சில நேரங்களில் எல்லாம் இருந்தும் நமக்குள் அமைதி இருப்பதில்லை.

இங்கேதான் “சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட அறிவு” என்ற கருத்து நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையுடன் தொடர்பு பெறுகிறது.

இதன் பொருள் சிந்தனை பயனற்றது என்பதல்ல.

சிந்தனை நமக்கு மிகப் பெரிய கருவி.

வீடு கட்ட சிந்தனை தேவை.

கணக்குப் பார்க்க சிந்தனை தேவை.

வேலை செய்ய சிந்தனை தேவை.

ஒரு பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண சிந்தனை தேவை.

அறிவியல் வளர்ச்சிக்கும் சிந்தனை தேவை.

ஆனால் கருவி எவ்வளவு பயனுள்ளதாக இருந்தாலும், அது எப்போதும் நம்முடைய எஜமானனாக இருக்கக்கூடாது.

கத்தி சமையலறையில் பயனுள்ளது.

ஆனால் அதை எப்போதும் கையில் பிடித்துக்கொண்டே நடக்க முடியாது.

அதேபோல சிந்தனையும் தேவையானபோது பயன்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு கருவி.

ஆனால் ஓய்வெடுக்க வேண்டிய நேரத்திலும் அது தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருந்தால், அது நமக்கு உதவுவதற்குப் பதிலாக நம்மையே சோர்வடையச் செய்யலாம்.

நாம் பல நேரங்களில் “நான் அதிகமாக யோசிக்கிறேன்” என்று பெருமையாகச் சொல்வோம்.

ஆனால் வாழ்க்கையில் எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் அதிகமாக யோசிப்பதே தீர்வு அல்ல.

சில கேள்விகளுக்கு சிந்தனை பதில் தரும்.

சில கேள்விகளுக்கு காலம் பதில் தரும்.

சில கேள்விகளுக்கு அனுபவம் பதில் தரும்.

சில கேள்விகளுக்கு அமைதியே பதில் தரும்.

ஒரு குழந்தை நம்மை பார்த்துச் சிரிக்கும்போது, அந்தச் சிரிப்பின் அழகை அனுபவிக்க நாம் அதைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்ய வேண்டியதில்லை.

மாலை நேரத்தில் வானம் சிவந்து நிற்கும்போது, அதன் அழகை ரசிக்க வானியல் அறிவு தேவையில்லை.

ஒரு நல்ல இசை நமது உள்ளத்தைத் தொட்டால், அதன் ஒவ்வொரு அலைநீளத்தையும் கணக்கிட வேண்டியதில்லை.

அன்பான ஒருவர் நம்மை அணைத்துக்கொள்ளும்போது, அந்த அன்பை அனுபவிக்க ஒரு விளக்கம் தேவையில்லை.

இங்கேதான் சிந்தனையைத் தாண்டிய அனுபவத்தின் உலகம் தொடங்குகிறது.

அழகு, அன்பு, படைப்பாற்றல், மகிழ்ச்சி, அமைதி — இவை அனைத்தையும் சிந்தனையால் முழுமையாகப் பிடித்துவிட முடியாது.

ஒரு பூவைப் பார்த்து “இது ஏன் அழகாக இருக்கிறது?” என்று ஆயிரம் காரணங்கள் கூறலாம்.

ஆனால் அந்த அழகை முழுமையாகச் சொல்லிவிட முடியுமா?

ஒருவரை நாம் ஏன் நேசிக்கிறோம் என்று ஆயிரம் காரணங்கள் கூறலாம்.

ஆனால் அந்த அன்பின் முழு உணர்வையும் வார்த்தைகளில் அடைத்துவிட முடியுமா?

ஒரு பாடல் நம்மை ஏன் நெகிழச் செய்கிறது என்று விளக்க முயலலாம்.

ஆனால் விளக்கத்தின் முடிவில் கூட அந்த இசை நமக்குள் ஏற்படுத்திய உணர்வை முழுமையாக விளக்க முடியாது.

அதனால்தான் மனித வாழ்க்கையில் சில பெரிய உண்மைகள் சிந்திக்கப்படுவதைக் காட்டிலும் அனுபவிக்கப்பட வேண்டியவை.

நாம் இயற்கையில் நடக்கும்போது இதை எளிதாக உணர முடியும்.

மரங்களுக்கிடையே வீசும் காற்று.

மாலை நேரத்தின் அமைதி.

மழை விழும் ஓசை.

பறவையின் குரல்.

கடலின் அலை.

இவற்றை ரசிக்கும்போது சில நிமிடங்களுக்கு நமது மனம் அமைதியாகிறது.

அந்தக் கணத்தில் நாம் எதையும் சாதிக்கவில்லை.

எதையும் நிரூபிக்கவில்லை.

எவரிடமும் போட்டியிடவில்லை.

ஆனால் உள்ளம் ஏதோ ஒரு விதத்தில் நிறைவடைகிறது.

அதுதான் விழிப்புணர்வின் ஒரு சிறிய சுவை.

இன்றைய உலகில் இதை நாம் அதிகமாக இழந்து வருகிறோம்.

நமது கையில் கைபேசி.

கண்முன்னே திரை.

மனதுக்குள் ஆயிரம் செய்திகள்.

ஒருவருடைய வாழ்க்கையை இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையுடன் ஒப்பிடுகிறோம்.

அவருக்கு என்ன இருக்கிறது?

எனக்கு என்ன இல்லை?

அவர் எங்கே சென்றார்?

நான் ஏன் அங்கே செல்லவில்லை?

அவருடைய பிள்ளைகள் எப்படி வளர்கிறார்கள்?

என்னுடைய பிள்ளைகள் எப்படி?

இவ்வாறு ஒப்பீடுகள் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன.

முடிவில் நமக்கிருந்த அமைதியையும் இழந்துவிடுகிறோம்.

அப்போது நமக்கு இன்னும் ஏதாவது வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால் சில நேரங்களில் நமக்குத் தேவையானது இன்னும் ஒன்றைப் பெறுவது அல்ல; ஏற்கனவே நம்மிடம் இருப்பதை முழுமையாகக் கவனிப்பதுதான்.

ஒரு தாயுடன் அமர்ந்து பேசுவது.

ஒரு தந்தையின் கையைப் பிடிப்பது.

வாழ்க்கைத் துணையுடன் அமைதியாக ஒரு தேநீர் குடிப்பது.

பிள்ளை சொல்வதைக் கைபேசியைப் பார்க்காமல் முழுமையாகக் கேட்பது.

நண்பனின் துயரத்தை தீர்வு சொல்லாமல் சிறிது நேரம் கேட்பது.

இவை சிறிய செயல்களாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் இவற்றில் விழிப்புணர்வு இருக்கிறது.

நாம் செய்யும் செயலுக்குள் முழுமையாக இருப்பது — அதுவே ஒரு பெரிய ஆன்மீகப் பயிற்சியாக மாறிவிடுகிறது.

ஆன்மீகம் என்றால் உலகத்தை விட்டு ஓடிச் செல்வது மட்டுமல்ல.

ஒரு மலைக்குச் சென்று தனியாக அமர்வதும் மட்டுமல்ல.

ஒரு கோயிலில் நீண்ட நேரம் நிற்பதும் மட்டுமல்ல.

நாம் பேசும் வார்த்தையை உணர்ந்து பேசுவது, நம்முடைய கோபத்தை கவனிப்பது, பிறர் துயரத்தை உணர்வது, நமக்குக் கிடைத்ததை நன்றியுடன் பார்ப்பது, மனம் ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது அதை மெதுவாக நிகழ்காலத்திற்கு அழைத்து வருவது — இவையும் ஆன்மீகத்தின் பாதைகளே.

நாம் நம்மை கவனிக்கத் தொடங்கும்போது இன்னொரு அற்புதமான மாற்றம் ஏற்படுகிறது.

நம்முடைய எண்ணங்களோடு நாம் அடையாளப்படுத்திக்கொள்வது குறைகிறது.

“எனக்கு கோபம் வருகிறது” என்பதிலிருந்து

“என்னுள் கோபம் எழுகிறது”

என்ற பார்வைக்கு வருகிறோம்.

“நான் தோல்வியடைந்தவன்” என்பதிலிருந்து

“எனக்குள் தோல்வியைப் பற்றிய ஒரு எண்ணம் இருக்கிறது”

என்று பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

“எல்லாம் முடிந்துவிட்டது” என்பதிலிருந்து

“இப்போது என் மனம் இப்படிப் பார்க்கிறது”

என்று அறியத் தொடங்குகிறோம்.

இந்தச் சிறிய மொழி மாற்றமே பெரிய உள்மாற்றமாக மாறுகிறது.

ஏனெனில் நாம் நமது எண்ணங்களிலிருந்து சற்றே விலகி அவற்றைப் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

அப்போது மனம் நமக்கு எதிரி அல்ல.

அது ஒரு கருவி.

அதைப் பயன்படுத்தக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

இதுதான் உண்மையான சுதந்திரத்திற்கான பயணம்.

வாழ்க்கையில் பிரச்சினைகள் வராமல் போகாது.

நாம் விழிப்புணர்வுடன் வாழத் தொடங்கிவிட்டால் கூட துயரம் வரலாம்.

இழப்பு வரலாம்.

ஏமாற்றம் வரலாம்.

உடல் வலி வரலாம்.

உறவுகளில் சிக்கல்கள் வரலாம்.

ஆனால் அவற்றை எதிர்கொள்ளும் நமது உள்ளார்ந்த நிலை மாறலாம்.

முன்பு ஒரு பிரச்சினை வந்தால், “ஏன் எனக்கு மட்டும் இது நடக்கிறது?” என்று கேட்டிருக்கலாம்.

இப்போது,

“இந்தச் சூழ்நிலையில் என்னுள் என்ன நடக்கிறது?”

என்று கேட்கத் தொடங்கலாம்.

இந்த ஒரு கேள்வியே நம்மை வெளியில் இருந்து உள்ளே அழைத்துச் செல்கிறது.

அங்கேதான் நமது உண்மையான பயணம் ஆரம்பமாகிறது.

விழிப்புணர்வு என்பது ஒரே நாளில் கிடைத்துவிடும் ஒரு நிலை அல்ல.

இன்று கோபம் வந்தபோது அதை கவனிக்கலாம்.

நாளை மறந்துவிடலாம்.

மறுநாள் மீண்டும் நினைவுக்கு வரலாம்.

அது பரவாயில்லை.

விழிப்புணர்வில் தோல்வி என்ற ஒன்றில்லை.

நாம் மறந்துவிட்டு மீண்டும் கவனிக்கத் தொடங்கும் ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு புதிய விழிப்பு ஏற்படுகிறது.

ஒரு நாள் நாம் கோபப்படுகிறோம்.

அடுத்த நாள் கோபப்படுகிறோம் என்பதை கோபப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்போதே அறிகிறோம்.

அதற்குப் பிறகு, கோபம் வருவதற்கு முன்பே அதன் அறிகுறிகளை கவனிக்கத் தொடங்குகிறோம்.

ஒரு கட்டத்தில் பதில் சொல்லும் முன் ஒரு கணம் அமைதியாக இருக்க முடிகிறது.

அந்த ஒரு கணம் சிறியதாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் அந்த ஒரு கணத்தில்தான் நமது சுதந்திரம் இருக்கிறது.

சிந்தனைக்கும் செயலுக்கும் இடையில் உருவாகும் அந்தச் சிறிய இடைவெளியே நமக்கு சுதந்திரமான தேர்வைத் தருகிறது.

அந்தத் தேர்வுதான் நம்மை மெதுவாக மாற்றுகிறது.

அன்பு அதிகரிக்கிறது.

பொறுமை அதிகரிக்கிறது.

கேட்கும் திறன் வளர்கிறது.

மன்னிக்கும் மனம் பிறக்கிறது.

மற்றவர்களைத் தீர்ப்பளிக்கும் பழக்கம் குறைகிறது.

நம்முடைய தவறுகளையும் நம்மால் பார்க்க முடிகிறது.

அப்போது வாழ்க்கை ஒரு போட்டி அல்ல என்பது புரியத் தொடங்குகிறது.

ஒவ்வொருவரும் அவரவர் பயணத்தில் இருப்பவர்கள்.

ஒருவருடைய வெற்றி நமது தோல்வியல்ல.

ஒருவருடைய செல்வம் நமது வறுமையின் நிரூபணமல்ல.

ஒருவருடைய புகழ் நமது மதிப்பைக் குறைக்காது.

இந்த உணர்வு வந்துவிட்டால், வெளி உலகம் மாறாமல் இருந்தாலும் நமது உள்ளுலகம் மாறத் தொடங்குகிறது.

அதுதான் விழிப்புணர்வு.

அதுதான் சுதந்திரத்தின் சுவை.

இறுதியில், நாம் தேடும் அமைதி எங்கோ தொலைவில் கிடைக்கும் ஒரு பொருள் அல்ல.

நம்முடைய சிந்தனைகளின் இடையறாத ஓட்டத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது, அவற்றுக்கு அடிமையாகாமல் இருக்கக் கற்றுக்கொள்வதிலேயே அந்த அமைதியின் விதை இருக்கிறது.

சிந்தனை நமக்குத் தேவை.

அறிவும் நமக்குத் தேவை.

ஆனால் சிந்தனைக்கும் அப்பால் நம்முள் அமைதியாகக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு விழிப்புணர்வு இருக்கிறது என்பதை உணர்வது இன்னும் முக்கியம்.

அந்த விழிப்புணர்வைத் தேடி எங்கும் செல்ல வேண்டியதில்லை.

அது நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையிலேயே இருக்கிறது.

கோபம் வரும் அந்தக் கணத்தில்.

பொறாமை எழும் அந்தக் கணத்தில்.

ஒருவரை மன்னிக்க வேண்டிய அந்தக் கணத்தில்.

ஒரு குழந்தையின் சிரிப்பைப் பார்க்கும் அந்தக் கணத்தில்.

மாலை வானத்தை ரசிக்கும் அந்தக் கணத்தில்.

தனியாக அமர்ந்து நமது மனதை நாமே கவனிக்கும் அந்த அமைதியான கணத்தில்.

நம்மை நாம் கவனிக்கத் தொடங்கும் ஒவ்வொரு கணமும் ஒரு சிறிய விழிப்பு.

அந்தச் சிறிய விழிப்புகள் ஒன்றாகச் சேரும்போது வாழ்க்கையே மாறத் தொடங்குகிறது.

சுதந்திரம் என்பது நாம் நினைப்பதை எல்லாம் செய்வது அல்ல.

நாம் நினைப்பதெல்லாம் உண்மை என்று நம்பாமல் இருப்பது.

அதிலும் மேலாக,

“எனக்குள் ஒரு சிந்தனை தோன்றுகிறது; ஆனால் அந்தச் சிந்தனை நானல்ல”

என்பதை உணர்வது.

அந்த உணர்விலிருந்து ஒரு புதிய வாழ்க்கை பிறக்கிறது.

அங்கே சிந்தனை இருக்கிறது; ஆனால் சிந்தனையின் அடிமைத்தனம் இல்லை.

உணர்வுகள் இருக்கின்றன; ஆனால் அவை நம்மை முழுமையாக ஆளுவதில்லை.

வாழ்க்கையில் சிக்கல்கள் இருக்கின்றன; ஆனால் அவற்றுக்குள் நாம் நம்மை இழந்துவிடுவதில்லை.

அங்கே அன்பு இருக்கிறது.

அங்கே அழகு இருக்கிறது.

அங்கே படைப்பாற்றல் இருக்கிறது.

அங்கே மகிழ்ச்சி இருக்கிறது.

மிக முக்கியமாக—

அங்கே அமைதி இருக்கிறது.

அந்த அமைதியைத் தேடி நாம் உலகத்தைச் சுற்ற வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் நாம் செய்ய வேண்டியது ஒன்றே ஒன்று.

சிறிது நேரம் அமைதியாக அமர்ந்து,

“இப்போது என்னுள் என்ன நடக்கிறது?”

என்று நம்மையே கேட்பது.

பதில் தேடாமல் கேட்பது.

சிந்தனையை நிறுத்த முயலாமல் கவனிப்பது.

அந்தக் கவனிப்பிலிருந்து பிறக்கும் தெளிவை அனுபவிப்பது.

அதுவே நம்மை நாம் சந்திக்கும் தருணம்.

அதுவே விழிப்புணர்வின் தொடக்கம்.

அதுவே உண்மையான சுதந்திரத்தின் முதல் படி.

உங்களால் முடியும்.

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்

மனதோடு மீண்டும் ஒரு முறை பேசுவோம்

மனதோடு மீண்டும் ஒரு முறை பேசுவோம்

Let Us Talk to Our Inner Self Once Again

மீண்டும் மனதோடு பேச விழைகிறேன்.

மற்றவர்களோடு பேசுவதற்கு நாம் அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்வதில்லை.

வீட்டில் பேசுகிறோம்.

நண்பர்களோடு பேசுகிறோம்.
   
தொலைபேசியில் பேசுகிறோம். சமூக ஊடகங்களில் எழுதுகிறோம். நம்மைப் பற்றி பிறரிடம் பேசுகிறோம்.

பிறரைப் பற்றியும் பேசுகிறோம்.

ஆனால், நம்மோடு நாமே எத்தனை முறை பேசுகிறோம்?

அதுவும் உண்மையாகப் பேசுகிறோமா?

இந்தக் கேள்வியை என்னிடம் நானே கேட்டபோது, என் மனம் என்னை நீண்ட காலம் பின்னோக்கி அழைத்துச் சென்றது.

தாயின் வயிற்றில் ஒரு கருவாக உருவாகி, பத்து மாதங்களின் பின்னர் இந்தப் பூமியில் பிறக்கிறோம்.

அந்தப் பிறப்பின் நாள் எமக்குத் தெரியும்.

ஆனால் அந்தப் பிறப்புக்கு முன்னால் எங்கே இருந்தோம் என்பது முழுமையாகத் தெரியாது.

அதேபோல், இந்தப் பிறப்பின் முடிவு எப்போது என்பது மட்டும் எமக்குத் தெரியாது.

பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் இடையில் கிடைத்திருக்கும் இந்தச் சிறிய காலப்பகுதியைத்தான் நாம் “என் வாழ்க்கை” என்று அழைக்கிறோம்.

ஆனால் வேடிக்கை என்னவென்றால், இந்த வாழ்க்கை எவ்வளவு குறுகியது என்பதை அறிந்திருந்தும், அது முடிவில்லாதது போலவே வாழ்கிறோம்.

நாளை நிச்சயம் வரும் என்று நினைக்கிறோம்.

அடுத்த வருடம் நிச்சயம் இருக்கும் என்று திட்டமிடுகிறோம்.

இன்னும் பல வருடங்கள் வாழப்போகிறோம் என்ற எண்ணத்தில் பலவற்றை ஒத்திப் போடுகிறோம்.

சில அன்புகளைச் சொல்லாமல் விட்டு விடுகிறோம்.

சில மன்னிப்புகளை வழங்காமல் விட்டு விடுகிறோம்.

சில உண்மைகளை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் விட்டு விடுகிறோம்.

சில கனவுகளைத் தொடங்காமல் விட்டு விடுகிறோம்.

“இன்னும் நேரம் இருக்கிறது” என்று மனதுக்கு நாமே சொல்லிக்கொள்கிறோம்.

ஆனால் வாழ்க்கை நம்மிடம் ஒருபோதும் “உனக்கு இன்னும் இத்தனை நாட்கள் இருக்கின்றன” என்று சொல்லித் தருவதில்லை.

அதுதான் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய மர்மம்.

சராசரி மனித வாழ்க்கை இப்படித்தான் நகர்கிறது.

பிறக்கிறோம்.

வளர்கிறோம்.

கற்கிறோம்.

வேலை செய்கிறோம்.

குடும்பம் அமைக்கிறோம்.

பொருள் தேடுகிறோம்.

புகழ் தேடுகிறோம்.

அங்கீகாரம் தேடுகிறோம்.

மற்றவர்களிடம் நம்முடைய மதிப்பை நிரூபிக்க முயல்கிறோம்.

அந்த ஓட்டத்தின் நடுவே ஒருநாள் நம்முள் ஒரு கேள்வி எழுகிறது.

“நான் உண்மையில் எதைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்?”

அந்தக் கேள்வி எளிதானது.

ஆனால் அதன் விடை எளிதானதல்ல.

ஏனெனில் அந்த விடை நம்மைப் பற்றிய சில உண்மைகளை நமக்கு முன் கொண்டு வந்து நிறுத்திவிடும்.

நாம் எப்போதும் சரியாக இருந்திருக்கவில்லை என்பதைச் சொல்லும்.

நாம் தவறான மனிதர்களை நம்பியிருக்கிறோம் என்பதைச் சொல்லும்.

சில இடங்களில் நாமே தவறு செய்திருக்கிறோம் என்பதைச் சொல்லும்.

நம்மைவிட வேறு ஒருவரால் ஒரு காரியத்தைச் சிறப்பாகச் செய்ய முடியும் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளச் சொல்லும்.

சில சமயங்களில் நம்முடைய தோல்விக்குக் காரணம் சூழ்நிலை அல்ல நம்முடைய அகந்தை என்பதையும் உணர்த்தும்.

அதனால்தான் சில உண்மைகளிடம் இருந்து நாம் விலகி நிற்கிறோம்.

உண்மை தெரியாததால் அல்ல.

உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டால் நமது வாழ்க்கை முறையில் ஏதாவது மாற்றம் செய்ய வேண்டியிருக்கும் என்பதற்காக.

“நான் உண்மையைப் பேசுகிறேன்” என்று சொல்லிக்கொள்வது எளிது.

ஆனால் உண்மை நம்மைப் பற்றியதாக மாறும்போது?

அப்போது அதே உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வது அவ்வளவு எளிதாக இருப்பதில்லை.

பிறருடைய தவறைச் சுட்டிக்காட்டுவதில் நமக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை.

ஆனால் அதே தவறு நம்மிடமும் இருக்கிறது என்று யாராவது சொன்னால் மனம் உடனே பாதுகாப்பு வேலியை எழுப்பிவிடுகிறது.

“அது அப்படி இல்லை.”

“நான் அப்படிச் செய்யவில்லை.”

“அந்தச் சூழ்நிலையில்தான் அப்படிச் செய்ய வேண்டியிருந்தது.”

“அவர்கள்தான் காரணம்.”

என்று நமக்காக ஆயிரம் காரணங்களை உருவாக்கிக் கொள்கிறோம்.

மனித மனம் மிகவும் வித்தியாசமானது.

தன்னைப் பாதுகாப்பதற்காக உண்மையைக்கூட சற்றே வளைத்துக் கொள்ளும்.

அதனால்தான் சுய முன்னேற்றத்தின் முதல் படி வெளியில் உள்ள உலகத்தை மாற்றுவது அல்ல.

நம்மை நாமே நேர்மையாகப் பார்ப்பதுதான்.

கண்ணாடி முகத்தில் இருக்கும் அழுக்கைக் காட்டும்போது கண்ணாடியைக் குறை சொல்ல முடியாது.

அதேபோல வாழ்க்கை நமது குறைகளை நமக்குக் காட்டும்போது வாழ்க்கையைக் குறை சொல்லாமல் இருப்பதற்குக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

எனது வாழ்க்கையிலும் இப்படிப்பட்ட தருணங்கள் இல்லாமல் இல்லை.

வாலிப வயதின் முறுக்கு மெதுவாகத் தளர்ந்து, வயோதிபத்தின் வாசலைத் தொட்டுவிட்ட இந்த வயதில், நான் பின்னோக்கிப் பார்க்கிறேன்.

நான் எடுத்த முடிவுகள்.

நான் தவிர்த்த வாய்ப்புகள்.

நான் நம்பிய மனிதர்கள்.

நான் நம்பாமல் விட்ட மனிதர்கள்.

நான் சொல்லிய வார்த்தைகள்.

நான் சொல்லாமல் விட்ட வார்த்தைகள்.

நான் வெற்றி என்று எண்ணிய சில தருணங்கள்.

தோல்வி என்று எண்ணிய சில அனுபவங்கள்.

இவற்றையெல்லாம் வாழ்க்கை எனும் பள்ளியின் பழைய பாடப்புத்தகங்களைப் போல இன்று புரட்டிப் பார்க்கிறேன்.

அப்போது புரியாத சில பாடங்கள் இன்று புரிகின்றன.

அப்போது பெரியதாகத் தோன்றிய சில பிரச்சினைகள் இன்று சிறியதாகத் தெரிகின்றன.

அப்போது சிறியதாக எண்ணிய சில மனிதர்களின் அன்பு இன்று மிகப் பெரியதாகத் தெரிகிறது.

அப்போது வெற்றி என்று எண்ணிய சில விஷயங்கள் இன்று வெறும் அனுபவங்களாகத் தெரிகின்றன.

அதுதான் வயது நமக்குக் கொடுக்கும் ஒரு பெரிய வரம்.

காலம் கடந்த பிறகு சில உண்மைகள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.

ஆனால் அந்த உண்மைகளைப் புரிந்துகொள்ள நாம் முதலில் நமது அகந்தையைச் சற்றே கீழே வைக்க வேண்டும்.

மகாபாரதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு பிரபலமான ஆன்மீகக் கதையில், இதற்கு அழகான ஒரு கருத்து சொல்லப்படுகிறது.

மகாபாரதப் போர் முடிந்துவிட்டது.

பாண்டவர்கள் வெற்றி பெற்று அரியணையில் அமர்ந்துவிட்டார்கள்.

அப்போது கிருஷ்ணரிடம் ஒருவர் ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறார் என்று அந்தக் கதையில் கூறப்படுகிறது.

“கிருஷ்ணா! பாண்டவர்களிடம் உனக்கு அளவற்ற அன்பு.
   
அர்ச்சுனனுடன் உனது சகோதரி சுபத்திரையைத் திருமணம் செய்து வைத்திருக்கிறாய்.

அவர்கள் சூதாடி நாட்டை இழந்து காட்டுக்குச் செல்ல வேண்டிய நிலை வந்தபோது, அதை நீ தடுத்திருக்க முடியாதா?”

என்று கேட்கிறார்.

அதற்கு கிருஷ்ணர் கூறியதாகச் சொல்லப்படும் பதிலின் மையம் மிகவும் சுவையானது.

தருமன் தனது சார்பாக மற்றொருவரை ஆடவைக்கலாம். ஆனால் “நான்” ஆடுவேன் என்று அவன் எண்ணிய அகந்தையே அவனுடைய முடிவில் பங்கு பெற்றது என்ற கருத்து அதில் வெளிப்படுகிறது.

இந்தக் கதையை வரலாற்று நிகழ்வாக எடுத்துக்கொள்வதா, ஆன்மீக உவமையாக எடுத்துக்கொள்வதா என்பது வேறு கேள்வி.

ஆனால் அதில் இருக்கும் வாழ்க்கைப் பாடம் மிகவும் ஆழமானது.

“நான்” என்ற உணர்வு எப்போது “நான் மட்டுமே” என்ற அகந்தையாக மாறுகிறதோ, அப்போது பிரச்சினை தொடங்குகிறது.

நம்மில் பலர் திறமையானவர்கள்.

அது உண்மை.

நாம் பலவற்றை நன்றாகச் செய்ய முடியும்.

அதுவும் உண்மை.

ஆனால் எல்லாவற்றையும் நாமே சிறப்பாகச் செய்ய முடியும் என்று நினைப்பதுதான் பிரச்சினை.

ஒரு வீட்டில் ஒருவர் கணக்கில் திறமையானவராக இருக்கலாம்.

மற்றொருவர் சமையலில் திறமையானவராக இருக்கலாம்.

இன்னொருவர் மனிதர்களோடு பழகுவதில் திறமையானவராக இருக்கலாம்.

வேறொருவர் தொழில்நுட்பத்தில் சிறந்தவராக இருக்கலாம்.

அதனால் யாரும் சிறியவர்களாகிவிடுவதில்லை.

உலகம் ஒருவரின் திறமையால் மட்டும் இயங்குவதில்லை.

பலருடைய திறமைகள் ஒன்றோடொன்று இணைந்துதான் வாழ்க்கை நகர்கிறது.

இதைக் கற்றுக்கொண்டவுடன் மனத்தில் ஒரு பெரிய அமைதி பிறக்கிறது.

“எனக்குத் தெரியாததை மற்றொருவர் அறிந்திருக்கலாம்.”

“என்னால் முடியாததை இன்னொருவர் சிறப்பாகச் செய்யலாம்.”

“எனக்குக் கிடைக்காத பார்வை இன்னொருவரிடம் இருக்கலாம்.”

என்று ஏற்றுக்கொள்ளத் தொடங்குகிறோம்.

அப்போது போட்டி குறைகிறது.

பொறாமை குறைகிறது.

மன அழுத்தம் குறைகிறது.

மனிதர்களை மனிதர்களாகப் பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்.

கவியரசர் கண்ணதாசன் சொன்னதாகப் பிரபலமாக அறியப்படும் ஒரு வரி என் நினைவுக்கு வருகிறது:

“அறிவால் உணர்ந்துவிடு; இல்லையேல் அனுபவம் காட்டிவிடும்.”

எவ்வளவு எளிய வார்த்தைகள்!

ஆனால் அதற்குள் எவ்வளவு பெரிய வாழ்க்கை இருக்கிறது!

சில பாடங்களை அறிவால் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

மற்றவர் செய்த தவறிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு சிறிய அறிவுரையிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு புத்தகத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு முதியவரின் அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்ளலாம்.

அப்படிக் கற்றுக்கொள்ளத் தயங்கினால் வாழ்க்கை நமக்கே அந்தப் பாடத்தை நடத்தும்.

அப்போது கட்டணம் அதிகமாக இருக்கும்.

அதனால்தான் அனுபவம் ஒரு பெரிய ஆசிரியர்.

ஆனால் அனுபவம் எல்லாவற்றிற்கும் மலிவான ஆசிரியர் அல்ல.

சில பாடங்களுக்கு நமது கண்ணீரையே கட்டணமாகச் செலுத்த வேண்டியிருக்கும்.

சில பாடங்களுக்கு உறவுகளை இழக்க வேண்டியிருக்கும்.

சில பாடங்களுக்கு வருடங்கள் தேவைப்படும்.

சில பாடங்கள் வயது வந்த பின்னரே புரியும்.

அதனால் பிறர் அனுபவத்திலிருந்து கற்றுக்கொள்வது அறிவின் அடையாளம்.

உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வது என்பது தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்வது அல்ல.

மாறாக, அடுத்த வெற்றிக்கான கதவைத் திறப்பது.

“ஆம், இங்கே நான் தவறிவிட்டேன்” என்று சொல்ல முடிந்தால், அடுத்த முறை தவறாமல் இருக்க முடியும்.

“இந்த மனிதரைப் புரிந்துகொள்ள நான் தவறிவிட்டேன்” என்று ஏற்றுக்கொண்டால், அடுத்த உறவில் நாம் அதிக கவனமாக இருப்போம்.

“என்னால் எல்லாவற்றையும் செய்ய முடியாது” என்று ஏற்றுக்கொண்டால், உதவி கேட்கக் கற்றுக்கொள்வோம்.

“எனது உடலுக்கும் வயதுக்கும் எல்லைகள் உண்டு” என்று ஏற்றுக்கொண்டால், வாழ்க்கையை வேறு விதமாக ரசிக்கத் தொடங்குவோம்.

“எல்லாமே என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை” என்று ஏற்றுக்கொண்டால், மனம் அமைதியாகும்.

இதுதான் உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளும் சக்தி.

உண்மை நம்மை உடைப்பதில்லை.

உண்மையை எதிர்ப்பதுதான் நம்மை உடைக்கிறது.

வாழ்க்கை என்பது நாம் விரும்பியபடி எழுதிக் கொண்டே போகும் ஒரு கதை அல்ல.

சில பக்கங்களை நாம் எழுதுகிறோம்.

சில பக்கங்களை சூழ்நிலை எழுதுகிறது.

சில பக்கங்களை மற்ற மனிதர்கள் எழுதுகிறார்கள்.

சில பக்கங்கள் எதிர்பாராதவிதமாக எழுதப்படுகின்றன.

நாம் செய்ய வேண்டியது ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் பிடித்து இழுத்து நமக்குப் பிடித்தபடி மாற்றுவது அல்ல.

எழுதப்பட்ட பக்கத்தைப் படித்துவிட்டு, அடுத்த பக்கத்தை எப்படிச் சிறப்பாக எழுதுவது என்பதை கற்றுக்கொள்வதே வாழ்க்கை அறிவு.

நாம் கடந்த காலத்தை மாற்ற முடியாது.

ஆனால் கடந்த காலத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் விதத்தை மாற்ற முடியும்.

நடந்ததை அழிக்க முடியாது.

ஆனால் நடந்ததிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள முடியும்.

நம்மை விட்டு விலகியவர்களை மீண்டும் கொண்டுவர முடியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் அவர்கள் விட்டுச் சென்ற பாடத்தை நம்முடன் வைத்துக்கொள்ளலாம்.

நாம் செய்த தவறுகளை அழிக்க முடியாது.

ஆனால் அதே தவறை மீண்டும் செய்யாமல் இருக்க முடியும்.

இதுவே சுய முன்னேற்றம்.

இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் காலவோட்டத்தின் முன்னால் நமது வாழ்க்கை எவ்வளவு நீண்டது?

ஒரு நீர்க்குமிழி.

சில நொடிகள் சூரிய ஒளியைப் பிடித்துக்கொண்டு மின்னுகிறது.

பிறகு உடைந்து விடுகிறது.

ஆனால் அந்தச் சிறிய காலத்தில் அது ஒளியை பிரதிபலித்ததே!

நமது வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

நாம் எவ்வளவு காலம் வாழ்ந்தோம் என்பது மட்டுமல்ல.

எப்படி வாழ்ந்தோம் என்பதே முக்கியம்.

எத்தனை வீடுகள் கட்டினோம் என்பதைக் காட்டிலும் எத்தனை உள்ளங்களில் இடம் பெற்றோம்?

எவ்வளவு பணம் சேர்த்தோம் என்பதைக் காட்டிலும் எவ்வளவு அன்பை வழங்கினோம்?

எத்தனை பேரை வென்றோம் என்பதைக் காட்டிலும் எத்தனை பேரை புரிந்துகொண்டோம்?

எத்தனை முறை நமது கருத்தை நிரூபித்தோம் என்பதைக் காட்டிலும் எத்தனை முறை மற்றொருவரின் உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டோம்?

இந்தக் கேள்விகள்தான் ஒருநாள் நம்மை நாமே சந்திக்கும் போது நம்மிடம் கேட்கப்படும் உண்மையான கேள்விகளாக இருக்கலாம்.

“நான்” என்ற அகந்தையை முற்றிலுமாக அழித்துவிட வேண்டும் என்று நான் சொல்லவில்லை.

“நான்” இல்லாமல் வாழ்க்கை நடத்த முடியாது.

ஆனால் “நான்” நமக்கு ஒரு அடையாளமாக இருக்க வேண்டும்.

அது நமது எஜமானனாகிவிடக் கூடாது.

“என்னால் முடியும்” என்ற நம்பிக்கை வேண்டும்.

ஆனால் “என்னால் மட்டுமே முடியும்” என்ற அகந்தை வேண்டாம்.

“எனக்குத் தெரியும்” என்ற தன்னம்பிக்கை வேண்டும்.

ஆனால் “எனக்கு எல்லாம் தெரியும்” என்ற மயக்கம் வேண்டாம்.

“நான் செய்தேன்” என்ற மகிழ்ச்சி இருக்கலாம்.

ஆனால் “நான் இல்லாமல் இது நடந்திருக்காது” என்ற பெருமை வேண்டாம்.

இந்தச் சிறிய வேறுபாடுகள்தான் மனிதனை உள்ளிருந்து உயர்த்துகின்றன.

இன்று வயோதிபத்தின் வாசலில் நின்றுகொண்டு பின்னோக்கிப் பார்க்கும் எனக்கு ஒரு விஷயம் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

வாழ்க்கையில் நாம் பலவற்றைத் தேடுகிறோம்.

பணம்.

பதவி.

புகழ்.

அன்பு.

அங்கீகாரம்.

வெற்றி.

ஆனால் இறுதியில் நாம் தேட வேண்டியது நம்மையே.

நாம் யார்?

எதற்காக வாழ்கிறோம்?

எதை விட்டுச் செல்லப் போகிறோம்?

நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் வாழ்க்கையில் நாம் ஏற்படுத்திய மாற்றம் என்ன?

நம்முடைய மனதில் இன்னும் பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் தேவையற்ற கோபம் எது?

மன்னிக்க வேண்டியவர் யார்?

மன்னிப்பு கேட்க வேண்டியவர் யார்?

ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய உண்மை எது?

விட்டுவிட வேண்டிய அகந்தை எது?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு நாம் அமைதியாகப் பதில் தேடத் தொடங்கினால், வாழ்க்கையின் பல புதிர்கள் மெதுவாகத் திறக்கத் தொடங்கும்.

எம்மால் மாற்ற முடியாதவற்றை ஏற்றுக்கொள்வது பலவீனம் அல்ல.

மாற்றக்கூடியவற்றை மாற்ற முயல்வதே புத்திசாலித்தனம்.

மாற்ற முடியாததை மாற்ற முயன்று மனதைத் துன்புறுத்திக் கொள்வது தேவையற்ற வேதனை.

மாற்றக்கூடியதை “விதி” என்று சொல்லி விட்டுவிடுவது சோம்பல்.

இந்த இரண்டிற்கும் நடுவேதான் விவேகம் இருக்கிறது.

எப்போது போராட வேண்டும்?

எப்போது காத்திருக்க வேண்டும்?

எப்போது பேச வேண்டும்?

எப்போது அமைதியாக இருக்க வேண்டும்?

எப்போது பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும்?

எப்போது விட்டுவிட வேண்டும்?

எப்போது “நான் சரி” என்று நிற்க வேண்டும்?

எப்போது “நான் தவறாக இருக்கலாம்” என்று சொல்ல வேண்டும்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான விடைகள்தான் வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் உண்மையான கல்வி.

இன்று மீண்டும் என் மனதோடு பேசும்போது, அதனிடம் நான் ஒன்றைத்தான் சொல்ல விரும்புகிறேன்.

“உண்மையைப் பயப்படாதே!”

அது காயப்படுத்தினாலும் ஏற்றுக்கொள்.

அது உன்னைத் தாழ்த்தினாலும் ஏற்றுக்கொள்.

அது உன் பழைய நம்பிக்கைகளை மாற்ற வேண்டிய நிலையை உருவாக்கினாலும் ஏற்றுக்கொள்.

ஏனெனில் உண்மையை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகே மாற்றத்திற்கான வாயில் திறக்கிறது.

நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொண்டு வாழ்வது சில காலம் மனதிற்கு ஆறுதலாக இருக்கலாம்.

ஆனால் உண்மையை ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வதுதான் நீண்ட கால அமைதியைத் தரும்.

வாழ்க்கை நமக்குக் கொடுத்த காலம் எவ்வளவு என்பது நமக்குத் தெரியாது.

ஆனால் அந்தக் காலத்தில் நாம் எப்படி வாழ்கிறோம் என்பது ஓரளவு நம் கையில் இருக்கிறது.

அதனால்,

மனதைத் திறப்போம்.

உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வோம்.

அகந்தையைச் சற்றே இறக்கி வைப்போம்.

மற்றவர்களின் திறமையை மதிப்போம்.

நம்மால் முடியாத இடத்தில் உதவி கேட்கத் தயங்காதிருப்போம்.

தவறு செய்தால் ஒப்புக்கொள்வோம்.

முடிந்தால் மன்னிப்போம்.

முடிந்தால் மன்னிப்பு கேட்போம்.

நேற்றைய நம்மைவிட இன்றைய நாம் சற்றே நல்லவர்களாக இருப்போம்.

அதுவே போதும்.

ஏனெனில் வாழ்க்கையின் இறுதியில் நம்முடன் வருவது நமது பதவிகளோ, பொருட்களோ, புகழோ அல்ல.

நாம் வாழ்ந்த விதம்.

நாம் வழங்கிய அன்பு.

நாம் விட்டுச் சென்ற நல்ல நினைவுகள்.

நாம் தொட்ட மனித உள்ளங்கள்.

இவைகள்தான் நம்முடைய உண்மையான வாழ்க்கைச் சுவடுகள்.

பிறப்புக்கும் இறப்புக்கும் நடுவே கிடைத்த இந்தச் சிறிய காலத்தை, “நான்” என்ற அகந்தையின் சுமையால் கனமாக்காமல், “நாம்” என்ற அன்பின் நிழலில் இலகுவாக நடத்திச் செல்வோம்.

ஒருநாள் இந்த மாயத்திரை இறங்கும்.

அதற்கு முன்னால் நமது வாழ்க்கை என்ற மேடையில் நாம் ஏற்றுக்கொண்ட வேடத்தை உண்மையாக நடிப்போம்.

உண்மையை மறைக்காமல்.

அன்பை மறக்காமல்.

அகந்தைக்கு அடிமையாகாமல்.

மனதோடு பேசிக்கொண்டே...

மனிதனாக வாழ்வோம்.

உங்களால் முடியும்

அன்பன்
சக்தி சக்திதாசன்